Nog een boek kopen?

Uiteraard heb ik gisteren nog het boek van Francis Dossogne besteld. Normaal gezien wordt het maandag geleverd.

En... nu, na dit interview, heb ik heel veel zin om nog een ander boek te kopen. Het interview is opnieuw in het Frans en er is geen vertaling beschikbaar, maar ik kopieer hieronder* wel een automatische vertaling van de uitleg over het boek.

Ik kwam weer heel toevallig bij dat interview terecht en het fascineerde me meteen. Niet enkel omdat de auteur het heeft over haar lucide dromen (die ik ook vaak heb), maar vooral omwille van haar spontane  "buitenlichamelijke" ervaringen (die, zoals ze zelf zegt, de wetenschap tarten). 

* Vertaling van de uitleg bij het boek:

“Krachtige trillingen grijpen mijn ledematen. In een oogwenk voel ik alsof duizenden mieren onder mijn huid kruipen. Mijn voeten, mijn benen, mijn armen. Het is niet onaangenaam, maar de sensatie overvalt me. Ik sta volkomen stil en kan me niet bewegen. [...] Hemel, wat gebeurt er met me?”
Niets had Julie Ewa voorbereid op zo'n ervaring. En toch. Op een ochtend gebeurt er iets vreemds: ze verlaat haar lichaam. Deze ervaring overweldigt haar. Wat betekent het? Is het echt of een verzinsel van haar verbeelding? Het is verre van een op zichzelf staand incident; de gebeurtenis herhaalt zich. Een keer, twee keer, tien keer...
Vastbesloten om niet weg te rennen voor het onverklaarbare, besluit Julie Ewa het te onderzoeken. Haar doel: begrijpen, testen, verifiëren. Bewijs vinden dat ze niet hallucineert.
Ze deelt helder haar twijfels, haar vragen en haar onderzoek naar dit nog grotendeels onbekende fenomeen. Hoewel haar experimenten haar ertoe zullen brengen deel te nemen aan een wetenschappelijk experiment, begint de grootste reis pas daarna, waar de grenzen van het mogelijke beginnen te vervagen. Julie Ewa is 34 jaar oud.
Deze wereldreizende auteur met een master in filosofie en sociaal werk heeft Europa doorkruist in haar busje en gewerkt met kinderen bij verschillende organisaties. In 2021 veranderde een buitengewone ervaring haar wereldbeeld. Ze raakte vervolgens geïnteresseerd in veranderde bewustzijnstoestanden en richtte samen met anderen de Group of Consciousness Experiencers (GEC) op, een vereniging die onderzoekers en getuigen samenbrengt rond deze nog relatief onbekende fenomenen. Door persoonlijke verhalen te combineren met onderzoek, levert Julie Ewa een meeslepend verslag van een ervaring die onze zekerheden op de proef stelt en onze relatie tot de werkelijkheid bevraagt."

Een eigenaardig toeval: Francis schreef een boek

Vruchtbare vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Daarna, na het koken, eten en afwassen, val ik (heel toevallig?) op een kort interview met Francis Dossogne. 

Francis is de echtgenoot van mijn Matadi- vriendin Sabine. Na het overlijden van haar moeder Rachel, nu al bijna twee jaar geleden, stuurde Sabine me mail na mail, plande ze een ontmoeting in de lente van vorig jaar, en dan, ineens, liet ze niets meer van zich horen. 

Het eigenaardige is weer dat ik me deze avond, tijdens het koken, vragen stelde daarover (ze is trouwens niet de enige die zo plotseling ophield met mailen). 

Maar ik dacht dus aan Sabine en dan krijg ik daarna een interview met haar echtgenoot voorgesteld: weer een eigenaardig toeval!

Francis schreef een boek over zijn leven, hoor ik: misschien moet ik dat aanschaffen? 

