Het was weer kindjesdag. Weer ging Eva met haar mama naar de dansles, weer dronken we koffie of thee met Elena, weer ging Matthias meteen studeren nadat hij een appeltje had gegeten, weer kwam Zeger met ons eten: opnieuw een heel lekkere wokschotel.
Elena had veel werk voor school; te veel, vond ze. Matthias klaagde niet, maar was vrij lang bezig met studeren. Eva was vrij snel klaar met haar schoolwerk, maar besteedde, zoals zo vaak, een groot deel van de avond aan haar danslessen. We spraken nog over het verhaaltje dat ze ooit begon te schrijven (en waarvoor ze maar geen tijd vindt om eraan verder te schrijven). Ik probeerde haar uit te leggen dat je een (lang) verhaal niet kunt schrijven in heel korte, niet-aaneengesloten stukjes tijd, dat je daarvoor langere periodes zonder andere verplichtingen, afspraken of bezigheden nodig hebt. Maar dat leek ze niet te (willen) geloven! Want, zo legde ze me uit, ze heeft graag dat haar vrije tijd wordt opgevuld met op voorhand vastgelegde handelingen en afspraken, anders is ze bang zich te vervelen.
Ik heb de indruk dat dit voor veel mensen geldt, terwijl ik juist enorm kan genieten van wat zij “verveling” noemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten