Gesprek met Michel Onfray

Deze avond heb ik nog gekeken naar de film  "Marina" (heel mooi) en daarna een gesprek met Onfray gevolgd, dat Roger me had aangeraden. 

Heel interessant: het ging eerst over politiek in het algemeen, over euthanasie in Frankrijk, en daarna over "Les Pensées" van Pascal. En "Le pari de Pascal", en zijn idee van “divertissement”: hoe mensen zich voortdurend bezighouden om niet geconfronteerd te worden met hun sterfelijkheid. 

Ik herken dat “zich bezighouden” bij veel vrienden. “Zo voel ik dat ik leef”, zeggen ze mij dan. 

Eigenaardig genoeg ervaar ik het volle leven net meer wanneer het rustig is rondom mij, wanneer ik het niet constant druk heb.

Over ouder worden

Het was weer een vrij luie dag. Ik keek onder andere naar dit interessante interview met dokter Fouché, 's avonds maakte ik nog eens niertjes klaar voor Roger (een omelet met tomaten voor mij) en ik belde eindelijk nog eens met vriend Koen. 

Ik telefoneer niet vaak, uit schrik ongelegen te komen. Maar, omdat Bernadette al een poosje niets meer laat horen, mailde ik even naar Jopie om nieuws. En Jopie raadde me aan naar Koen te bellen. Wat ik dus deed. 

We hadden het niet over de aanval op Iran of politiek in het algemeen, maar over herinneringen aan vroeger en over onze gezondheid.  Volgende week ondergaat Koen immers een vrij ernstige ingreep in Ronse. Tot enkele jaren geleden zou Roger spontaan voorgesteld hebben hem daar te gaan bezoeken, maar die tijd is voorbij: Roger rijdt niet meer zo ver. 

"Ik rij ook niet graag meer ver", zei Koen, waarop we even filosofeerden over het ouder worden in het algemeen. "Niet leuk", vond Koen, en ik herinnerde hem eraan dat het alternatief "jong sterven" is, waarop we terugdachten aan onze vriend Dirk Lambrechts, die al op 62 jaar overleed.

Ik beloofde Koen hem volgende week nog eens te bellen.

Opruimen mondt uit in nostalgie

Vandaag waren we iets ijveriger dan gisteren! 😉

Maar deze avond wilde ik een beetje orde scheppen in de foto's op mijn pc... en ik bleef meer dan een uur kijken en luisteren naar foto's uit mijn kinderjaren in Congo die Hendrik me ooit liet becommentariëren. Daarna viel ik op een map "Dirk Lambrechts" en zag daar onder andere ook foto's van onze eerste ontmoeting, in aanwezigheid van Dirk, met Colette, de overleden partner van onze vriend Karel. Onlangs had ik pas door AI de bladzijden uit mijn dagboek over die eerste ontmoeting laten overtypen: uiteraard bleef ik ook bij die foto's hangen. 

Na een poosje wilde ik toch verder "opruimen" en viel ik op een reeks foto's van mijn kozijns (volle neven), de zonen van mijn tante Béatrice. Omdat de oudste zoon, Yves, me onlangs een paar foto's van zijn moeder (tante Béatrice dus) en van onze grootmoeder had gemaild, dacht ik dat deze foto's hem wel zouden interesseren en mailde ik ze hem door.

En nu is het al bijna slaaptijd en besef ik dat ik deze avond niets anders heb gedaan dan naar foto's kijken en me weer laten overweldigen door nostalgie. 

Ik was lui vandaag

Heel lui zelfs (nee, ik schaam ik me daar niet voor!) 

Nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI, even gemaild met, onder andere, zus Bie, een beetje gelezen, veel zitten dagdromen, een rest soep en varkenswangetjes van zondag opgewarmd, en na ons avondmaal afgewassen. 

Roger was niet veel actiever dan ik maar heeft wel al afspraken gemaakt voor binnenkort met vriend Karel en schoonzus L. 

