Jessy Maesen

Bezoek van onze vrienden uit Herzele

2012-01-29T15:08:00.001-08:00

Onlangs belden onze vrienden uit Herzele om te vragen of we vandaag vrij waren. Roger had geantwoord van ja, en zei me daarna dat ze graag zouden afkomen. Prima!

Maar eergisteren belden zij om te weten te komen of we iets niet lustten. Dat vond ik eigenaardig, vermits ik het toch was die zou koken! Er bleek een misverstand te zijn: zij dachten dat wij naar hen zouden komen. Uiteindelijk spraken we af dat zij toch maar ons zouden vereren met een bezoekje.

En het werd weer heel gezellig: ze hadden toevallig onlangs de cd’s gekocht die horen bij het boek “Chanson” (dat ik met Kerstmis van Anneke had gekregen) en hadden ze meegebracht. Dus werd er na mijn eenvoudig etentje druk geluisterd, gelezen en soms meegezongen!

Maar niet alleen Franse chansons passeerden de revue: ook onder andere “The Dubliners” kwamen aan bod. En Roger toonde hen foto’s van onder andere de vroegere picknicks met Barney.

En herinneringen werden opgehaald, vooral door Roger en zijn vriend. Herinneringen onder andere aan hun studiejaren en aan bepaalde professoren, waarbij professor Lousse (geschiedenis) nogal opgehemeld werd. Ik heb Lousse nooit als prof gehad, maar kreeg wel te maken met zijn cursusboek in de les die door iemand anders werd gegeven (ik kan me de naam van mijn prof niet herinneren). En dankzij die boeken van Lousse begon ik eindelijk iets van geschiedenis te begrijpen (daarvoor, tijdens mijn humaniora, had geen enkele leerkracht geschiedenis mij ooit een samenhang bijgebracht: alle geschiedkundige feiten leken voor mij op zichzelf te bestaan, zonder relatie tot andere feiten).

Roger herinnerde zich dat als Lousse de aula binnenkwam, hij telkens onthaald werd op applaus. Hij dacht dat het te danken was aan zijn heel goede manier van lesgeven, maar volgens onze vriend zat daar een heel ander verhaal achter.

Lousse zou een Franstalige zijn geweest en zijn gebrekkig Nederlands werd oorspronkelijk niet geapprecieerd door zijn Vlaamse studenten. Lousse zou dan een sabbatjaar genomen hebben en ging in Nederland heel intensief Nederlands studeren. Toen hij naar Leuven terugkwam en bleek die taal uitstekend te spreken, kreeg hij spontaan applaus van zijn studenten en dat herhaalde zich sindsdien in elke les, jaar na jaar!

Uiteraard stuurde dat verhaal onze conversaties in de richting van politiek. En weer eens stelde ik vast dat je dat onderwerp echt niet hoeft te vermijden als je onder mensen bent die een beetje aandachtig naar elkaar willen luisteren.

Rond 22:30 uur zijn onze vrienden vertrokken: ze moesten immers nog ongeveer anderhalf uur rijden!

En ondertussen is het blijkbaar echt winter geworden: op dit ogenblik wijst de thermometer nog amper -2°C aan. Gelukkig regent het (nog) niet!

Stamppot van prinsesboontjes en aardappelen

2012-01-28T15:57:00.001-08:00

Ik had deze avond tongfilet, sperziebonen en aardappelen voorzien, maar ik wilde die prinsesbonen wel eens op een andere manier serveren.

Wat ik ervan gemaakt heb, was heel lekker: een soort stamppot, maar ik had er look, ui en een scheutje balsamico-azijn aan toegevoegd. En dat alles, samen met de aardappelen en de bonen, even laten sudderen in olijfolie.

Het viel ons op dat we er veel meer van aten dan als we prinsesboontjes op de gewone manier klaarmaken. ‘Maar,’zei ik tegen Roger, ‘zoiets kan ik nooit genodigden voorschotelen! Het ziet er niet uit!’

‘Waarom niet?, vroeg Roger, ‘van andere landen gebruik je toch ook boerenrecepten?’

En… Hij heeft gelijk!

Sint-Truiden en kruiden

2012-01-28T14:46:00.001-08:00

Omdat ik vlees wilde kopen voor morgen, en bepaalde kruiden (vooral kurkuma en komijn) stelde Roger voor eerst wat rond te lopen in Sint-Truiden (daar vind je immers meer dan in een dorp).

Dat soort wandelen staat voor mij heel dicht bij “shoppen”, maar kom, als Roger op die manier zijn beweging kreeg, was het voor mij oké. En die kruiden had ik echt nodig. Gisteren bijvoorbeeld, had ik gemerkt dat ik geen komijn meer had toen ik het heerlijke Indische gerecht Alu Gobi klaarmaakte. Ik heb het dan maar zonder gedaan, maar persoonlijk vond ik dat er een toets ontbrak.

Sint-Truiden is wel een zeer aangename stad. Niet te groot, en toch kun je er telkens wat ontdekken. Deze keer was het een gebouw waar boven de ingangspoort de naam van een prins-bisschop van Luik, Karel Velbruck vermeld stond. Mijn erudiete Roger vertelde me dat die Velbruck het kasteel van Heks heeft laten bouwen.

Foto Roger

Nu is er een restaurant in gevestigd: Durondeaux.

Foto’s Roger

En even later kwamen we een Indisch winkeltje tegen. Daar zouden we de nodige kruiden wel vinden, dacht ik toen ik bij het binnengaan de heerlijke, bijna bedwelmende geuren opsnoof! Maar helaas, hun kurkuma was uitverkocht. Volgende week komt er nieuwe binnen. Komijn hadden ze wel, en we kochten er ook donkere linzen. Terwijl we betaalden, vroeg een andere (Indische) klant ons of wij wel Belgen waren.

Zijn Nederlands accent deed me terugdenken aan mijn vroegere Indische cursisten, die het ook eigenaardig vonden dat wij heel veel van die kruiden en kruidenmixen gebruiken. Die pas ik al sinds de eerste jaren van ons huwelijk toe: Roger bleek een heel goed Indisch receptenboek mee te brengen!

En, trouwens, je vindt die kruiden ook in onze warenhuizen, maar dan in veel kleinere verpakkingen, en aan een veel hogere prijs! Die verpakkingen zijn voor ons ook veel te klein: als ik die kruiden gebruik, is het heel genereus!

We praatten nog even verder met die Indiër (ook een Sikh, denk ik) en hij bleek een paar van mijn vroegere Sikh-cursisten te kennen!

Over mijn vriendin uit Gent

2012-01-28T14:13:00.001-08:00

Vandaag heb ik haar zoon kunnen bereiken, die me vertelde dat zijn moeder het echt niet goed maakte. Na onze wandeling (waarover meer in een volgende post), belde ik haar zelf nog eens op in het ziekenhuis, en viel eerst op een (heel vriendelijke) verpleegster die me vroeg of ik een kwartier later kon terugbellen. Anny was nu even niet goed, maar tegen dan zou ze weer op adem zijn!

En dat bleek zo. Anny stelde me gerust: ze had immers zwakke longen, maar daaraan sterf je niet! En toen ik vertelde dat binnen enkele maanden een aantal vrienden uit Leuven naar hier zouden komen, vroeg ze zelfs heel spontaan of ze erbij mocht zijn. Natuurlijk is ze ook welkom, maar ik had gehoord dat ze zo weinig mobiel is!

‘Is het zo dat mijn kinderen mij zien?’ antwoordde ze. ‘Plezant! Nee hoor, ik geraak wel in Sint-Truiden met de trein! Als jullie mij daar willen komen afhalen?’

Uiteraard zouden we dat dan wel doen, maar wat moet ik daarvan denken? Kan ze dat nu wel of niet aan? Haar zoon had me wel gewaarschuwd: ‘Ze beseft gelukkig zelf niet hoe erg ze er aan toe is!’ .

Ik zal haar dus best maar geregeld weer opbellen om te zien hoe haar gezondheidstoestand evolueert zeker?

Over Veulen, appelen en mijn vriendin die nu in Gent woont

2012-01-27T16:00:00.001-08:00

Ik weet eigenlijk niet waarom, maar we hebben weer eens gewandeld in Veulen vandaag. Eerst ging het naar het prachtig gerenoveerde kasteel.

Foto’s Roger

We hebben het fototoestel van Roger bij onze dochter en schoonzoon vergeten en Roger moet het deze week dus doen met mijn (van hem geërfd) fototoestel. En persoonlijk vind ik dat het te zien is: blijkbaar is mijn fototoestel toch minder goed dan het zijne!

Dat kasteel staat te koop. Als het iemand van jullie interesseert (voor jou zou er plaats genoeg zijn, Zeger!), hier staan de details: http://www.redres.nl/erfgoedmakelaar/beleggingen/552/belgie-heers-kasteel-veulen-te-koop.asp . Maar het is wel nogal duur!

Van daar maakten we een lus naar de (heel mooie) kerk, en zagen onderweg ontelbare afgevallen appelen liggen in een wei.

Foto’s Roger

Erg! Behalve voor de vogels dan. Die appelen zijn niet verkoopbaar, want ze hebben niet de “juiste vorm en dikte”. En iedereen hier in de buurt heeft voldoende fruit. Dus liggen ze maar te rotten als de merels ze niet opeten. Hetzelfde gebeurt met onze eigen appels. Of ik er nu drie of vier eet elke dag verandert daar niets aan: we krijgen ze niet op! Natuurlijk zouden we ze kunnen weggeven aan mensen uit de stad. Maar dan kost het vervoer zo veel dat het een te duur cadeau zou worden! Komt de verordening dat verkoopbaar fruit een bepaald kaliber moet hebben ook van “Europa”?

Van de kerk gingen het naar de steenweg die Veulen in twee snijdt, we staken die over en liepen, na de begraafplaats, de velden in, richting Gutschoven (het geboortedorp van Roger). Helaas (ik had het moeten weten, want meer dan tien jaar geleden hebben we die landweg nog eens gevolgd) het pad liep weer dood. We zagen voor ons de kerk en enkele gebouwen van Rogers geboortedorp, maar geraakten niet verder.

Toen we terug thuis waren, en nadat ik de badkamer en de keuken een beurt had gegeven (Roger heeft gisteren de ramen gelapt!), belde ik naar mijn vriendin die al een poosje in Gent woont.

Ik kwam bij een heel vriendelijke telefoniste van het rusthuis terecht, die me vertelde dat Anny weer in het ziekenhuis was opgenomen. Ik kreeg het telefoonnummer van het bewuste hospitaal, belde enkele keren, maar mijn vriendin gaf geen gehoor. Uiteraard, haar kennende, kan ze wel in de cafetaria hebben gezeten, dus maakte ik me niet te veel zorgen. Ik belde wel nog enkele keren naar haar zoon, maar telkens zonder resultaat.

En toen maakte ik me wel zorgen! Toch weer geen overlijden van een vriendin binnenkort zeker?

Zijn pip-borsten een risico voor vrouwen? En zijn amfetamine- en cocaïnepsychotica dat niet voor kinderen?

2012-01-26T14:18:00.001-08:00

Hierover las ik zopas een interessante (en ondanks alles) leuke post op de website van apotheker Haesbrouck. Hier kunt u het ook lezen.

Over apotheker Fernand Haesbrouck nog even een plezante anekdote. Ik denk dat het vier jaar geleden was dat ik via een vriendin met hem in contact kwam. Omdat die vriendin geregeld “ex-matadiciens” naar mij stuurde (die wilden deelnemen aan onze Matadi-reünie), ging ik er van uit dat Fernand ook in Matadi had gewoond. Ik was er zelfs zo fel van overtuigd dat ik het hem zelfs niet vroeg. Wat ik wel vroeg, was wat zijn vader deed in Congo (nee, niet uit ongezonde nieuwsgierigheid, maar omdat op die manier onze ouders zich de familie misschien zouden herinneren). Ikzelf herinnerde me hem helemaal niet. Maar ja, ik heb dan ook niet iedereen gekend in Matadi!

Zijn vader was ook apotheker, vernam ik. Maar niemand van onze Matadi-vrienden herinnerde zich een apotheker Haesbrouck. Dat was echter mogelijk, hoewel eigenaardig: zoveel apothekers waren er niet in Matadi. Zelfs zuster Godwine kon zich geen Fernand herinneren (en zij kent nog al haar vroegere leerlingen). Maar misschien werd Fernand wel naar de “officiële”, en niet naar de “katholieke” school gestuurd?

Ik nodigde Fernand uit op de volgende reünie, maar hij en zijn vrouw waren niet vrij. Hij bleef me geregeld zijn nieuwsbrief sturen, af en toe mailden we met elkaar, en het volgend jaar nodigde ik hem weer uit. Deze keer kon hij zich vrijmaken.

En toen ik hem op de reünie vroeg om een beetje meer uitleg, omdat niemand van de aanwezigen zich zijn vader herinnerde, bleek… dat hij nooit in Matadi of zelfs niet in Congo was geweest!

Die dag werd hij desondanks goed ontvangen door onze Matadi-vrienden!

Maar het volgend jaar heb ik hem toch niet meer gevraagd deel te nemen aan onze reünie!

Taalvraag

2012-01-25T16:35:00.001-08:00

Roger vindt dat ik in mijn vorige blog had moeten schrijven “de auteur” daar waar ik het woord zonder lidwoord gebruik.

Het gaat over deze zin: “Het enige wat mij hinderde was dat auteur constant “het hondje” laat volgen door een vrouwelijk persoonlijk voornaamwoord.”

Ikzelf had het gevoel (tja, ik heb Nederlands al sprekend geleerd!) dat het lidwoord hier overbodig is.

Vergis ik me? Graag antwoord!

Het macaroni-hondje: een ontroerend verhaaltje

2012-01-25T15:16:00.000-08:00

Zopas heb ik op een van mijn favoriete blogs een ontroerend verhaal gelezen over een oude, eenzame vrouw op het platteland in Frankrijk, en haar hondje. Het enige wat mij hinderde was dat auteur constant “het hondje” laat volgen door een vrouwelijk persoonlijk voornaamwoord (zo van “Het bruine hondje op haar kromme pootjes kwispelt zacht. Ze verstaat al net zo lang als haar baasje geen woorden meer…”).

Ik heb een sterk vermoeden dat de auteur een Nederlandse is. En het verwondert me dus dat die zulke fout (herhaaldelijk) maakt. Of mag dat misschien in het Nederlands: het vervolg van een verhaal min of meer aankondigen door een grammaticaal verkeerd persoonlijk voornaamwoord te gebruiken?

Toch vond ik het al bij al een heel ontroerend verhaal! Het is hier te lezen!

Na een wandeling in Veulen, weer een overlijdensbericht!

2012-01-25T13:37:00.001-08:00

Net zoals eergisteren gingen we vandaag even wandelen in Veulen. We sloegen deze keer een landweg in waarvan ons verteld werd dat die doodliep. Maar we hadden ook ooit gehoord dat daar ergens een bron ontsprong.

De bron hebben we niet gevonden maar misschien bevindt die zich in het privé-naaldbosje dat we na een poosje ploeteren op de drassige grond tegenkwamen. Gehoorzaam als we zijn, hebben we het terrein niet betreden - “verboden toegang en te vissen” stond er! - maar we zagen wel dat er roeibootjes lagen op een vijver. Een beetje verder liep de weg inderdaad dood en wij keerden op onze stappen terug.

Het werd een vrij korte wandeling, maar wel aangenaam rustig.
Onderweg had ik enkele mails horen en zien binnenkomen op mijn smartphone, maar die zou ik later lezen.

En dat was minder aangenaam! Een vriend uit Leuven meldde ons dat vorige zondag een vroegere gemeenschappelijke vriend overleden is. Het gaat over de vroegere conservator van het fotografiemuseum in Antwerpen, Roger Coenen, die al een flink aantal jaren in Frankrijk verbleef. Roger (de mijne dus) en ik hebben hem het laatst ontmoet op de herdenkingsdienst voor Dirk Lambrechts zaliger en daarna hadden we niets meer gehoord van hem. Toch waren we aangedaan door het nieuws! Weer iemand uit ons zo boeiend verleden die is heengegaan!

Nu weer een overlijden in de familie!

2012-01-24T14:14:00.001-08:00

We gingen vandaag Elena-sitten. Elena heeft gespeeld, (heel goed) gelopen achter haar karretje of aan onze hand (en af en toe heel even bewezen dat ze het eigenlijk ook kan zonder die steun, maar tja, ze lijkt die nog belangrijk te vinden), “gezongen” en “gedanst” op kinderliedjes. Een heel aangename middag dus… tot ik een telefoontje kreeg van Rogers nicht Jeannine Leduc. Dat nichtje van haar over wie ik het onlangs had (zie dit blogje), is gisteren avond overleden. Ik werd er letterlijk koud van! Ze laat een man en drie jonge kinderen achter. En ze had, buiten een paar tantes en ooms (waaronder Jeannine) geen familie. Haar ouders zijn immers allebei overleden.

En ik denk constant terug aan iets dat ik haar enkele jaren geleden hoorde zeggen tegen een van haar zoontjes toen die zich, na het overlijden van zijn grootmoeder (dus moeder van de pas overgegane en schoonzus van Jeannine), zorgen maakte omdat zijn moeder misschien ook zou sterven (ons achternichtje was toen al serieus ziek, maar een operatie had gezorgd dat ze er – voorlopig blijkt dus nu - bovenop geraakte): ‘Maak je geen zorgen, jongen, mama gaat heel oud worden!’

Ik weet zeker dat ons achternichtje niet wist dat ik dat gesprek had gehoord, en ik heb me toen nog afgevraagd of zoiets met zoveel zekerheid stellen een voldoende garantie was voor een lang leven! Nee dus! Onze wil lijkt niet altijd machtig genoeg!

Reisverslagen in boekvorm?

2012-01-23T14:53:00.001-08:00

Onlangs mailde KVLS-lid Martin Wings mij een goed idee: ‘Waarom zou je jouw reisverslagen niet in boekvorm uitgeven?’. Hij is niet de eerste die me die vraag stelt! Onder anderen een bevriende Spaanse auteur (ook lid van de KVLS, maar vermits hij geen blog heeft, weet ik niet of ik zijn naam mag vernoemen; hij schrijft wel heel mooi!) deed ooit hetzelfde.

Deze keer begon ik er serieuzer over na te denken. Ik weet het, ik heb altijd gedacht dat onze manier van reizen te onconventioneel is en daarom te weinig mensen zou aanspreken; dat we te weinig “verplichte zaken” bezoeken; dat we al jaren – behalve een paar uitzonderingen – alleen naar Frankrijk en Spanje gaan (hoe vaak moet ik van sommige andere mensen horen: ‘Wanneer bezoeken jullie eens een ander land?’); dat ik, door mijn obsessie om altijd de zaken zelf te willen “ontdekken” en dus nooit een reis voor te bereiden, eigenlijk te weinig op de hoogte ben van de echt interessante zaken in andermans ogen, enzovoort.

Langs de andere kant, bedacht ik ineens, misschien is een reisboek dat zich verwijdert van de gebaande paden eens wat anders? En zou het werken eraan mij losweken uit mijn ander “typoscript” dat maar niet vordert omdat ik constant bang ben mensen te kwetsen (ik zeg wel dat het niet vordert, maar het beslaat toch al meer dan 150 A5 bladzijden, allemaal al zeker vijf keer nagelezen en herschreven).

Ik stelde de vraag aan Roger. Die prompt een van mijn reisverslagen begon te lezen, en met wie ik bijna geen contact meer kreeg dezelfde avond.

Ik was ondertussen verder aan het ploeteren in dat “boek” over Frans en Nederlands: ‘zou ik dit wel durven laten staan? Is dit dan weer niet te persoonlijk: wie interesseert het dat ik me zo vaak vergiste in het begin toen ik een Frans taalbad kreeg? Oei, en hier zeg ik wel iets heel kwetsend over mijn Franstalige familie die (tja, ik moet het toegeven) toch wel neerkeek op ons toch te lokale Vlaams! En zou ik hier toch niet wat toegeeflijker moeten zijn voor Vlamingen? Ze hebben het al zo lastig gehad voor ze altijd hun eigen taal mochten spreken!’.

Ik ondertussen dus maar schrappen, het schrappen weer ongedaan maken, want anders klopte de samenhang van het “boek” niet meer, en mij afvragen wat Roger aan het denken was bij zijn lectuur. Vond hij dat ik wel of niet moest zorgen voor die vakantieverhalen in boekvorm? Ik heb op die vraag nog geen antwoord gekregen: ik heb de vraag dan ook niet hardop gesteld en Roger is iemand die me zelden zal proberen vanzelf te beïnvloeden.

Ik denk dat ik hem seffens de vraag zal stellen (als hij klaar is met het lezen van de kranten online). Hoewel, ik weet ineens perfect wat hij gaat antwoorden: dat hij – heel persoonlijk, en zonder mij iets te willen opdringen - vindt dat ik eerst mijn “taalboek” moet afmaken!

En eigenlijk besef ik ook wel dat ik zo in elkaar zit: ik heb echt moeite met het niet afmaken van iets dat ik begonnen ben, tenzij ik inzie dat het echt geen waarde heeft.

Zal ik dan toch maar eerst dat boek over “Onze Lieve Heer die geen Vlaams begrijpt” verder schrijven? En veel Franstaligen (maar die zullen het waarschijnlijk nooit lezen) en Vlamingen kwetsen?

Had ik dat maar in één ruk gedaan, nog voor ik met mijn zus aan “Bruce” begon! Toen immers stelde ik me nog niet zoveel vragen!

En… Ineens besef ik dat ik mijn schrijven toen wel heb gestaakt om aan “Bruce” te werken! Waarom eigenlijk? Om mijn zus Bie te plezieren en haar te bewijzen dat zij ook een boek kon uitgeven, dat zeker! Maar waarom heb ik haar toen niet gezegd dat ik eerst dat ander boek wilde voltooien? Begonnen bij mij toen al de vragen hun kop op te steken? Vermoedelijk!

Superioriteitsgevoel van Franstaligen

2012-01-21T14:50:00.001-08:00

Weer leidde Roger mij deze avond naar een stukje dat ik heel interessant vond:

http://lvb.net/node/9038 .

Zelf beweer ik immers constant (en dat zou in dat boek waar ik met zoveel aarzelingen aan verder schrijf uitgebreid aan bod komen) dat Franstaligen zich echt superieur voelen.
Langs de andere kant beweer ik ook dat Vlamingen daar voor een deel zelf schuld aan hebben. Ze verzorgen hun taal immers te weinig, en blijven vasthouden (nee, niet allemaal doen ze dat natuurlijk!) aan hun zeer plaatselijk dialect.

Soms doet mijn volk (tja, ik heb op een zeker ogenblik beslist dat ik, ondanks mijn familiegeschiedenis, Vlaming ben) me denken aan kinderen die bang zijn om het ouderlijk nest te verlaten. Het lijkt toch zo veilig bij papa en mama, je kunt je kronkelen in de gezelligheid, en desnoods zelfs spinnen in je eigen dialect. Maar in de “grote wereld” wordt er niet gekronkeld of gespind. Daar moet je serieuze taal spreken. En dat doe je het liefst in een taal die iedereen van dezelfde taalgroep begrijpt!

Nu ben ik te oud, maar als ik veertig jaar geleden had geweten wat ik nu weet, dan had ik mijn vader een heel groot plezier gedaan door voor Frans te kiezen!

Niet omdat ik die taal superieur vind, maar omdat Vlamingen er maar niet toe komen hun taal te verzorgen!

Oei, stel je voor dat ik die keuze had gemaakt: dan was ik waarschijnlijk nooit met Roger getrouwd, en waren onze “kindjes” er niet!

Of bestaat er in een parallelle wereld een Jessy die nu Franstalig is?

Limburgse monografieën en Phil Bosmans

2012-01-21T13:44:00.001-08:00

Het heeft vandaag, net zoals de vorige dagen, aan een stuk geregend. Geen wandeling, geen ramen gelapt zoals ik zinnens was, alleen wat gelezen, naar de vele koolmeesjes in de tuin gekeken… En eindelijk verder KVLS-documenten gearchiveerd: brieven, affiches, inzendingen, drukproeven, vroegere nummers van Oostland, Limburgse monografieën, enzovoort.

En ineens viel ik op enkele exemplaren van een monografie over ons pas overleden lid Phil Bosmans (die ik niet persoonlijk heb gekend) geschreven door ons ex-lid Alex Marut.

Uiteraard heb ik die biografie eerst gelezen en dan pas in de 52ste archiefdoos opgeborgen! En ik vroeg me af of er van dat nummer van de monografieën (van 10 jaar geleden al!) bij een of ander bestuurslid van de KVLS nog exemplaren in voorraad zijn. Ikzelf heb er geen gevonden in de “stock”.

Normaal gezien geeft iedereen mij zijn voorraad publicaties zo snel mogelijk door. Maar het is niet onmogelijk dat er toch nog elders exemplaren liggen.

De NVA een parasiet?

2012-01-20T12:38:00.001-08:00

Roger wees me deze avond op dit heel interessante stukje van Jean-Pierre Rondas in Knack:

http://www.knack.be/opinie/columns/jean-pierre-rondas/de-nv-a-is-een-parasiet/opinie-4000032862043.htm

Pepe overleden

2012-01-20T12:35:00.001-08:00

We vernamen dat Pepe, de schoonbroer van onze vriend Roger Beeckman, onlangs overleden is. We wisten dat hij ziek was, maar het nieuws kwam toch nog heel onverwachts aan.

Eergisteren nog zat ik over onze reis van 2008 te lezen, toen Pepe en zijn vrouw Anny ons zo gastvrij hadden ontvangen van 20 tot 22 juni in hun huis te Nerja!