Drukke "kindjesdag"

Eva pikten we weer op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was zwaar beladen: ze had immers een spreekbeurt gegeven en had allerlei documenten bij zich. Thuis begon ze meteen te studeren terwijl ze een appel at. Na een halfuurtje was ze al klaar en we speelden een spelletje. Toen kwamen na elkaar Elena en Matthias thuis. Bij een appel of een sinaasappel vertelden ze over hun weekend, de jeugdbeweging, de school en hun plannen voor de volgende dagen en weken. Elena zette koffie voor Roger en thee voor mij en ging dan studeren, gevolgd door haar broer.

Dochterlief kwam thuis, Eva kleedde zich om en werd door haar mama naar de dansles gebracht. Toen deze laatste terug thuis was, zorgden we samen al voor een deel van het avondmaal: we kookten aardappelen en maakten soep. Dan was het 18:30 uur geworden: tijd voor Roger en mij om Eva te gaan halen. We reden naar de ons welbekende parking, liepen naar het Heilig Hartinstituut, vonden er heel gemakkelijk de "Stella Maris"-zaal (een andere zaal dan op maandag) en konden nog net het einde van de dansles meemaken.

Met Eva liepen we terug naar de parking, trotseerden we het drukke avondverkeer en kwamen we tegen 19:45 uur thuis aan.  Dochterlief en schoonzoon waren toen naar de "ouderavond" in de school van Elena en Matthias. Roger mixte de soep en, met de hulp van Eva, zette ik broccoli op het vuur, bakte de gekookte aardappelen en zalm in olijfolie. 

We hadden net soep gegeten toen dochterlief en schoonzoon terug thuiskwamen. Ze schoven bij aan tafel en tot 21 uur genoten we samen van een heel lekker avondmaal. 

Nutriscore

Onlangs vroeg Elena me of een product met een goede Nutriscore automatisch ook gezond is. Ik probeerde haar uit te leggen dat er veel gebreken zijn aan die Nutriscore (suikervrije cola krijgt bijvoorbeeld een hogere score dan olijfolie!). 

Maar het was moeilijk om uit te leggen waarom die Nutriscore niet oké is. Onlangs dacht ik daar nog over na, want ik weet dat veel mensen daar nog op vertrouwen. En deze avond viel ik - weer heel toevallig - op een min of meer duidelijke, hoewel wat te korte, uitleg over de tekortkomingen van die Nutriscore.

De lijst ingrediënten lezen blijft dus aangewezen! 

Tussen rust en bezorgdheid

Geen enkele verplichting vandaag, ik hoefde zelfs niet te koken, want we hadden pompoensoep en gevulde courgettes van gisteren over. 

Roger kreeg nieuws van ons ziek familielid in Spanje: het lijkt de goede kant op te gaan. En ik had een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits. Hij maakt zich echt (en terecht, denk ik) zorgen voor zijn Limburgse monografieën. Hij stelde zelfs voor dat ik opnieuw de lay-out zou verzorgen en eventueel op zoek zou gaan naar een andere drukker. Hoewel ik hem gelijk geef dat het zo niet verder kan, moei ik me niet graag met de uitgave van die monografieën. Dat is immers de taak van die vereniging en ik wil daar zeker geen ruzie over veroorzaken!

Ik heb echter ook veel tijd aan mezelf, of eerder aan mijn vroegere dagboeken kunnen besteden: vandaag heb ik niet minder dan 35 bladzijden laten overtypen! Kleine Zeger begint nu te kruipen, Hendrik en zijn zusje beginnen vriendjes thuis uit te nodigen en we hebben twee katten, Attila en Isidora, die geregeld ruzie maken.

Zo typisch!

We moesten vandaag gehakt kopen voor mijn gevulde courgettes van deze avond, en bier. Ik stelde voor ook even naar het containerpark (iets verderop) te rijden om daar eindelijk de rommel uit het poortgebouw te deponeren.

Maar... de doos vol rommel bleek praktisch leeg! Roger had er alles uitgehaald waarvan hij dacht dat hij er nog iets kon mee aanvangen. Uiteindelijk bleven er drie spulletjes over, en, gezien de huidige brandstofprijs, vond ik het te gek om daarvoor naar het containerpark te rijden. 