En deze avond heb ik nog naar het  journaal gekeken en nu ga ik nog even luisteren naar deze arts die, omdat hij (terecht, denk ik volgens zijn uitleg) weigerde zich te conformeren tijdens de covidperiode, gedurende drie jaar geschorst werd door het "Ordre des Médecins".

O ja, nog heel even over die soep: ik had vorige zondag bloemkoolsteeltjes en -bladeren én een rest rucola in een soep bij elkaar geflanst en eerlijk, dat werd een opvallend lekkere soep!

Omleiding

We gingen nog eens naar het Leuvense om de kindjes na school op te vangen. We wisten dat er in Borgworm omleidingen waren en vertrokken dus iets vroeger dan anders om Eva zeker op tijd te kunnen oppikken.

Voor de rest verliep de dag zoals andere keren: vieruurtje, lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen vlak nadat Elena en Matthias waren thuisgekomen, deze keer terug naar “huis” rijden (dochterlief zou Eva na de dansles ophalen), koffie of thee drinken met Elena. En avondeten zodra iedereen weer thuis was. Alleen kon Zeger er deze keer niet bij zijn.

We reden terug naar Haspengouw en werden in Borgworm via een omleiding gestuurd. Roger miste een afslag, dacht dat hij dan wel zelf de weg naar Oleye zou vinden. We reden wat verloren over donkere veldwegen, kwamen uiteindelijk weer in Borgworm terecht en volgden deze keer gedwee de omleiding.

Anderhalf uur na ons vertrek kwamen we thuis aan. Heel moe - vooral Roger. In het donker rijden kost hem tegenwoordig meer energie, zeker als hij de weg niet van buiten kent.

Over Ikea gesproken

Over IKEA gesproken: eigenlijk wilde ik dit eerst toevoegen aan mijn post over het korte verblijf van de kindjes, maar uiteindelijk vond ik dat ongepast.

Gisteren vonden we op onze stoep, vlak voor de haag, een heel groot stuk verpakkingsplastic van IKEA, waarin blijkbaar een matras van 140 cm had gezeten.

Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat een van onze buren daar een matras heeft gekocht en de verpakking gewoon op onze stoep heeft gesmeten. Wij mochten vervolgens die plastic oprapen en in een vuilniszak steken. En die zak was daarmee meteen vol. Wilde de boosdoener soms één vuilniszak uitsparen?

Dat voorval maakte me echt kwaad. Ik weet uiteraard niet op wie van mijn buren ik mijn boosheid moet richten - al zijn er enkelen, onder wie Marie-Claire, die ik sowieso niet verdenk.

Beste mensen, als jullie een vuilniszak willen uitsparen, vraag er ons dan gewoon één. Maar verplicht ons alsjeblieft niet om jullie verpakkingsmateriaal te verwerken.

Eekhoorntjes

We hadden al lang geen eekhoorntjes meer gezien in onze tuin. Maar deze ochtend, tijdens het ontbijt, riep Matthias plotseling: "Daar, eekhoorntjes!" en inderdaad, daar waren ze weer! Terug uit hun winterrust? 

Ik vergat het te vertellen, maar tijdens de rest van ons ontbijt bleven we de beestjes gadeslaan en dat vonden de kindjes heel boeiend. En ik ook!

Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!

Een verjaardag, een lezing en een trein

Vandaag zou mijn "Nononc" 87 jaar zijn geworden! 

Ik wilde eigenlijk eindelijk die rommel van Roger naar het containerpark brengen, maar we kregen er de tijd niet voor. Heel binnenkort komen de kindjes immers even logeren en dus moesten hun twee kamers en de keuken (ondanks de aanwezige rommel) eventjes onder handen worden genomen. Daarbij moest ik nog koken en gingen we deze avond naar een heel interessante lezing aangeboden door Heemkunde Groot Heers. Jeroen Rappé kwam spreken over de (gevlochten) kornoeljehagen die je in deze streek vrij dikwijls ziet. Het was echt boeiend en... gezellig dankzij het weerzien met veel kennissen (Jos, Ludo, Michel, Elie, Georges, Jos, Jean-Pol enz.).

