Gezellig weekend met Debby en Hendrik

Vrijdagavond haalden we Hendrik en Debby af aan het station van Sint-Truiden. Thuis wachtte een heerlijke schotel met gevulde courgettes en paprika's op ons (het bereiden ervan had me heel wat zweet gekost, want die dag was het nog echt heet). Na ons avondmaal brachten we een heel gezellige avond door in de bibliotheek, zowat de koelste kamer in huis. We discussieerden, Debby toonde mij de heel lovende reactie van de uitgever op haar gedichten, we dronken een biertje en bleven weer tot heel laat (vroeg eigenlijk) keuvelen en nieuwtjes uitwisselen. Ik vond het wel jammer dat we zo'n mooie avond niet op ons terras konden doorbrengen. Later in het weekend heeft Hendrik wel even gebruikgemaakt van het terras, maar ik wilde niet tussen het onkruid gaan zitten.

Gisteren, zaterdag, was het al veel minder heet en het bereiden van ons avondmaal (alu gobi deze keer) ging dus veel vlotter dan het koken op vrijdag. De "kinderen" maakten nog een wandeling in de buurt en weer brachten we de avonduren door in de bibliotheek. Hendrik vertelde ons onder andere over het "panpsychisme" . Ik kende de term niet maar hij dekt ongeveer hetzelfde als wat ik al heel lang denk. 

Vandaag maakten Hendrik en Debby na onze late brunch een lange wandeling (naar Mettekoven en Klein-Gelmen) waar Roger en ik jammer genoeg niet aan deelnamen. En 's avonds nodigde Roger ons uit in de Winston, waar we naar gewoonte heel lekker en copieus hebben gegeten voor niet te duur. We zaten op het terras... en tegen het einde hadden we het op het randje van koud: de thermometer haalde nog maar 18°C.

En dan reden we de "kinderen" naar het station  van Sint-Truiden waar we afscheid van elkaar namen. 

Euthanasie in Frankrijk

Ik lees zopas dat euthanasie nu wel toegelaten wordt in Frankrijk. En ik stoot op heel veel negatieve reacties, zoals bijvoorbeeld deze, die ik grotendeels onderschrijf. Eigenaardig genoeg heb ik in ons land nooit zulke reacties gehoord (of heb ik ze gewoon gemist?) maar wel heel enthousiaste reacties gehoord op euthanasie, om te beginnen van Rogers nicht Jeannine Leduc (uiteraard) maar ook bijvoorbeeld van mijn moeder Nany en veel vrienden waaronder Karel. 

Als ik zeg dat euthanasie betekent dat een arts een patiënt doodt, antwoorden ze dat hij de patiënt integendeel "verlost". 

Vakantieactiviteiten

Gisterenavond onder andere een telefoontje van dochterlief, en Matthias aan de lijn gehad. Hij vertrekt vandaag voor het eerst op een tiendaagse scoutskamp, en hij was tegelijkertijd vol verwachtingen en een beetje bang zijn ouders te zullen missen. Ik herinnerde me mijn eerste kamp, in Congo, met inderdaad precies dezelfde gevoelens. Eva kwam ook even vertellen over haar vakantieactiviteiten en beloofde me een foto te sturen van haar jongste borduurwerkje. Dat vond ik vanmorgen en ik vond het oprecht prachtig.

In mijn mailbox vond ik ook de proefdrukken van het jongste Oostland-nummer ter nalezing. Daar besteedde ik vandaag de meeste werkuren aan: het wordt een sterk nummer!  En daarna kreeg ik een berichtje van Debby met de vraag of ik de tekst van haar komende bundel nog eens op fouten wilde nalezen. Daar heb ik dan nog een paar uur aan besteed (en eigenlijk geen fouten gevonden). Ik vind de gedichten heel mooi (de meeste gaan over wat ik zou noemen de spanning tussen "individualiteit en eenzaamheid" enerzijds en het "groepsgevoel" anderzijds).  

Nee, voor de rest heb ik bijna niets gedaan, behalve één wasje en heel snel koken. Het is immers nog veel te heet!

Geen luie dag

Het blijft heel warm en we zijn wat men lui noemt, maar wat ik zelf helemaal niet lui vind. 

Ik lees verder in dat interessante oorlogsdagboek van Virginie Loveling en ik laat mijn vroegere dagboeken verder overtikken (dat betekent natuurlijk ook nalezen... en vaak heel nostalgisch zijn). Roger mailt af en toe met zijn zus in Spanje, leest ook veel en we kijken naar interessante video's.

Deze avond was dat voor mij deze uitleg van de arts Luc Bodin, over zelfbewustzijn, intelligentie, onderbewustzijn, ego, enzovoort. Hij zegt zaken die me herinneren aan de boeken van Teilhard de Chardin die ik las in 1983 (vriend André zaliger had ze me geleend). Vrij moeilijke lectuur, maar heel interessant (ik vraag me wel af of ik nu nog de moed zou hebben om ze te herlezen).

Bodin is er van overtuigd dat ons "bewustzijn" niet wordt voortgebracht door onze hersenen, maar dat onze hersenen "bewustzijn" capteren, en dat ook AI binnenkort "bewust" zal zijn.   

Dus nee, ik vind niet dat we lui zijn!