Vergis ik me als ik de indruk had dat Roger opgelucht was met mijn besluit (en niet enkel omwille van de uitgespaarde brandstof)? 😉

Loslaten of bewaren?

Het zijn gewone dagen, er gebeurt niets speciaals, maar ik geniet van die rust, van het feit dat ik tijd heb om na te denken, herinneringen op te halen, ...

Onlangs herinnerde ik me mijn enkele "mystieke ervaringen". Deze avond val ik weer heel toevallig op dit filmpje van "Amédée", waarin hij het ook heeft over dat soort ervaringen (en over het universele bewustzijn waar wij een deel van zouden zijn). De video is in het Frans, de Nederlandse vertaling (via de instellingen onderaan) is niet perfect maar kan er door. 

Diep in mezelf ga ik akkoord met de leer van die Amédée, weet ik dat het ultieme geluk te vinden is in onthechting, maar ik weet ook dat ik nog te veel belang hecht aan het verleden, aan mijn herinneringen! En dus ga ik nog enkele vroegere dagboekbladzijden laten overtypen door Gemini! 😉

Alles weer in orde

Vandaag heb ik Jan Gerits wel kunnen bereiken: ik had me nodeloos zorgen gemaakt. Gisteren was er een telefoonstoring, werkte zijn televisie niet en geraakte hij niet op het internet. Dat werd deze ochtend door de verpleger (en niet een verpleegster, zoals ik dacht) opgelost. Jan maakt het goed, is nog steeds aan het schrijven maar maakt zich ook zorgen over het niet verschijnen van de jongste Limburgse monografieën (de tekst ligt nog bij de vormgever).

Maar kom, ik was gerustgesteld. En deze avond, na de boodschappen en een paar huishoudtaken, kon ik met een gerust geweten genieten van een avondje poëzie (gepresenteerd door Debby en gefilmd door Hendrik).

En ik denk dat ik straks voor de zoveelste keer ga kijken naar Le Grand Meaulnes!

Zorgen

Ik weet dat het te vroeg is om me zorgen te maken, maar toch...

Vandaag wordt Jan Gerits 94 jaar. Ik probeerde hem te bellen, uiteraard om hem te feliciteren, maar terloops wilde ik hem ook vragen hoe het zit met de monografieën (die van december vorig jaar en van maart zijn nog steeds niet verschenen). Ik kon Jan niet bereiken, ik kreeg constant - echt een paar uur aan één stuk - de bezettoon.

Ik stuurde hem dus maar een mail waarop ik nog geen antwoord heb gekregen. Op zich niets om zich zorgen over te maken maar... Stel je voor dat Jan weer gevallen is (bijvoorbeeld terwijl hij telefoneerde) en dat hij bewusteloos op de vloer ligt. Ik weet dat hij door de week 's morgens een verpleegster op bezoek krijgt, dus dan wordt hij gevonden, maar ondertussen... ?

Reünie

Toen we deze dag hadden geprikt, wisten we nog niet dat dit weekend die dansoptredens zouden plaatsvinden. Ik vreesde dus even dat het te druk zou worden voor ons, maar na een heel rustige dag gisteren, was ik heel blij vandaag mijn broertje, zusje, schoonzusje, neven en nichten weer te zien in De Horne. Het werd opnieuw een heel gezellige middag, met veel humor en herinneringen, terwijl we genoten van een heerlijk menu:

Spumante met een aspergesoepje 

Salade van groene en witte asperges, zalmplakjes, waterkers, croutons en yuzu 

Geconfijte lamsbout met tajinegroentjes en sarladaise aardappeltjes

Of 

Zeebaars uit de oven met zuiderse groentjes en geplette aardappel met Guérandezout 

Pavlova met rode vruchten en Amarenakersen-ijs 

Koffie of thee

Volgend jaar doen we het opnieuw, zei iedereen, maar misschien op een iets latere datum, want vandaag haalden we amper 15°C.

