Toch nog een mooie dag

Ik moest vandaag opruimen, de salon schoonmaken, een boodschappenlijst opstellen (en natuurlijk eerst een weekmenu bedenken), vuilniszakken gaan halen op de gemeente en uiteindelijk koken (groentesoep en boeuf Stroganoff). Behalve dat koken niet echt een boeiend programma! 

En toch werd het uiteindelijk een mooie dag: enkele herinneringen aan onze kinderjaren uitgewisseld met zus Bie, een berichtje van Jopie over Koen en een telefoongesprek met Koen zelf die vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd; een dankbericht van Frans De Peuters dochter met een prachtig gedicht van Frans... 

En deze avond op YouTube een filmpje dat Hendrik had gepost: Debby die gedichten voordraagt op "Think Poets".

Een avondgesprek

 Een gesprek met Roger aan tafel gisterenavond. Ik zal geen namen geven, want ik wil niemand complexen of schuldgevoelens bezorgen, maar het ging ongeveer zo:

- Heb je nog nieuws van A?
- Nee, al lang niet meer. Ze antwoordt niet meer op mijn mails.
- Eigenaardig. Misschien moet je haar man contacteren?
- Dat heb ik gedaan, maar hij antwoordt ook niet. Maar ja, hij is veel ouder dan zij. Ik heb wel van X gehoord dat ze allebei heel vergeetachtig zijn geworden.
- Eigenaardig… Zou B nog leven? We horen toch ook niets meer van haar?
- Inderdaad. Ik weet dat ze zich na het overlijden van haar echtgenoot wat heeft teruggetrokken. Ze heeft me nog een paar berichten gestuurd, maar sinds ongeveer twee jaar niets meer.
- Denk je dat haar kinderen ons zullen verwittigen als ze overlijdt? Ze is al ouder dan negentig, niet?
- Ze moet nu ongeveer vierennegentig zijn. Ik denk wel dat haar kinderen het ons zullen laten weten als ze sterft. Dat hoop ik toch! Heb jij nog nieuws van C?
- Nee, al lang niets meer. Maar ja, die wordt ook al heel oud, hè?
- Erg, hè, al die vrienden van wie we niets meer horen?
- Ik denk dat het onvermijdelijk is. We wonen allemaal zo ver van elkaar. Heb je trouwens nog iets gehoord van D?
- Nee, nog zoiets: die mailde vroeger heel geregeld en ineens niets meer.
- Zou hij overleden zijn? Hoe oud is hij nu? En zou zijn vrouw eraan denken je iets te laten weten als hij er niet meer is?
- Ik weet het niet… Misschien is hij dement geworden.
- Misschien… Wie weet. Erg is dat.

Ja, ik vind het erg. Onze vrienden zijn verspreid over zowat heel Vlaanderen (en zelfs daarbuiten), en we beginnen steeds meer te voelen dat die afstand zijn gevolgen heeft.

Maar het moeilijkste is eigenlijk dat je het niet weet: zijn ze ziek geworden, dement, overleden? 

Wat slikken we eigenlijk?

Ik belde vandaag nog eens met Koen (het gaat goed met hem maar hij is nog heel moe). Het werd dus een vrij kort gesprek. 

Het viel mij op dat hij, evenals Karel (die het vorige woensdag ook even had over zijn medicatie) en net zoals zoveel andere mensen die ik ken, niet echt wist welke medicijnen hem worden voorgeschreven of toegediend. Sommige mensen hebben me zelfs al gezegd dat het hen niet interesseert, dat ze gewoon slikken wat de dokter hen voorschrijft omdat ze alle vertrouwen in hem hebben.

Dat heb ik altijd eigenaardig gevonden. Als je etenswaren koopt, kijk je toch ook naar de ingrediëntenlijst om te weten wat je gaat eten, of niet? En bovenaan de bijsluiter van elk medicijn staat toch ook duidelijk dat je die aandachtig moet lezen voor je het medicijn inneemt?

Mijn leven herbeleven?

Ik heb even moeten aandringen, maar vandaag (nee, niet gisteren) heeft Roger eindelijk die boekhouding afgewerkt. Met een klein beetje hulp van mijnentwege om helemaal op het einde de oorzaak van een heel kleine maar heel vervelende fout te achterhalen (ik heb daar wel veel tijd in gestoken 😉). 