Adios Pepe!

Over “Nonkel” Ludo, taal, roken en snoepen

2012-01-19T15:58:00.001-08:00

Toen mijn broertje trouwde, waren we allemaal uitgenodigd bij de ouders van de bruid voor een broodjesmaaltijd tussen het burgerlijk en het kerkelijk huwelijk.

Nadat mijn oom Ludo zaliger mij had gevraagd of daar wel Frans werd gesproken, ik hem had geantwoord dat hij toch voldoende Nederlands kende, hij weer riposteerde dat dit niet het geval was voor zijn vrouw en ik had gedacht ‘daar heb je het weer! Omdat één persoon nooit heeft willen de taal leren, zouden alle anderen haar taal moeten spreken!’, polste hij nog even naar de rookgewoontes van het gezin waar we uitgenodigd waren.

“Nonkel Ludo” was een roker, net als ik. En apotheker. Hij rookte, zoals iedereen in zijn familie, met veel smaak en wat men noemt “matig”. Maar die dag zag ik hem, voor die broodjesmaaltijd, de ene sigaret na de andere opsteken, nadat ik hem verteld had dat bij de ouders van mijn kersverse schoonzusje niet gerookt werd. Ik stelde hem daar een vraag over. Nooit immers had ik hem dat zien doen. ‘Mais,’ antwoordde hij, ‘Tout à l’heure, je vais être sevré!’.

En inderdaad, tijdens de korte receptie werd hij gespeend. Ik merkte toen dat hij veel meer snoepte dan gewoonlijk van alle hapjes en broodjes. Misschien deed ik hetzelfde, want ik ben ook een rookster, en ik had mezelf niet voorbereid op het “gemis”, maar daar heb ik toen niet op gelet.

Vandaag heb ik daar wel op gelet, tijdens de bestuursvergadering van de KVLS deze avond. Omdat het rookverbod mij mijn rookgenot heeft afgenomen, bleef ik maar, als vervanging, van de chips en de nootjes eten (hoewel de eerste me niet echt aanstaan en de tweede tussen mijn tanden blijven steken). Blijkbaar moet ik dus altijd iets in mijn mond hebben!

Op een zeker ogenblik dacht ik: “Stop ermee! Al dat snoepen is nog ongezonder dan jouw enkele sigaretten! En het maakt je dik, wat Roger niet aangenaam vindt!”. Inderdaad, de meeste mensen lijken niet in te zien dat elke week een stukje taart, snoepjes op tijd en stond, wafels, chocoladerepen, enzovoort, zorgen voor een – in het begin bijna onopgemerkte - gewichtstoename.

En heb ik de vergadering even verlaten om buiten een sigaret op te steken. En het was toen dat ik ineens heel fel dacht aan mijn oom Ludo. Ik heb mijn sigaret niet laten volgen door een aantal andere, maar ik heb die wel veel sneller opgerookt dan ik gewend ben.

En dus stel ik me weer heel veel vragen bij dat bijna algemeen rookverbod: we roken stiekem, apart van de anderen, en sneller, we snoepen meer, én veel mensen gaan de twee sigaretten die ze normaal gezien op 1 of 2 uur zouden roken, achter elkaar opsteken, buiten.

O ja, en mijn lieve (ik zag hem graag) “nonkel Ludo” is bijna twee jaar geleden overleden… Op bijna 83 jaar!

Geïmproviseerd vispannetje

2012-01-18T15:36:00.001-08:00

Het koken moest vrij snel gaan deze avond. En ik wilde enkele etenswaren opgebruiken. We proberen immers zo weinig mogelijk eten weg te smijten! Maar wat doe je met een hoeveelheid diepgevroren Sint-Jacobschelpen die onvoldoende is voor een maaltijd en met eenzelfde aantal gamba’s? Natuurlijk verwerk je die in een vispannetje.

Ik heb een soort “court-bouillon” gemaakt met water, visbouillon, uien, een beetje wortel, droge sherry en peper (ik weet het: dat is niet het echte recept voor een court-bouillon, maar ik herhaal: het moest snel gaan).

In afwachting dat dat brouwsel zou koken, heb ik aardappelen geschild en in blokjes verdeeld, 250 gram champignons schoongemaakt en in reepjes gesneden, drie tenen knoflook gesnipperd, én de Sint-Jacobvruchten en gamba’s laten ontdooien in de magnetron. Ik heb ook 150 gram kabeljauw uit de diepvries gehaald, maar die heb ik niet doen ontdooien. Kabeljauw valt sowieso al snel uit elkaar.

Zodra de court-bouillon kookte, gingen de aardappelen en de kabeljauw erin.

Ondertussen stond op ons gasfornuis in een pan olijfolie op te warmen. Daarin fruitte ik de champignons en de Sint-Jacobschelpen samen met de looksnippers en een beetje “Herbamare”.

De kabeljauw werd eerst uit de bouillon gehaald, en dan pas deed ik de gamba’s in het kooksel. Ondertussen waren de champignons en de zeevruchten klaar en die gingen de vis in het vergiet vervoegen. De aardappelen kookten nog heel even, maar de gamba’s volgden al vrij snel de andere ingrediënten.

Met een scheutje koolzaadolie, een deel van de bouillon en een beetje bloem heb ik snel een sausje gemaakt. Daar heb ik een goede scheut sojaroom aan toegevoegd en vrij veel peper (weer om de bijna zoete smaak van soja te verdoezelen). De aardappelen en de vis gingen weer in de saus, de champignons, Sint-Jacobvruchten en gamba’s volgden vlak voor het opdienen.

Even heb ik nog getwijfeld of ik dat gerecht zou laten gratineren, maar, nadat ik er even van geproefd had, besloot ik het zo te laten. En Roger vond het heel lekker! Ik ook trouwens!

Elena speelt

2012-01-17T14:14:00.001-08:00

Toen we vandaag bij Lutti aankwamen, merkte Elena ons weer als allereerste op. Ze begon uitbundig te zwaaien en kroop naar mij. Dan zette ze zich recht en vroeg duidelijk dat ik haar zou oppakken. Volgde weer een hele uitleg waarbij ze van alles aanwees. Waarschijnlijk vertelde ze me wat ze allemaal had gedaan? Daarna gaf ik haar door aan Roger en ook in zijn armen bleef ze vrolijk “babbelen”.

Ze bleef tijdens de hele rit naar huis vertellen en lachen.

En daar, nadat wij met haar moeder gegeten hadden en deze laatste vertrokken was, heeft ze nog een paar uur druk gespeeld voor ze uitgeput in slaap viel. Samen hebben we geluisterd naar kinderliedjes, gedanst, en ook gezongen (ze doet pogingen om mee te zingen). We hebben gespeeld met haar poppen. De babypop die ze van Hendrik en Anneke heeft gekregen, brabbelt, lacht, opent en sluit de ogen en valt dan in slaap. Dat vond Elena heel intrigerend. Af en toe nam ze de pop op schoot en ik vroeg me af of ze bewust haar mama en Lutti nadeed. De pop van Nany gekregen aaide ze over haar zijdeachtige haren en zei dan constant: ‘Aai!’. Daarna wilde ze met haar knuffels spelen. Ze sleurde ze allemaal met zich mee en ging er middenin liggen. Op een zeker ogenblik dacht ik dat ze daar, op de vloer, in slaap zou vallen, want ze wreef in haar oogjes, maar nee. Ze wilde nog stappen. Eerst vulde ze haar loopkarretje met blokjes, knuffeltjes en dan liep ze er fier de living mee rond.

Eigen foto’s. Je ziet duidelijk (klik op de foto’s om te vergroten) dat Elena ook het oorkussentje van haar “slapende baby” had “ingeladen”! En op de laatste foto trekt ze het zelfberaden smoeltje dat ik me herinner van haar moeder op dezelfde leeftijd!

Ook wilde ze alles “opruimen”, dat betekent overal waar een deksel op hoort, dat deksel erop zetten: op haar doosjes, op haar trommel, op haar zuigfles. Ze verstopte zich ook onder de tafel en kwam daarna al lachend weer te voorschijn. Ze stapelde enkele blokjes (en ook die in elkaar passende kommetjes die ze met Kerst had gekregen) op elkaar maar vond het even leuk om daarna haar bouwsel af te breken.

Uiteindelijk viel ze op mijn schoot half in slaap. Ik bracht haar naar haar bedje en deze keer vertrok ze meteen naar dromenland en werd pas meer dan anderhalf uur later weer wakker. Na haar fruitpapje begon ze weer te spelen. En toen kwam haar papa eraan (Roger was ondertussen boodschappen gaan doen). Elena heeft nog geoefend: ze is erin geslaagd twee (waggelende) stapjes helemaal alleen te maken tussen haar papa en mij.

Haar papa moest daarna weer weg, haar mama kwam eraan, en ik kookte. Na het eten heeft Elena nog een poosje met een boekje op onze schoot gezeten, en wij maar vertellen!

En na haar laatste flesje liet ze zich weer heel gemakkelijk in bed leggen. Tja, ze zal wel doodmoe geweest zijn na zulke drukke dag!

Elena en haar moeder… En de Vijverstraat in Heers

2012-01-16T15:30:00.001-08:00

Uiteraard kregen Roger en ik deze ochtend wel elk een mailtje van onze dochter. Voor Roger met de beste wensen natuurlijk, voor mij en voor hem met het bericht dat Elena haar eerste zelfstandige stappen heeft gezet vorig weekend!

Roger moest vandaag naar de post in de hoofdgemeente Heers. En in plaats van nog eens een wandeling te gaan maken in een min of meer afgelegen dorp stelde hij voor daar te voet naartoe te gaan. Goed idee (ik had al zo dikwijls geopperd dat het niet is omdat we nu op de buiten wonen dat we elke kleine boodschap met de auto moeten doen)!

We liepen dus naar Heers via de Vijverstraat. Die is niet toegankelijk voor auto’s en al van de eerste maand dat we hier woonden, liep ik daar heel graag door. De straat volgt de achterkant van het kasteelpark van Heers en wordt langs de andere kant afgebakend door de landerijen van het kasteel van Veulen. Het is er echt rustig, je hebt rechts van de straat een weids zicht, links van de straat een bosje en een grote vijver (kasteel van Heers); en toen ik vroeger op de fiets langs daar terugkwam van mijn lessen in het gemeentehuis hoorde ik er geregeld een uil. Dat was natuurlijk toen het al donker was. Maar vandaag zagen we een roofvogel rondcirkelen in de lucht, en hoorden we heel veel mussen in het bosje.

Destijds, toen ik langs daar terugkwam van mijn initiatie-les Nederlands, was het er pikdonker. Nu staan er straatlantaarns. Roger en ik vroegen ons af of die echt branden ‘s nachts. Want veel volk ontmoet je nooit in die straat (eigenlijk praktisch niemand).

We hebben alles bij elkaar een klein uur gestapt: voldoende dus. Het was koud maar droog en ik heb er echt van genoten!

Een rustige verjaardag voor Roger, en over Di Rupo

2012-01-15T16:53:00.001-08:00

Een heel rustige verjaardag voor Roger vandaag. De kinderen waren er niet (onze dochter had een andere afspraak), maar zullen proberen zo snel mogelijk eens samen af te komen. Ik heb nog even gebeld met Hendrik in verband met dat “opschonen” van mijn PC. Roger kreeg een verjaardagwens van hem en Anneke, van Zeger, en van zoveel andere mensen. Maar niet van ons meisje! Nu, ik weet dat haar gezinnetje vandaag al vrij vroeg ergens anders verwacht werd: ze zal de tijd niet gevonden hebben om te mailen!

We hebben gelezen (ik in dat boek van Bart De Wever dat ik van Anneke heb gekregen: wat een eruditie en wat een verstand zeg!), lekker gegeten (Roger mocht het menu bepalen en het werd, na een aperitief met “Vinho Verde” en olijven, preiroomsoep met balletjes, “gambas al ajillo”, en niertjes met champignons in Madeirasaus). Nee, geen dessert: noch Roger noch ik zijn amateurs van zoetigheden.

En na het avondeten lazen we de kranten online. Ik surfte ook weer eens naar “deredactie.be” en bekeek er “De zevende dag” van deze ochtend. Premier Di Rupo heeft duidelijk lessen Nederlands bijgenomen. Het valt op dat hij de “K” na de klank “NG” steeds meer laat vallen. Hij zegt dus al niet meer “De regerink van de veranderink” maar “De regering van de verandering”, weliswaar nog met een harde Franse “G”. Ik zou zeggen: ‘Goed zo!’, maar… Hoe komt het dat hij zich nu pas, en niet eerder, begint te interesseren aan de taal van Vlaanderen? Omdat hij nu niet anders kan?

Voor zijn premierschap vond hij het dus blijkbaar de moeite niet waard om iets te leren over dit deel van “België”?

Het spookt!

2012-01-14T17:17:00.001-08:00

Marraine zou het inderdaad spoken noemen, wat deze avond gebeurde! Ongelooflijk is die informatica-ontwikkeling!

Mijn PC was al enkele weken zooo traag! En ik vroeg aan onze zonen of ze konden vinden aan wat dat lag.

Deze avond, heel laat, belde Hendrik. En we hebben mijn PC onder handen genomen. Hij vanop afstand! Dat was wel echt spookachtig: ik kon op mijn scherm zien wat hij vanop afstand deed. Hij had dus echt de controle over mijn pc overgenomen en zei vaak: ‘laat die muis los!’. Want ook dat kon hij zien!

Tot nu lijkt er geen virus gevonden te zijn. En terwijl “Windows hulp op afstand” bezig was mijn computer te scannen, “liet” Hendrik mij “toe” er verder op te werken. En dan gebeurde het: terwijl ik dit aan het schrijven was, zag ik ineens een tekst verschijnen onder mijn eigen schrijfsel! Zo van “we gaan uw PC overnemen”, of toch iets in die aard (ik heb het meteen gewist en onmiddellijk Hendrik weer opgebeld).

‘Tja, ze hebben jouw paswoord en zijn bezig jouw bankrekening te plunderen’, antwoordde Hendrik. Ik was natuurlijk een klein beetje in paniek (ondanks het feit dat ik vrij weinig geld op mijn bankrekening heb staan). En gaf Hendrik aan Roger door: op zijn rekening staat iets meer geld… en stel je voor dat die ook geplunderd zou worden!

Ondertussen bleef er maar van alles verschijnen in dit programma, waar normaal gezien alleen ik toegang toe heb.

Maar… Terwijl Hendrik en Roger verder babbelden aan telefoon, hoorde ik dat het Hendrik was die voor een grap had gezorgd! Hij kon immers nog steeds aan mijn computer!

Ik heb hieronder het laatste laten staan waarmee ik ineens geconfronteerd werd terwijl ik deze post schreef:

done…….

thank you

Geef toe: zouden jullie daarna ook niet Hendrik geloofd hebben als hij zei dat jullie rekening geplunderd wordt? Of is dat weer een bewijs voor mijn bekende naïviteit?

Opheers

2012-01-14T14:17:00.001-08:00

Vandaag een korte wandeling in Opheers. Uiteraard verlieten we al gauw het wandelpad om tussen de rand van een weide en een bosje te gaan lopen.

Zicht op Opheers (foto Roger)

Daarna trokken we dat bosje in… En kwamen we voor een verlaten gebouwtje te staan.

Foto Roger

Het was wel intrigerend: gebroken ruiten, binnenin een tafel en enkele stoelen, en een schoorsteen. Een speelhuisje voor Opheerse kinderen?

Omdat de begroeiing daarna te dicht werd, klommen we naar een veld dat een beetje hoger gelegen was, en volgden de rand ervan tot we aan een holle weg kwamen die ons terugvoerde naar de weg Borgworm-Opheers.

Het was maar een korte wandeling (nog geen uur) maar ik vond het zalig: koud maar niet overdreven, geen regen, en vooral: rust en stilte!

Verjaardagen

2012-01-14T12:24:00.001-08:00

Vandaag wordt Elena al 1 jaar! Ongelooflijk!

Eigen foto

Foto Roger

En morgen is het Roger zijn beurt om een jaartje ouder te worden: 68 jaar al!

Nieuwjaarsfeestje van Heemkunde Groot Heers

2012-01-13T16:48:00.001-08:00

Deze avond gaf Heemkunde Groot Heers zijn jaarlijks feestje. Zoals altijd heel gezellig, lekker en niet te duur!

We ontmoetten natuurlijk tal van kennissen (dit jaar waren mijn achter-achterneef Nestor en zijn vrouw er wel niet bij), hielden heel interessante conversaties, en lachten ook veel. Bij zulke gelegenheden voel ik ons echt aanvaard in onze nieuwe regio!

Er was ook een nieuw lid: een zekere Jos die onlangs vanuit Tongeren naar Heks verhuisd blijkt te zijn. Ik schrijf hier wel “een zekere”, maar Boudewijn Knevels, Martine (de echtgenote van secretaris Tony), en vele anderen leken hem al veel langer te kennen. Daaraan voelde ik weer dat wij eigenlijk (ondanks het feit dat Roger hier in de buurt geboren is) “inwijkelingen” zijn.

Aan tafel zat dat nieuwe (charmante, zoals alle homofielen) lid naast mij, en tegenover mij zijn echtgenoot: een Franstalige Canadees!

Die al serieuze lessen Nederlands had gevolgd! Want: bijna alle conversaties kon hij volgen! Hij vertelde mij dat hij, van zodra hij Canada had verlaten voor Vlaanderen en Wallonië (waar hij nu les geeft), heeft geprobeerd zijn te “plaatselijk” Canadees Frans af te leren om Standaard Frans te spreken. En dat is hem heel aardig gelukt!

Net zoals zijn Nederlands echt meeviel! Hij bekende me wel dat hij altijd probeerde korte zinnen te maken omdat lange Nederlandse zinnen hem in de war brachten.

We hadden het ook over de Vlaamse dialecten waarmee hij geconfronteerd wordt, en waar hij niets van begrijpt! En weer dacht ik: “Jessy, schrijf eens verder! Dat zijn precies de dingen waar je het over wilt hebben in dat boek!”. Nu, om helemaal eerlijk te zijn: ik heb de vorige dagen daar wel een beetje verder aan gewerkt. Maar telkens als het te persoonlijk wordt voor kennissen, heb ik twijfels…

Op een zeker ogenblik (dat was nadat ik een sigaret was gaan roken buiten en daar een uil had gehoord in het park van het kasteel van Heks) was mijn tafelbuur Jos verhuisd naar de stoel naast Roger. Ik ging dus zitten op zijn vroegere stoel en belandde naast Martine. Met wie ik nog heel aangenaam heb gebabbeld.

Maar deze avond is me voor de zoveelste keer iets opgevallen: de meeste mannen dansen naar het pijpen van hun vrouwen. Ongelooflijk hoe ze hen gehoorzamen!

Ik denk dat Roger en ik op dat gebied wel DE uitzondering vormen!

O ja, en ons lid Ludo vertelde me deze avond dat hij (heel toevallig) eens op deze blog was gevallen! En die sindsdien volgt!

Verdacht!

2012-01-13T15:51:00.001-08:00

We komen net thuis van een nieuwjaaretentje georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. Heel gezellig, maar daar vertel ik straks wel over. Nu eerst over onze wandeling deze middag.

Dat was in Broekom, in de buurt van het Manshovenbos. Het was koud (de echte winter lijkt eindelijk begonnen, en hopelijk krijgen we er geen zoals vorig jaar) maar droog. Hoewel, heel drassig. Wij ploeterden dus op een landweg, luisterden naar het geroep van een roofvogel, zagen hem dan ineens vliegen en bewonderden zijn vlucht. En plotseling zagen we daar, aan de kruising van twee veldwegen, een Ford staan. Ramen open. Roger zei nog: ‘Waarom laten die mensen hun ramen openstaan?” en toen merkten we dat de auto geen nummerplaten meer had: noch vooraan, noch achteraan.

Dat vonden we zeer eigenaardig: een verlaten auto zonder nummerplaat midden in de velden. Maar kom, we wandelden verder.

Ineens hoorden we een andere auto komen aanrijden. Die stopte vlak bij de Ford. Er stapten twee mannen uit, en die gingen iets halen uit de koffer van de verlaten auto. Nog steeds vonden we het eigenaardig, maar niets meer dan dat.

Maar toen kreeg Roger van die twee mannen enkele bedreigingen naar zijn hoofd geslingerd! En dan pas vonden we de hele boel verdacht!

Nee, we hebben niet gereageerd, hebben zonder te antwoorden zo snel mogelijk verder gestapt. Tenslotte waren we daar maar helemaal alleen in de velden, mét die twee mannen natuurlijk!

Chaussée d’Amour

2012-01-12T15:52:00.001-08:00

Lang voor ik keek naar “Panorama” deze avond gingen we boodschappen doen in Sint-Truiden. En reden we dus op de steenweg Luik-Sint-Truiden, die hier de “Chaussée d’Amour” heet.

De oorsprong van die naam moet ik zeker niet verduidelijken?

En… op de Chaussée d’Amour valt het ons al een poosje op, maar vandaag des te meer, dat de prostituees veel dikker zijn dan vroeger!

Komt dat door de crisis? Hebben mannen in zulke tijden liever vrouwen die goed in het vlees zitten?

Als het geen leven wordt

2012-01-12T15:35:00.001-08:00

Ik hoorde vandaag op de radio over de panorama-uitzending van deze avond met bovengenoemde naam, over laattijdige zwangerschapsonderbrekingen. En ik vond het intrigerend omdat de omroepster tijdens haar interview met de reporter stelde dat vrouwen die zulke ingreep lieten uitvoeren die dus niet aanvoelden als een abortus, maar als het overlijden van hun kind. Volgens mij heeft abortus sowieso als gevolg het overlijden van een kind (“in spe” als je per se wilt dat een foetus nog geen kind is) dus vond ik die uitspraak zeer eigenaardig. Is het werkelijk al zover gekomen dat doorsneemensen bij het woord “abortus” niet meer denken aan het kind dat dood gaat???

En ik dacht ook terug aan iets wat Zeger, Hendrik en ik ons eens afvroegen. Als je in bepaalde (erge, maar wie bepaalt wat erg is?)gevallen tot de dag voor de geboorte de foetus mag laten doden, waarom dan niet na de geboorte?

Ook de titel van de uitzending intrigeerde me. Ik herken wel de woordspeling (“Het is geen leven!” in de betekenis van “alles gaat slecht”), maar hoor toch ook de insinuatie dat pas na de geboorte het leven begint.

Deze avond surfte ik dus even naar deredactie.be en keek op mijn pc naar de uitzending.

In feite was ik blij verrast door de teneur ervan: de reporter stelde veel kritische vragen. En ik vernam dus dat, jawel, een kind (een foetus?) dat geboren werd met een serieuze afwijking soms werd gedood na de bevalling. Eerst wordt het naar de “palliatieve zorgen” gebracht en daar krijgt het zoveel pijnstillers dat het rustig “inslaapt”.

De uitzending was heel ontroerend, omdat het vooral ging over ouders die om hun op die manier of door een late abortus overleden kind treurden.

Maar… Ik kreeg de indruk dat in bepaalde gevallen (zoals bij het syndroom van Down) ze abortus min of meer opgedrongen kregen. Omdat onze maatschappij geen tijd of geld meer wil besteden aan zulke mensen? Ik ken anders enkele “mongooltjes” die een heel simpel, maar gelukkig leven leiden! Het gaat over volwassene “mongooltjes” die uiteraard in een instelling verblijven. En dat kon de vader van een van de “vermoorde” foetussen uit de uitzending niet aan: het idee dat zijn zoon in een instelling zou eindigen. Dacht hij toen vooral aan zijn zoon of aan zichzelf?

Ik probeer nooit mensen te beoordelen, en begrijp volkomen dat het voor sommigen niet te doen is om een gehandicapt kind groot te brengen. Maar ik blijf zitten met het wrange idee dat onze maatschappij die ouders bijna dwingt tot abortus. Eén van de geïnterviewde gynaecologen gaf trouwens toe dat de vraag naar abortus serieus is gestegen de laatste jaren.

Een andere versprak zich dan weer (en de lapsus sprak voor zich): hij veroordeelde de “palliatieve-pijnstillers-methode” om van pasgeboren gehandicapte baby’s af te geraken en zei: ‘Dat is kindermoord, een heel ander misdrijf!’.

Let op het “ander misdrijf”! Is het dan zo dat het geweten van mensen toch soms opspeelt door voor een serieuze lapsus te zorgen als ze de “progressieve” toer willen opgaan?

Ik hoorde dat zelfs kleurenblindheid kon maken dat de ouders het kind lieten weghalen. Omdat zijn leven geen kwaliteit zou krijgen. Mogen we dan in onze maatschappij echt zelf bepalen of iemand anders zijn leven voor hem kwaliteit heeft?

Elena en Zeger

2012-01-11T15:55:00.001-08:00

Deze middag gingen we Elena afhalen bij haar onthaalmoeder Lutti. Weer had onze kleine meid ons als eerste opgemerkt en begon ze enthousiast te wuiven nog voor we de glazen deur hadden geopend.

Daarna wilde ze ons allerlei dingetjes tonen: slingers (een van de kindjes was verjaard), bloemen, speeltjes, prentjes.

Ik heb een sleutel van “Elena’s huis”, die ik uiteraard alleen gebruik als haar moeder afwezig is. Normaal zou dat vandaag het geval zijn, maar ik vergiste me, en terwijl ik aan de deur stond te morrelen, deed onze dochter die plotseling open!