Zorgen en mooie momenten

Gisterenavond vernam Roger dat een familielid ernstige gezondheidsproblemen heeft. Uiteraard maakten we ons zorgen, ook omdat we hem zeker niet kunnen gaan bezoeken (hij woont in Spanje, en Roger vindt tegenwoordig zelfs onze andere “familiezieke” al te ver wonen…).

Toch werd het vandaag nog een hele mooie dag. Dat dansoptreden van Eva vindt dit weekend plaats en wij gingen naar de eerste vertoning kijken (dochterlief had ons heel laat op de hoogte gebracht en ik had eigenlijk vorig weekend vrijgehouden, in de veronderstelling dat het optreden toen zou plaatsvinden).

Het werd een prachtige voorstelling (jammer dat we geen foto’s mochten maken), in het mooie decor van de Leuvense schouwburg. Na het optreden dronken we nog even iets in de foyer, samen met de kindjes, Zeger, dochterlief, schoonzoon en zijn ouders, op de gezondheid van Geert en zijn moeder, die allebei deze week verjaren. We konden er ook even Eva feliciteren, die zich al ging klaarmaken voor de voorstelling van deze avond.

Verboden woorden

Tijdens de vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag hadden we het terloops over het al dan niet nog mogen gebruiken van bepaalde woorden (zigeuner, neger, gehandicapte, dik, mongool, enzovoort). Dat gesprek duurde echt maar heel even, want we hebben weer flink doorgewerkt aan onze soldatendossiers. 

Maar het eigenaardige is dat YouTube me later een filmpje over hetzelfde thema voorstelde! Best grappig (als het niet ook een beetje triestig was: alsof een ander woord gebruiken iets verandert aan de essentie)!

Leuk toeval op een rustige zondag

We waren vandaag uitgenodigd op een verjaardagsfeest maar we konden niet gaan (dacht ik). Het werd dus - behalve enkele mailtjes over en weer met Eva die morgen ook een verjaardag viert, namelijk van haar papa - een opvallend rustige zondag. 

Buiten veel niezen en hoesten (tja, ik heb blijkbaar een verkoudheid zitten), werd het een beetje lectuur, nog foto's sorteren en een tiental bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen, en dan, deze avond na het eten, weer een eigenaardig toeval.

Ik wilde al lang nog eens een film zien met Line Renaud. En wat stelt YouTube me weer voor deze avond? Deze film (Petits arrangements avec ma mère). 

Een weekend cadeau!

Ik herinnerde me dat we vorig jaar, rond deze tijd, naar een dansoptreden van Eva gingen kijken. Omdat ik vermoedde dat er dit jaar rond deze tijd ook zo'n voorstelling zou zijn, had ik dit weekend helemaal vrij gehouden (op onze leeftijd voelt één sociale afspraak per weekend meer dan voldoende). 

Ik vergiste me echter: er is dit jaar inderdaad weer een optreden van de dansschool van Eva, maar niet dit weekend. Dat betekent dat het onverwacht een heel rustig weekend wordt. En daar kan ik echt van genieten! 

Planning in de war maar toch een fijne dag

Vandaag hebben onze achterburen L. en P. (en soms Roger) verder gewerkt in de tuin en in de wei. Eigenlijk stond op mijn programma "keuken schoonmaken" maar met die mannen die binnen en buiten liepen met vuile schoenen, had dat weinig zin. Dan maar eindelijk die vriendin gebeld, lekker gekookt (kabeljauw met prei en room) en verder de afbeeldingen op mijn pc gerangschikt.

En vermits, zoals elke vrijdag, YouTube me een "Maigret" voorstelt, ga ik me nu een Chimay inschenken en gezellig genieten van "Le client du samedi".

Nog even uitstellen...

Ik had een vriendin beloofd haar deze week te bellen... en ik heb daar vandaag - donderdag - nog steeds geen tijd voor gevonden. 