De brand van Hauthem

Vandaag gelezen op de Facebookpagina van "Hoegaards Erfgoed": "Een brand en een algemene malaise in de landbouw tekenden onze zomer van 1957. Eind juli zat men al meer dan tachtig dagen zonder regen. Er viel 9 millimeter terwijl er 90 werd verwacht. Zoiets was geleden sedert 1921. Er was algemeen tandengeknars in de landbouw: minder opbrengst aan fruit, sla, andijvie, bonen. Er was niet genoeg hooi voor het vee. Minder opbrengst aan vlees en melk deed de prijzen stijgen. In slachthuizen werden in juli merkelijk meer dieren aangeboden dan gewoonlijk. In onze regio werd een lagere suikeropbrengst aangekondigd omdat de suikerbieten wegkwijnden omdat de bodem tot dertig centimeter kurkdroog bleef en te warm.

Het Laatste Nieuws vermeldde ook verschillende akkerbranden door de droogte. Zo ook in Hoegaarden, op het veld van Henri Lebegge in de Bley. Een tarweveld achter het station werd getroffen. Veertig are aan stro ging verloren. De brandweer rukte uit maar toegesnelde landbouwers konden zelf de aanpalende graangewassen vrijwaren.

De zomer van 1957 bracht meer dramatisch nieuws. in de nacht van 5 op 6 juli brandde, in Hauthem, de graanmolen van Marcel Huon uit. Ook het aanpalende huis Taverniers en een deel van stallingen en bijgebouwen werden vernield. De latere burgemeester Jean-Pierre Taverniers werd gered uit het vuur. Het Laatste Nieuws op 7 juli 1957 vermeldt dat de Tiense brandweer kampte met watergebrek. De collega's uit Leuven kwamen ter hulp met vier extra tankwagens."

En ik herinnerde me: toen waren we voor zes maanden terug in België, en met mijn marraine gingen we naar de uitgebrande gebouwen kijken en de bewoners een hart onder de riem steken. Die bewoners waren immers een neef (in de betekenis van "cousin") van mijn moeder Nany en zijn gezin.

Roger en rauwkost

Ik wilde vandaag nog eens rauwkost serveren als avondmaal, maar dat leek Roger zo weinig te plezieren dat ik rode bonen aan de salade toevoegde. Wat hij heel lekker vond, maar ik veel minder. Daarom beloofde ik hem morgen chili con carne klaar te maken (weer rode bonen dus, maar op die manier bereid eet ik ze liever).

Vanavond herinnerde ik me wel de eerste keer dat ik voor ons gezamenlijk avondmaal zorgde, in de zomer van 1975. We huurden toen met ons vijven een huis in Leuven (dat was na de "Blauwe Schuit"-periode): Roger, Dirk Lambrechts zaliger, Seany, de geneeskundestudent Toni en ik.

Die dag was iedereen, behalve Roger en ik, ofwel op reis, ofwel op bezoek bij familie. Roger, de enige afgestudeerde onder ons, ging elke morgen naar kantoor en kwam 's avonds "thuis" eten. Hij was gewend aan onze eenvoudige studentenmaaltijden én aan de speciale gerechten die Dirk soms bereidde.

Maar nu was ik de enige die voor het avondeten zou zorgen en... ik serveerde hem een koude schotel. De zomer was warm, ik hield van rauwkost en ging ervan uit dat hij dat ook zou appreciëren. En... een heel klein maar leuk detail: ik "speelde" voor mezelf de rol van een huisvrouw die haar man na zijn dagtaak ontvangt (ik herhaal dat Roger en ik toen absoluut nog geen stel waren!).

Maar... het eerste wat vriend Roger zei toen hij bij zijn thuiskomst de gedekte tafel zag, was: "Ik hou eigenlijk niet zo van rauwkost!".

Zeven verdiepingen en een babbelaar

Afspraak met vriend Karel deze middag. Samen reden we naar De Brug in Herent, waar we bij een eenvoudige maar lekkere (weliswaar ook veel te copieuze voor Roger) maaltijd bijpraatten. 

Karel woont in een flat op de zevende verdieping en de lift in het gebouw is al enkele weken kapot. Dat stemde hem niet bepaald vrolijk en bracht ons aan het filosoferen over ouder worden. Karel liet duidelijk blijken dat euthanasie voor hem de ideale oplossing is tegen de ongemakken van de ouderdom. Gelukkig blijkt hij ondanks zijn 84 jaar nog fit genoeg om die zeven verdiepingen te overbruggen (weliswaar niet in één keer), zodat euthanasie voorlopig nog niet op hem van toepassing is. Of Roger (en ik?) die zeven verdiepingen nog zouden kunnen beklimmen, is een andere vraag!

Enkele uren later reden we Karel terug naar zijn appartement en begaven we ons naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. We vonden haar in de cafetaria, waar ze zat te keuvelen met zuster A. We bestelden een drankje en namen deel aan het gesprek. Dat ging over de vroegere studies van zuster A., over herinneringen aan een reis naar Frankrijk in 1983 (toen we met schoonzus L. en schoonmama een poosje op de boerderij Meric verbleven), over familienieuwtjes en uiteraard over de voorbije hittegolf (het was vandaag opnieuw vrij warm). Volgens schoonzus en zuster A. hebben ze allemaal airco op hun kamer en toch hadden ze veel last gehad van de hitte.

Nadat zuster A. ons verlaten had, kregen we het gezelschap van een heer uit Wellen, die we een poosje geleden al via L. hadden leren kennen. Die man is 94 jaar, heeft al heel wat ziektes overwonnen en lijkt nog helemaal niet van plan euthanasie aan te vragen! Hij is wel een onverbeterlijke babbelaar, wat betekende dat L. en wij het laatste halfuur zelf niets meer hoefden te zeggen!