Een prachtige dag

We hadden vandaag afgesproken in de Winston: dochterlief, schoonzoon, de meisjes en wij. Matthias was er weer niet bij, wegens een tweedaagse met de Scouts. Bij een frisse Cola of Orval kozen we onze gerechten uit, terwijl we druk bijpraatten en vertelden over onze jongste lectuur, literatuur in het algemeen, de school en de voorbije schoolvakantie. Gedurende een paar uurtjes genoten we daarna van eenvoudige maar lekkere gerechten zoals vol-au-vent, varkenshaasje of steak.

Daarna reden we naar huis, waar we koffie of thee dronken, met voor wie het wilde bittere chocola of een koekje erbij. En weer volop gezellige gesprekken en spelletjes. Eva en Elena mochten ook uit mijn "juwelenkistje", vol (meestal goedkope) sieraden, halen wat ze graag zouden dragen. Ik had een poosje geleden een mooie oude witte trui van dochterlief teruggevonden en Elena was daar heel blij mee. De meisjes gingen ook snuisteren in de vroegere kamer van hun mama en vonden er nog een paar interessante boeken en sieraadjes.

Tegen 18 uur zorgde ik voor gebakken pens met appeltjes, en daar werd duidelijk volop van gesmuld. Daarna volgde, op vraag van Eva, nog een partijtje "Uno", terwijl Elena verder vertelde over onder andere haar schooltaken en wij herinneringen ophaalden. En daarna was het tijd voor onze gasten om terug naar het Leuvense te rijden. 

En Roger was een prachtig jasje rijker, want dochterlief had, tussen al haar verplichtingen door, de tijd gevonden om dat voor hem te naaien (ik heb er jammer genoeg nog geen foto van kunnen maken).

De afwas heb ik voor één keer tot morgen laten staan: hij zal me herinneren aan deze prachtige dag en dat zal de last van de karwei verzachten!

Spinnenwebben

We maken het huis praktisch (dat wil zeggen, als ik geen "excuses" vind 😀) elke week schoon aan ons gewone tempo: één kamer per dag. Vandaag was voor mij de salon aan de beurt terwijl Roger zich bezighield met de badkamer.

Een kamer schoonmaken is tegenwoordig voor mijn rug een hele onderneming: opruimen, mijn pijnlijke rug een kwartiertje laten rusten, de meubels afstoffen, mijn rug nog even laten pauzeren, stofzuigen en opnieuw een kwartiertje bekomen van de rugpijn, nat opnemen, alle schoonmaakgerief opbergen en eindelijk met een kopje thee en een boek neerploffen op de sofa. Bij het afstoffen laat ik altijd bewust enkele niet al te zichtbare spinnenwebben hangen: er bestaat geen beter middel tegen insecten.

Maar... elke keer (en vandaag ook) gebeurt hetzelfde. Het eerste wat Roger zegt als hij ons schoongemaakt salon binnenkomt, is: "Je hebt spinnenwebben laten hangen!" 😒 

Een kleiner wordende wereld

Ik heb de jongste dagen eigenlijk niet veel te vertellen dat jullie kan interesseren, behalve dit misschien.

We ontvingen twee uitnodigingen voor boekpresentaties waar we niet op ingingen, hoewel de twee publicaties me interesseerden. 

Om te beginnen vonden die presentaties plaats op dagen die te dicht liggen bij andere afspraken die ik veel belangrijker vind - en ik had in de covidperiode immers beslist dat ons leven veel minder druk moest worden. 

Maar dit speelt ook: de boekpresentaties vinden plaats na zonsondergang, één in Hasselt, de andere in Borgloon. Vermits Roger al niet meer naar onze hoofdgemeente Heers wil rijden als het donker is, zijn die twee gemeenten voor ons zeker niet meer bereikbaar per auto na een bepaald uur. Onze wereld wordt duidelijk kleiner!

Wat vertellen de mensen?

