Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!