Het was Pasen

Hendrik was al hier sinds gisterenavond (Debby was naar haar ouders) en dus werd het, na onze linzensoep, weer een heel gezellige en lange avond!

Vandaag werden we verwacht bij dochter en schoonzoon, waar Zeger en Debby (door haar ouders gebracht) ook al op ons wachtten. En weer was het feest, Paasfeest. De kindjes aarzelden wel even: vierden we de hemelvaart of de verrijzenis van Jezus?

We genoten weer volop van het samenzijn, de lekkere hapjes, de wijn en het heerlijke diner (met traag gegaarde lamsbout), de spelletjes, de paaseitjes bij de koffie, en onze leuke en vaak grappige gesprekken. Maar op een zeker moment herinnerden onze kinderen zich de paaswaken van onze vroegere pastoor Louis Soetewey  en ook ik kreeg heimwee naar die prachtige misvieringen. 

Vriendschap, heimwee en sojasaus

Roger moest naar de apotheker en omdat het rusthuis in Heers ongeveer op de weg ernaartoe ligt, vroeg ik hem eerst even Maj te gaan bezoeken. Maj wordt volgende week 80 en geeft binnenkort een groot verjaardagsfeest, maar die dag zijn wij helaas niet vrij.

Maj was niet op haar kamer; we vonden haar in het "Grand Café" van het rusthuis, waar ze druk de verjaardagfestiviteiten aan het bespreken was met een vriendin. Roger en ik bleven dus niet lang.

Daarna reden we verder naar de apotheek en stopten we op de terugweg nog even bij een winkel. Brandstof wordt zo duur dat je onnodige kilometers probeert te vermijden, en ik had geen sojasaus meer.

Ik wachtte in de auto terwijl Roger snel die sojasaus zou gaan kopen, en kreeg intussen opnieuw telefoon van Antwerpse vriendin Greet. Ze heeft de laatste tijd blijkbaar last van heimwee en zei me alweer hoe jammer ze het vindt dat ik uit Antwerpen ben vertrokken. Een gevoel dat ik heel goed ken - ik mis ook veel vroegere vrienden - maar waar niets aan te doen is: ik ga zeker niet terug naar Antwerpen verhuizen.

Terwijl Greet haar hart uitstortte, begon ik Rogers afwezigheid toch wat lang te vinden. En toen hij eindelijk, na mijn telefoongesprek, eraan kwam, bleek dat hij allerlei dingen had gekocht die we niet echt nodig hebben, maar de sojasaus was vergeten!

Moet ik er nog aan toevoegen dat ik heel slecht gezind was?

Tussen soldatendossiers en vrouwentaken

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. We hebben heel goed verder gewerkt aan de soldatendossiers, maar er ligt nog veel werk voor de boeg! Na de vergadering en een snelle boodschap, moest ik weer terugkeren naar mijn "vrouwenrol" terwijl ik eigenlijk een paar websites wilde bezoeken waarover we het tijdens de vergadering hadden gehad: er moest immers gewassen worden, de tafel gedekt en gekookt. 

Gisteren had ik al gefoeterd op die "vrouwentaken": terwijl een vriendin me een uur aan één stuk aan telefoon vertelde over al haar problemen, moest ik ondertussen wel zorgen voor ons avondeten. Ik zeg het vaak: ik ben er praktisch zeker van dat ik in een vorig leven een man was die neerkeek op die vrouwentaken. En dat ik daarom in deze incarnatie al die taken moet uitvoeren waar ik een hekel aan heb (oké, dat laatste geldt inderdaad niet voor het koken, maar deze avond werd het een heel eenvoudig maal: groentesoep gevolgd door gerookte zalm met gemengde sla).  

Na ons avondmaal en de afwas kon ik eindelijk die websites gaan verkennen. Het ging over dit "geoloket" van Tongeren (jammer dat er nog niet zoiets bestaat voor Heers), en deze website over begraafplaatsen (zelfde opmerking). Heel interessant!