Elena heeft vandaag heel goed gegeten, leuk gespeeld, geluisterd naar de CD met kinderliedjes die ze vorige zondag van Zeger had gekregen – en het viel mij op hoe rustig ze daarvan werd - veel rondgewandeld, aan mijn hand maar ook met de hulp van een krukje dat ze uit de badkamer had gehaald (en dat ging nog veel beter dan met haar duwkarretje), en… toen het tijd was voor haar dutje én deze avond viel ze vrij gemakkelijk in slaap.

Tegen de avond (toen was haar mama al een poosje gaan werken) kwam Zeger eraan. We aten samen en Elena mocht, nog voor haar laatste flesje, mee aan tafel zitten. Ze peuzelde in haar eentje een volledige “albóndiga” (dat is een soort gehaktbal, met kruiden en veel look, in tomatensaus) op die overbleef van vorige zondag.

Na het eten ging ik een sigaret roken op het terras, maar dat vond Elena niet zo’n goed idee. Ze kwam aan de balkondeur staan en wees Zeger er constant op dat ze ook naar buiten wilde. Zonder haar jas vond ik het echter te fris voor haar en daarom raadde ik Zeger aan de kinderliedjes weer op te zetten. Het viel Zeger toen ook op hoe rustig ze er van werd.

Daarna gaf ik haar nog een papflesje waarbij ze zo goed als in slaap viel in mijn armen.

En uiteraard hebben Zeger en ik de avond beëindigd met het samen bekijken van enkele afleveringen van “Friends”.

Van Opheers naar Batsheers en terug

2012-01-10T14:10:00.001-08:00

Vandaag hebben we eindelijk nog eens een flinke wandeling gemaakt! We vertrokken van Opheers, door velden en weiden, naar Batsheers. De temperatuur was heel zacht (rond de 9°c), het was heel stil (alleen een roofvogel hoorden en zagen we af en toe): ik kwam echt tot rust! De weiden waren wel heel drassig zodat het soms ploeteren werd!

Midden in een immense wei ontmoetten we een waterput afgesloten met een dikke steen.

Foto Roger

Toen we de gebouwen van Batsheers in de verte zagen, klommen en daalden we daar naartoe, dwars door de modderige wei.

Batsheers (foto Roger)

Maar toen we in Batsheers aankwamen bevonden we ons voor een elektrische afsluiting. Die we volgden tot waar ze heel laag hing. Daar kropen we erover en stonden we oog in oog met de “baas” van wat hier de “ezelhoeve” wordt genoemd (omdat er handel in ezels wordt gevoerd).

Foto Roger

Die man is een voorbeeldige Franstalige! Daar waar hij net daarvoor nog aan het mobiel telefoneren was in het Frans, sprak hij ons in het Nederlands aan. Hij vroeg ons of de wei niet te drassig was, vertelde ons over de verzorging van ezels, over de waterput die we gezien hadden, over zijn ezelhandel, over de rassen die hij verkocht, enzovoort. In feite is hij de enige levende ziel die we ontmoet hebben (vogels niet inbegrepen).

Van Batsheers ging het terug naar Opheers via een landweg.

Ik vond het zalig!

Verjaardagsfeestje voor Elena

2012-01-09T14:06:00.001-08:00

Gisteren vierden we – een weekje te vroeg – Elena’s eerste verjaardag.

Eerst gingen we Hendrik aan het station van Leuven afhalen (Anneke was er niet bij: ze moest jammer genoeg werken), en daarna reden we naar onze dochter en schoonzoon. Heel zijn familie was al aanwezig: ouders, grootmoeder – de andere overgrootmoeder van Elena dus – zus, schoonbroer en neefjes. Kort na ons kwam Zeger er aan op zijn fiets.

Elena (met een mooi kroontje op) voelde zich duidelijk een beetje overdonderd: kroontje, pakjes, ballonnen, slingers, en vooral: chips! Want, wat lust ze die, of eerder, wat vindt ze het heerlijk om het zout en de paprika ervan op te sabbelen!

Haar ouders hadden samen voor heel lekker (en veel) eten gezorgd: tortilla, kaaskrokketten, albóndigas, pasta met vlees en tomatensaus, lasagne met spinazie. Ze hadden geopteerd voor gerechten waar Elena graag zou van mee-eten (ze probeert nu zelf te eten).

Foto Roger

En uiteraard werd Elena verwend tot en met! Ze kreeg van iedereen heel veel aandacht! Ik denk dat ze niet goed begreep wat er gebeurde!

Nany en Elena (foto Roger)

Het werd een heel gezellige bijeenkomst (de familie van onze schoonzoon is echt aangenaam gezelschap, en Roger en ik – Nany ook trouwens – zagen eindelijk nog eens onze kroost weer).

Met Hendrik (foto Roger)

Roger (foto Zeger)

Zeger (foto Roger)

Maar uiteraard moesten Hendrik en ik geregeld naar buiten, als we een sigaret wilden opsteken. Zeger kwam elke keer bij ons staan en ondanks de relatieve kou (maar echt koud was het niet voor het seizoen) hebben we daar nog heel interessante conversaties gevoerd onder ons drieën, en heel veel gelachen!

Om te eindigen kwamen er (weer!) twee taarten. Met telkens 1 kaarsje op geprikt. Uiteraard begreep Elena niet dat de bedoeling was dat zij die zou uitblazen, dus zorgden haar ouders daarvoor.

Foto Roger

Zeger had dan weer gezorgd voor zelfgemaakte speculaas die ik heel lekker vond bij mijn thee.

Foto Roger

Rond halfacht brachten we Hendrik naar het station, reed Zeger naar huis op zijn fiets en reden wij daarna ook naar huis met Nany. Die heel tevreden leek over haar dag.

Deze middag, rond 13:54 uur, nam Nany de trein naar Antwerpen.

En ik… ben moe van het praten. Ik ben geen praatster en toch heb ik sinds vorige vrijdag niets anders gedaan dan gekeuveld!

Met Nany naar nicht Rita

2012-01-09T13:28:00.001-08:00

Vorige zaterdag, 7 januari, spoorde mijn moeder van Antwerpen naar Leuven waar ze een afspraak had met haar jeugdvriendin. Samen met die Angèle en haar man ging ze een hapje eten, en daarna werd ze naar het station van Tienen gereden; waar Roger en ik haar gingen ophalen.

We reden naar Oorbeek (volgens mij ligt dat ook in Haspengouw). Daar heeft mijn moeder immers nog haar neef (in de betekenis van “kozijn”) Roger en nicht Rita wonen die ze niet meer ontmoet had van rond 1983. Ze had immers eindelijk nog eens afgesproken met Rita. Ondanks het feit dat ik op het Internet had gevonden dat de kozijn woonde op het adres dat Nany mij gegeven had, beweerde zij bij hoog en bij laag dat haar nicht daar woonde. Nany is heel koppig, dus reden we toch maar naar dat adres. En wat bleek? Niet zij, maar het Internet kreeg gelijk! Het was de echtgenote van haar “kozijn” die voor ons opendeed. En die ons het juiste adres van haar schoonzus gaf.

Mijn moeder kon er maar niet aan uit: al die jaren stuurde ze dus een nieuwjaarskaartje naar het verkeerde adres! Zo’n ingewikkeld raadsel was het nu ook weer niet: elk jaar gaven broer Roger en zus Rita elkaar het goede wenskaartje door!

We werden bij nicht Rita met open armen en massa’s (eigenlijk voor mij te zoete) taarten ontvangen. Haar dochter (prachtige meid!) zorgde voor de koffie enzovoort. Vermits ik geen koffie drink, en thee geen alledaagse drank is in die contreien, hield ik het bij water terwijl ik twee stukken taart verorberde en luisterde naar de herinneringen die mijn moeder en Rita bovenhaalden.

Tegen de avond reden Roger, Nany en ik naar hier, waar we nog samen aten en waar Nany verder vertelde over haar jeugd, zich haar eerste reis naar Congo herinnerde, en Roger en Rita benijdde: hun kinderen wonen immers vlak bij hen. Terwijl zij een dochter heeft die in het “verre Limburg” woont (ik dus). Ze vergeet dat zijzelf ook degene was die ver is gaan wonen van de rest van haar familie. Zo moeder zo dochter zeker? Hoewel, ik ben, zonder het te weten, naar onze “roots” teruggegaan: Haspengouw!

We gingen vrij laat slapen, maar toch niet te laat. ‘s Anderendaags (ik weet het, weer een woord dat Standaard Nederlands wil afschaffen. Maar als ik zeg “de volgende dag”, dan moet ik er naar mijn gevoel aan toevoegen dat die “volgende dag” gisteren was. Terwijl ‘s anderendaags – nog steeds naar mijn gevoel – alles zegt) waren we immers al rond 13 uur uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Elena (weliswaar een week te vroeg omdat volgend weekend niet past voor haar ouders).

Weerzien met Karel in Leuven en afscheid van Louis Brans

2012-01-06T15:57:00.001-08:00

Na de uitvaart van Ad spraken we af met de vriend van Colette zaliger. In Leuven! En Leuven is alles behalve auto-vriendelijk geworden: we hebben bijna een uur rondgetoerd voor we een parkeerplaats vonden. Een autoluwe stad is dan wel aangenaam voor de vele studenten, maar als je vanuit Limburg komt, krijg je geen gastvrije indruk!

Onze vriend Karel (die ook niets wist van het heengaan van Ad) lijkt het overlijden van zijn vriendin Colette nog niet verwerkt te hebben en luchtte eens duchtig zijn hart bij een drankje in een café van de Muntstraat (herinneringen aan mijn studententijd!). Uiteraard spraken we niet alleen over Colette. Ook kwamen onder andere zijn broer Dirk, Ad en zijn fratsen en feesten aan bod.

Op de duur waren we zo gezellig aan het bijpraten dat we besloten samen een kleinigheid te gaan eten (terwijl ik dacht dat we rond 17 uur ongeveer zouden thuis zijn!). Het werd inderdaad slechts een kleinigheid, want Leuven (dat is mijn geboortestad!) lijkt echt duur te zijn geworden.

O ja, terwijl we naar een ander etablissement liepen, kwamen we “De Werf” tegen. Die naam kende ik van Zeger, en ook wist ik van hem dat je daar heel goedkoop en lekker kunt eten. Toen ik dat vertelde, antwoordde Karel dat het een studentenrestaurant is (dus niets meer voor ons?). Maar kom, het restaurant bleek toch gesloten.

We gingen naar het complex “Dijlemolens”, via een aangename, bijna landelijke weg die Roger en ik (die toch jaren in Leuven hebben gewoond) niet kenden. Onder weg viel het me op hoe vaak ik een merel hoorde fluiten (dat is me hier ook al opgevallen, want normaal hoor je die vogels niet in de winter, maar in de stad viel des te meer op).

In het eetcafé “Dijlemolens” bestelden we een glas wijn en een eenvoudig etentje (eigenlijk te eenvoudig voor wat we ervoor betaalden: wat is Leuven duur geworden!). En terwijl ik mij nog een sigaret rolde die ik buiten zou gaan roken (altijd dat buiten moeten roken! Nee, als het niet echt hoeft, kom ik niet meer op café of restaurant in de winter!), kwam er een e-mail binnen op mijn smartphone: de vroegere ondervoorzitter van de KVLS, Louis Brans, is op 3 januari overleden op 82 jaar.

Die heeft ons dus ook al verlaten!

We kwamen vrij laat thuis, maar Roger heeft toch nog even de website van de KVLS bijgewerkt. Daar vinden jullie een klein beetje meer uitleg over onze bijzondere “Louis Brans”!

Uitvaart van Ad

2012-01-06T14:34:00.001-08:00

Deze ochtend heel vroeg reden we naar Wilsele, om de uitvaart van Ad bij te wonen. Voor een keer dat we goed op tijd waren, was er plaats zat in de kerk. Amper een dertigtal mensen woonden de dienst bij! Bijna niemand van zijn talrijke vrienden was immers op de hoogte gebracht van zijn overlijden,vernamen we van de meest intieme vriendin van Ad en Els.
Hun goede vriend Dirk Armée was er wel, die meteen naast ons kwam zitten met de woorden: ‘We moeten elkaar echt nog eens ontmoeten buiten een begrafenis, hé!’. Daar zullen wij in de lente voor zorgen!

Ik vond het een mooie dienst (en bedacht dat ik toch wel hou van die kerkelijke symboliek), maar de weinige mensen, het feit dat de urne verdween zonder dat iemand van ons wist waar naartoe, het ontbreken van een herinneringsprentje maakten het wel heel droevig.

Later, op de koffietafel, bleek het handvol vrienden van Ad die wel aanwezig waren, hetzelfde te betreuren. Maar… Sommigen vonden het ook onbegrijpelijk dat van Ad werd afscheid genomen in een “conservatieve mis”: ‘Ad die zo progressief, zo anti-kerkelijk was!’.
Ik herinner me niet dat Ad zich ooit echt heeft uitgesproken tegen de kerk, maar wel dat hij geloofde in een transcendente wereld. En, zoals Dirk Armée opperde: ‘Op welke manier moet je dan afscheid nemen in onze cultuur?’

Ik geloof dat te veel mensen ‘kerk’ met ‘geloof’ verwarren… En ook dat te veel mensen denken dat je ten alle koste “progressief” moet zijn in deze tijd!

Al bij al vond ik deze druilerige ochtend dus heel triest! Roger – die zijn fototoestel niet bijhad – probeerde nog met zijn GSM een kiekje te maken van de urne en de foto van Ad vooraan in de kerk maar dat is compleet mislukt! We kunnen onze vriend Dirk Armée daar dus niet mee plezieren (we hadden beloofd de foto door te mailen als die enigszins gelukt was).

Blogje lezen (onder andere)

2012-01-05T15:45:00.001-08:00

Deze avond heb ik enkele uurtjes doorgebracht op deze per toeval ontdekte blog van een Nederlandse vrouw (van Spaanse afkomst? Die indruk heb ik toch). Ze spreekt over haar zeldzame kanker, de behandeling ervan, en haar gevoelens en emoties. Natuurlijk is het “maar” een blog - dus geen “echte literatuur”(?) - maar wat is die goed geschreven!

Ik merkte er enkele taaldetails op die ik in een van de laatste teksten in Oostland ook had gelezen, komende van een Nederlands lid van de KVLS. De andere leden van de redactieraad wilden die verbeteren (lees “vervlaamsen”), maar ik zei tegen Edith dat volgens mij die manier van schrijven typisch Nederlands was. En inderdaad, nu vond ik dus diezelfde kleine afwijkingen tegenover ons Zuid-Nederlands terug op die blog! Wij, Vlamingen, hebben nog veel te leren!

Dat doet me terugdenken aan toen de redactieraad lang geleden van dezelfde auteur een bijdrage nalas en de andere redactieleden zich stoorden aan “aan het einde” in plaats van ons “op het einde”. Ik was toen de enige die ervan overtuigd was dat ons Vlaamse “op het einde” niet correct is. Maar in het boek “Chanson” (weliswaar geschreven door een Vlaming, maar verspreid door een uitgever die zich echt wel een serieuze corrector kan permitteren) las ik ook constant “op het einde”. Zijn ze dan misschien allebei goed?

“Chanson” heb ik nu uit, en het was echt de moeite waard. Alleen helemaal aan (op?) het einde had ik de indruk dat de auteur nog even zijn werkbeurs moest verzilveren: waar hij in zijn verhaal daarvoor nergens een oordeel velde en alleen chansons verbond met de geschiedenis van Frankrijk, voelde hij zich blijkbaar in het laatste hoofdstuk wel verplicht – tussen de regels – de politiek correcte toer op te gaan.

Alfredo Marceneiro

2012-01-04T16:52:00.001-08:00

Roger, waarschijnlijk bewogen door te veel herinneringen en slecht nieuws vandaag, laat mij deze avond fado’s beluisteren, en vooral Alfredo Marceneiro!

En… ik word in-droevig en denk aan vroeger, toen onder andere Ad, Els, Dirk Lambrechts, Roger (en zovele anderen, waaronder ik) echt onder de invloed waren van die muziek!

We geraakten toen echt in een soort “trance”!

En… nu heb ik hetzelfde voor!

Ik heb echt goesting om te zeggen (sorry, Hendrikje!): sterven betekent niks. We zien elkaar weer en gaan het samen nog beter maken!

Over ziekte, het nut van ouder worden en Internet

2012-01-04T14:23:00.001-08:00

Een van onze oudere Leuvense vriendinnen (74 jaar geworden vorige maand) is jaren geleden naar Gent verhuisd. De laatste keer dat ze mij belde, was vlak nadat ze naar een rusthuis was gegaan. Ze verzekerde me toen dat haar telefoonnummer hetzelfde was gebleven, vertelde dat ze voor die verhuizing had gekozen omwille van haar slechte gezondheid, en dat ze zich goed voelde in haar nieuwe omgeving. Al heel lang wil ik haar eens gaan opzoeken, maar de tijd ontbrak.

Vandaag belde ik haar op. Ik wilde haar vertellen over het overlijden van Ad, die ook een goede vriend van haar was. Maar… Haar telefoonnummer bleek niet meer toegewezen. Ik was even in paniek! Ik kende haar nieuwe adres niet, wist niet waar haar kinderen wonen, ze heeft geen pc, en dus ook geen e-mailadres, hoe zou ik haar dan ooit terugvinden?

Toen kreeg Roger het schitterende idee naar haar zoon (een vrij bekende klassieke musicus) te googelen, en hij vond op het Internet zowaar het nummer van zijn mobieltje. Ik belde hem op… en hij bleek net op visite te zijn bij zijn moeder. Die hij me dan ook doorgaf.

Onze vriendin wist nog niets over het overlijden van Ad, maar dacht zoals ik dat dit beter was voor hem. En vertelde me dat het nu vrij goed ging met haar gezondheid en dat ze het nog steeds naar haar zin had in het rusthuis. Ik kreeg haar telefoonnummer, en beloofde zo snel mogelijk nog eens te bellen.

Niet lang daarna kreeg ik een oproep van haar zoon, die nu weer thuis was. Hij vertelde me dat zijn moeder het helemaal niet zo goed maakt als ze mij aan telefoon had verteld. 12 keer is ze vorig jaar opgenomen geweest op de dienst “Intensieve zorgen” en 5 keer had men hem opgebeld dat ze de volgende dag niet zou halen. Wat ze dus toch deed!

Maar… Ze begint vergeetachtig te zijn, en vergeet dus telkens wat ze heeft meegemaakt. ‘En dat is haar grote geluk,’ vervolgde haar zoon, ‘Ze gelooft zo fel in het leven dat ze er telkens weer bovenop geraakt, en doordat ze daarna alle ellende vergeet, blijft ze optimistisch’. Ouder worden (en vergeetachtig) heeft dus blijkbaar toch zijn nut!

Deze middag gingen we eindelijk nog eens de nicht Jeannine van Roger bezoeken. Zij maakte het echt goed na een operatie vorige maand… Maar vertelde ons dat haar nichtje (in de betekenis van het Franse “nièce”, dus de dochter van haar broer zaliger) heel ernstig ziek is. Vermits dat nichtje (die al veel heeft meegemaakt) nog geen 50 jaar is, wordt zij waarschijnlijk niet gesust door een verlossende vergeetachtigheid!

Weer een vriend overleden!

2012-01-03T14:57:00.001-08:00

Deze nacht droomde ik van een kennis die overleden was. Ik werd half wakker en probeerde me te herinneren over wie het ging. Half in slaap nog dacht ik dat het een vriend van Hendrik betrof. Een zekere Frank die ik destijds nog als leerling heb gekend toen ik op college Franse les gaf.

Ik viel weer in slaap en droomde verder (ja, ik weet het, wat dromen betreft, heb ik eigenaardige gewoontes: ik kan ze zelfs bijsturen als ze mij echt niet aanstaan).

Nu droomde ik van de uitvaart. En, vermits (ik weet het, Nederlands vraagt hier “omdat” in plaats van “vermits”, maar zelf vind ik dat de twee woorden een verschillende nuance uitdrukken) ik voor mezelf had uitgemaakt dat het over Frank ging, droomde ik van alle kansen die sommige leerkrachten van het college die jongen ontnomen hadden.

Daarna werd ik echt wakker. En hoorde ik hoe de wind gierde door de bomen in de tuin. Wat een storm! Die de hele dag heeft aangehouden! Terwijl we naar de post reden om enkele facturen voor de KVLS te laten frankeren, vroeg ik aan Roger of we onze voor vandaag geplande boodschappen niet beter zouden uitstellen. Weliswaar had ik niet veel meer in huis, maar desnoods zou ik mijn fantasie wel de vrije loop laten met voedsel uit blik en bokaal, eieren, enzovoort.

Maar Roger durfde het te riskeren. En het is ons gelukt ondanks het feit dat ik op zekere momenten bijna omver werd gewaaid op de parking van het grootwarenhuis.

Na ons avondeten ging ik even tijdschriften doornemen en verder lezen in “Chanson” in de relax. En toen rinkelde de telefoon. De broer van een bijna vijf jaar geleden overleden vriendin van ons, Els Baeten.

Haar weduwnaar, Ad Van der Ven, blijkt nu ook pas overleden te zijn! Zou mijn droom daar iets mee te maken hebben gehad?

Ik was niet echt droevig: wij hadden Ad niet meer gezien sinds de uitvaart van Els. Omdat vrienden uit het Leuvense ons steevast vertelden dat het geen zin meer had: Ad herkende niemand meer. Hij leed al tientallen jaren aan een ziekte die hem eerst zo goed als verlamde en hem opsloot in zijn eigen droomwereld. Hij is nu, op 74 jaar, van zijn eenzaamheid verlost en ik hoop dat hij weer bij Els is (en bij onze gemeenschappelijke vriend Dirk Lambrechts).

Hoewel we het voor Ad het beste vonden dat hij was overgegaan, dachten we toch even terug aan vroeger, toen hij nog heel beweeglijk was en de gekste feesten organiseerde, en aan onze reisjes met Ad en Els (en baby Hendrik)!

Els, ik met Hendrik op schoot en Ad in 1978 (foto Roger)

Els, ik met Hendrik op schoot en Roger in 1978 (foto Ad)

Het “toeval” (?) maakte dat op het ogenblik dat de broer van Els belde, Roger net aan het kijken was naar foto’s van het echtpaar toen ze eens bij ons op visite waren in Antwerpen!

Heers

2012-01-02T14:35:00.001-08:00

Vandaag, tussen de boekhouding – voor mezelf en voor de KVLS – en de regenvlagen door, een korte wandeling in Heers.

Ik wilde eerst wel eens de nieuwe verkaveling bezoeken. Voor mij niet bepaald inspirerend. Nog vrij veel leegstaande gebouwen en heel hoge prijzen: op een affiche zagen we een flat te huur voor ongeveer 790 euro!

Van daar klommen we naar de kapel tegenover het kasteel. Die nog steeds gevandaliseerd bleek!

Foto Roger

Daar genoten we even van de vergezichten op onder andere het kasteel van Heers en de deelgemeente Veulen.

Foto’s Roger

Daarna ging het terug via de velden en het voetbalplein naar het centrum.

En thuis las ik, na het avondeten, verder in “Chanson”. Had ik over dat boek kunnen beschikken toen ik nog Franse les gaf en mijn leerlingen zo vaak trakteerde op “Franse chansons”, mijn lessen zouden tien keer interessanter zijn geweest!

Nieuwe website van de KVLS

2012-01-01T16:29:00.001-08:00

Enkele maanden geleden gaf de webmaster van de KVLS zijn ontslag: ‘En of we zo snel mogelijk een andere webmaster konden zoeken en vinden’.

Ik had bij Google een vrij gemakkelijke manier gevonden om een website op te bouwen, en toen ik op de vorige bestuursvergadering daarover vertelde aan onze voorzitter Edith, dacht zij eerst aan mij om de klus te klaren. Ik twijfelde even (zulke uitdagingen spreken me wel aan) maar besefte dat ik het nu al soms veel te druk heb en weigerde. Toen dacht ze aan Roger. Ik vond dat geen goed idee… Omdat ik wist dat Roger zich daarin zou vastbijten, en ik dus nog langer zou moeten wachten op de afwerking van sommige kamers in dit huis.

Maar eerlijk als ik ben, vertelde ik bij mijn thuiskomst (ik was met Boudewijn naar de vergadering gereden) aan Roger dat aan hem was gedacht om die site te maken. En wat ik wist dat zou gebeuren, gebeurde. Hij begon eraan!

Het bleek niet zo gemakkelijk als ik dacht, want Roger – die toch ver van dom is – heeft nogal wat moeten proberen en zoeken. Maar uiteindelijk mag de site (nog steeds in opbouw, maar alle websites zijn volgens mij per definitie constant in opbouw, of niet?) al bekeken worden.

Persoonlijk vind ik deze site van de KVLS zelfs beter opgebouwd dan de vorige (voor zover die nog bestaat als jullie op deze laatste link klikken, want die vorige website gaat binnenkort verdwijnen).

De nieuwe website was wat ik gisteren nog geheim wilde houden!

En nog over taal

2012-01-01T15:43:00.001-08:00

Ik was deze avond een beetje aan het rondhangen op het Internet en las in “Het Laatste Nieuws” dat een orgasme zorgt voor vaatverwijdering!

Oei, oei, dan liever geen vrijpartijtje meer! Ik dacht immers dat een orgasme de vaten deed uitzetten! Maar blijkbaar vergiste ik me en zonder bloedvaten wil ik liefst niet rondlopen (hoewel, kun je dat dan nog?) .

Journalisten, lees jullie bijdragen toch minstens één keer na!

Bonnie en Dahlia

2012-01-01T12:30:00.001-08:00

Vandaag nog eens naar de radio geluisterd. Naar “Bonnie en Dahlia”. Wat een oppervlakkig, leeg gedoe was me dat! En weer dat Verkavelingsvlaams!