En ik denk dat ik deze dag ga eindigen met een film: nog eens "Un soir, un train" van Delvaux, naar de roman "De trein der traagheid" van Johan Daisne.

Toekomstige euthanasiewet in Frankrijk

Ik hoor hier (op "Tocsin") dat die toekomstige euthanasiewet in Frankrijk nog "liberaler" dreigt te worden dan bij ons:  op slechts drie dagen is alles "volbracht", de dokter mag de familie (ouders, echtgenoot) niet informeren over de bedoelingen van zijn (soms heel jonge of depressieve) patiënt, derden (familieleden, vrienden) mogen niet tussenkomen in het nemen van de beslissing, enzovoort. 

Zeggen dat ik me al zoveel vragen stelde bij de Belgische euthanasiewet!  Ik hoor ook dat in Frankrijk voor (letale) sedatie vaak hetzelfde middel wordt gebruikt als voor euthanasie (ik weet uiteraard niet of dat bij ons ook het geval is). En je hoort er ook over het gebruik van Rivotril in rusthuizen tijdens de sanitaire crisis. 

Frans Depeuter overleden

Deze ochtend vonden we een doodsbrief in de brievenbus: Frans Depeuter is vorige zaterdag overleden. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, we hadden hem al een hele tijd niet meer ontmoet, maar toch schrokken we (we hadden immers geen kranten gelezen dit weekend)! Sic transit...

Werk voor de boeg

Rogers computer is klaar (weliswaar vandaag nog met veel hulp op afstand van Hendrik). Hendrik zorgde ook voor een heel plezante screensaver: door AI gemaakte tekeningen op basis van foto’s van Roger en mij; als ik er eentje te pakken krijg, post ik die hier wel eens!

Nu wacht Roger veel werk, onder andere het bijwerken van de boekhouding voor Heemkunde Groot-Heers. En mij helpen opruimen, want zijn rommel is er nog steeds… en zelfs nog groter geworden!

Doodmoe maar heelhuids thuis!

Vandaag zouden we Rogers nieuwe computer gaan halen bij Hendrik en Debby. Op het laatste nippertje twijfelden we even, want er werd sneeuw voorspeld. Maar als we het uitstelden, moesten we minstens tot volgende zondag wachten (Roger wil niet naar het Antwerpse rijden door de week).

Uiteindelijk waagden we het erop. Hendrik en Debby wonen gelukkig al lang niet meer in het centrum van Antwerpen (daar durft Roger al helemaal niet meer te rijden) en, mits niet te veel treuzelen, konden we vóór de verwachte sneeuwval weer thuis zijn.

We kwamen goed op tijd aan. Hendrik legde Roger de nodige zaken uit (ondertussen mocht ik nog enkele gedichten van Debby lezen en echt, ik vind ze heel goed). Maar helaas: vroeger dan verwacht werden we verrast door de sneeuw.

We namen snel afscheid en reden heel voorzichtig terug naar Haspengouw. De sneeuw bleef maar vallen, we reden heel traag (en deden meer dan twee uur over het traject) en kwamen doodmoe maar heelhuids thuis aan. Waar ik meteen voor ons avondmaal zorgde (een restje preisoep en daarna niertjes voor Roger en een restje gratin voor mij).

Roger is nu een dutje aan het doen (die autorit was echt te vermoeiend voor hem; hij zei trouwens dat hij het nooit meer waagt als er sneeuw wordt aangekondigd). Zodra hij wakker wordt, help ik hem zijn nieuwe pc te installeren.