Weer een beetje feest

Het was "kindjesdag" en deze avond kwamen, buiten Zeger, ook Hendrik en Debby, die toevallig in de buurt waren, eten bij dochterlief en schoonzoon. Hoe oergezellig was dat, om nog eens allemaal samen (heel lekker) te tafelen (weliswaar na hun studie voor Elena en Matthias en na haar dansles voor Eva). Maar dat het veel werk betekende voor schoonzoon en dochterlief, besef ik maar al te goed! Bedankt, kinderen!

Helaas, het naar huis rijden was minder prettig: ondanks de zomertijd was het al donker. Eerst brachten we Debby en Hendrik weg, en daarna, in het naar huis rijden, vergiste Roger zich weer van afslag, waardoor we minstens een halfuur verloren!

Van pech naar een feestelijke zondag!

Eva nam vandaag deel aan de Lowlands Open Cheer-competitie in Nederland.  Haar ouders en nonkel Zeger vergezelden haar maar Elena en Matthias, die volop in hun examenperiode zitten, bleven thuis. Of Roger en ik ze konden gaan gezelschap houden, had dochterlief ons gevraagd.

Toen we hier echter wilden vertrekken, startte de auto niet: batterij plat. We belden Touring en na een paar uurtjes wachten, werd dat probleem opgelost,  Gelukkig zijn de kindjes nu al groot, zodat ik deze keer niet panikeerde. Ik belde Elena die me zei dat ze dan zelf wel pasta zou koken en saus opwarmen.

Toen Roger en ik tegen 15 uur eindelijk daar aankwamen, was het hoog tijd om aan de bereiding van de beloofde pannenkoeken te beginnen (met de hulp van Matthias voor het deeg en de hulp van Zeger, die ondertussen, samen met dochterlief, schoonzoon en Eva, was thuisgekomen, voor het bakken). Eva had een zilveren medaille behaald maar Zeger vond dat ze een gouden had verdiend (wat ik graag geloof als het uit Zegers mond komt).

We hebben van de pannenkoeken gesmuld en daarna, terwijl de groten verder gingen studeren en Zeger, Eva en ik samen een gezelschapsspel speelden, zorgden dochterlief en schoonzoon voor een heerlijk avondmaal. 

Dat werd dus, na een aperitief, weer smullen van kip en lamsvlees met sla en frietjes, en daarbij heel lekkere wijn. Het leek echt feest!

Greet en Antwerps

Ik had vandaag nog eens een heel lang telefoongesprek met Antwerpse vriendin Greet. 

Eigenaardig dat ze net vandaag belde, want ik had pas nog fel aan haar gedacht, nadat ik in mijn vroegere dagboeken had gelezen dat we op 14 oktober 1981 voor de allereerste keer met elkaar in gesprek raakten aan de schoolpoort - en dat gesprek later bij mij thuis (op weg naar haar werk) voortzetten bij een paar kopjes koffie.

We hadden het echter ook over veel minder leuke herinneringen en nieuwtjes, en over haar “Antwerpse” tongval (die haar soms wordt verweten). Daarna ging het over (het verdwijnen van) dialecten, en ze vertelde me dat ze aan het “dialect” van Antwerpenaars kan horen uit welke wijk van de stad ze komen. Er zijn, naargelang de wijk, blijkbaar grote verschillen - die niet-Antwerpenaren zoals ik niet horen.

Lekker!

Het was weer een vrij luie dag. Hoewel... ik heb wel nog een vijftiental bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini, veel gelezen (onder andere dit artikel over een "goocheltruc van Iran" - het artikel is in het Frans, maar met één rechtermuisklik kun je het in uitstekend Nederlands laten vertalen). 

Maar ik heb vooral ook heel lekker gekookt op deze luie dag! Ik moest immers enkele restjes verwerken en bedacht daarmee een wokgerecht. Dat werd een soort nasi goreng, met 1/2 kop gekookte rijst, 1 rode paprika, 1 dikke ui, 2 knoflookteentjes, 100 gram diepvrieserwtjes, 200 gram hespenblokjes, 100 gram garnalen,  1 eetlepel sojasaus en een scheutje oestersaus, en daar bovenop een omelet in reepjes gesneden. En het resultaat was gewoon heerlijk!