Toch nog een boek kopen?

Koud, regen, wind: het lijkt wel weer winter! Toch was het een leuke "kindjesdag". Lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen, bijpraten met de kindjes en later met hun ouders en Zeger en gezellig allemaal samen lasagne eten.

Op een zeker moment hadden we het over lezen en ik zei dat ik tegenwoordig liever op mijn scherm lees dan op papier.  En dan komen we deze avond rond 21:30 uur thuis, wil ik naar het journaal kijken maar stelt YouTube me voor eerst naar Tocsin te luisteren. Wat ik ook deed: een interview met de Duitse toxicoloog Helmut Sterz, over een boek dat hij geschreven heeft. Sterz vertelt (in het Frans maar via de instellingen kun je Nederlandse ondertitels krijgen) dat hij als toxicoloog bij Pfizer het jongste vaccin niet aanraadde wegens te weinig onderzocht (en dat hij daarom werd bestempeld als "antivax"). 

En... uiteraard heb ik weer heel veel zin om dat (papieren) boek te kopen...

P.S. Ik heb nog eens geluisterd naar dat interview met Helmut Sterz, deze keer met de ingestelde vertaling, en die is jammer genoeg echt niet goed! Maar als wat ik daar hoor waar is, dan is de wereldtoestand nog erger dan ik vermoedde! Professor Perronne (die het voorwoord schreef voor de Franse vertaling van dat boek) bevestigt bijvoorbeeld wat ik al een paar keer hoorde vertellen maar niet geloofde: er is sinds 2 jaar een vaccin tegen het hantavirus in de maak!

Goud voor Eva, rust voor ons

Voor ons was het een heel rustige zondag, maar voor Zeger, dochterlief en haar gezinnetje was het een dag vol opwinding! Eva nam immers deel aan de Belgian Cheer Championships (en heeft weer eens goud behaald). Ik pikte onderstaande foto van dochterlief: 

Proficiat, lieve Eva! Wij echter hebben dus volop genoten van onze zondagsrust en deze avond nog eens van spinazie met kikkererwten!

En, wat mezelf betreft, van een heel interessant gesprek tussen Tom Van Grieken en Jinnih Beels.

Moederdag en oorlog

Ik besef ineens dat het vandaag "Moederdag" is. Net op de verjaardag van mijn moeder Nany zaliger, die zoveel belang hechtte aan dat soort feesten (en eigenlijk aan alle feesten)! 😊 

Maar 10 mei is tegelijk een triestige verjaardag. In 1940 werd de verjaardag van mijn moeder op een heel bijzondere wijze "gevierd", vertelde ze me geregeld (en heb ik overgenomen in mijn boek "Marraine"):

"Op vrijdag 10 mei 1940 werd ze niet gewekt door een gemoedelijke "Gelukkige verjaardag!" maar - rond vijf uur ’s ochtends - door een eigenaardig geluid. Was iemand zijn vloerkleden ("tapijten" werden die genoemd) aan het uitkloppen in de tuin? En dat zo vroeg al?

Ze stond op, kleedde zich aan, ging naar beneden en vroeg haar ouders wat dat lawaai betekende.

'Ocharme, Simonneke,' zei Marraine, 'het is oorlog!' Samen gingen ze naar buiten, en mijn moeder zag de Duitse vliegtuigen boven Heverlee vliegen. Er werd ook geschoten. Dat was het geluid dat haar zo vroeg had gewekt."

Tuin, terras en boeken

Vandaag namen achterburen P. en L. onze tuin verder onder handen en eindelijk heb ik weer het soort tuin waar ik van hou. Nu nog hopen dat ons terras weldra opnieuw in orde is, zodat we opnieuw van de tuin kunnen genieten en ik eventueel op dat terras kan liggen lezen.

Ikzelf heb, buiten een paar huishoudelijke taakjes, vandaag vooral gelezen (maar nog niet in de tuin dus). Het boek van Francis heb ik uit. Ik genoot van zijn schilderachtige stijl, rijke woordenschat en eruditie - die hij niet pronkerig tentoonspreidde, maar die in sommige passages duidelijk doorschemerde - én van het verhaal over zijn heel avontuurlijke leven!

Wolken

Tijdens onze boodschappen vandaag viel me de mooi bewolkte hemel op en heel spontaan zei ik tegen Roger: "Kijk, een Matadilucht".

De witte wolken herinnerden me inderdaad de meeste luchten in Matadi. En nog iets: de dag dat we terugkeerden naar België. 

Op die 18 juni 1960 was ik tegelijk ontzettend ontroerd eindelijk mijn "marraine" en "Nononc" weer te zien, én nostalgisch naar het land waar ik opgroeide, en waarvan ik toen al vermoedde dat ik het nooit zou weerzien. Die avond ging ik met mijn mama en marraine even de tuin in en daar vielen me de witte wolken op. Dezelfde wolken als vandaag, en ik herinner me dat ik toen dacht: "De wolken zijn tenminste  dezelfde gebleven".

IJverige en vruchtbare dag

We hadden vandaag afgesproken met vriend Karel. De middag verliep volgens dezelfde, gezellige routine als altijd: eenvoudig maar lekker eten in De Brug, bijpraten, herinneringen ophalen, spreken over onze lectuur, Karel terug naar huis brengen.

Daarna reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. In de cafetaria wisselden we bij een wijntje, een thee of een biertje familie- en andere nieuwtjes uit tot ongeveer 17 uur en daarna reden Roger en ik terug naar Haspengouw.

Waar ik meteen begon te kijken naar een video die Roger me had aanbevolen, over de "poète maudit" Baudelaire en zijn "Les Fleurs du Mal". Het enige boek uit de bibliotheek van mijn vader dat ik als tiener niet mocht lezen, maar dat ik later, al in het eerste jaar Romaanse filologie, wel moest (eigenlijk "mocht", want het fascineerde me meteen) ontleden. Wat moet Frans onderwijzen in deze tijd tof zijn, met al die mogelijkheden!

Rond 21 uur kregen we weer een beetje honger en aten we wat brood met kaas, toen de secretaris van Heemkunde Groot Heers, Ludo D. aanbelde. Hij en Roger moesten immers nog een administratief detail regelen voor Heemkunde. We dronken wel nog even samen gezellig een biertje alvorens Ludo weer naar huis reed.

Het is nu 23:30 uur en ik ga nog even verder lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne.

Het verleden keert weer

Een heel kort verslag vandaag, want ik ben druk aan het lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne. 

Ik vind het boek zo ongelooflijk goed dat ik het toch maar even aan vriendin Sabine liet weten (ik stuurde haar dus een mailtje) en vrijwel meteen kreeg ik een antwoord. Ja, ze had geen tijd meer gevonden voor mij, te druk bezig zijnde met dat project, en of we toch niet opnieuw zouden "corresponderen". We spreken normaal gezien deze zomer al af in De Horne (ik voel me niet meer in staat thuis uitgebreid te "ontvangen").

Tussendoor vandaag berichtjes en mailtjes van zus en broer gekregen. In het programma "Blind gekocht" van de VTM ging het even over "ons" vroeger huis in 's Gravenwezel, het huis dat mijn moeder Nany destijds verkocht aan onze Matadi-vrienden Roger en Lily Beeckman en dat nu weer te koop staat. 

Via neef Anton kreeg ik zelfs een stukje van dat programma te zien (Roger en ik kijken daar nooit naar) en echt, het was nostalgie troef!