Ik was zo boos dat ik tegen Roger zei: ‘Ik heb veel zin om opnieuw Frans te gaan spreken! Hebben die mensen dan helemaal geen zelfrespect? Beseffen ze niet dat precies dat taaltje maakt dat Franstaligen vinden dat we “une langue si locale” spreken?’

Nieuwjaar!

2011-12-31T16:34:00.001-08:00

Sinds jaren vieren Roger en ik deze dag niet meer. De kinderen zijn het huis uit en vieren dat met hun vrienden, mijn moeder (die opvallend erg van feesten houdt) is ook aan het eten en drinken met gelijkgezinde vrienden. En Roger en ik vinden deze avond niet zo verschillend van andere avonden. Na een lekker etentje (‘maar,’ zegt Roger, ‘dat krijgen we elke avond.’) hebben we gewoon verder gewerkt aan onze zaken. Voor Roger was dat… wat ik nog even geheim hou, voor mij onder andere mijn dagboek bijwerken. En natuurlijk hebben we gelezen. Ik vooral in “Chanson”. Echt prachtig geschreven!

Eén groot verschil met andere avonden is het aantal telefoontjes die ik rond middernacht pleeg. Onder andere naar mijn moeder Nany en naar de “kindjes”. En ik hoorde dat Zeger niet aan het feesten was zoals ik dacht: hij ligt ziek in bed. Tja, ik vermoedde vorige donderdag al dat hij serieus ziek zou worden! Word gauw beter, jongentje!

Vandaag hebben we per uitzondering eens naar de radio geluisterd tijdens onze brunch. We hoorden Vlaamse “stand-up comedians”. Roger en ik vonden de humor maar niets (ik werd geen enkele keer tot lachen bewogen!) én de taal bedroevend! Stel dat ik onze Waalse vrienden zo ver had gekregen dat ze genoeg Nederlands kenden om een voorstelling te volgen: ze zouden daar niets van begrepen hebben! En dan wordt dat op de radio uitgezonden! Ik raadde mijn cursisten destijds aan naar radio en televisie te luisteren en te kijken om hun Nederlands te oefenen. Blijkbaar was ik verkeerd!

Na ons “ontbijt” zijn we, ondanks de motregen, een goed uurtje gaan wandelen rond Borgloon. Maar Roger heeft geen enkele foto gemaakt.

Ondanks het feit dat ik “Nieuwjaar” een gekunsteld opgeklopt commercieel feest vind, wens ik jullie allemaal het allerbeste voor volgend jaar!

Elena ging gisteren terug naar huis

2011-12-30T14:48:00.001-08:00

Nadat Hendrik en Anneke gisteren waren vertrokken, hebben wij Elena terug naar haar ouders gebracht.

Het was schattig (tja, sorry Marie-Louise, ik weet dat ik dat woord veel te vaak gebruik, maar ik vind “schattig” nu eenmaal een “schattig woord”!) hoe ze op elkaar reageerden! De blijdschap om het weerzien bleek duidelijk langs twee kanten! Ineens had Elena bijna geen oog meer voor haar grootva en oma!

Maar ze toonde ook duidelijk dat ze “haar” huis herkende! Begon druk rond te kruipen van de woonkamer naar de keuken en terug. En haalde in een mum van tijd al haar speelgoedjes uit hun dozen! Weer (maar dat was me hier ook opgevallen) begon ze blokjes en ander speelgoed “uit te delen”.

Na dat druk alles weer verkennen, pakte ze haar loopwagentje vast dat ik onlangs bij Sinterklaas had besteld. En ja, hoor, terwijl ze daarop steunde, stapte ze parmantig de kamer door.

Na een klein uurtje wilde ze de fruitpap, die ze hier geweigerd had, wel opeten!

En toen kwam Zeger eraan! We hebben samen lekker gegeten. Het toeval wil wel dat ik eergisteren avond Vlaamse carbonnaden had klaargemaakt… En dat onze dochter en haar echtgenoot gisteren… hetzelfde gerecht serveerden! Nu, dat is natuurlijk een typisch wintergerecht, vandaar misschien? En hun kooksel moest zeker niet onderdoen voor het mijne!

Daarna volgden nog een paar heel gezellige uurtjes, terwijl het buiten regende en zelfs onweerde op een zeker ogenblik. Zeger (die op zijn beurt serieus verkouden is), Roger, Geert, ik en Elvira moesten immers ‘jureren’ zoals ik het vaak hoor zeggen door de voorzitster van de KVLS als ze moet oordelen over wedstrijdgedichten (ik wist vroeger niet dat leden van een jury “jureerden”: ik ken immers nog niet alle Nederlandse woorden!)

Natuurlijk ging het over creatieve werkjes die onze dochter aan haar leerlingen had opgedragen te maken. Gemakkelijk vond ik het niet (hoewel ik herkende wat de voorzitter van de KVLS vaak zegt: het oordeel van de verschillende juryleden komt vaak overeen).

Maar, zoals Edith, onze voorzitter altijd zegt, meer mag ik daar niet over vertellen.

Maar misschien wel dat het gezellig was?

Hendrik, Anneke en Elena kwamen eergisteren logeren

2011-12-30T14:18:00.001-08:00

Eergisteren kwam Elena voor de eerste keer hier logeren zonder haar ouders. Ze kwam kort na de middag aan en voelde zich praktisch onmiddellijk thuis. Ik had wel gezorgd dat er knuffels op haar zaten te wachten op de sofa (vroegere knuffels van haar moeder en de knuffeltjes die Zeger ons enkele jaren geleden cadeau heeft gedaan).

Even had ik toch de indruk dat ze besefte dat ze zou achtergelaten worden, want net voor haar ouders vertrokken, begon ze even te wenen. Dat duurde echter niet lang: nog voor ze hun auto hadden gestart, was Elena weer aan het schaterlachen in mijn armen (omdat we keken naar haar spiegelbeeld in de spiegel van ons salon).

Kort daarna kwamen Hendrik en Anneke aan. Hoewel Elena hen niet dikwijls ziet, herkende ze haar nonkel en tante meteen en begon ze met Anneke te spelen.

Een hele middag hebben we met Elena gespeeld en rondgestapt (ik heb haar ook geleerd de drie trappen tussen de keuken en de provisiekamer op te kruipen, wat haar gisteren eindelijk gelukt is. En fier dat ze toen was!). Eigenlijk wilde ik ook gaan wandelen, maar het heeft de hele dag geregend.

Onze kleindochter heeft heel goed gegeten eergisteren, en na haar flesje van 18 uur bleek ze doodmoe. Ik vreesde weer een gevecht tegen het slaapmannetje als ik haar in haar bedje zou leggen, maar nee… Een paar aaitjes over haar hoofd volstonden om haar naar dromenland te sturen. Onze dochter had de babyfoon meegegeven, dus konden wij rustig verder eten en keuvelen in de leefkeuken. Het werd weer een oergezellige avond. Rond 23:30 uur hoorden we Elena roepen vanuit haar bedje, ik ging haar halen, ze graaide nog een poppetje mee (weer van haar moeder destijds), dronk in de keuken nog gretig een flesje en bleef daarna klaarwakker tot 1 uur ‘s nachts! En weer viel ze daarna heel gemakkelijk in slaap. Zou dat vlot inslapen liggen aan het feit dat onze kamers veel duisterder zijn dan die bij haar ouders?

Ikzelf ben niet lang meer opgebleven. Ik was immers gewaarschuwd: onze kleine meid zou me waarschijnlijk rond 7:30 uur wakker maken. Anneke volgde mijn voorbeeld, maar Hendrik en Roger bleven zoals gewoonlijk nog lang filosoferen.

Elena, Roger en ik sliepen in dezelfde kamer, want dat leek me gemakkelijker. En pas om 8:30 uur gisteren morgen hoorde ik Elena zachtjes kraaien. Samen gingen we naar beneden, ze dronk haar eerste flesje bijna helemaal leeg, begon weer te spelen, te wandelen aan mijn hand, rond te kijken, en te oefenen op die drie trappen.

Rond 10 uur wilde ik Roger wakker maken (en Anneke was ondertussen opgestaan) en ging dus met Elena weer naar boven. Daar legde ik haar op ons bed waar Elena het heel gezellig vond om te tuimelen, over de opgetrokken knieën van haar grootva te kruipen en… uiteindelijk duimend naast hem in slaap te vallen! Daar zat ik dan met een slapende echtgenoot en een net ingeslapen kleindochter! Ik heb me dan maar naast haar gelegd zodat ik alles goed in de gaten kon houden. Roger wist immers niet dat Elena naast hem lag!

Het was schattig hoe ze zich in haar slaap telkens weer tegen hem aan nestelde!

Net geen uur later werd ze echter weer wakker en deze keer haalde zij haar grootva uit zijn slaap.

Uiteindelijk waren we rond 11 uur weer allemaal samen in de keuken. Elena weigerde haar (in een bokaaltje door haar moeder geleverd) groentjes te eten! Ze spuwde alles uit. Ik probeerde me te herinneren hoe ik vroeger in zulke omstandigheden zou gereageerd hebben met onze kinderen. En liet haar een half uurtje honger lijden voor ik haar trakteerde op haar dessert: een potje yoghurt met fruit. Maar ze bleek heel grote honger te hebben: ze at twee potjes na elkaar op!

De middag verliep rustig (hoewel, niet voor mijn rug, want Elena wil constant rondlopen aan onze hand). Weer geen wandeling: de regen bleef uit de lucht vallen. Onze kleine meid weigerde weer haar fruitpapje rond 16 uur. Had ze te veel yoghurt gegeten? Ze speelde wel heel enthousiast met onder andere het popje dat ze de vorige nacht in “haar” kamer had gevonden. En het lukte haar een eerste keer die drie trappen op te kruipen. Roger wilde het haar een tweede keer laten doen terwijl hij het filmde; maar toen lukte het niet, en ik merkte dat Elena constant naar mijn hand zocht voor hulp.

Kort daarop vertrokken Hendrik en Anneke die deze avond visite kregen, en brachten wij Elena naar huis.

Korte wandeling in Kerniel

2011-12-27T14:48:00.001-08:00

Vandaag eindelijk weer een echte wandeling gemaakt. En weer in Kerniel!

Foto Roger

Het was helemaal niet koud, wel heel grijs. En rustig! Jammer dat je vanop de vroegere spoorwegbedding soms in de verte het verkeer op de steenweg hoorde, want voor de rest werd de stilte alleen onderbroken door af en toe het “hiha” van een ezel en het geroep van een troep ganzen.

Het werd het traditionele traject: van de kerk door de vallei naar het klooster van Colen en terug via de vroegere spoorweg. We hebben onder weg één jogger ontmoet.

De drie populieren bleken nu wel degelijk gekapt.

Foto’s Roger

En de werken in Colen lijken klaar te zijn. Eigenaardig wel dat vlak na het sluiten van de cafetaria daar zulke grote werken werden uitgevoerd!

Foto Roger

Het Internet zorgt voor tijdverlies en ergernis!

2011-12-26T17:32:00.001-08:00

Nee, ik beweer dat niet!

Vandaag was weer een rustige dag: we hebben niet veel meer gedaan dan oppervlakkig schoonmaken, zorgen voor de inkopen (en omdat het weer zo grijs was, en Roger nog veel werk had, heeft dat een wandeling vervangen), eten, en natuurlijk eerst koken (maar daar heeft Roger voor gezorgd: we aten mosselen), én, wat mij betreft verder lezen in “Chanson”. Ik geniet er echt van, zit dan bij het lezen in de relax vrijwel elke chanson mee te neuriën in mijn hoofd! En… Ik zou het bijna vergeten, we hebben weer geluisterd naar Brassens!

En, omdat het dus een vrij luie dag was, had ik weer tijd genoeg om te dromen en te denken aan vroeger.

Ik herinnerde me dat mijn vader mij Brassens elke dag serveerde in de auto (van zodra hij muziek kon opzetten in dat voertuig) terwijl hij mijn zus en mij naar school bracht. En dat ik toen vond dat ik bij elk liedje bijna dezelfde muziek te horen kreeg. Papa zei me eens: ‘Wacht maar! Jou kennende, ben ik er zeker van dat je Brassens ooit zult bewonderen!’

Blijkbaar kende hij me dus door en door, mijn vader! Want hij kreeg gelijk en ik heb tijdens mijn korte leerkrachtcarrière ook geprobeerd zoveel mogelijk van mijn leerlingen warm te maken voor die chansonnier!

Maar ik dacht vandaag ook terug aan gesprekken waarin sommige mensen me zeiden dat ze het Internet een bron van tijdverlies vinden, dat ze het goed zouden vinden als de post voor elke e-mail tot zelfs 1 euro zou aanrekenen (alsof de post iets zou kunnen aanrekenen voor een product dat ze niet zelf aanbiedt!), dat mails beantwoorden zorgt voor ergernis (zeker als het alleen gaat over pps-jes, voegen die mensen er terecht aan toe, waaruit blijkt dat ze waarschijnlijk alleen dat soort mails krijgen), dat telefoneren toch veel aangenamer is, dat televisie kijken toch wat socialer is dan naar een eigen scherm te staren, dat papieren kranten lezen toch gemakkelijker is dan ze online te lezen, enzovoort.

Wel, ik zou moeilijk nog zonder het Internet kunnen! Het vervangt voor mij de meeste kranten en tijdschriften, bijna altijd de post, en heel vaak mijn vertaalwoordenboeken. Een papieren encyclopedie heb ik ook niet meer nodig. En voor ik een voor Roger voorgeschreven medicijn koop, lees ik even de bijsluiter online.

Ik wilde vandaag een kaartje sturen naar een vroegere collega van Roger (jawel, een papieren kaartje: niet iedereen is zoals ik heel blij met e-cards) maar vond zijn adres niet. Het Internet gaf uitkomst. Een adres opzoeken doen we immers altijd via het Internet!

Met de kinderen bellen gebeurt vrij zelden. Alleen onze dochter krijgt soms nog een telefoontje van mij: omdat ik weet dat zij alleen aan haar pc zit om te werken en ik haar dan niet wil lastig vallen. Maar over het algemeen heeft Skype of e-mail de telefoon vervangen.

Brieven schrijf ik bijna nooit meer. Wel des te meer mails. Inderdaad, dan hoor je de stem van de andere niet (maar in een brief ook niet). Maar je valt hem tenminste niet lastig. Hij antwoordt wanneer hij wil (of helemaal niet, net zoals op een brief dus).

Nee, eerlijk gezegd, ik begrijp niet dat mensen die jonger zijn dan ik, en die het medium kennen, het nut van het Internet niet inzien!

Ik heb onlangs Nany, die eigenlijk een beetje jaloers is omdat ik sneller dan zij op de hoogte ben van de familienieuwsjes (dankzij het Internet natuurlijk) voorgesteld haar een eenvoudige pc te kopen. Nee, ze wil niet, want zoveel mensen vertellen haar dat je daaraan je tijd verliest!

Ik herinner me dat ze dezelfde houding had tegenover het mobieltje. Waar ze nu niet zonder kan, en zelfs mensen terechtwijst als ze dat toestel niet constant bij zich én aanstaan hebben !

Kerstdag

2011-12-25T16:27:00.001-08:00

Het was een zalige, rustige kerstdag vandaag. Weer valt me het verschil op met vorig jaar (deze keer plaats ik wel geen link meer of jullie gaan nog denken dat ik vorige kerst een trauma heb opgelopen! )

Uiteraard hebben we heel lang geslapen. En hebben we deze avond weer lekker gegeten, maar deze keer minder overdadig, want dat drong zich wel op, zeker voor Roger (ik zou hem liefst volgende kerst ook nog bij mij hebben!).

Gisteren had ik van mijn zus Bie een flesje zelfgemaakte notenwijn gekregen (apart van de kerstgeschenken: zomaar) en daar hebben we een glaasje van genuttigd bij wijze van aperitief. Ik was bang dat ik de drank te zoet zou vinden (ik ben echt geen zoetekauw), maar lekker dat dat was! Het brouwsel deed een beetje aan Porto denken, maar was veel minder zoet! En had een veel vollere smaak dan de meeste porto’s. Ik weet dat het maken ervan heel veel werk en geduld heeft gevergd! Vermoedelijk zou ik daar het geduld niet voor hebben!

Roger heeft deze toch maar grijze dag doorgebracht met werken op zijn pc. Hij is aan iets belangrijks bezig, maar daar vertel ik pas over als het klaar is. En nee, kindjes, mama, zus en broertje, het heeft niets te maken met de renovatie van ons huis. Ik zal nog een heel poosje moeten wachten voor ik helemaal uit het “werfstadium” geraak! Als ik er al ooit uit geraak voor ik deze wereld moet verlaten!

En natuurlijk heb ik gelezen, in het boek van Van Loo! Van een zeer origineel idee vertrekt dat boek! Maar, wat las ik ook? Die Bart heeft dat kunnen schrijven dankzij een werkbeurs (subsidies dus). En ik veronderstel dat jullie nu al weten dat ik in feite tegen subsidies ben!

Stel dat iemand zoals ik (oei, dat is nogal pretentieus), of beter, want hij is ook romanist, Raymond Alberghs, op hetzelfde idee was gekomen, zouden wij ook subsidies hebben gekregen? Ik vermoed van niet. Omdat wij de weg niet kennen, noch de juiste personen!

Nu, dat idee heeft me niet kunnen weerhouden: ik bleef genieten van het boek, want het is echt héél goed!

Kerstmis

2011-12-24T20:29:00.001-08:00

Zeer gezellige familiereünie deze avond bij mijn broertje. Lekker eten, uitstekende wijn, een gemoedelijke sfeer, en vooral: eindelijk waren we nog eens allemaal samen. Voor Elena was het haar eerste kerstfeest in onze familie, en ze heeft er duidelijk van genoten. Ze bleek verrukt over de speeltjes die ze kreeg van mijn zus, ons neefje Anton en mijn schoonzusje; de kleren die Nany en ik voor haar hadden gekocht (omdat ze toch al zoveel speelgoed heeft) interesseerden haar dan weer minder dan het minder mooie papier errond!

En ze leek helemaal niet bang van die vele mensen die ze nog niet kende. Ze viel zelfs in slaap in de armen van mijn schoonbroer.

Dit jaar moest Anneke voor mij een cadeau kopen, en onze dochter voor Roger (de afspraak is dat we dat niet op voorhand van elkaar weten). Roger kreeg… de Atlas van Ferraris!

En ik… vier cd’s van Georges Brassens, het boek “Chanson” van Bart Van Loo, “een gezongen geschiedenis van Frankrijk”, en het boek “Werkbare waarden” van Bart De Wever. Ik heb dus weer goede lectuur op de plank! Van het boek van Van Loo ben ik er al zeker van: ik heb er al diagonaal in gelezen. Het boek van De Wever is een verzameling essays en columns. Ik had er al enkele van gelezen in de Standaard (tijdens het Elena-sitten) en ik weet dus dat ik het zal appreciëren. En een deel van de chansons van Brassens (jeugdherinneringen!) hebben we thuis al beluisterd na het feest. Die vind ik echt prachtige poëzie!

Een gedenkwaardige avond dus, maar toch voelde ik vandaag eigenaardig genoeg ook heel veel nostalgie naar vroegere kerstfeesten. Ik herinnerde me de nachtmissen (onder andere in Congo, en mijn vader die alleen tijdens de mis even zijn pijp doofde! – die zou nu echt ongelukkig zijn met dat bijna algemeen rookverbod!), de feesten met mijn grootmoeder Marraine en “Nononc”, later ook met zijn vrouw - mijn tante-vriendin - en hun kinderen. Ik dacht ook terug aan de laatste kerstmis met Marraine. Toen zei ze me dat ze nog maar drie maanden zou leven. En ze kreeg gelijk!

En… ik dacht er ook aan dat er weinig kans is dat Roger en ik Elena haar 20 jaar ooit zullen vieren! Tegen dan zijn wij immers ook 20 jaar ouder!

Maar kom, ik zal maar leren van mijn moeder Nany: genieten van wat ik elke dag krijg!

In feite heb ik de les al een beetje geoefend vandaag: ik dacht ook terug aan vorig jaar, toen Roger er niet bij kon zijn, en ik genoot dubbel van zijn aanwezigheid!

Herinnering aan een moeilijke, lastige en bange periode

2011-12-23T15:07:00.001-08:00

Terwijl we vandaag even wandelden in Borgloon dacht ik terug aan de kerstperiode van vorig jaar. Wat ben ik toen angstig geweest, wat een kou heb ik geleden, en hoe moeilijk was het allemaal!

Ik zal dus maar niet meer klagen over de regen die vandaag weer bijna constant neerviel. Al bij al heb ik toch liever een weer als dit jaar… En Roger bij mij!

Werkende huismoeders

2011-12-22T14:47:00.001-08:00

Gisteren gingen we aperitiefhapjes kopen voor het Kerstfeest bij mijn broertje: hij en mijn zus Bie hadden immers afgesproken dat ik alleen daarvoor moest zorgen (we verdelen het werk). Eenvoudige klus dus voor mij, behalve dat, vermits ik graag hapjes eet, ik de neiging heb om te veel “amuses”, zoals ze nu zeggen in Nederland, te voorzien.

Ik vind het altijd raar hoe gemakkelijk en op welke manier Nederlanders vreemde woorden overnemen! “Amuse” komt natuurlijk van het Franse “amuse-gueule” of “amuse-bouche”. Als je het begrip “mond” (gueule of bouche) weglaat zoals in “amuse” wil het woord eigenlijk niets meer zeggen! Ik denk dat Vlamingen er eerder “mondstreling” of “mondamusement”, of iets dergelijks zouden van gemaakt hebben.

Maar voor mij was het dus alles bij elkaar een eenvoudige klus. Ook al omdat ik net weinig werk had (idem vandaag trouwens, waardoor we eindelijk, ook omdat het eens niet regende, nog eens konden wandelen. Vrij kort, niet zo interessant, maar we vonden het wel bijna lente-zacht buiten).

Maar ik vroeg me af: hoe doen vrouwen dat die buitenhuis werken? Hoe deed ikzelf dat vroeger, toen ik nog les gaf?

En toen herinnerde ik me dat ik heel lang geleden eens deze redenering hield:

Huisvrouwen zouden van elkaar het huishouden moeten overnemen. Ze zouden elkaar dan wederzijds betalen, dezelfde som weer mogen aftrekken van hun inkomsten, en eigenlijk weer op nul uitkomen. Maar ons bruto nationaal product zou nogal de hoogte inschieten! Of maak ik hier een redeneringsfout?

En, verder redenerend over het huishouden en het buitenhuis werken, bedacht ik dat een huismoeder die uit gaat werken, ondanks de vele kosten voor bijvoorbeeld onthaalmoeder, schoonmaakster, strijkdienst enzovoort, nog wat geld over houdt. Ik hield in mijn redenering wel geen rekening met de eventuele aankoop van een tweede auto, en het feit dat je meestal meer kleren nodig hebt als je dagelijks tussen de mensen komt. Mijn vriend uit La Roche zei eens: ‘Veel vrouwen gaan werken om hun auto, benzine, werkvrouw, oppas, kleren, strijkdienst te kunnen betalen, allemaal zaken die ze nodig hebben om te kunnen gaan werken.’

Ja, maar ze gaan volgens mij ook werken omdat fulltime met het huishouden bezig zijn alles behalve boeiend is!

Spreken over taal op een bestuursvergadering

2011-12-20T14:53:00.001-08:00

Deze avond was het bestuursvergadering van de KVLS. We waren maar met z’n vieren: Edith, Micheline, Boudewijn en ik. En het viel me op hoe snel alle punten werden afgehandeld deze keer!

Tegen het einde van de vergadering had Boudewijn wat commentaar over het taalgebruik van Edith. Hij verwonderde zich erover dat ze in haar poëzie zuivere taal gebruikt, maar al pratend durft zeggen (bijvoorbeeld) ‘Ik zen’ in plaats van ‘Ik ben’. Er ontspon zich een gesprek dat eigenlijk weinig te maken had met de dagorde van de bijeenkomst, maar dat aanleunde bij het boek waarvan ik nog steeds twijfel of ik het verder moet schrijven of niet.

Toen ik merkte hoe onze voorzitster aangedaan was door de opmerking van Boudewijn, dacht ik weer: ‘Nee, niet verder schrijven, want het is duidelijk dat je heel veel mensen gaat kwetsen, Jessy!’.

Nadat Boudewijn mij deze avond laat weer thuis had afgezet, vertelde ik Roger over die discussie. Edith bijvoorbeeld had ter verdediging ingebracht dat er tegenwoordig zoveel aandacht wordt geschonken aan dialecten. Ik zei daarop dat het weer invoeren en aanmoedigen van Vlaamse dialecten zou zorgen dat we nog minder respect kregen van onze (voorlopig nog) Franstalige landgenoten. Alleen Boudewijn leek me gelijk te geven. Hij vertelde me trouwens in het naar huis rijden dat een van zijn kinderen, die in het Antwerpse woont, constant opmerkingen had over zijn spraak (en dat terwijl Boudewijn echt mooi Nederlands spreekt!) en dan op z’n Antwerps iets zegt als: ‘Gelle spreekt hier nogal wat dialect, zulle!’

Nadat ik dat allemaal aan Roger had verteld, was zijn enige reactie: ‘Tja, zeg, schrijf je dat boek nu wel of niet verder?’

Ook Hendrik had zulke reactie vorig weekend. Daarom heb ik hen gisteren avond mijn “werkdocument” doorgemaild, en hen gevraagd of ze vonden dat ik verder moest schrijven. Maar geen van beiden heeft mijn vraag al beantwoord!