Daarna, buiten onze wekelijkse boodschappen, het klaarmaken van ons eenvoudig avondmaal en de afwas, heb ik eindelijk nog eens tijd gevonden om een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken te laten overtypen door Gemini. Dat doet die echt ongelooflijk goed! 

Ik zit nu in 1981 (het jaar dat Zeger geboren is, maar ik ben nog niet zwanger - of weet het nog niet) en we gaan vaak mijn zieke "oudoom Theofiel" bezoeken in Drongen. Ik herinner me dat hij uiteindelijk is overleden kort voor de geboorte van Zeger. 

Het herlezen van die dagboeken (want ik herlees uiteraard telkens de door AI overgetikte teksten) geeft me echt de indruk mijn leven te "herbeleven"!

Planning met voorbehoud

Met vriend Karel reden we vandaag nog eens naar De Brug in Herent. Tijdens ons lekkere etentje praatten we bij, wisselden we nieuwtjes uit, haalden herinneringen op, enzovoort. 

Nadat we Karel weer thuis hadden afgezet, waren we eerst van plan schoonzus L. te bezoeken. Maar na een telefoontje dat ze te moe was om bezoek te ontvangen, reden we meteen terug naar huis.

Omdat er tijd vrijkwam, plande ik eindelijk nog eens te telefoneren met straatgenote V. Roger stelde voor ondertussen de auto (ook eindelijk) naar de carwash te brengen. Daarna zou hij, na een snel avondmaal, verder werken aan de boekhouding van Heemkunde Groot Heers. Ik beloofde hem desnoods te helpen.

Ik had V. bijna een uur aan de lijn. Omdat Roger nog niet terug was van de carwash, dekte ik alvast de tafel voor het avondeten. Een dik halfuur later was hij er nog steeds niet. Nog een kwartier later begon ik me toch wat zorgen te maken en belde ik hem op. Hij bleek op zijn gemakje rond te kuieren in een warenhuis op de steenweg naar Sint-Truiden. Eigenlijk had ik het kunnen raden: ik weet dat Roger van shoppen houdt.

Toen hij uiteindelijk thuiskwam, hebben we snel gegeten. Maar nu, na de afwas, vind ik het zelf te laat voor dat boekhouden. Of Roger er nog aan begint, zullen we nog zien.

Het is lente, denk ik

Het was prachtig weer tijdens onze “kindjesdag”!
“Het is lente, denk ik,” zei Eva terwijl ze een appel at en ik haar Frans overhoorde op het terras. “Ik blijf op het terras studeren,” besloot Elena later, toen ze thuiskwam en Eva met haar mama naar de dansles vertrok. Matthias at snel een appel, maar trok zich daarna toch terug op zijn kamer om te studeren.

Tegen 17:30 uur begon het wat af te koelen en gingen we naar binnen. “Gaan we niet buiten zitten?” vroeg Zeger toen hij aankwam, maar 16 °C vonden wij toch wat te fris. We schoven twee soorten gratin in de oven en praatten bij tot Eva en haar mama terugkwamen van de dansles. De tafel werd gedekt, schoonzoon kwam ook thuis, en we gingen samen aan tafel om te genieten van twee heerlijke gegratineerde schotels: één met spinazie en één met savooikool.

Zoals steeds werd het een heel gezellige maaltijd, met veel boeiende gesprekken, tot Roger en ik besloten terug naar Haspengouw te rijden - en deze keer braaf de omleidingen in Borgworm te volgen.

En ik kwam weer thuis met een geschenk: dochterlief had opnieuw een mouwloos, omkeerbaar vestje voor mij genaaid!

Gesprek met Michel Onfray

Deze avond heb ik nog gekeken naar de film  "Marina" (heel mooi) en daarna een gesprek met Onfray gevolgd, dat Roger me had aangeraden. 

Heel interessant: het ging eerst over politiek in het algemeen, over euthanasie in Frankrijk, en daarna over "Les Pensées" van Pascal. En "Le pari de Pascal", en zijn idee van “divertissement”: hoe mensen zich voortdurend bezighouden om niet geconfronteerd te worden met hun sterfelijkheid. 

Ik herken dat “zich bezighouden” bij veel vrienden. “Zo voel ik dat ik leef”, zeggen ze mij dan. 

Eigenaardig genoeg ervaar ik het volle leven net meer wanneer het rustig is rondom mij, wanneer ik het niet constant druk heb.