La Chapelle d'Angillon

Je zou echt zeggen dat YouTube me heel goed kent: deze avond kreeg ik een bezoek aan het kasteel van La Chapelle d'Angillon voorgesteld. Het geboortedorp van Alain Fournier dat we een paar keer hebben bezocht (maar het kasteel zelf hadden we nooit bezocht). 

Het kasteel herbergt ook een museum over Alain Fournier: ik ga nu kijken (en genieten van die "digitale uitstap", daar ben ik zeker van).

Jan Gerits en de Limburgse monografieën

Ik probeerde al enkele dagen Jan Gerits te bereiken (aan telefoon of via e-mail) maar ik kreeg geen respons. Ik maakte me dus weer zorgen en overwoog nog eens contact op te nemen met Jo Corstjens. Deze middag echter antwoordde Jan meteen aan de telefoon en we hingen een goed halfuur aan de lijn. 

Jan is boos, en met reden, vind ik: de Limburgse monografie van december vorig jaar, die geschreven zou worden door Bert Stoffels, is nog steeds niet klaar! De eerste monografie van dit jaar moet volgende maand al verschijnen en daarvoor had Jan gerekend op Jo die er een zou wijden aan Alex Marut. Jo geraakt echter ook niet klaar en dus zal Jan waarschijnlijk een monografie, die hij al klaar had voor juni 2026, in maart laten verschijnen. 'Maar dat betekent waarschijnlijk dat ik ze dit jaar weer allemaal moet schrijven,' klaagde Jan.

Langs de andere kant vertelde hij me enthousiast over enkele weinig bekende schrijvers aan wie hij graag nog een monografie zou wijden. Dat schrijven is voor Jan heel zijn leven, dus stelde ik hem voor eventueel, als hij echt geen andere auteurs vindt voor de monografieën, er zelf nog een tweetal per jaar te  schrijven. Hij zou erover nadenken.

Te snel!

2026 lijkt me pas begonnen en toch is het vandaag al 12 februari en hoor en lees ik al overal over Sint-Valentijn, carnaval en het krokusverlof (vastenverlof mag men niet meer zeggen).  En zag ik daarstraks in de "Action" (waar we even waren om een nieuwe koptelefoon voor mij te kopen) al heel veel paasversieringen.

Voor mij ging 2025 veel te snel voorbij en nu lijkt de tijd nog sneller te gaan (hoewel ik probeer hem te "vertragen" door niet te veel verplichtingen aan te nemen). Wat is er gaande? Word ik alleen maar heel oud?

Na het journaal terug naar vroeger

Na onze boodschappen vandaag deed ik niet veel meer in het huishouden, buiten koken (gerookte zalm gevolgd door gemarineerd lamsvlees met knolselderpuree). 

Deze avond wilde ik op VRT MAX kijken naar het avondjournaal en heel toevallig viel ik daarna op een interview met de muzikant Tcha Limberger, de zoon van Vivi, een vriend van Koen De Cauter. Vivi en Koen kwamen vroeger geregeld naar de "Blauwe Schuit" in Leuven. 

Dirk Lambrechts kookte toen in dat restaurant, en Seany en ik dienden er afwisselend op. De avonden met Koen en Vivi eindigden altijd met muziek (gespeeld door Koen, Vivi en Dirk) tot 's morgens.

Ik vertelde Roger over dat interview op "Touché" (dat we vorige zondag hadden gemist), denkende dat het bij hem ook herinneringen zou oproepen. Maar, hoewel hij ook regelmatig tot heel laat in de "Blauwe Schuit" bleef hangen, was hij  blijkbaar nooit aanwezig op dat soort muzikale nachten. 

"Pakketje aangekomen"

Toen we deze avond thuiskwamen na het "kindjeszitten", vond ik een mail van Hendrik: "Pakketje aangekomen".

Hendrik heeft een nieuwe pc gekocht voor Roger, zelfs goedkoper dan we verwachtten! Binnenkort gaan we die halen (maar eerst terugbetalen natuurlijk! 😀)

Heel fel bedankt, jongen!