Het was boodschappendag en toen we thuiskwamen troffen we buurjongen L. en zijn vader P. die pas hadden aangebeld. Ze kwamen het gras in onze tuin maaien (en hier en daar een beetje de struiken en bomen snoeien). Terwijl Roger eerst een praatje met hen voerde, daarna een beetje rustte, borg ik onze boodschappen op en dan was het hoog tijd om een paar dringende mails te beantwoorden, en vervolgens koffie te zetten.

L. en P. kwamen koffie drinken, we praatten over hun werk en de studies van L. en een beetje over politiek, en toen ze vertrokken moest ik dringend ons avondmaal beginnen te bereiden. Na de maaltijd zei Roger tegen mij: "Nu kun je toch bellen naar jouw vriendin?" maar het was toen journaaltijd en ik vermoedde dat ik zeer ongelegen zou komen.

We wasten af en ik keek zelf naar het journaal op mijn scherm. Dat telefoontje zal ik morgen plegen, want nu ga ik even kijken naar een video die Roger me heeft aangeraden, over "Mémoires d'outre-tombe" van Chateaubriand. 

Was het Woord God of was het Woord goddelijk?

Nee, ik heb vorige nacht toch geen nachtmerries gehad maar ik heb wel heel lang wakker gelegen. Omdat ik dacht aan die uitspraak in de bijbel: "En het Woord was God" (Johannes, 1:1). Ik weet dat "het Woord" in deze context vaak wordt vereenzelvigd met Jezus, maar ik was eerder geïntrigeerd door dat "Woord", de taal, het spreken dus. Waarom ik daar midden in de nacht begon over na te denken is me ook een raadsel.

Eigenlijk dacht ik er overdag niet meer aan... maar toen ik een paar minuten geleden een beetje ontspanning zocht op YouTube, werd me dit voorgesteld! Hoe kan dat weer? Ik had zelfs nog geen tijd gevonden om te schrijven over die nachtelijke bedenkingen, en zelfs met Roger had ik daar nog niet over gesproken. 

Ik ga nu kijken maar ik heb al begrepen dat er sprake is van een mogelijke verkeerde vertaling. Wel boeiend!

Lentedag

Geen nachtmerries vorige nacht, deze keer had Jim Le Veilleur gelukkig (voorlopig?) geen gelijk en het was prachtig lenteweer vandaag! We bezochten nog eens schoonzus L. en samen met haar haalden we herinneringen op aan overleden familieleden.  Maar jammer genoeg bleven we weer binnen zitten in plaats van te genieten van de zon op het binnenplein van het rusthuis.

Rustige dag (en akelige dromen?)

We hadden van dochterlief en schoonzoon de overschot van zondag meegekregen en van die groentjes en dat lamsvlees hebben Roger gisteren en vandaag gegeten. Koken hoefde dus niet, en de boodschappen heb ik ook nog even uit kunnen stellen. Ik heb deze week nog enkel de wasmachine aan het werk gezet en voor de rest (behalve die was te drogen hangen) mijn gewrichten en mijn rug laten rusten. 

Op Paasdag hadden de jongens mij aangeraden naar "The Fly" te kijken en dat deed ik deze avond. Ze hadden gelijk: knap gemaakt maar zo akelig (ik hoop dat ik er niet van droom)!

Ik keek deze avond ook nog eens naar de "voorspellingen" van Jim le Veilleur (die al vaak juist bleken). Ik hoop dat hij deze keer geen gelijk krijgt!

Te veel lekkers

Ik schrijf de laatste tijd niet veel: niet alleen mijn enkels en tenen, mijn knieën en heupen, maar ook mijn polsen en vingers doen al een poosje serieus pijn.

Het is mijn eigen fout, dat weet ik: de laatste weken heb ik te veel suiker (dessertjes), snelle koolhydraten en (soms wel heel lekkere!) frietjes en andere gefrituurde waren gegeten. Ik ga mezelf dus weer streng op dieet zetten tot aan onze afspraak met mijn neven, nichten, broer en zus. Het is immers dat (beter letten op wat ik eet) of medicamenten slikken met echt schrikwekkende bijwerkingen!

