1976

We genoten de laatste dagen van heel aangenaam zomerweer, maar nu wordt het opnieuw warmer. Vandaag bereikten we heel eventjes 30 °C, wat nog net te doen is, maar ik lees dat we de volgende dagen opnieuw tot 35°C zullen gaan. Het lijkt steeds meer op de hete zomer van 1976, die, als ik me goed herinner, ook eind mei begon.

Ik zou de precieze data kunnen opzoeken in mijn dagboeken, maar daar ben ik nu te lui voor 😊. Wat ik me herinner, is dit: in mei 1976 gingen Roger en ik, samen met mijn ouders, nog naar het huwelijk van mijn Matadi-vriendin Sabine met Francis Dossogne. Toen was het heel mooi weer, maar nog niet te heet.

Kort daarop werd mijn vader gehospitaliseerd en werd het wekenlang alsmaar warmer. Het werd zo heet dat we vroeger mochten ophouden met werken. En in de vaak overvolle ziekenhuiskamer van mijn vader was het soms bijna niet uit te houden. Hij kreeg immers heel veel bezoek van zijn vele vrienden en familieleden, die van overal uit België kwamen - toen was het trouwens nog niet zo druk op de wegen.

Heel binnenkort ontmoet ik eindelijk Sabine weer (ja, het lijkt te zullen lukken). Ik ben benieuwd of zij zich dat jaar 1976 ook zo goed herinnert!

Een telefoontje

Vandaag hebben we toch zuster A. kunnen telefoneren. Ik was blij, want ik vreesde anders aan Roger te moeten vragen binnenkort nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken in het ziekenhuis.

Zuster A. was niet erg optimistisch en vreesde nog een hele tijd gehospitaliseerd te moeten blijven. Ikzelf hoop echt dat ze heel snel geneest. Omdat ik haar echt mag, maar ook voor schoonzus L. Ik denk namelijk niet dat ze met andere bewoners van het rusthuis meer dan oppervlakkige contacten heeft. Ik vrees dat ze zich heel eenzaam zou voelen als er iets met zuster A. zou gebeuren!

Zeer eigenaardig

Roger en ik wilden vandaag even telefoneren naar zieke zuster A., maar we hebben haar telefoonnummer niet. Roger belde daarom naar zijn zus L., die hem zei dat zij het nummer ook niet heeft (wat ik zeer eigenaardig vind) maar dat hun jongste zus H. dat wel heeft. Zij zou H. deze middag ontmoeten en haar  vragen om Roger te bellen en hem het nummer van zuster A. te geven.

Maar dat telefoontje kwam er maar niet en deze avond, vlak voor ons avondmaal (en na enkele pogingen om zelf H. telefonisch te bereiken), raadde ik Roger aan haar een mail te sturen, in de hoop dat ze daar zou op antwoorden.

We gaan nu slapen en nog steeds hebben we het telefoonnummer van zuster A. niet gekregen! Zeer eigenaardig allemaal!

Een welverdiende rustdag

Ik wist dat het voor Roger vandaag een rustdag moest worden na de voor hem toch relatieve zware dag van gisteren. 

Ik heb dus, buiten het zorgen voor eten, enkel een wasmachine laten draaien en Roger heeft vooral veel gerust (en zelfs vrij veel geslapen hoewel de temperatuur tegenwoordig echt heel aangenaam is). 

Ik stel me al langer de vraag of we misschien niet beter onze ontmoetingen zouden spreiden. Dus bijvoorbeeld, in plaats van zoals gisteren op één dag achtereenvolgens met drie mensen af te spreken, met elk van hen op een afzonderlijke dag afspreken. 

Maar in dit geval zou dat voor Roger betekend hebben dat hij drie keer in plaats van één keer over en weer naar Leuven had moeten rijden. En dat lijkt me dan weer ook niet ideaal, want tegenwoordig lijken verre autoritten hem ook te vermoeien - en dan hou ik nog geen rekening met de huidige prijs van brandstof! 

Maar kom, het werd vandaag dus een heel rustige en rustgevende dag, met enkel deze avond een telefoontje voor mij van straatgenote V. (gewoon om te keuvelen), en veel lectuur.

O ja, en onder andere dit gelezen: eindelijk een interview met iemand - viroloog Zeger Debyser dus - die dat dagboek van Fauci zelf gelezen heeft. 

Eindelijk nog eens op café

We hadden deze middag nog eens afgesproken met vriend Karel en tijdens onze maaltijd in De Brug kregen we er het gezelschap van vriendin Marieke bij. Dat was heel lang geleden en dus had Marieke heel veel te vertellen, waardoor Karel de tijd niet kreeg om ons de foto's te tonen die hij had meegebracht. 

Nadat we hem aan zijn flat hadden afgezet, reden we naar schoonzus L. die in haar eentje een wijntje zat te drinken in de cafetaria. Ze vertelde ons dat zuster A. in het ziekenhuis ligt! Samen met L. hopen we dat ze snel zal genezen, ook al omdat we weten wat een trouwe vriendin ze is voor onze (schoon)zus. 

Nadat we een paar uur later L. naar haar kamer hadden teruggebracht, reden we naar de Lunch Garden  waar we met Zeger hadden afgesproken. Toen hij aankwam, besloten we eerst iets te drinken op het terras van een daarnaast gelegen volkscafé.

Sinds Roger geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, gaan we niet meer op café. Dit was dus echt een uitzondering en ik heb tot en met genoten van mijn Orval.  De temperatuur was lauw, er stond een briesje en er liep veel volk voorbij. Ik kreeg er zowaar een Huesca-gevoel!

Zeger vertelde over al zijn bezigheden, over De MEL (en weer vroeg ik me af waar hij de inspiratie blijft halen) en na een uurtje besloten we iets te gaan eten in de Lunch Garden. Het was er lekker maar het concept is veranderd waardoor het er meer begint te lijken op een gewoon restaurant en dat vonden we teleurstellend.

Tegen 20:30 uur namen we afscheid van Zeger en reden we terug naar Haspengouw. En een beetje later vergiste Roger zich van afrit waardoor we ongeveer een halfuur hebben moeten omrijden (nee, hij had geen bier gedronken 😊).

Foto van mijn oudoom Theophiel

Ik zocht vandaag nog eens tussen de foto's van Roger naar een welbepaalde foto. Die ik uiteindelijk vond, maar het was niet gemakkelijk: Roger heeft immers een heel andere manier om foto's te rangschikken dan ik (ik doe het min of meer chronologisch, maar hij houdt rekening met onder andere het toestel waarmee hij de foto maakte).

Maar ik heb De foto eindelijk gevonden:

Dat is mijn oudoom Theo op bezoek bij ons thuis in Antwerpen, en op mijn schoot een huilende dochtertjelief! Dat was in 1980!

Nostalgie

Vandaag, buiten een lang telefoongesprek met Hendrik en een antwoord op een mail van dochterlief en Zeger - en uiteraard de hoogstnoodzakelijke huishoudtaken en het laten overtypen van mijn vroegere dagboeken - heb ik vooral verder gelezen in dat dagboek van Virginie Loveling en gekeken naar vroegere familiefilmpjes (bedankt voor het digitaliseren, Hendrik!). 

Ik kan echt genieten van die filmpjes... maar ik word er toch zo nostalgisch van!