Ikzelf zit zo vol twijfels dat ik het gewoon niet meer weet. En dat is vervelend, want ik wil het liefst iets af hebben voor ik aan iets anders begin. Dus kan ik voorlopig schriftelijk niets aanvangen met alle ideeën die door mijn hoofd schieten!

Vaarwel Victor en proficiat Zeger!

2011-12-19T15:03:00.001-08:00

Omdat haar andere grootmoeder – die normaal Elena opvangt elke maandag – ziek is, gingen Roger en ik vandaag Elena-sitten. Ze was nog steeds (of weer? Ik denk immers dat onze dochter, onze kleindochter en ik de ene virus na de andere opvangen) verkouden, maar had geen koorts meer en was heel speels. Natuurlijk wilde ze weer zoveel mogelijk rondwandelen, aan onze hand. Al wankelt ze soms nog, je merkt duidelijk vooruitgang. Ze at goed, speelde veel, “babbelde” bijna constant, en ging gewillig haar dutje doen. Ik had haar toen wel haar slaapzak aangetrokken.

Ik kreeg in de loop van de middag een sms van Nany: onze vriend Victor Viroux is deze middag op 94 jaar overleden. Victor was tot voor enkele jaren de oudste op onze jaarlijkse Matadireünie.

Toen we weer thuis waren, kregen we een telefoontje van onze vriend Roger Beeckman. Om ons hetzelfde te vertellen. En hij zei me wat ik ook al aan mijn Roger had gezegd: nu is hij weer bij zijn Irène, en bij zijn vrouw.
Irène Bourgeois, die in oktober is overleden, en Victor hadden allebei hun eega verloren en zijn hier in België een (oud) stel geworden. Schattig was het om ze samen te zien! De link bij Irène hierboven voert naar onder andere enkele foto’s waar ze samen op staan.

Vaarwel, Victor! Eigenaardig genoeg zat ik gisteren avond een van jouw laatste brieven aan mij te herlezen. In feite ook een van jouw weinige brieven, want meestal stuurde je een van jouw heel mooie schilderijtjes, met aan de achterkant een paar lieve woordjes. Het ga je goed, daar aan de overkant!

En… Proficiat voor jou, Zeger! Vorige zaterdag vierden we wel jouw verjaardag (hoewel ik zei dat we vooral vierden dat je nog net geen 30 jaar was!), maar het is pas vandaag dat jouw nieuwe levensjaar echt ingaat!

Veranderd feestprogramma

2011-12-18T14:19:00.001-08:00

Gisteren was het de bedoeling dat Zeger na zijn werk werd opgehaald door zijn zus en schoonbroer en samen met hen en Elena naar hier zou komen. Hendrik en Anneke zouden al eerder aankomen.
Een eerste telefoontje meldde ons dat Elena koorts had, en of we niet allemaal naar daar wilden komen. Geen slecht idee, vond ik, zo kon onze kleine meid op tijd naar bed en hoefde ze niet meer buiten te komen. Ik belde naar Hendrik: hij en Anneke hoefden dus niet naar hier te komen. Zeger zou door zijn zus gewaarschuwd worden dat hij niet werd afgehaald: hij werd bij haar verwacht na zijn werk.

Ik begon al mijn etenswaren in te pakken… en iets later kreeg ik een nieuw telefoontje van Hendrik: door omstandigheden moesten ze sporen en ze zouden pas om 18:55 uur in het station van Leuven aankomen. Of wij ze daar konden oppikken.

Onder weg daar naartoe stuurde ik een sms naar Zeger: als hij liever met ons meereed (ik vergat er bij te schrijven “naar zijn zus”, omdat me dat vanzelfsprekend leek) kon hij ons om 18:55 uur treffen aan dat station. ‘Nee,’ sms-te Zeger terug, ‘ik hou het liever bij de eerste afspraak’. Ik ging er dus van uit dat hij naar zijn zus zou fietsen.

Ik had echter geen rekening gehouden met het “glazen huis” aan het station van Leuven! Door al dat volk daarrond duurde het tot na 19 uur voor we Anneke en Hendrik vonden. Maar kom, we troffen elkaar uiteindelijk (na een paar keer naar elkaar gebeld te hebben met ons mobieltje), reden naar onze dochter waar, zo dachten we, Zeger al zou aangekomen zijn.

Elena had pas een badje gekregen en leek niet erg ziek meer, al was ze stiller dan anders. Ze lachte ons allemaal heel vriendelijk toe, wilde ons haar speelgoed tonen, en gaf aan elk een blokje terwijl ze van alles vertelde. Maar Zeger was er niet. We belden hem op, en toen bleek dat hij het laatste sms-je van zijn zus niet had aangekregen en nog steeds op haar en haar man stond te wachten. Om tijd te winnen ging Roger hem met de auto oppikken en pas na 19:30 uur waren we eindelijk allemaal samen!

Het werd een heel prettige avond, maar vrij kort voor Elena die een uurtje later in slaap viel. Wijzelf zijn gebleven tot middernacht: toen was het echt tijd voor onze gastheren om te gaan slapen, want ze moesten vandaag al om 7 uur opstaan.
We brachten Zeger naar zijn studio (hij moest vandaag immers werken) en rond 1 uur ‘s ochtends waren we hier. En daarna volgden nog een paar gezellige “praatuurtjes” met Hendrik en Anneke, zodanig dat we pas heel laat opstonden vandaag.

En van deze zondag maakten we een echte rustdag: we hebben alleen gekookt, gegeten, gekeuveld en naar muziek geluisterd.

Verjaardagsfeestje voorbereiden op een winterse dag

2011-12-16T15:33:00.001-08:00

Ik zou ze natuurlijk veel vaker kunnen bij elkaar brengen, onze “kindjes”! Maar ik weet hoe druk ze het hebben (en ik herinner me hoe druk – hoewel minder dan zij - wij het hadden toen we jong waren) en ik weet ook dat ze dikwijls liever vrienden ontmoeten, of een avond doorbrengen alleen met hun lief (man of vrouw). Dus probeer ik (het valt me soms moeilijk!) de familiebijeenkomsten een beetje te beperken. Ik wil immers dat de kinderen er telkens echt van genieten en het gebeuren niet aanvoelen als een zoveelste verplichting.

Maar deze keer was mijn datumkeuze blijkbaar niet ideaal: Zeger moet zondag werken, Anneke moest deze avond werken, Geert, onze dochter en Elena moeten zondag naar een herdenkingsmis voor de broer van Geert. Gevolg: alleen Anneke en Hendrik kunnen morgen blijven logeren, en niemand kon vanaf vandaag hier zijn.

Ik noem onze bijeenkomst van morgen een “verjaardagsfeestje’, maar in feite zijn nog alleen Hendrik, zijn zus en ik verjaard. Zeger verjaart pas volgende maandag (en moet dan werken), en Roger op 15 januari. Maar die dag moeten onze dochter en haar echtgenoot naar een feestje bij zijn ouders! En op 14 januari verjaart Elena, maar dat zal iets vroeger moeten gevierd worden, onder andere omwille van dat feestje waar ik het pas over had. Wat hebben mensen het toch druk deze dagen!

Maar kom, ik heb vandaag toch maar een “gezamenlijk verjaardagsfeestje” voorbereid. Een beetje schoongemaakt (met weer rugpijn als gevolg), en het meeste eten al klaargemaakt.

En nee, er bleef geen tijd over voor een wandeling… Maar het weer leende er zich ook niet toe! Wind, regen, kou, de hele dag! Mijn zus mailde me zelfs dat haar dochter die naar haar vroegere thuis wilde sporen (ze huurt nu zelf een appartement in Leuven) er uren over gedaan heeft omdat de trein in de buurt van Mechelen werd gehinderd door sneeuw. Hoe is dat mogelijk na wat we vorige winter meemaakten: een klein beetje sneeuw zorgt weer voor problemen!

Hier werd de constante regen geen “winterse neerslag”, gelukkig!

Islam en Christendom

2011-12-15T16:27:00.001-08:00

Vandaag heb ik dit nog eens beluisterd.

Ik sprak (of eerder “schreef”) daar al over in 2010!

En, bij het herbeluisteren en herlezen word ik zowaar bang!

De mythe over meeroken

2011-12-15T13:29:00.001-08:00

http://www.lulu.com/product/paperback/de-mythe-over-passief-roken/16599017

Ik heb al vaak, her en der, gelezen dat het allemaal een mythe is. Nu blijkt er een boek verschenen te zijn dat alles op een rijtje zou zetten(zie link hierboven). Het is niet eens echt duur: misschien kopen?

Ik lees: “Dit boek probeert om de mythe over het passief rookgedrag te doorbreken. We zullen snel ontdekken dat producten die giftig zijn in tabak ook in andere producten bestaan en in nog hogere mate” (persoonlijk zou ik die zin toch anders geformuleerd hebben).

Precies dat heb ik ooit elders, op min of meer wetenschappelijke sites, gelezen, maar vond ik maar niet terug!

O, mama, oma en grootva

2011-12-14T15:50:00.001-08:00

Elena (toen we haar deze middag afhaalden bij de onthaalmoeder “Lutti” vonden we haar weer veranderd sinds vorige week) heeft de klank “O” ontdekt en oefende vandaag heel druk daarmee. Daarbij trok ze vaak heel expressieve gezichtjes, en tuitte haar mondje. Het lukt haar nog niet familiaire klanken met nieuwe te combineren. Zo ging het soms van “mamama”, duidelijk bedoeld om haar moeder mee aan te spreken, en “ohoho”, maar “O” en “ma” samenvoegen, dat zit er nog niet in! Wanneer gaat ze dan wel “grootva” kunnen zeggen? Roger wilde immers niet “opa” genoemd worden, wel “grootva”!

Weer heeft ze heel druk gespeeld, veel geoefend in het lopen (vermoeiend voor ons! ), deze keer goed gegeten, en uiteraard gevochten tegen de slaap. Ze heeft nu vier tandjes.

Terwijl ik deze avond voor het eten zorgde, heeft Roger enkele foto’s gemaakt.

Foto’s Roger

Aanslag in Luik

2011-12-13T13:55:00.001-08:00

Vreselijk wat er vandaag in Luik is gebeurd! Maar wat een domme opmerking lees ik weeral in een lezersbrief online!

‘Wordt het geen tijd om een volledig wapenverbod in te voeren?’, schreef de lezer. Alsof mensen zoals de aanslagpleger rekening zullen houden met dat verbod!

Roger heeft ergens gelezen (niet in een krant van bij ons) dat de aanslag wellicht iets te maken heeft met de recente veroordeling van de familieleden van het slachtoffer van een eremoord in 2007.

Kerstmarkt, Jingle Bells en aanslag

2011-12-13T11:14:00.001-08:00

Nee, we hebben geen kersmarkt bezocht! Veel te druk voor ons! En gelukkig waren we dus niet op de kerstmarkt in Luik vandaag, zodat we niets hebben gemerkt van de aanslag! Vreselijk!

Maar Zeger die elk jaar een nieuwe Jingle Bell-versie maakt en die kerstmarkten wel gezellig vindt, heeft volgend filmpje gemaakt, waar ik wel heel erg van genoten heb: Muziek en beelden van Zeger

Boro en kerstkaartjes

2011-12-12T15:29:00.001-08:00

‘Al weken kreeg ik niet meer mijn dagelijkse portie evangelie met af en toe een verhaaltje over zijn wankele gezondheid en zijn gezin van mijn oude Nederlandse internetcorrespondent Bart. Omdat ik vreesde dat er iets niet in orde was, nam ik me voor hem te bellen voor we vertrokken. Maar ik ben het vergeten, foei!’, schreef ik op 16 juni 2009.

Daarna kreeg ik nog dat jaar en vorig jaar een kerstkaartje van die Boro (zo noemt Bart zichzelf, onder andere op zijn blog, waar al lang niets meer op verscheen). Maar voor de rest niets meer. ik ging er dus van uit dat hij het heel slecht maakte, of misschien al overgegaan was.

Maar deze ochtend vond ik een eerste kerstkaartje in de bus: van Boro! Hij leeft dus nog! In een heel onzeker handschrift zet hij zijn e-mailadres erbij, maar dat kan ik echt niet ontcijferen.

Ik ben dus van plan hem een wenskaart terug te sturen, en daarop mijn eigen e-mailadres te vermelden. Misschien was hij mijn elektronisch adres wel kwijtgeraakt?

En dat wordt meteen een van de weinige kerstkaartjes die ik dit jaar zal versturen! Beste vrienden, ik vind de post veel te duur worden, dus mijn gemeende wensen voor een zalige kerst en een gelukkig 2012 krijgen de meesten van jullie binnenkort via e-mail!

Halmaal

2011-12-11T16:31:00.001-08:00

Toen ik nog op kosten van de gemeente les gaf in initiatie Nederlands aan inwijkelingen had ik vaak te maken met Sikhs. Die me vertelden over hun tempel in Halmaal, bij Sint-Truiden. Ik kende Halmaal toen niet, maar begreep wel dat zich daar een van de voornaamste Sikh-tempels bevond. Later, toen ik geen les meer gaf, kreeg ik de kans om een dienst in die tempel mee te maken. Via wat vroeger heette de “boerinnenbond”, de KVLV.

Ik genoot ervan, geraakte zelfs bijna in trance door de gebeden, al vond ik het “te slapen leggen van het Heilige boek” er toch iets over!

Maar buiten die tempel (in feite een gewoon huis aangevuld met een soort hangar) had ik weinig gezien van Halmaal.

Dus was mijn voorstel vandaag even daar rond te wandelen.

Halmaal (waar we volgens Roger toch vroeger al even op de begraafplaats waren) is een op eerste zicht vrij banaal straatdorp.

En… Blijkbaar was er net een Sikh-dienst geëindigd, want het dorp stond vol mannen met tulbanden.

Foto’s Roger

Natuurlijk begonnen we met de begraafplaats te bezoeken, en vooral het graf hierboven viel mij op.

En dan zochten we naar het wachtbekken van de Molenbeek. Dat we eerst maar niet vonden. Halmaal is immers echt een straatdorp, en we bleven dezelfde straat volgen (geen zijwegen) waarlangs eerst rijhuizen stonden, daarna een soort kleine villa’s, maar allemaal ontnamen ze het zicht op het landschap daarachter (lintbebouwing!), waar wij naartoe wilden.

Na een klein half uur wandelen, vonden we een zijweg. Weer villa’s. Maar ook een aanwijzing naar het “Wachtbekken Molenbeek”! Wat we zochten dus. En een molen!

Foto’s Roger

Maar daar kon je niet verder lopen, dus liepen we nog even langs de villa’s. We merkten dat hun afvalwater in de beek terechtkomt (en dat verklaarde meteen waarom zelfs mijn nog steeds verkouden neus daar soms een geur van putrefactie waarnam)!

Foto’s Roger

En aan de overkant van de straat (waar ze dus geen rechtstreekse verbinding hebben met de beek) zorgt een buis onder het wegdek voor het lozen in de beek!

Nog een beetje verder zagen we de resten van een nu onbewoond “Riddershof”.

Foto’s Roger

In de villawijk was een vrouw druk bezig haar buitenkerstboom te versieren en we hebben haar wat meer uitleg gevraagd over dat eigenaardige gebouw. Ze was heel spraakzaam: het zou eerst een soort hotel zijn geweest, daarna een dancing, en later een “ontmoetingsplaats voor koppels”. Maar, in die periode is er ooit eens serieuze brand ontstaan in het gebouw.

Het werd er duidelijk te heet!

Domme mensen!

2011-12-11T14:46:00.001-08:00

Er zijn veel domme mensen. En meestal erger ik me daar niet heel erg aan: ze kunnen er zelf niets aan doen.
Maar als ik een reactie lees zoals die van een zekere “Frans Segers” op dit stukje in de Gazet van Antwerpen, dan kriebelt het bij mij om zelf ook te reageren. Nee, ik heb niet gereageerd op de site zelf: dan moet je immers veel te veel persoonlijke gegevens invullen!

‘ik stel voor dat de eigenares van "de zwaan" even veel moet betalen als de firma "Eternit" aan de arbeiders met longkanker, vermits de dame op de foto later kanker gaat krijgen. en geeft die rookster ook iets aan "kom op tegen kanker" ? Zijn die nu allemaal zo dom ?’, reageert de briefschrijver.

Maar beste Frans, weet je dan niet dat heel veel rokers geen kanker krijgen? Dus is het helemaal niet zeker dat de dame op de foto later kanker gaat krijgen. En als ze toch kanker krijgt, ligt het misschien zelfs niet aan het roken (wat dokters ons ook wijsmaken). Oké, rokers kunnen het ook aan hun hart krijgen (daar dacht je blijkbaar niet aan?). Maar nogmaals, ook andere “slechte gewoonten” kunnen zorgen dat we serieus ziek worden. Daar kunnen zelfs zaken, waar we helemaal geen vat op hebben, voor zorgen. Wil je dan elk pleziertje afschaffen?

Of praat je gewoon na wat je leest in de pers?

Als volgens jou roken de oorzaak is van kanker, hoe komt het dan dat steeds minder mensen roken, maar steeds meer mensen kanker krijgen? Daar al ooit over nagedacht?

Perscensuur

2011-12-11T04:09:00.001-08:00

Ik wist al lang dat de pers niet alles vertelt, maar dat de censuur zo erg meespeelt, vermoedde ik niet. Vandaag viel ik toevallig op dit stukje.

Wachtbekken van de Cicindria in Straeten

2011-12-10T15:09:00.001-08:00

Roger had in een boekje iets gelezen over dat wachtbekken in het gehucht “Straten” (volgens het boekje) van Bevingen (zelf een gehucht van Sint-Truiden). We hadden nog nooit gehoord van die plek en dus zochten we even op Google Maps. Niet te vinden! Tot Roger bedacht dat hij misschien naar “Straeten” moest zoeken. En dat gaf inderdaad wel resultaat. Drukfoutje in dat boekje dus!

We reden dus naar Straeten. Overal onder weg begin je Kerstversieringen te zien. Soms geniet ik ervan, dikwijls vind ik ze echt overdadig, en vaak ook belachelijk!

Foto Roger

En in Straeten kwamen we vrijwel onmiddellijk terecht bij het wachtbekken van de Cicindriabeek.

Het was koud, maar minder dan gisteren, en daarbij: ik had me goed ingeduffeld. Ik heb dus genoten van de wandeling. Kale winterlandschappen, watervogels, af en toe een roofvogel die door de lucht zweefde, maar toch wel veel lawaai nog van het verkeer: de enige smet op onze tocht volgens mij. De vele opstijgende vliegtuigen (vanaf het vliegveld van het vlakbije Brustem?) hinderden me eigenaardig genoeg minder. Vliegtuigen (en boten) zetten me nog altijd aan het dromen, misschien daarom?

Foto’s Roger

Wat ik wel triestig vond, was de pony die we ontmoetten in dat wachtbekken. Hij stond er zo eenzaam naar ons te kijken (we waren de enige wandelaars) en hij zag er erg verwaarloosd uit. Zijn hoeven moesten duidelijk verzorgd worden.

Foto’s Roger

Na bijna een uurtje wandelen kwamen we weer in de (schaars) bewoonde wereld terecht. En zagen we een huis dat (te) duidelijk verbouwd was, maar dat volgens ons eigenlijk uit 1766 dateert.

Foto’s Roger

Vissoep, want we wonen in België

2011-12-09T13:17:00.001-08:00

Onlangs was ik aan het chatten met Hendrik. Ik vroeg hem aan zijn broer, zus, liefje en schoonbroer te vragen wat ze wilden eten als ze binnenkort allemaal naar hier komen. Ik had dat zelf kunnen vragen natuurlijk, maar ik weet dat onze jongens zonder probleem tegelijkertijd chatten, mailen en sms-jes sturen, wat ik niet kan.
Op een zeker ogenblik kregen we allemaal een sms van Hendrik: de meerderheid had voor Osso Buco gekozen. Dus de beslissing was op een “democratische manier” genomen.

En daarop antwoordde Zeger: ‘Wonen we hier niet in België? Waarom dan geen vissoep? Daar heeft immers niemand voor gekozen!’

Elena, vertalingen en lectuur

2011-12-08T14:16:00.001-08:00

Gisteren gingen we Elena afhalen bij Lutti. Weer wuifde Elena naar ons van zodra ze ons zag en begon ze naar ons te kruipen. En ik smolt weeral! Zodra ik haar had opgepakt begon ze gretig te “vertellen'”. Lutti “vertaalde” want hoewel onze kleine meid duidelijk veel had mee te delen, begreep ik haar niet. Het ging blijkbaar onder andere over het nieuwe speelgoed dat de goede Sint eergisteren bij Lutti had gebracht. En over de “vriendjes” Thibault, Elien en Hamsa.

Elena was weer goed verkouden! Waarschijnlijk was het daarom dat ze minder at dan anders. Hoewel, haar mama vertelde ons dat ze de vorige dagen nog minder at. Haar dutje weigerde ze weer te doen. Een paar keer viel ze in slaap op mijn schoot, maar zodra ik haar in haar bedje wilde leggen, schoot ze weer wakker. En huilde, rechtstaand, tot ik haar weer naar de living bracht. Ze heeft wel druk gespeeld, onder andere, zoals haar “nonkel Zeger” haar geleerd heeft, met een krant.

Foto’s Roger

En natuurlijk af en toe geweend als iets haar niet lukte!

Foto Roger

Na ons avondeten en nog een zuigflesje voor Elena, ben ik beginnen werken aan een vertaling die vandaag moest klaar zijn (en die ik ‘s middags had zien binnenkomen op mijn smartphone). Roger zat ondertussen in de salon, samen met Elena die ik had klaargemaakt voor de nacht. En daar viel Elena eindelijk in een diepe slaap op zijn schoot. Deze keer werd ze niet wakker toen ik haar naar haar kamer bracht. Ik heb me al enkele keren afgevraagd of ze “een pyjama aandoen” niet associeert met “slapen” en of ik in het vervolg haar ook niet in nachtkledij moet zetten voor ik haar een dutje probeer te laten doen.

Geen wandeling gisteren: veel te koude gierende wind voor ons, verkouden mensen. Vandaag kregen we ongeveer hetzelfde weer: weer geen wandeling. Hoewel ik wel van wind hou, voelde het nu veel te koud aan naar mijn zin: nog voor de winter begonnen is, snak ik naar de lente!

De vertalingen (want er kwam er vandaag nog een binnen) zijn geleverd, ik heb een beetje gelezen (jawel, ook de kranten en andere nieuws-sites: Roger en ik lopen niet hoog op met de nieuwe regering), vooral in een tweede boek van Houellebecq: “H.P Lovecraft, contre le monde, contre la vie”. Deze keer met veel minder gemengde gevoelens: het is boeiend!

Vertaling, Vechmaal, lectuur en Dropbox

2011-12-06T15:24:00.001-08:00

Vandaag weer een boeiende vertaling (waar ik jammer genoeg niets mag over schrijven). Daarom zouden we slechts een korte wandeling maken in het mooie Vechmaal.

Foto Roger

De wind maakte het echter zo koud dat het een super korte wandeling werd: amper iets langer dan een half uur! Onder weg zagen we in een wei een eigenaardige “contraptie” (het woord leen ik van de “kindjes”) waar we ons van afvroegen waarvoor die dient:

Foto Roger

Is dat een schurkmachine? Of een toestel dat de koeien en stieren “wast en schrobt”?

Wat verder ontmoetten we in een verlaten boomgaard sterappeltjes aan een boom. Tegen de grijze lucht leek het wel op een Kerstversiering!

Foto Roger

Jammer dat we niet aan de vruchten geraakten! Hoewel, we hebben hier zoveel eigen ijzerappelen liggen (de vogels komen er zelfs op af) dat we ze zeker niet zullen op krijgen. En niemand wil er van hebben: in een fruitstreek heeft iedereen immers voldoende fruit!

Thuis, na het avondeten en nog een stukje vertaling, heb ik “Extension du domaine de la lutte” van Houellebecq eindelijk uitgelezen. Ik heb er gemengde gevoelens bij.

En daarna heb ik nog eens gekeken naar Dropbox, dat onze vrienden van zaterdag ons hadden aanbevolen, en doorgemaild. Het lijkt op Google documents, maar misschien is het nog beter? Ik moet het nog even beter onderzoeken.

Fallais

2011-12-05T14:02:00.001-08:00

We waren er in maart van dit jaar geweest, nadat we een aantal andere dorpen in de buurt hadden bezocht (veel te veel achter elkaar op één dag voor mijn doen). Maar Fallais herinnerde ik me heel goed en ik wilde nog eens daar rondwandelen. We vertrokken onder een mooie zon en reden dus richting Borgworm. Naarmate we meer zuidwaarts reden, begon de lucht te betrekken en toen we ons doel bereikt hadden, regende het. Even was het zelfs een stortregen. Met mijn verkoudheid had ik helemaal geen zin om daarin rond te lopen. Het werd dus een weerzien vanuit de auto. En… Deze keer ontdekten we iets dat we vorige keer niet hadden gezien (dankzij mijn smartphone vonden we het): het middeleeuwse kasteel. Indrukwekkend! Ik heb even gezocht op Google: het zou van de 13de eeuw zijn.

Foto’s Roger

In het naar huis rijden, hoorden we op de radio over de nieuwe regering. Eigenaardig genoeg lijkt Caroline Gennez geen postje te hebben gekregen? Zij was het toch die Di Rupo had ingefluisterd dat hij van de NVA moest zien af te geraken?