Het was Pasen

Hendrik was al hier sinds gisterenavond (Debby was naar haar ouders) en dus werd het, na onze linzensoep, weer een heel gezellige en lange avond!

Vandaag werden we verwacht bij dochter en schoonzoon, waar Zeger en Debby (door haar ouders gebracht) ook al op ons wachtten. En weer was het feest, Paasfeest. De kindjes aarzelden wel even: vierden we de hemelvaart of de verrijzenis van Jezus?

We genoten weer volop van het samenzijn, de lekkere hapjes, de wijn en het heerlijke diner (met traag gegaarde lamsbout), de spelletjes, de paaseitjes bij de koffie, en onze leuke en vaak grappige gesprekken. Maar op een zeker moment herinnerden onze kinderen zich de paaswaken van onze vroegere pastoor Louis Soetewey  en ook ik kreeg heimwee naar die prachtige misvieringen. 

Vriendschap, heimwee en sojasaus

Roger moest naar de apotheker en omdat het rusthuis in Heers ongeveer op de weg ernaartoe ligt, vroeg ik hem eerst even Maj te gaan bezoeken. Maj wordt volgende week 80 en geeft binnenkort een groot verjaardagsfeest, maar die dag zijn wij helaas niet vrij.

Maj was niet op haar kamer; we vonden haar in het "Grand Café" van het rusthuis, waar ze druk de verjaardagfestiviteiten aan het bespreken was met een vriendin. Roger en ik bleven dus niet lang.

Daarna reden we verder naar de apotheek en stopten we op de terugweg nog even bij een winkel. Brandstof wordt zo duur dat je onnodige kilometers probeert te vermijden, en ik had geen sojasaus meer.

Ik wachtte in de auto terwijl Roger snel die sojasaus zou gaan kopen, en kreeg intussen opnieuw telefoon van Antwerpse vriendin Greet. Ze heeft de laatste tijd blijkbaar last van heimwee en zei me alweer hoe jammer ze het vindt dat ik uit Antwerpen ben vertrokken. Een gevoel dat ik heel goed ken - ik mis ook veel vroegere vrienden - maar waar niets aan te doen is: ik ga zeker niet terug naar Antwerpen verhuizen.

Terwijl Greet haar hart uitstortte, begon ik Rogers afwezigheid toch wat lang te vinden. En toen hij eindelijk, na mijn telefoongesprek, eraan kwam, bleek dat hij allerlei dingen had gekocht die we niet echt nodig hebben, maar de sojasaus was vergeten!

Moet ik er nog aan toevoegen dat ik heel slecht gezind was?

Tussen soldatendossiers en vrouwentaken

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. We hebben heel goed verder gewerkt aan de soldatendossiers, maar er ligt nog veel werk voor de boeg! Na de vergadering en een snelle boodschap, moest ik weer terugkeren naar mijn "vrouwenrol" terwijl ik eigenlijk een paar websites wilde bezoeken waarover we het tijdens de vergadering hadden gehad: er moest immers gewassen worden, de tafel gedekt en gekookt. 

Gisteren had ik al gefoeterd op die "vrouwentaken": terwijl een vriendin me een uur aan één stuk aan telefoon vertelde over al haar problemen, moest ik ondertussen wel zorgen voor ons avondeten. Ik zeg het vaak: ik ben er praktisch zeker van dat ik in een vorig leven een man was die neerkeek op die vrouwentaken. En dat ik daarom in deze incarnatie al die taken moet uitvoeren waar ik een hekel aan heb (oké, dat laatste geldt inderdaad niet voor het koken, maar deze avond werd het een heel eenvoudig maal: groentesoep gevolgd door gerookte zalm met gemengde sla).  

Na ons avondmaal en de afwas kon ik eindelijk die websites gaan verkennen. Het ging over dit "geoloket" van Tongeren (jammer dat er nog niet zoiets bestaat voor Heers), en deze website over begraafplaatsen (zelfde opmerking). Heel interessant!