Ik las vandaag op de blog van Michel Vuijlsteke over het opruimen van zijn vele bezittingen en ik bedacht dat wij hier net hetzelfde probleem zouden hebben mochten we ooit verhuizen. Ik heb het al vaak gehad over die "rommel" die eigenlijk geen rommel is maar enkel in de weg staat. En ik vermoed dat het hier nog erger is dan bij Michel: ons huis heeft immers meer kamers, en we zijn ouder dan hij, waardoor we al langer "rommel" hebben vergaard.

Ik kreeg vandaag een telefoontje van straatgenote V. die me allerlei nieuwtjes vertelde over buren die ik soms niet eens ken. En ik vroeg me af welke nieuwtjes over ons (en ons "rommelige" huis met de inmiddels helemaal verwilderde tuin) de ronde doen in de buurt. 

Gezellige dagen met Hendrik

Hendrik was hier van donderdagavond tot vanmiddag (zonder Debby, die gisteren en vandaag andere verplichtingen had). Vermits Roger niet meer wil rijden na zonsondergang, spoorde Hendrik deze keer naar Hasselt, waar hij de bus naar hier nam. Drie uur was hij onderweg.

Het waren, zoals steeds, heel gezellige dagen: samen koken (gevulde paprika's en boeuf stroganoff), nieuwtjes uitwisselen en lange praatavonden met muziek.

Hendrik vergeleek ook de huidige rellen met mei 1968, maar Roger blijft erbij dat het nu veel erger is. In 1968 was Roger al afgestudeerd, maar ik zat toen in de eerste kandidatuur Romaanse filologie in Leuven en ik vond de toestand daar al erg genoeg. Ik herinner me dat een jaargenoot in die periode een tijdje in Parijs verbleef. Wat hij ons na zijn terugkeer vertelde, leek me echter wel vergelijkbaar met wat er zich nu op verschillende plaatsen in Europa afspeelt.

Vroeger maakten we met Hendrik altijd minstens één wandeling, maar ook dat behoort jammer genoeg tot het verleden.

Thuis

We moesten vandaag nog even in Leuven zijn, voor een familiale aangelegenheid. We hielden het weer heel kort, zodat we vóór het invallen van de duisternis terug thuis, in Haspengouw, zouden zijn.

Ik schrijf wel "thuis, in Haspengouw", maar terwijl we met Zeger en dochterlief even door de Leuvense straten en steegjes liepen, kreeg ik plotseling ook het gevoel daar "thuis" te zijn.

Ik ben in Leuven geboren. Na een omzwerving via Matadi, Schoten, 's-Gravenwezel, Antwerpen, en voordat ik met Roger opnieuw in Antwerpen belandde en later naar hier in Haspengouw verhuisde, begon ik tussendoor ook mijn "zelfstandig leven" in Leuven. Ik kende er uiteindelijk al die straten, straatjes, steegjes en pleinen van buiten.

Is het daarom dat ik vandaag plotseling dat thuisgevoel kreeg? Ik heb altijd beweerd dat ik, waarschijnlijk door al dat "rondzwerven", nergens een echt "thuisgevoel" heb. En toch voelde ik me vandaag plotseling wél ergens thuis.

Veel te korte "kindjesdag"

Het was weer "kindjesdag". Maar zo kort dat het bijna niet de moeite was! Eva oppikken om 15:30 uur, "thuis" voor fruit en een koekje zorgen en haar lessen overhoren, thee drinken met Elena en Matthias, die om 16:15 uur aankwamen, vervolgens hun vieruurtje klaarmaken en al afscheid nemen om 16:40 uur, terwijl dochterlief zich klaarmaakte om Eva naar de dansles te brengen.

Het begon toen al lichtjes te schemeren en ik voelde dat Roger zenuwachtig werd. Ik had echter alles goed uitgerekend: drie kwartier later, net voor het donker werd, zouden we thuis aankomen. Helaas had ik geen rekening gehouden met een eventuele file, waardoor we ruim een halfuur verloren en het al pikdonker was toen we onze poort opendeden.

Veel te kort zijn die "kindjesdagen"!