Man over woord

2011-12-04T14:29:00.001-08:00

De vrienden die we gisteren op bezoek hadden, kijken wel geregeld tv en spraken ons over dat programma op Canvas, dat mij, denk ik, wel zou interesseren. Maar ja, in m’n eentje voor de tv gaan zitten in een kamer die voor het ogenblik volledig overhoop ligt (omdat Roger daar bezig is aan onze boekenrekken) zegt me niet veel. Met Roger als gezelschap zou ik het kijken wel overwegen, maar hij heeft beslist dat ongeveer alles van de VRT voor hem (voorlopig?) taboe is.

Dus zocht ik even op Google. En ja, het lijkt wel boeiend! Hopelijk wordt het programma eens herhaald als onze “bibliotheek” klaar is.
Ik vond op de website van Canvas ook een “dialecten app” dat je kunt downloaden op de Smartphone: “Met de dialectenapp van Man over woord tover je je smartphone om tot een survivalkit en kun je jouw dialect vereeuwigen. Download de app gratis via de App Store of de Android Market (…)”.

Je dialect vereeuwigen vind ik wel een goed idee, nu het eigenlijk aan het verdwijnen is. Maar het dialectgebruik nog promoten, vind ik helemaal uit den boze! En toch is dat wat ik een beetje verder lees:

“Behalve een dialectendatabank is het ook een echte survivalapp. Alle zinnen zijn immers opgedeeld per stad en per categorie. Zo vind je makkelijk die ene zin die je maar niet uitgesproken krijgt. Vanaf nu kun je je perfect verstaanbaar maken in elke uithoek van Vlaanderen, of je nu een verdwaalde Limburger in Antwerpen bent of een Brusselaar op bezoek in de Westhoek. Een pintje bestellen of een lokale schone het hof maken: deze app doet dat gewoon voor jou… en dat gratis en voor niets”.

Alsof je dat allemaal in deze tijd nog in het dialect moet doen! Nu, voor wie het wil downloaden, besef dat Franstaligen jouw taal nog meer een “langue locale” zullen vinden als je weer dialect gaat spreken!

Prettig bezoek op een regenachtige zaterdag

2011-12-03T16:57:00.001-08:00

Toen we deze ochtend opstonden, regende het. ‘Daar gaat onze wandeling straks met onze vrienden uit Ronse’, dachten we. Maar we vergisten ons. Tegen dat ze aankwamen, had het opgehouden te regenen.

Ik had het naar gewoonte heel eenvoudig gehouden: een aperitiefje terwijl de soep opwarmde, en een simpel etentje. Maar we hebben wel heel gezellig bijgepraat. Onder andere herinneringen opgehaald aan de tijd dat we allemaal nog in Antwerpen woonden (en noch zij, noch ik – van Roger ben ik er niet zeker van – zouden graag opnieuw daar wonen), herinneringen opgehaald aan onze kinderen die destijds met elkaar speelden (Hendrik en hun oudste zoon waren klasgenoten). Mijn vriendin vertelt me dat zij minder dan ik heimwee heeft naar die tijd. Natuurlijk, zij is de hele tijd blijven les geven, terwijl ik pas toen Zeger naar de lagere school ging opnieuw ben begonnen. Voor haar was het dus extra druk met haar vier kleine kinderen, voor mij was het “gewoon” druk.

Omdat het nog steeds niet regende na onze maaltijd, en niet echt koud was, wilden we wel even onze benen strekken. De regen zou de landwegen wel drassig hebben gemaakt, daarom stelde ik voor naar Sint-Truiden te rijden, even de kerk van het Begijnhof te bezoeken en daarna te wandelen naar het Speelhof.

De kerk bleek gesloten. En dat is al de tweede keer dat we dat meemaken! We zijn vergeten te kijken naar de openingsuren: misschien is die alleen open tijdens de zomer?
Maar kom, we wandelden dan maar naar het Speelhof, niet zonder eerst het “bewegingspark voor senioren”, wat ik altijd een “speelplein voor ouderen” noem, aan onze vrienden te tonen. Weer waren er geen senioren te bespeuren!

De wandeling maakten we iets langer dan anders, en daarna gingen we iets drinken in het café op het “Speelhof”. We waren op dat uur de enige gasten in dat café, terwijl het terras ervan in de zomer altijd overvol zit! Het was Roger die voorstelde er iets te gebruiken. Voor mij hoeft dat niet in de winter: ik miste mijn sigaretje bij mijn “Bink”!

Thuis aten we nog kaas en brood bij een fles wijn. En daarna vertrokken onze vrienden voor een tocht van 2 uur. Zeggen dat we in Antwerpen op een boogscheut van elkaar woonden!

Que pasa?

2011-12-02T16:49:00.001-08:00

Roger liet me dit satirisch stukje lezen deze avond. Ik denk dat ik geen goede leerling zou geweest zijn van Van Overtveldt!

Maar terwijl ik het las, en nu gruwelde van de inrichter van Pukkelpop, dacht ik terug aan een detail uit mijn onderwijsperiode dat me altijd is bijgebleven.

Ik gaf toen conversatielessen Frans. En we hadden het over religie en geloof. Ineens zei een van mijn leerlingen: ‘dat is nu allemaal overbodig! Economie is in de plaats gekomen!’

Thys

2011-12-02T14:02:00.001-08:00

Nadat we vandaag verder hadden schoongemaakt, reden we naar Thys, deelgemeente van Crisnée in “de Walen” (Crisnée heet Gerstekoven in het Nederlands).

Wat als eerste opvalt in dat wat rommelige Thys omringd door weiden is de hoger gelegen kerk, geflankeerd door een enorme boerderij. De “binnenkoer” van de hoeve grenst zelfs aan de zijgevel van de kerk. Dat heeft me altijd (want dit was zeker niet de eerste keer dat we er waren) geïntrigeerd. Jammer dat de kerk nooit open is: ik zou graag eens onderzoeken of die ook op dat binnenplein uitgeeft middels een deur!

Zicht op de vallei van bij de kerk (foto’s Roger)

Er staan vrij veel U-vormige hoeves, waarvan een nog met een goed zichtbare mesthoop:

Foto Roger

De huizen liggen wat rommelig door elkaar, soms zie je zelfs een huis gebouwd vlak achter een andere huis.

Foto Roger

We wandelden eerst wat door het dorp, vertrekkende van de kerk.

Foto Roger

Daarna verwijderden we ons even van de kern, in de richting van een veldkapel: de “Chapelle Saint-Pierre”.

Foto’s Roger

We liepen niet verder de velden in: ik had zin om in het dorp rond te lopen. En we kwamen in een uitbreiding ervan terecht, een soort villawijkje met meestal lelijke en pronkerige huizen. Via het rustige “sentier de la Champenotte” keerden we terug naar ons vertrekpunt.

Foto’s Roger

Het werd een aangename, koude maar rustgevende wandeling van net geen uur. We hebben een paar mensen ontmoet. Dorpsbewoners. En die zeiden allemaal heel vriendelijk en heel luid “bonjour!” Walen zijn inderdaad over het algemeen jovialer dan Vlamingen, dat moest Roger ook toegeven… Hoewel, al ontmoeten we tijdens onze wandelingen in Limburg soms norse mensen die liever wegkijken dan even te groeten, de overgrote meerderheid knikt minstens “goeiendag”. Minder uitbundig dan die Walen zijn ze wel.

Jan “Moustache”, de boormeester

2011-12-01T15:37:00.001-08:00

Die Jan was de grootvader van Martin en Boudewijn Knevels. Martin, de oudste broer van Boudewijn, heeft de dagboek-cahiers van zijn grootvader verzameld in een familiekroniekje dat hij heeft uitgegeven, in feite alleen voor familieleden.

Martin Knevels (foto Roger)

Deze avond kwam hij voor Heemkunde Groot Heers vertellen over die schriftjes. Het werd een boeiend verhaal over het leven in de Kempen in het begin van vorige eeuw.

Foto’s Roger

Die grootvader van Martin en Boudewijn was dus “boormeester”: dat betekent dat hij de ondergrond van de Kempen peilde naar steenkool en andere ertsen (want volgens Martin zijn grootvader zaten er veel andere ertsen die ongebruikt zijn gebleven).

Ondanks het feit dat die kroniek oorspronkelijk alleen voor de nakomelingen van Jan “Moustache” was bedoeld, hebben we toch een boekje kunnen kopen voor 10 euro. En deze avond, na de vergadering, heb ik er een beetje diagonaal in gelezen.

Eigenaardig genoeg viel mijn oog meteen op een stukje uit 1911. Het ging over vreemdelingen die naar de Kempense mijnen kwamen, en over de Walen die als enigen niet geneigd waren Nederlands (of, in die tijd het lokale dialect? ) te leren om zo met de mensen uit de Kempen te kunnen praten. Nee, ze eisten van die Limburgers dat ze Frans zouden leren, en noemden hen onder elkaar toen al “sales Flamins”. Jan “Moustache” was, ondanks het feit dat hij maar tot 12 jaar naar school was geweest, wel bekend met vreemde talen, en heeft de belediging dus heel goed begrepen… En onthouden!

Jan werd “Moustache” genoemd omdat hij een opvallende snor had. Zijn kleinzoon Boudewijn Knevels heeft ook een knevel! En Vlamingen zullen al gauw doorhebben dat een “moustache” een “snor” betekent!

Deze middag, nog voor de lezing, maar na nog een beetje samen te hebben schoongemaakt (hoewel, heeft dat veel zin met die werken in de straat die maar niet ophouden?) zijn we nog drie kwartier gaan wandelen, van Borgloon naar Kuttekoven en terug.
Het was koud, grijs en heel winderig! Toen we langs het kasteeltje De Klee stapten, zei Roger mij dat hij het geen mooi kasteel vond. Ik integendeel begon natuurlijk weer te dromen over hoe het zou zijn als ik daarin woonde! En natuurlijk kwamen er in mijn droom (vriendelijke en niet door mij uit de hoogte bekeken) hulpjes aan te pas om “mijn kasteel” te helpen onderhouden!

Had Roger dat door?

Foto’s Roger

Roken in het bijzijn van kinderen 2

2011-11-30T18:43:00.001-08:00

Vandaag was weer Elena-dag. Ze was weer de eerste bij Lutti die merkte dat wij de glazen deur openden en ze begon meteen snel naar ons toe te kruipen. Lutti kreeg dat meteen in het oog en wilde haar opnemen om ze “in mijn armen te laten vliegen”, maar besefte al gauw dat Elena liever haar vorderingen in het lopen toonde: aan de hand van haar Lutti kwam Elena naar mij toegestapt, nog steeds een beetje waggelend. Ik applaudisseerde en Elena deed mee, terwijl ze toch van “nee” schudde, en zelfs iets zei dat leek op “nee”. Waar heeft ze dat weer geleerd?

Gedurende heel de rit naar “huis”, bleef ze toch (ik wilde schrijven '”nochtans”, want naar mijn gevoel zegt dat woord meer dan “toch” dat nu volgens Google het enige correcte is) in haar handjes klappen en ondertussen “Nee” schudden met haar hoofd, én heel fel lachen. Blijkbaar heeft ze toch nog niet door dat “Nee” niet zo’n aangename boodschap is!

Ik had voor ons vertrek de tijd niet gehad om op mijn PC de binnengekomen mails te checken. Maar dat kon ik wel doen op mijn smartphone onderweg.

Nogal wat mensen hadden met een mail gereageerd op mijn blog van gisteren! Omdat ze net hetzelfde dachten als ik!

Maar uiteraard heb ik weer niet gerookt terwijl Elena erbij was, zelfs niet tijdens onze lange wandeling vandaag (Roger heeft zeker voldoende beweging gekregen!). Ik pas me wel aan! Afijn, een beetje.

Elena was weer ontzettend actief en vrolijk, vocht weer tegen de slaap, die ze trouwens maar vatte voor een half uurtje tijdens de wandeling, en later weer in de armen van Roger terwijl die druk in gesprek was met Zeger die was komen eten. Ikzelf was ondertussen de resten van ons diner wat aan het opruimen.

En nadat ik Elena dan heel voorzichtig van Roger zijn armen had overgenomen en naar haar bedje had gebracht, keken Zeger en ik nog naar “Friends”.

Ik had bij het babysitten al gemerkt dat er een vertaling was aangekomen (wat een ongelooflijk praktisch cadeau gaf Zeger - en de andere kinderen voor een deel, maar de uitleg over die financiering vertel ik niet – mij vorige Kerst!) en daar heb ik nog moeten aan werken nadat we rond 23:30 thuiskwamen!

Roken en kinderen

2011-11-29T17:21:00.001-08:00

Ik las vandaag, ik weet niet meer waar, dat er wordt gedacht aan het roken in het bijzijn van kinderen te verbieden. Hoewel ik ook niet binnenshuis rook in het bijzijn van Elena (meer om toe te geven aan de wens van haar ouders dan uit overtuiging – buiten doe ik het wel, maar dan zorg ik wel dat de rook niet haar kant uitgaat) heb ik serieuze bedenkingen bij die maatregel!

Onze generatie groeide op bij meestal rokende ouders. Hebben we daar zoveel hinder van ondervonden? Volgens mij niet (ik hield van het parfum van mijn vaders pijp!). En onze ouders zijn bijna allemaal opgegroeid in een rokerige omgeving. Mijn moeder is pas 80 jaar geworden, en heeft nog heel veel energieke vrienden van rond haar leeftijd en ouder. Blijkbaar zijn die dus toch niet op jonge leeftijd bij bosjes doodgevallen ten gevolge van het rookgedrag van hun papa!

Wat wel veranderd is: de uitlaat- en andere gassen, de medicijnen tegen het minste “abnormaal” gedrag van kinderen (en daarbij denk ik vooral aan Rilatine), de overdreven hygiëne, de stress (kinderen moeten nu dikwijls niet alleen op school presteren, maar ook nog in hun vrije tijd allerlei “lessen” volgen) maken die kinderen brozer. Ze krijgen geen tijd meer om tot zichzelf te komen, om even te dromen, om creatief te zijn, om wild te “ravotten”. En dat gemis lijkt me veel erger dan een beetje rook te moeten inademen!

Winter!

2011-11-29T14:54:00.001-08:00

Het voelde winters aan vandaag. Toch was het vrij zacht: het waren de wind en het licht die de dag een winters tintje gaven. Of was het mijn verkoudheid?

Nadat ik een beetje had schoongemaakt (ik doe het weer kamer per kamer om mijn rug te sparen) zijn we naar Mettekoven gereden. Roger wilde er nog een paar gebouwen fotograferen. Onder weg zagen we weer een sperwer roerloos op een kale tak zitten. Toen Roger de auto stopte, vloog hij echter meteen weg: weer geen foto!

Nadat Roger een kiekje had genomen van de bewuste gebouwen, wandelden we een goed half uurtje in de velden rond het dorp.

Foto’s Roger

En dat werd weer klimmen! Ik voelde aan mijn gewrichten dat we al enkele dagen niet gewandeld hadden!

Ineens zei Roger me: ‘Kijk eens wat ik hier zie!’. Ik dacht dat hij de een of andere vrucht bedoelde, want we hadden al heel veel gevallen noten en peren ontmoet. Nee hoor… Het was, dachten we, een schoen! We draaiden het ding om, en zagen dat het een pantoffel was.

Foto’s Roger

Toch zeer eigenaardig hoe vaak wij schoeisel vinden, en meestal maar een deel van het paar. Wie laat zo’n eenzame schoen of pantoffel nu achter in het veld? En strompelt die vrouw of man (wat het in dit geval zeker was) dan op één blote voet verder?

Na onze wandeling reden we nog even naar Ikea in Hognoul (provincie Luik). We wilden er bijzettafeltjes kopen voor onze salon. Ikea is een van de weinige winkels waar ik graag vertoef: net zoals ik kan staan dromen voor een mooi huis, kan ik daar genieten van de interieurs die worden tentoongesteld. Bij Ikea is het wel zo dat je heel de winkel moet doorlopen (vervelend als je niet veel tijd hebt natuurlijk), en dus heeft Roger zeker voldoende beweging gekregen vandaag.

We bleven daar eten: het (goedkope) menu stond me aan (en ik had honger!).

Het valt me steeds op dat in die winkel de verkopers voldoende Nederlands kennen om klanten uit Limburg te woord te kunnen staan. Waarom doen niet alle Franstaligen die moeite?

Nu, het ligt misschien voor een deel aan de Nederlandstaligen zelf. Als een Franstalige naar het Vlaamse deel van wat nog België heet verhuist, zal hij heel vaak Vlamingen ontmoeten die maar al te graag pronken met hun zogenaamde kennis van het Frans. Waarom zou die Waal of Franstalige dan nog moeite doen om Nederlands te leren?

Het eten bij Ikea was lekker, we hebben onze bijzettafeltjes gevonden, en thuis liet Roger me nog een zeer interessant stukje over die G1000 lezen: je vindt het hier.

Luie dagen

2011-11-28T15:59:00.001-08:00

Het heeft gisteren de hele dag geregend en gewaaid: geen wandeling. Ik voel dat, nu de winter bijna in de streek is, we onszelf zullen moeten geweld aandoen om elke dag eventjes te stappen. Dit seizoen is niet onze favoriet!

Ik had strijken op het programma staan, maar dat heb ik gisteren ook niet gedaan. Ik maakte mezelf immers wijs dat, als zondag voor mij rustdag is, strijken ook niet hoorde die dag!

Wel heb ik gelezen. Mijn eerste boek van Michel Houellebecq: “Extension du domaine de la lutte”. Gemengde gevoelens bij de lectuur, vooral wat de aparte stijl betreft. Toch leest het boek aangenaam.

Gisteren avond, terwijl ik delen van mijn vroegere dagboeken zat over te typen, las Roger zoals zo vaak buitenlandse kranten online. Hij vertelde me dat ze in Engeland echt vrezen voor het verdwijnen van de Euro. En deze avond las ik daar ook over: hier. Wat staat ons – en vooral onze kinderen – nog allemaal te wachten? Ook de nieuwe begroting lijkt nogal nefast voor ons, Vlamingen, als ik alles goed heb begrepen!

Deze ochtend waren we heel vroeg wakker voor ons doen: om 8:15 uur kwam men de aansluiting op het waternetwerk vernieuwen. Na de regen van gisteren en door de werken die al weken aanhouden, is onze straat nu echt een mergelpoel!

Mergel is een prachtig materiaal: destijds, toen hier werken bezig waren op de “binnenkoer” heeft onze dochter daarmee heel mooie spulletjes geboetseerd. Maar het kleeft ook overal aan vast! Na de werken (die langer dan 4 uur geduurd hebben), en ondanks het feit dat die werklui de hal toch een beetje hadden schoongeveegd, heb ik daar serieus moeten schuren en krabben om de restjes aarde weg te krijgen.

Tijdens de werken had ik eindelijk gezorgd voor de strijk.
En na mijn heel plaatselijke poetsbeurt zijn we boodschappen gaan doen.

Voor een wandeling was er daarna geen tijd meer. Ook al omdat ik een lang telefoontje kreeg van Jan Gerits. Jo Corstjens zou een recensie hebben geschreven over het laatste “Ledenboek” van de KVLS en dat stukje verschijnt binnenkort in Heemkunde Limburg. Goed nieuws dus!

Terwijl ik verder las in het boek van Houellebecq, heeft deze avond Roger gekookt: we aten mosselen, en ze waren ontzettend lekker!

Weerzien met klasgenoten uit Matadi

2011-11-26T15:10:00.001-08:00

Eergisteren belde zuster Godwine mij op: of ik vandaag niet even wilde langskomen. Ze kreeg immers het bezoek van vroegere leerlingen uit Matadi, Anouk en twee van haar broers (ze waren met 10 kinderen thuis) en vermits Anouk en een van die broers klasgenoten van mij waren geweest…

Rond drie uur in de namiddag zette Roger mij af aan het klooster terwijl hij zelf een paar boodschappen ging doen. Anouk en ik wisten natuurlijk allebei van zuster Godwine dat we elkaar zouden ontmoeten, misschien is het daardoor dat we elkaar zo spontaan herkenden, maar toch vonden we beiden dat we weinig veranderd waren!

Toen ik aankwam, waren ze al druk bezig met foto’s bekijken en herinneringen aan vroeger ophalen. Onder andere aan de oudste zus van Anouk, de oudste van de sibbe trouwens, die in december 1953, op zes jaar, is overleden aan kinderverlamming. Zuster Godwine vertelde dat er toen in haar klas 5 kinderen het slachtoffer werden van die ziekte, allemaal geboren in Congo, en die geen inenting hadden gekregen (wegens in Matadi niet beschikbaar vaccin). Ik wist daar niets van: wij zijn pas in april 1954 in Matadi aangekomen.

Terwijl we taart aten en koffie of thee dronken, vertelde zuster Godwine aan de gedeeltelijke sibbe over onze Matadireünies. Omdat ook zij een heel goed contact hadden behouden met onze pastoor uit Matadi, pater Inghels, tot aan zijn overlijden, leken ze fel geïnteresseerd. Maar ze bleken niet veel mensen te kennen die nog naar onze reünies komen. Behalve één koppel dan, waarvan de vrouw als gouvernante heeft gefungeerd voor hun jongere tweelingzusjes.

We zullen zien. Ik heb een e-mailadres, zal hen foto’s van zuster Godwine, die Roger gaat scannen, doormailen en vragen of ze wel of niet willen komen volgend jaar in september.

En, uiteraard verliepen alle conversaties weer in het Frans. Toen Roger later binnenkwam, viel het mij op dat ze er zelfs niet aan dachten hem in het Nederlands te begroeten, terwijl ze toch in de buurt van Sint-Truiden waren. En dat ondanks het feit dat ze zuster Godwine en mij geregeld Nederlands met elkaar hadden horen spreken… En zelf blijk hadden gegeven iets meer Nederlands te begrijpen, en zelfs te spreken, dan de doorsnee Franstalige.

Heel eigenaardig zijn die Franstaligen. Ze lijken altijd te denken dat iedereen hun taal spreekt!

Dat én Anouk én haar broer in dezelfde klas zaten als ik, ligt aan het feit dat er in Matadi twee niveaus per klas zaten, en dat hun ouders hadden gezorgd voor één kind om de dertien maanden!

En wat een overvolle lokalen gaf dat! Soms zaten we er met meer dan 45! Dat is nu ondenkbaar in het lager onderwijs!

Met dat alles zou ik bijna vergeten dat onze dochter vandaag verjaart! Proficiat, meisje!

Etentje in De Ploeg in Diepenbeek

2011-11-24T16:16:00.001-08:00

Na de KVLS-bestuursvergadering deze avond in Diepenbeek werden we door de vereniging getrakteerd op een heel lekker etentje.

Het was gezellig (behalve het feit dat ik weer naar buiten moest toen ik toch wel één sigaret wilde opsteken, maar dat ligt niet aan de uitbaters, wel aan onze politici). Na een glas schuimwijn met een paar hapjes kregen we filet van heek met prei en garnalen, daarna varkenshaasje met groenten (tomaat, spruitjes, bloemkool en aardappelpuree), gevolgd door een dikke bol chocolade-ijs rond vanille-ijs. Bij de maaltijd dronken we witte en rode wijn, en natuurlijk plat en bruisend water, à volonté. En na het dessert werd er nog koffie of thee geserveerd. Dat alles voor 35 euro de man. Jammer genoeg was het wel nogal fris in de zaal (want we zaten in een aparte zaal). De sfeer zat er goed in, we hebben veel gelachen, veel gebabbeld, en er werd door sommigen afgegeven op Google Street View. Ik ging wel helemaal niet akkoord met die argumenten (zie link hierboven).

Enkele sfeerbeelden:

Joke, Raymond, Richard, Micheline, Boudewijn, Jeannette, Edith en ik (foto Roger)

Micheline, Boudewijn, Jeannette, Edith en ik (foto Roger)

Joke, Raymond, Richard, Ingrid, Micheline (foto Roger)

(foto Roger)

Ik heb zelf geen foto’s gemaakt, vandaar dat Roger er nergens op staat. Jammer, want hij zag er heel aantrekkelijk uit in zijn mooi pak!

Google Street View

2011-11-24T15:27:00.001-08:00

Heel lang geleden al hadden Zeger en Hendrik me Google Street View doen ontdekken. En ik vond het leuk: het liet me immers toe soms virtueel te reizen in mijn vrije tijd.

Sinds gisteren kun je ook in België virtueel reizen. En zeker twee mensen in een mail, en andere twee mensen tijdens het etentje van de KVLS deze avond klaagden daarover. Ook in kranten en op de radio las en hoorde ik dat veel mensen dat een schending van de privacy vinden. Omdat nu iedereen naar hun huis kan gaan kijken.
Wel, om te beginnen moet je al iemand zijn adres kennen om online naar zijn huis te gaan kijken, en als je dat adres hebt, is er veel kans dat je al naar dat huis bent geweest, of er eens naartoe zult gaan. Natuurlijk kun je nu ook virtueel door straten lopen die je nog niet kende, en op die manier mooie of minder mooie huizen ontdekken. Maar dat kun je ook in het “echte” leven zolang je nog kunt rijden of lopen. Dus zie ik niet echt waar het verschil ligt, tenzij natuurlijk dat Google Street View die wandeling ook mogelijk maakt voor mensen die niet meer kunnen lopen of rijden. O ja, er is nog een ander belangrijk verschil: Google Street View laat je niet toe te ontdekken wie in een bepaald huis woont. Als je op eigen benen door een straat loopt, kun je wel even gaan kijken naast de wel of niet goed gepoetste bel (dat verschil valt ook niet op tijdens een virtuele wandeling) wie in die riante villa of in dat krot woont.