Kort of lang haar?

De meisjes waren onlangs naar de kapper geweest en vroegen me of ik ze liever zag met lang of (relatief) kort haar. Ik wist het echt niet, ik vond de twee kapsels wat hebben. Maar toen stelden we dezelfde vraag achtereenvolgens aan Roger (hun opa) en Zeger (hun oom) en allebei antwoordden ze heel spontaan dat ze lang haar mooier vinden.

Eigenlijk had ik dat antwoord verwacht, besefte ik terwijl ik het hoorde. Maar waarom ik het verwachtte, weet ik niet. 

Verveling?

Het was weer kindjesdag. Weer ging Eva met haar mama naar de dansles, weer dronken we koffie of thee met Elena, weer ging Matthias meteen studeren nadat hij een appeltje had gegeten, weer kwam Zeger met ons eten: opnieuw een heel lekkere wokschotel.

Elena had veel werk voor school; te veel, vond ze. Matthias klaagde niet, maar was vrij lang bezig met studeren. Eva was vrij snel klaar met haar schoolwerk, maar besteedde, zoals zo vaak, een groot deel van de avond aan haar danslessen. We spraken nog over het verhaaltje dat ze ooit begon te schrijven (en waarvoor ze maar geen tijd vindt om eraan verder te schrijven). Ik probeerde haar uit te leggen dat je een (lang) verhaal niet kunt schrijven in heel korte, niet-aaneengesloten stukjes tijd, dat je daarvoor langere periodes zonder andere verplichtingen, afspraken of bezigheden nodig hebt. Maar dat leek ze niet te (willen) geloven! Want, zo legde ze me uit, ze heeft graag dat haar vrije tijd wordt opgevuld met op voorhand vastgelegde handelingen en afspraken, anders is ze bang zich te vervelen.

Ik heb de indruk dat dit voor veel mensen geldt, terwijl ik juist enorm kan genieten van wat zij “verveling” noemen.

De kast die me vrije tijd gaf!

We haalden de voorbije dagen dus ons werk in en kochten onder andere kaarsen (in de hoop dat we ze niet snel zullen nodig hebben). Toen ik die wilde opbergen in de keukenkast waarin ik mijn kookboeken bewaar, merkte ik dat de vrije ruimte in die kast volgestouwd was met spullen van Roger (oude fototoestellen, koord in allerlei maten en diktes, tubes lijm, oude brillen, dozen met punaises, oude pennen, losse brillenglazen,  geheimzinnige kokers, sigarenkokers, lege sigarendozen, heel oude pijptabak, enzovoort).  Ik heb al die zaken eruit gehaald en Roger gevraagd alles te sorteren (soort bij soort te leggen, en na te gaan wat mag weggesmeten worden en wat niet). Hij was daar vandaag nog steeds mee bezig (weliswaar niet constant) en zolang al die rommel in de keuken lag, kon ik die onmogelijk schoonmaken zoals op mijn programma stond.

Ik kreeg dus een zee aan vrije tijd en daar heb ik bewust van genoten! Onder andere met dit!

Zeven uur zonder stroom

We hadden pas onze werkkamer schoongemaakt en waren aan het twijfelen of we ook de salon onder handen zouden nemen. Eén kamer per keer is meestal meer dan voldoende voor mijn rug, maar als Roger wilde stofzuigen, kon ik misschien nog wel stof afdoen in de zitkamer.

Helaas, op dat moment viel de elektriciteit uit. We stelden dat werk dus toch uit en gingen lezen in afwachting dat de storing zou verholpen zijn. Twee uur later zaten we nog steeds zonder stroom en waren er al een hele poos werken bezig aan de elektrische bedrading in de straat. De laatste keer dat we een elektriciteitspanne hadden, namen we ons voor zo snel mogelijk kaarsen en petroleum te kopen, maar dat hadden we natuurlijk weer uitgesteld en dus nog niet gedaan.