Een ander argument tegen die nieuwe gadget was dat dieven nu gemakkelijker hun slag kunnen voorbereiden. Die zien dus op de Googlebeelden beter waar ze kunnen binnenglippen dan wanneer ze geregeld langs het huis zouden lopen of rijden, en daarbij in het oog houden op welke uren de bewoners meestal afwezig zijn?

Allemaal belachelijke argumenten vind ik dat dus. Als je echt niet wilt dat jouw huis gezien wordt, dan moet je maar zorgen dat het goed gecamoufleerd is: anders kan immers iedereen het zien die er voorbijloopt!

Voor mij is Google Street View echt een verrijking: stel je voor dat ik me ooit niet meer op eigen kracht kan voortbewegen: dan kan ik nog altijd wandelen en reizen via mijn pc.

Tandjes krijgen

2011-11-23T15:48:00.001-08:00

Toen we deze middag Elena gingen afhalen bij Lutti was onze kleine meid druk het nieuwe broertje van haar vriendje Thibault aan te observeren. Schattig!

Maar Elena bleek gisteren ineens veel temperatuur te hebben gemaakt. Omdat we geen tekenen van ziekte merkten, dachten Lutti en ik dat ze haar volgende tandjes aan het krijgen is. En “thuis'” vond ik een briefje van Elvira met dezelfde bedenking. Dat briefje lag er omdat onze dochter van haar ochtendlessen meteen naar een bijscholing moest, en daarna avondlessen moest geven: we zouden haar pas rond 22:30 zien.

En inderdaad, de hele middag ging Elena haar humeur op en af. De ene keer huilde ze, of leek ze droevig en wilde ze niet eten, dat alles op het eerste gezicht zonder reden, maar haar “zeveren” en op eender wat bijten zeiden mij genoeg.

Foto’s Roger

En daarna was ze weer ineens heel goed gezind, speelde, trok zich recht, wilde wel eten, oefende met lopen, babbelde (ze heeft de klank G ontdekt en gebruikt die nu te pas en te onpas) en lachte weer.

Foto Roger

Wel vocht ze weer constant tegen de slaap. Enkele keren viel ze bijna in slaap op mijn schoot, maar als ik haar in bed legde, was ze ineens weer klaarwakker.

Rond 19 uur kwam Zeger eraan. En na het eten maakte hij ook foto’s van zijn nichtje, die hij al zeker drie weken niet meer had ontmoet. Zijn foto’s heb ik nog niet gezien, maar ze zullen zoals meestal wel heel mooi zijn.

Zeger, foto Roger

Zeger vertelde nog over zijn recente reis naar Barcelona (en over de bedelaars en daklozen die hij daar heeft gezien), over zijn werk, en over zoveel meer. En daarna keken we samen naar twee afleveringen van Friends. Elena zat toen op mijn schoot en viel in slaap. Deze keer werd ze amper wakker toen ik haar in bed legde, heel even begon ze weer te wenen, maar terwijl ik haar een kruisje gaf, vertrok ze weer naar dromenland.

‘Jouw dochter vindt “Friends” vervelend,’ zei Zeger tegen Geert toen die thuiskwam, ‘ze valt ervan in slaap!’ ‘Tja voor haar is dat ouderwets hé’, grapte Geert terug. En toen hoorden we Elena weer wenen. Ik had haar net een laatste fles klaargemaakt toen haar moeder ook thuiskwam. En terwijl zij Elena die fles gaf, zijn wij vertrokken, Zeger weer op zijn fiets.

62 jaar al!

2011-11-22T15:05:00.001-08:00

Deze morgen, heel vroeg, werd ik wakker gebiept door een SMS. Van mijn moeder Nany. Dat ze me toch maar niet wakker zou bellen zoals ze eerst zinnens was om mij een gelukkige verjaardag te wensen. Ik vond haar besluit heel wijs, want vorige nacht had ik nog voor een korte vertaling gezorgd voor de Orde van de Tempel van Jeruzalem.

En ik draaide me nog eens om onder de deken. Daarna schrok ik nog enkele keren wakker door de werken in de straat die maar geen einde lijken te krijgen! En door mijn smartphone die constant biepte. Uiteindelijk ben ik toch opgestaan.

En toen zag ik hoeveel mensen aan mij hadden gedacht deze dag, met een wenskaart, een SMS, een berichtje op Facebook. Echt, ik werd er ongemakkelijk van, want ik ben zelf iemand die alle verjaardagen vergeet. Zelfs de mijne! Het is omdat mijn oude vriend uit de Ardennen mij er eergisteren op attent maakte, dat ik de volgende uren er weer aan dacht dat ik vandaag inderdaad 62 jaar zou worden. En dat ik vandaag een volkomen vrije dag besloot te nemen.

Maar ik heb die vrije dag grotendeels besteed aan iets dat ik niet graag doe: shoppen. Ik wilde immers van de gelegenheid gebruik maken om voor onze kerstgeschenken te zorgen. Nu dat ongeveer in orde is (ik moet nog enkel iets kopen voor Elena), voel ik me wel veel minder gestresseerd, dus dat is een mooi cadeau dat ik mezelf gegeven heb!

Ik belde later nog even met Nany. Ze was inderdaad eerst van plan geweest mij deze ochtend – op mijn geboorteuur - wakker te bellen! Wat een geluk dat ze van gedacht is veranderd!

En ik kreeg ook mijn zus Bie even aan de telefoon, die ik bedankte voor haar wel bijzonder lief kaartje. Daar hangt een verhaaltje aan vast. Vorig jaar had ze mij hetzelfde kaartje gestuurd, maar dat is nooit aangekomen. Ze heeft maanden gezocht, en uiteindelijk, ik meen mij te herinneren dat ze zei in mei, vond ze een identiek kaartje dat ze mij nu dus (pas) heeft opgestuurd. Mijn neus ging krullen toen ik het las! Bie vertelde mij ook dat het de laatste tijd veel beter gaat met Bruce!

Deze avond hebben we nog lekker gegeten, maar buiten de groentesoep met balletjes, de tomatensla met feta en de aardappelen, heb ik daar niet zelf voor gezorgd. We hadden onlangs immers een kant en klaar “sauté de canard” gekocht. En die heb ik in de magnetron geschoven. Het was lekker… Maar weer heb ik (in alle bescheidenheid) het gevoel dat ik betere dingen kan klaarmaken.

Dromen

2011-11-21T17:05:00.001-08:00

Een dutje deze avond na het eten bracht eigenaardige sensaties met zich mee. Het begon gewoon, zoals meestal, in de relax, met wat te lezen. Maar ik viel in een halve slaap. Kort daarop legde Roger zich neer op een sofa en begon te snurken, heel luid. Ik hoorde het en dacht dat ik daardoor wel volledig wakker zou worden, maar dat bleek niet het geval. Ik sliep blijkbaar heel diep, en toch was ik me bewust van de geluiden. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar dat lukte niet. En toch hoorde ik alles, ook dat er iemand op straat een auto startte, en dat Roger snurkte tot en met.
Op een zeker ogenblik heb ik zelfs gedroomd! Roger verwijderde de tafel uit de keuken, want daar zaten te veel vlekken op, en hij dacht dat die zouden verdwijnen als de tafel even buiten stond, in de regen. Ja, het regende in mijn droom. Ikzelf vond (in mijn droom nog steeds) dat de geschikte gelegenheid om de keuken eens een extra grondige beurt te geven. Maar... hoewel ik besefte dat ik sliep en droomde, ik kon niet wakker worden. Of beter gezegd, ik kreeg mijn ogen zelfs niet open!

En toen hoorde ik dat onze buurvrouw Marie-Claire (die deze namiddag hier effectief op bezoek was geweest, met niet zo goed nieuws over haar familie: een van haar neven is volledig verlamd na een auto-ongeluk) weer binnenkwam. Toen vond ik dat ik echt moest wakker worden, maar het lukte maar niet. Ik kreeg nog net niet het gevoel dat ik jaren geleden soms had en dat mij inspireerde voor mijn boek 'Incubi'.

Uiteindelijk heb ik ("bewust in mijn slaap") wel de nodige moeite gedaan om mijn ogen te openen (want dat leek constant het moeilijkste). En uiteraard stond Marie-Claire niet in ons salon!

Heel eigenaardige gewaarwordingen, die ik heel vroeger, in Antwerpen soms ook beleefde, maar dit was de eerste keer hier.

En nee, noch vandaag, noch destijds in Antwerpen, was ik onder invloed van enige drug. Wel heb ik dat vroeger meegemaakt toen ik heel moe was, en, inderdaad, nu heb ik ook een zeer intense arbeidsperiode achter de rug (die grote vertaling is immers pas geleverd).

Uiteraard heb ik die “droom” toegevoegd aan mijn “nachtboek” (ik hou immers een dagboek en een droomboek bij).

Bij de dochter van de collegevriend van mijn vader

2011-11-20T14:01:00.001-08:00

Vandaag waren we uitgenodigd bij de oudste dochter van onze vrienden uit de “Ardenne profonde” en haar echtgenoot. Haar ouders waren er ook, pas teruggekomen uit Spanje waar ze drie weken hadden doorgebracht.

We waren heel blij elkaar weer te zien. De dochter van mijn vriend heeft veel gemeen met mij (ligt dat aan het feit dat we allebei schorpioen zijn?), haar man is vertaler Nederlands-Frans in overheidsdienst, en met onze vrienden uit de buurt van La Roche en Ardenne kunnen we heel goed praten. We wisselden familienieuwsjes uit (de zoon van onze gastvrouw trouwt volgend jaar met een Jodin) en voerden dus weer heel intense en interessante conversaties bij een uitgebreid aperitief met sherry en ontzettend veel heel lekkere hapjes. Die moesten ook het voorgerecht vervangen, legde onze gastvrouw uit. Gelukkig maar!

We spraken over literatuur (vooral Franse natuurlijk), over film en muziek, een beetje over politiek, over onze en vooral hun reizen, over kunst, over religie, enzovoort. Maar uiteraard verliepen al die gesprekken in het Frans, hoewel we ons nu in Tervuren bevonden. Wanneer de gastheer af en toe iets in het Nederlands (want hij is een Vlaming) tegen Roger en mij vertelde, merkte je goed dat onze gastvrouw en haar vader er niets van begrepen. Onverbeterlijk, die vrienden van ons! Trouwens, ze beseffen het, want bij het afscheid vroeg de moeder van onze gastvrouw aan Roger of het niet te vermoeiend was geweest, al dat Frans. Zijzelf doet wat meer moeite en probeert toch een klein beetje Nederlands te leren.

Maar kom, het was wel interessant en leuk. Daarna aten we een heerlijke curry van vis met venkel. Ik krijg binnenkort het recept toegestuurd.

Tussen het hoofdgerecht en de taart maakten we een lange wandeling. Deels door paadjes en steegjes, deels door de stad (die ik helemaal niet kende en die me wel aansprak) en deels in een park met vijvers.

foto’s Roger

We merkten aan een drankgelegenheid heel veel mensen op het terras zitten (er was trouwens ontzettend veel volk in dat park). Nu, de zon scheen wel mooi, maar zo warm was het nu ook weer niet. ‘Waarschijnlijk allemaal rokers’, veronderstelde Roger.

Foto Roger

Tijdens de wandeling heb ik vrij veel gebabbeld (in het Nederlands) met onze gastheer. Op zijn werk worden nieuwe vertalers Frans gerekruteerd. En hij was bezig hun proefvertalingen te verbeteren. ‘Zielig,’ zei hij, ‘hoeveel fouten die maken, en vooral de Franstaligen!’ Hij gaf me enkele voorbeelden en inderdaad… Het is erg! Ik zei lachend dat ik op mijn leeftijd me niet meer kandidaat zou stellen, en dat ze een vrouw van (bijna) 62 jaar toch niet meer zouden aannemen. ‘Dat weet ik zo nog niet,’antwoordde hij, ‘want we vinden maar geen geschikte kandidaten en we hebben echt dringend vertalers nodig!’

Als ik nu eens 20 jaar jonger was! Dat werk van hem is veel minder stresserend dan het mijne, legde hij mij uit. 7 bladzijden per dag wordt zelfs als veel te veel werk beschouwd!

Nadat we de daarvoor ingenomen calorieën hadden tenietgelopen, kregen we nog taart te eten. En daarna maakten Roger en ik aanstalten om te vertrekken. De vader van onze gastvrouw was twee keer met mij een sigaret gaan opsteken in de tuin. Zijn dochter was vroeger een verstokte rookster maar is ermee gestopt, en sindsdien wordt er niet meer gerookt in hun (smaakvol ingerichte) huis. En, terwijl ik mijn jas aantrok, vroeg onze vriend uit de Ardennen mij of ik nog tijd had om samen met hem 1 sigaret te roken. Dat deden we dus, en in de tuin vertelde hij me dat hij dat zo graag deed, samen met mij al pratend een sigaret opsteken.

Maar daarna vertrokken wij echt, en beloofden we elkaar in de lente weer te zien, deze keer in de buurt van La Roche. En onze vrienden zouden zorgen dat ze datzelfde weekend ook hun oudste dochter en haar echtgenoot te logeren hebben.

Vergadering en etentje voor de medewerkers aan de Limburgse monografieën

2011-11-18T16:34:00.001-08:00

De voorzitter van de KVLS, Edith Oeyen, wilde deze avond de medewerkers aan de Limburgse monografieën (en hun partners) eens bij elkaar hebben voor een etentje in Beverlo.

Daar trokken we dus naartoe tegen 19 uur, na voor mij weer een dag vertalen en toch ook precies een half uurtje wandelen in Heers.

Natuurlijk werd er gesproken over “zaken”, maar we hebben vooral heel lekker gegeten en gedronken in het “Bakhuisje”. Echt aan te bevelen, die gelegenheid! Het eten was ontzettend lekker, niet te vet, heel verzorgd, je kreeg veel groente en je kreeg meer dan genoeg (al was het niet zo overdadig dat ik daarna een ongemakkelijke maag had). Voor het eerst ontmoette ik Jo Corstjens (in de colofon van de monografieën staat hij als “adviseur”, maar ik weet dat hij zelf al enkele van die boekjes heeft geschreven) en zijn echtgenote. Heel aangenaam gezelschap. En uiteraard was Jan Gerits, de hoofdredacteur, ook van de partij. Zijn vrouw Andreia kon er jammer genoeg weer niet bij zijn.

Roger en Jan (eigen foto)

Jan en Edith (eigen foto)

Jo en echtgenote (eigen foto)

(foto’s Roger)

Het enige dat ik wel weer gemist heb, is een sigaret kunnen roken na het eten!

We waren iets voor middernacht terug thuis, waar ik nog gauw een vertaling heb afgerond.

Te drukke dag, een pantoffel en filmpjes

2011-11-17T15:57:00.001-08:00

Waarschijnlijk door de economische crisis was het de laatste tijd zo rustig op vertaalgebied dat ik me soms afvroeg of ik niet beter op pensioen zou gaan. Maar vandaag werd ik echt overstelpt door jobs. En uiteraard gebeurt dat weer op een moment dat ik eigenlijk andere dingen had willen/moeten doen: een vriendin in moeilijkheden uitgebreid mailen, verder foto’s invoegen in de laatste Limburgse monografie, strijken – want ik ben weer bezig veel te lang te wachten – en naar mijn moeder Nany bellen.

Het werd dus vertalen, praktisch de hele dag (en volgende dagen zullen lijken op deze, al hebben we wel enkele dringende afspraken).

Ondanks dat vele dringende (maar leuke en interessante) werk, wilde ik toch een half uurtje wandelen met Roger (in ruil heeft hij deze avond voor de broccolisoep gezorgd). Omdat ik weinig tijd had, zochten we het niet te ver: we reden naar Borgloon waar we een goed half uurtje in en rond het stadje wandelden.

Toegang tot een van de kastelen van Borgloon, foto Roger

En… Waar we weer (ik ging bijna schrijven “eindelijk!”) iets tegenkwamen dat zo vaak op onze weg ligt: schoeisel!

Deze keer was het een eenzame pantoffel:

Foto Roger

Na het avondeten (en na een telefoontje met Hendrik: hij en Anneke komen niet af dit weekend zoals ze eerst van plan waren, omdat wij het te druk hebben ) heb ik nog voortgewerkt, daarna even gemaild naar vriendin in nood, en uiteindelijk kwam ik tot rust met filmpjes die Roger mij had doorgestuurd: http://www.vrt.be/tijdslijn.

Plezant! Je hoeft maar te klikken op het jaar van jouw keuze en daarna kun je kiezen tussen verschillende filmpjes. Alleen vind ik de uittreksels te kort!

Dag Elena en vaarwel Ria!

2011-11-16T16:11:00.001-08:00

Toen ik nog les gaf op de gemeente leerde ik de echtgenote van een belangrijke ambtenaar kennen: Ria H. Ik heb haar niet vaak genoeg ontmoet om te spreken van een vriendin, maar ik had wel veel bewondering voor haar. Ze was, met haar man, aanwezig op een paar presentaties van mijn schrijfsels, ik zag haar soms ter gelegenheid van een of ander evenement in de gemeente. En ze vroeg mij eens of ik in haar klas, in Mechelen-Bovelingen, een deelgemeente van Heers, wilde komen spreken met haar leerlingen. Nee, niet een lezing geven, dat doe ik niet, gewoon een gesprek voeren. Toen leerde ik haar nog een beetje beter kennen als een zeer interessante, liefdevolle, enthousiaste vrouw. En merkte ik hoezeer “haar” jongens en meisjes van haar hielden. Niet later dan gisteren avond dacht ik nog terug aan dat aangename lesuurtje in 2008!

En deze ochtend vond ik haar overlijdensbericht in de bus. Ze is gisteren overleden. Echt, ik schrok! Ze is zes maand ouder dan ik. Uit bepaalde details in de doodsbrief leid ik af dat ook zij een slachtoffer van kanker werd! Vaarwel Ria!

Ik bleef aan haar denken terwijl we naar Lutti, de onthaalmoeder van Elena reden. Toen Elena ons zag verschijnen, begon ze breed te wuiven en naar ons te kruipen. En babbelen dat ze weer deed! Ondertussen leek het mij dat ze wees naar de andere kindjes. Echt, ze lijkt er heel graag te zijn, bij haar Lutti! En ik moest weer denken aan Ria die ook zo geliefd was door haar (iets grotere) “kinderen”.

In het naar “huis” rijden, bleef Elena maar van alles vertellen dat ik niet begreep! Het ging van “dadada, mamama, bababa, jajaja, en titititi” (ik denk dat ze daarmee probeert Lutti te zeggen). Wel plezant!

En later kwam Elvira thuis van haar les. We hadden haar horen binnenkomen terwijl we alle drie in de living zaten. Die woonkamer geeft met een glazen deur uit op de trap, waardoor we ook Elvira de trap zagen opkomen. Ik vestigde Elena haar aandacht daarop, en ons meisje begon prompt naar de glazen deur te kruipen. Maar Elvira keek niet naar de living, liep door naar de keuken (waar we normaal zitten als zij thuiskomt) en zag Elena dus niet. Amai (sorry, ik vind dit Antwerpse woord het mooiste om weer te geven wat er toen gebeurde)! Elena zag met lede ogen haar mama weer verdwijnen terwijl ze toch al zo dicht bij haar was geraakt, keek mij even verwonderd aan, en begon dan heel fel te huilen. Eerst dacht ik haar te gaan troosten, maar ik bedacht dat het beter was Elvira even op de hoogte te brengen van wat er gebeurde. Terwijl Roger wel probeerde Elena een beetje te troosten, ging ik langs een andere deur naar de keuken waar ik Elvira vertelde waarom Elena zo droevig was. Ons meisje (nu bedoel ik onze eigen dochter) was zo verstandig weer naar de living te gaan via die glazen deur waarvoor Elena zo onbedaarlijk zat te huilen. En dan… begon Elena heel fel te lachen, ze liet zich oppakken door Elvira, legde haar wang tegen haar wang en leek in de zevende hemel.

Ze heeft weer heel weinig geslapen. Wel vond ze het op een zeker ogenblik in de namiddag heel fijn om een hele tijd naast Roger te zitten, of op zijn schoot.

Eigen foto’s

We zijn nog even naar Ikea gereden deze middag: ik wilde immers iets “bestellen bij Sinterklaas”. Het werd een loopkarretje dat Elena wel leuk leek te vinden. In het terugkomen zat ik vooraan in de auto (omdat de koffer en de overblijvende plaats op de achterbank goed vol lagen met de kinderwagen en onze aankopen) en dat leek Elena niet zo te appreciëren. Op een zeker ogenblik begon ze zo fel te huilen dat ik – terwijl we weer in een file stonden, want wat een drukte op die snelweg! – eerst naar de spullen op de achterbank graaide en ze naar mijn stoel overbracht en over de rug van mijn stoel kroop om naast haar te gaan zitten. En toen begon juffrouw heel fel te lachen. En zeggen dat ik me al zorgen maakte, terwijl ze alleen nood had aan gezelschap!

Over Hoepertingen, bedrog en G1000

2011-11-15T15:28:00.001-08:00

Een uurtje gewandeld in Hoepertingen vandaag. Eigenlijk een verwonderlijk groot dorp, deelgemeente van Borgloon. Meestal vrij lelijke huizen, hoewel er daartussen enkele juweeltjes stonden (Roger heeft ze niet gefotografeerd). En het was 6°C koud (jawel, deze keer had ik mijn winterjas aan).

We merkten weer dat een Sint-Vedastusstraat was omgedoopt tot Vedastusstraat. Weer door het toedoen van de Liberalen in Borgloon?

In het terug naar huis rijden, zagen we een havik op een haag rusten. Ik vroeg Roger daar een foto van te maken, maar hij dacht dat de vogel zou wegvliegen als we uit de auto stapten. Misschien… De vogel leek daar anders heel rustig alles te bekijken!

Voor we naar Hoepertingen reden, hadden we boodschappen gedaan (onder andere bakharing gekocht voor onze avondmaaltijd) en was ik naar de oogarts geweest. Met wie ik tussen de onderzoeken door een gezellige babbel had. Hij vertelde me onder andere over oogartspraktijken (groepspraktijken) die niet aarzelen hun patiënten cataractoperaties aan te smeren die voorlopig nog overbodig zijn, en over de smerige middelen die ze daarvoor soms gebruiken! Ik had al vermoedens in die richting (en eigenlijk niet alleen over oogoperaties) maar ik was toch echt gechoqueerd!

Deze avond heb ik onze haringen gebakken. Roger had geluk: in de twee vissen zat kuit waar hij op verlekkerd is (ik weet wel niet of die eitjes zo gezond zijn voor hem, maar de haring op zich is dat wel). Ons diner werd een arme-mensen maaltijd, maar o zo lekker: gebakken haring, gebakken ui en brood van volle tarwe en spelt (door Roger gisteren avond gebakken). Heerlijk! De keuken ruikt er nog naar!

Nadat ik deze avond nog wat teksten had nagelezen voor het volgend Oostlandnummer van de KVLS, nog een beetje gelezen (met op mijn tong smeltende bittere chocolade) en gekeken naar filmpjes met Françoise Hardy, Sylvie Vartan, enzovoort (pure nostalgie naar mijn puberjaren dus), wees Roger mij op een nieuwe tekst op deze blog: http://victacausa.blogspot.com/2011/11/een-zacht-eitje.html met verwijzing naar deze brief in de Standaard: http://victacausa---appendices.blogspot.com/2011/11/peter-verhelst-in-de-standaard.html

Roger en ik hadden ons al afgevraagd waarom, als die G1000 toch zo democratisch was, wij ook niet werden opgebeld! En, in welke taal er werd gesproken als die G1000 “héél België” moest vertegenwoordigen.

We hoorden op de radio (die heel veel aandacht heeft besteed aan die G1000 – en ik vermoed dat het op TV niet minder was? Wij kijken nooit TV) dat er zelfs daklozen werden uitgenodigd op die G1000. En we vragen ons echt af op welke basis de deelnemers werden gekozen (verkozen?) en vooral, wat de daklozen betreft, opgebeld? Of hebben die tegenwoordig allemaal een mobieltje?

Korte wandeling in Broekom

2011-11-14T14:42:00.001-08:00

Ja, zeer kort, want ik had me niet warm genoeg gekleed (met 10°C dacht ik dat een lichtere jas dan gisteren zou volstaan, maar helaas voelde het buiten de zon vrij koud aan). We gingen naar een vroegere molen (nu nog steeds bewoond) en wandelden daar wat in de buurt. Wel bracht het uitstapje (volgens mij) mooie foto’s op:

Foto’s Roger

Kortessem op een mistige zondag

2011-11-13T14:26:00.001-08:00

Ondanks de kou (het was amper 7°c) en de grijze, mistige lucht, gingen we even wandelen in Kortessem. Waar twee gebouwen me weer aan het dromen zetten.
Het eerste is een heel fel vervallen hoeve (Roger beweert wel dat hij er in het voorbijrijden soms licht heeft gezien, maar ik geloof echt niet dat het gebouw nog bewoond is) dat binnenkort wel zal verdwijnen uit het landschap, vrees ik.

Foto’s Roger

En het tweede is een enorme kasteelhoeve die me telkens intrigeerde als we van hier naar Antwerpen reden. Het bleek te gaan om én een kasteeltje én een hoeve, de twee gescheiden door een muur die zich bevindt vlak na de inrijpoort. Echt indrukwekkend!

Foto’s Roger

Dankzij een affiche die hing aan de schuur, weet ik dat het gaat om het kasteel “Printhagen”.

Foto Roger

De vochtige kou, de nu bijna kale bomen, de samentroepende koeien in een wei en de roepende kievits boven het grauwe landschap gaven ons echt een wintergevoel: onze wandeling heeft nog geen drie kwartier geduurd.

Foto Roger

Thuis bereidde ik voor Roger nog eens niertjes in Madeirasaus…

Foto Roger

terwijl ikzelf gebakken (pas door Roger geplukte) ijzerappelen met kaneel at en een rest van het varkensgebraad van gisteren.

Gezellige middag en avond met schoonbroer en schoonzus

2011-11-12T15:21:00.001-08:00

Vandaag kwamen Roger zijn broer en diens vrouw op bezoek. Gisteren avond had ik het eten voor deze avond zo goed als klaar gemaakt zodat ik deze avond nog enkel alles in de oven moest schuiven, en we tijd zouden hebben voor een lange wandeling.

Roger opteerde weer voor Kerniel. We parkeerden de auto aan de kerk, liepen weer via het kerkhof naar de “Leemzaal”, en dan via de vallei naar het klooster van Colen. Vandaar ging het (na een bezoekje aan de kloostertuin) langs de vroegere spoorwegberm terug naar het vroegere stationsplein en via een steegje naar onze auto. De hele tijd haalden Roger en zijn broer herinneringen op. Aan hun vroeger huis, aan de buren van destijds, aan de vroegere kleuterschool (in het klooster van Colen), aan hun spelen, aan zoveel kleine dingen dat ik zowaar bijna jaloers werd! Kon ik toch ook maar eens terug naar Matadi gaan! Maar schoonzusje en ik genoten van hun verhalen. En van het prachtige weer (tot 16°C vandaag en een schitterende zon: mijn winterjas hing terug aan de haak).

We merkten dat de drie populieren nog steeds niet gekapt waren. Waarom? Ze zouden toch vorige donderdag worden gekapt? Nu, voor mij hoeft dat niet, want ik vind dat ze het zicht op de vallei niet hinderen.

En nadat we iets na 17 uur thuiskwamen, heb ik mijn hoofdgerechten in de oven geschoven terwijl de wortelsoep op het gasfornuis opwarmde en wij van een aperitief genoten: Oloroso, pils en enkele hapjes. Tijdens het eten hebben we leuk, maar ook ernstig gepraat. En tegen dat we aan kaas en wijn toe waren, waren we er zeker van dat onze kinderen het veel moeilijker zullen hebben dan wij. Zullen zij nog op een “deftige” leeftijd op pensioen kunnen? Zullen jongens als Hendrik en Zeger nog ooit geld genoeg hebben om een huis te kopen? Voor een vrijgezel is dat zo goed als onbetaalbaar geworden! En, vooral, zal onze sociale zekerheid niet in elkaar stuiken tegen dat zij onze leeftijd bereikt hebben? Al bij al dus een vrij pessimistisch einde van een gezellige dag dus.

Ik spreek zelden over politiek (ook al omdat ik er niet veel van ken) met schoonbroer en schoonzus. En het verwonderde me dus deze avond uit hun mond te horen wat ik zelf al zo lang denk: als al ons geld blijft gaan naar inwijkelingen die niets opbrengen, blijft er niets over voor de behoeftigen onder ons.

En ik moest terugdenken aan wat een van mijn cursisten mij eens vroeg. Zij volgde mijn lessen “Initiatie Nederlands” en genoot van een uitkering van het OCMW, die ze veel te laag vond. Ze had daar al enkele keren over geklaagd, maar daar ging ik nooit op in. En dan vroeg ze mij ineens (tja, ik moedigde mijn cursisten aan zoveel mogelijk in het Nederlands te spreken): ‘Hoeveel krijg jij van het OCMW?’

Wat een moeite heb ik toen gehad om haar uit te leggen dat wij niets, nada, rien, nothing, kregen als uitkering, dat wij moesten werken om geld te hebben. Ik denk zelfs dat ze mij niet echt geloofde. Tja, als ze onze contreien zien als een “land van melk en honig”, waarom zou het dan in hun ogen anders zijn voor de autochtonen?

Schoonbroer en schoonzus zijn vertrokken rond 23 uur (dan moesten ze nog bijna 3 kwartier rijden) nadat we elkaar beloofd hadden dat nog eens over te doen.

Recept voor een overschotje venkel

2011-11-10T16:19:00.001-08:00

Ik had in onze koelkast nog 1 venkelknol liggen en die wilde ik deze avond absoluut gebruiken voor die zou verleppen. Maar ik wist niet echt wat ik voor 2 personen met één enkele venkel moest aanvangen.

Ik raadpleegde enkele van mijn kookboeken, en vond een Italiaans recept dat mij wel aanstond. Ik heb het echter een beetje aangepast omdat ik maar 1 knol had en niet de twee verschillende kazen die het recept voorschreef. Maar we vonden het heel lekker, dus noteer ik even hoe ik tewerk ben gegaan (ik heb onder andere uien toegevoegd aan het recept, en het een beetje minder vet gemaakt).

Ingrediënten:

1 grote venkelknol

2 niet te dikke uien

2 eetlepels olijfolie

4 eetlepels geraspte kaas

50 gram boter in stukjes gesneden

Zout, peper

Bereiding

Venkel en gepelde uien in vier stukken snijden

De groenten eventjes (niet meer dan 3 minuten) laten koken in gezouten water

Een ovenschotel inwrijven met olijfolie

De groenten in de schotel leggen

Peperen en bedekken met stukjes boter

Daarboven geraspte kaas strooien

Ongeveer 15 minuten in een oven op 180°C laten gratineren.

Ik heb dat opgediend met gebakken tongfilet en vers gekookte aardappelen. En de gesmolten, maar niet aangebakken boter, gaf er een heel lekkere smaak aan.

Ocharm die Franstaligen (door Hendrik)

2011-11-10T15:21:00.001-08:00

Ik kreeg deze avond volgende e-mail met link van Hendrik:

“Horror!!!!!!!!!!!!! De bekrompen Vlamingen hebben weer bewezen dat ze racistische fascistische nazistische onderontwikkelde middeleeuwers zijn zonder enig besef van hun minderwaardige plaats in deze wereld. Ze zijn toch zoooooo te beklagen he, onze Franstalige landgenoten. We zouden na dit intrieste incident misschien best verder zwijgen over eventuele taalperikelen in Brusselse ziekenhuizen. Of andere Belgische toestanden. Tenslotte mogen we niet vergeten dat wij een "langue si locale" bezigen. Het wordt echt dringend tijd voor op zijn minst een Franstalige "corridor". Beter nog zou zijn dat wij boerkes eens eindelijk dat lelijke patois achter ons lieten en die grootse wereldtaal tot de onze maakten. Flamin, ken uw plaats! Moeder, moeder, moeder toch! Ik ben beschaamd in uw plaats: waarom, oh waarom hebt gij als Franstalige ons opgezadeld met dat minderwaardig apentaaltje? In plaats van ons deel te laten uitmaken van de schitterende Franstalige cultuur, die zijn gelijke niet kent in dit ondermaanse? Het zou allemaal toch zo veel eenvoudiger zijn als we gewoon, zoals het eigenlijk hoort, allemaal Frans zouden spreken. Beseft ge dan niet dat het vasthouden aan achterhaalde taaltjes als Nederlands tot niets dan ellende leidt? Tssssss......

http://www.lacapitale.be/regions/bruxelles/2011-11-10/jean-francois-porte-plainte-on-a-refuse-de-me-parler-en-francais-au-101-916419.shtml”

(mail van Hendrik)

Zal ik in het vervolg dan maar Frans met jullie spreken, kindjes?

Ongelooflijk zijn ze, die Franstaligen! En ze menen het nog ook, dat weet ik!

De orde van de tempel van Jeruzalem

2011-11-10T12:30:00.001-08:00

Vandaag wilde ik eindelijk voor zuster Godwine een verslagje maken van de lezing van Broeder Leo Thys op 3 november. En ik bedacht dat ik daarvoor misschien, buiten de notities die ik die dag nam, best ook het boek van Leo Thys raadpleegde. Nu, dat boek resumeren zou ook wel veel tijd vragen. En daarom surfte ik wat rond op het Internet. Wel hier vind je voldoende uitleg over de moderne orde die in 1804 werd heropgericht. Deze bladzijde geeft de geschiedenis van de oorspronkelijke Orde van de Tempel van Jeruzalem (waarvan de naam komt van zijn onderkomen op het Tempelplein in Jeruzalem). En nog meer uitleg over de orde vind je hier en hier. Maar niet alleen met grote projecten houden de ridders zich bezig: er is ook wat men noemt “Silent knight”: anonieme weldadigheid. En ze voeren gesprekken op hoog niveau tussen Christenen, Joden en Moslims met het oog op het nastreven van vrede.
Broeder Leo hamerde erop dat elke gift zijn bestemming bereikt (wat, vrees ik, niet zo is met de meeste organisaties).

De hierboven aangehaalde website bevat nog meer interessante pagina’s die veel meer vertellen over de Orde dan ik zou kunnen doen.

Elena en Samsung

2011-11-09T16:50:00.001-08:00

Het was weer Elena-dag vandaag, en mijn rug heeft het geweten! Ze heeft heel veel gebabbeld, was heel aanhankelijk, maar wilde vooral “lopen”, wat nog alleen maar lukt als je haar bij de handjes, de schouders of onder de oksels vasthoudt. Zij kraait dan opgewonden, maar de rug van een bijna 62-jarige zoals ik kreunt des te meer naar gelang de oefening blijft duren!

Maar ze leek gelukkig, onze kleine meid die weer constant vocht tegen de slaap. Gelukkig was Elvira vandaag vrij snel klaar met haar lesvoorbereidingen, en konden we samen een wandeling maken. Naar het centrum van het grote dorp, waar ik enkele heel mooie huizen heb gezien. We gingen even de kerk binnen die ik slechts heel snel had kunnen bewonderen tijdens het doopsel van Elena. Opvallend groot en mooi, maar wel nogal donker.
En tijdens die wandeling viel Elena eindelijk in slaap.

Helaas, ze werd weer klaarwakker toen we thuiskwamen. Dan maar weer met haar gespeeld, haar eten gegeven, gekeken naar de foto’s die Lutti aan Elvira had doorgegeven op een stick, gekookt (toen was Elvira al les gaan geven) terwijl Elena naar mijn doen en laten keek vanuit haar hoge stoel, en gegeten. Rond 19:45 hebben Roger en ik haar te slapen gelegd (ze beweegt zo veel tijdens haar toilet tegenwoordig dat ik Roger zijn hulp graag gebruikte). Ze viel vrijwel onmiddellijk in slaap.

Rond 22:30 kwamen Elvira en Geert thuis, en rond 23:30 waren wij thuis. Waar ik heel benieuwd een filmpje ging bekijken - opgestuurd door een vriendin - filmpje dat ik eigenlijk al bij Elvira en Geert gevonden had op mijn Samsung-smartphone die ik vorige Kerst van de kinderen had gekregen, maar dat ik liever op een groter scherm wilde zien.

En dat was fascinerend:

Over het conglomeraat Samsung

Ik vroeg me af of dat de wereld is waarin Elena zal leven eens ze groot geworden is?

Maar ik denk dat ik (als dat al mogelijk zou zijn! ) niet graag voor Samsung zou werken: je wordt er blijkbaar, niet zozeer verplicht, maar toch serieus “aangemoedigd” om én je dagen, én je avonden, én je nachten in het conglomeraat door te brengen.

Nu, mijn vriend van in de buurt van La Roche, de collegevriend van mijn vader zaliger, vertelde me ongeveer hetzelfde over vroegere mijnwerkers. Hoewel, zo drastisch als bij Samsung leek me dat nu ook weer niet…

Herfst in Kerniel en kweeperengelei

2011-11-08T15:30:00.001-08:00

Toen we wilden buitengaan voor onze dagelijkse wandeling, bleek dat de doorgang versperd was door een vrachtwagen. In de straat zijn immers al weken werken aan de gang: er worden nieuwe leidingen gelegd (water, gas en misschien nog meer?). We hadden een heel interessant gesprek met de chauffeur, die ons onder andere vertelde over de wetten op het vervoer van grond en stenen, over zijn zeer gesofistikeerd voertuig, met weegschaal die op luchtdruk werkt. En over nog veel meer, maar zulke zaken kan Roger beter vertellen dan ik!

Nadat de eindelijk gevulde vrachtwagen vertrokken was, gingen we nog eens naar Kerniel. Roger wilde me de Begijnensteeg (die ik nog niet kende) tonen. Die steeg begint vlak voor de hoeve die “Winning Fastre” wordt genoemd, een witgeschilderde, grote hoeve uit de 16de en 17de eeuw, waarvan een tante en oom van Roger vorige eeuw de pachters waren.

Lang geleden hoorde die hoeve bij het klooster van Colen, en die steeg verbond de boerderij met het klooster. Nu wordt de steeg breder naarmate ze de steenweg Kerniel-Borgloon nadert en heet ze daar “Begijnenstraat”.

Aan het einde van de huidige Begijnenstraat staken we de steenweg over en liepen via de weg vlak naast de fruitveiling naar het klooster van Colen.

Al van ver zagen we dat de werken er goed vorderden. Ik zei tegen Roger: ‘Blijkbaar wordt de hele parking gebetonneerd!’ Waarop hij antwoordde: ‘Nee, er worden tegels of kasseien gelegd!’

Foto’s Roger

Maar toen we de werken van dichtbij zagen, bleek dat ik gelijk had: het was beton waarin een kasseienpatroon gedrukt was. Eigenlijk een schitterend idee: misschien hadden we onze binnenplein beter met zoiets laten bedekken dan met echte tegels; dan hoefden we minder onkruid te wieden.

Vermits je niets meer kunt gebruiken in het klooster, liepen we terug naar de kerk van Kerniel via het padje door de vallei, dat nu wel toegankelijk was (de laatste keer dat we er waren, was het afgesloten).

Zicht op een deel van de gebouwen vanop het padje (foto Roger)

Op weg naar de kerk van Kerniel via het padje (foto Roger)

We merkten dat over het beekje (heeft die beek in haar eentje die mooie vallei kunnen maken?) nu een brugje lag:

Foto Roger

Aan de overkant aangekomen, werden we vrijwel onmiddellijk aangesproken door een man die we al enkele keren hebben ontmoet. Hij en zijn vrouw hadden destijds gezorgd dat de cafetaria van het klooster weer open werd gesteld voor wandelaars, maar, zoals hij ons vertelde, er waren echt te weinig bezoekers. Een andere keer sprak hij ons aan tijdens een van onze wandelingen en sprak uitvoerig over zijn tocht naar Santiago de Compostela. Deze keer was hij een boom aan het snoeien in zijn tuin. En we hebben bijna een half uur staan praten. Onder andere over alle formaliteiten die hij had moeten vervullen voor hij overmorgen zijn drie populieren, die geraakt werden door de bliksem, mag laten kappen:

Foto Roger

Roger vroeg zich al lang af waarom hij in Kerniel (maar ook in Bommershoven) veranderde straatnamen had opgemerkt: telkens was “Sint” verbannen. En, vermits de man met wie we spraken schepen was geweest in Borgloon (waarvan Kerniel en Bommershoven deel uitmaken) stelde hij hem daar een vraag over.

Het antwoord was dat de Liberalen daarvoor gezorgd hebben. Zielig en kleingeestig vind ik dat!

Huis nr 1 in de vroegere Sint-Odiliastraat, nu Odiliastraat (foto Roger)

En uiteindelijk stapten we terug naar de steenweg die we overstaken, naar de vroegere boerderij van Roger zijn tante van vaderskant, en reden we naar huis.

Waar Roger deze avond weer kweepeergelei aan het maken is. Heerlijk ruikt dat!

Foto Roger

Kinderen en volwassenen, eenvoudig en gekunsteld gedrag

2011-11-07T16:12:00.001-08:00

Toen ik kind was, vond ik volwassenen altijd zo belangrijk doen, zo vol van zichzelf en zo zeker van hun superioriteit. Ik beloofde mezelf dat te onthouden eens ik zelf bij die groep “grote mensen” zou horen. En ik denk wel dat het mij is gelukt. De herinnering aan het gevoel dat ik als kind had tegenover volwassenen hielp me trouwens bij het schrijven van mijn eerste echte boek: Zoals de zee een zandkasteel.

Uiteraard zag ik weldra rondom mij meisjes en jongens zich gaan gedragen als jonge volwassenen, en soms deed ik trouwens hetzelfde. Maar steeds met het gevoel dat ik een rol speelde in een soort toneelstuk, dat ik in feite nog steeds dat eenvoudige meisje uit mijn kinderjaren was. Ik vroeg me toen vaak af of alle volwassenen eigenlijk al “toneelspelend” door het leven gingen.

Terwijl ik ouder werd en de mensen rondom mij steeds meer gadesloeg, was ik daar steeds meer van overtuigd. Mijn collegae op school konden bijvoorbeeld tegenover hun leerlingen toch zo important doen. Terwijl ze in de leraarskamer toch een beetje natuurlijker overkwamen (niet altijd, sommigen bleven, volgens mij, hun rol ook daar spelen).

Maar ook ik moest soms streng zijn vooraan in de klas (ik stond wel niet vaak vooraan: meestal liep ik gewoon rond, of stond achteraan, zodat de leerlingen niet voortdurend op mijn gezicht moesten kijken). Ik probeerde echter altijd uit te leggen waarom dat streng zijn nodig was, en me voor de rest te verplaatsen in de leefwereld van die jongeren. Jongeren (14 tot – jawel, dankzij de vele bissers - 20 jaar) die ook al geen kinderen meer waren: ik voelde bij hen ook vaak dat “toneelgedrag”. Maar daaronder voelde je toch nog het kind verscholen!

Later, toen we naar Limburg waren verhuisd, heb ik nog initiatie-les Nederlands gegeven aan de inwijkelingen. Ik weet niet of het aan mij lag of aan mijn cursisten, maar tijdens die lessen heb ik nooit het gevoel gehad dat ik “de volwassen moest spelen”. Misschien lag het gewoon aan de diversiteit van mijn “leerlingen”: peuters, kinderen, jonge en oudere tot heel oude volwassenen, en zelfs een baby, maar die zal wel niet veel opgestoken hebben van de lessen .

Later bleef ik kijken naar volwassenen met de ogen van mijn kinderjaren. En ja hoor, bij lezingen, voordrachten, debatten, en zelfs tijdens gewone conversaties, merk je wel, vind ik, dat ze heel dikwijls de rol van “volwassene” spelen. Na enkele glaasjes vergeten ze hun rol wel vaak en heb je weer te doen met “eenvoudige mensen”.

En ik ging ook mijn eigen gedrag analyseren. Ik ga zeker niet vrijuit. Ook ik “doe” soms volwassen terwijl ik in feite veel zin heb om aan iedereen te zeggen: “Waarvoor is al die poespas toch nodig?”.

Eigenlijk zou ik willen niet meer “volwassen belangrijk” doen. Nergens meer!

Dat ik die gedachten (waar ik al jaren mee rondloop) hier opschrijf, komt door een ontmoeting tijdens onze boodschappen vandaag. Met iemand die we nog niet zo goed kennen, maar die me vroeger de indruk gaf altijd “de belangrijke volwassen te spelen”. En nu, buiten alle context, op mij overkwam als een eenvoudig, lief en sympathiek kind dat een oude man is geworden.

Misschien moeten wij van de oudere generatie allemaal proberen weer zo natuurlijk als een kind te worden?

Een blog uit Tunesië…

2011-11-06T16:31:00.001-08:00

Die ik al lang volg. Blijkbaar ziet het er toch nog niet zo goed uit voor de vrouwen: http://blogs.psychologies.com/massir/sabotage-paranoia-98869.html

Zoektocht naar een watermolen in Vliermaalroot

2011-11-06T15:46:00.001-08:00

Het was vandaag kouder op straat dan ik dacht toen ik ons binnenplein betrad. En grijs! Toch vond ik het de moeite om een wandeling voor te stellen (trouwens, Roger – en eigenlijk iedereen - zou idealiter elke dag minstens een half uur moeten stappen).

We reden naar Vliermaalroot, waar Roger op zoek wilde naar een oude watermolen. We waren al eerder in dat dorp geweest, maar ik weet niet meer wanneer en ik herinnerde me er niets van. Misschien omdat het mij niet echt aansprak? Want dat was nu weer het geval op het eerste gezicht.

Foto Roger

Buiten de Neo-Romaanse kerk was er niet veel moois te zien in dat uitgerekte straatdorp. Maar Roger wilde absoluut die molen vinden, en nadat we toch een korte wandeling hadden gemaakt in het dorp, reed hij op zijn gevoel verder. Toen hij een straat genaamd “Molenstraat” zag, reed hij die in: ‘Die straat heet niet voor niets zo hé?’.

De straat werd een landweg, en een beetje verder belandden we bij de vervallen gebouwen van wat ik dacht die molen te zijn. Roger twijfelde of die wel een molen toebehoord hadden.

Foto’s Roger

We reden verder de beemd in tot waar de weg te smal werd. En keerden terug. En toen zagen we het rad van de vroegere molen aan de achterkant van die vervallen gebouwen.

Foto’s Roger

We hebben de auto geparkeerd en zijn er naartoe gelopen.

Het was echt herfstkoud, er woei een novemberwind, en de grond was bezaaid met gele en rode bladeren; soms hoorden we een vogel in de verte of zagen we een fazant wegschieten. Na een geploeter door nog opvallend groen, heel hoog gras (het deed me denken aan de “matiti” in Congo) kwamen we aan de molen aan.

Foto’s Roger

Roger was blij dat hij gevonden had wat hij zocht, en ik was uiterst tevreden, want ondanks het feit dat ik Vliermaalroot eerst niet zo inspirerend vond, heb ik toch echt genoten van die wandeling!

Roger fotografeert Elena

2011-11-05T16:49:00.001-07:00

Tja, zuster Godwine, je zult nog een dagje langer moeten wachten op mijn verslag van de lezing over de geschiedenis van de orde van de tempel van Jeruzalem! Vandaag hadden we het immers te druk met Elena!

Elvira en Geert wilden graag naar de tentoonstelling over “Sagalassos’ in het Gallo-Romeins museum in Tongeren. Of wij dan even voor Elena wilden zorgen? En of we dat met plezier deden!

Onze kleine meid vond ik weer veranderd sinds vorige week! Ze uit nu veel andere klanken dan toen, en uiteraard trekt ze zich nog vaker aan alles recht. Ik had de salontafel verwijderd, zodat ze meer speelruimte zou hebben, en dat leek ze wel leuk te vinden. Ze keek wel heel veel rond (ja, het is lang geleden dat ze nog eens hier was) en vooral de knuffeltjes die Zeger eens, lang geleden, voor Roger meebracht, interesseerden haar. En ze heeft enkele stappen gezet, aan mijn handen, en echt niet meer van die wankele stappen waarbij haar voeten in alle richtingen gaan, nee, echt rechtdoor. Ze leek dus echt in haar nopjes, tot ik me verwijderde van haar om te gaan koken: ze begon echt heel fel te huilen. Roger zat wel vlak naast haar, maar die was bezig op zijn PC, en blijkbaar wilde ze iemand hebben die echt aandacht aan haar schenkt. Ik nam haar dus mee naar de keuken, installeerde haar in de hoge stoel met een van haar boekjes en begon dan toch maar te koken. En Elena leek dat oké te vinden. Ze keek naar mij, babbelde soms wat, luisterde aandachtig toen ik haar vertelde wat ik aan het doen was: uien stoven, vlees aanbakken, laurierblaadje uit de kast halen, sneetje brood met mosterd bestrijken en bij de bereiding doen. Maar o wee als ik even (echt heel even) de keuken verliet om bijvoorbeeld gedroogde pruimen uit de provisiekamer te halen, of bier uit het poorthuis (ik heb immers Vlaamse karbonaden klaargemaakt, en die worden in bier gestoofd). Dan begon ze telkens onbedaarlijk te huilen! Het leek wel of ze zich hopeloos verlaten voelde. Ik heb de keuken nooit langer verlaten dan 30 seconden en telkens als ik terugkwam, speelde ik “kiekeboe” omdat ik weet dat ze dat met Elvira ook wel eens speelt. En inderdaad, Elena’s traantjes droogden altijd vrij meteen op, ze lachte weer en gaf mij een dikke zoen (op haar manier: wang tegen wang).

Natuurlijk heb ik haar ook eten gegeven: fruitpapje, yoghurt met fruit, flesje melk. Vooral bij die laatste maaltijd (ze eet echt zoals ik, en eigenlijk nog vaker, bijna om het uur kleine porties) viel ze in slaap in mijn armen terwijl ze nog zoog aan haar fles. En toch werd ze weer klaarwakker toen ik haar in haar bedje wilde leggen. Vermits ik toen sla wilde schoonmaken, aardappelen schillen en nog voor soep zorgen, heb ik haar toch maar weer in haar babystoel gezet, zodat ze “bij mij” was. En terwijl ik verder kookte en ondertussen tegen haar vertelde wat ik deed, heeft Roger (volgens mij) prachtige foto’s gemaakt van onze kleindochter.

Foto’s Roger

Kort daarop kwamen Elvira en Geert terug van Tongeren, hebben we gegeten, heeft Elvira Elena bijna zonder moeite in slaap gekregen (dat meisje was dan ook doodmoe!) en hebben we nog een poosje aangenaam geconverseerd.

En nadat zij naar huis waren gereden, heb ik gezorgd voor de lay-out van de volgende Limburgse monografie (over Polydoor Daniëls) en de tekst (van Jan Gerits) ook meteen nagelezen. En zoals altijd in zijn teksten bijna geen fouten gevonden: hoogstens één echte tikfout en enkele overbodige spaties.

Maar daardoor werd het weer vrij laat, en heb ik geen fut meer om aan dat verslag te beginnen! Morgen dus maar? Mañana?