Ondertussen begon de zon onder te gaan, werd het stilaan donkerder… en ook kouder in huis, en uiteindelijk heb ik bij het licht van een zaklamp een wokgerecht klaargemaakt, dat we bij kaarslicht aten (het was heel lekker). We zagen dat huizen in een zijstraat weer licht hadden, maar wij bleven in de duisternis zitten.

De afwas heb ik laten staan tot morgen. We probeerden wat te lezen, maar bij het licht van de weinige kaarsen die we nog hebben, bleek dat onmogelijk.

Tegen 21 uur leken de werken op straat afgelopen, maar hadden we nog steeds geen licht en dus gingen we ervan uit dat de werklieden morgenochtend zouden verder werken en dat we tot dan zonder stroom zouden zitten.

En net toen Roger voorstelde dan maar samen al een biertje te drinken, ging het licht weer aan en startte onze verwarming weer! Ik heb snel gecontroleerd of onze diepvrieswaren geen schade hadden geleden, maar dat leek oké.

Zeven uur hebben we zonder stroom gezeten en dan snap je pas hoe afhankelijk we daarvan zijn! Maar ik heb ook geleerd dat we onze voornemens moeten nakomen en niet moeten uitstellen wat we meteen kunnen doen. We gaan dus zo snel mogelijk kaarsen en petroleum kopen!

P.S. 6/2/2026: we hebben vandaag het nodige gekocht!

Vergadering gemist, ketel gered

Eerste vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. En wij moesten ons al verontschuldigen: we verwachtten de gasinstallateur.

Gisterenavond begaf onze centrale verwarming het immers alweer. Gelukkig hebben we een houtkachel, een elektrisch vuurtje en plaids, zodat we niet echt kou hebben moeten lijden (er is wel wat stof geproduceerd).

Ik was ervan overtuigd dat we deze keer de gasketel zouden moeten laten vervangen (die is al bijna dertig jaar oud), maar gelukkig kon de gasinstallateur het probleem opnieuw verhelpen. Hij waarschuwde er wel voor dat onze ketel het niet heel lang meer zal uithouden.

Warme familiedag

Toen we deze middag "thuis" kwamen met Eva, begon ze meteen aan haar schooltaken, zodat ze voor de dansles nog tijd genoeg zou hebben voor een spelletje "Lama".  We konden twee partijtjes spelen voor dat haar mama haar naar het Heilig Hartinstituut zou rijden. Ik heb de spelregels niet echt begrepen maar we hebben veel gelachen!

Dochterlief bleek weer iets nieuws voor mij genaaid te hebben: een prachtig omkeerbaar mouwloos vestje.

Na het vertrek van dochterlief en Eva kwamen Matthias en Elena kort na elkaar thuis. Elena droeg hetzelfde vestje als ik (ook door haar mama gemaakt natuurlijk). Er werd even verteld over school, Matthias toonde me een spel dat hij had gedownload en ging dan studeren, Elena zette koffie en thee, en begon vervolgens ook aan haar schoolwerk. Daar was ze nog mee bezig toen Zeger aanbelde. Eindelijk was hij nog eens vrij op een maandagavond en kon hij dus met ons mee-eten. Zeger had een gezelschapsspel voor de kindjes bij zich (maar tijd om het te spelen was er niet).

Schoonzoon kwam thuis en begon het avondmaal voor te bereiden terwijl Matthias, Elena en Zeger samen praatten en grapten. Dochterlief en Eva kwamen thuis van de dansles en we konden aan tafel gaan om te genieten van een heerlijk Spaans gerecht.

Terwijl we later terug naar huis reden, kreeg ik een mail van Hendrik: hij heeft waarschijnlijk een goede pc voor Roger gevonden!

O ja, en ik mag "L'éventail de Séville" verder laten vertalen voor de kindjes!