Huishoudelijke probleempjes

Na nog een siësta voor Roger deze middag (ik heb de indruk dat die hitte hem uitput) deden we onze wekelijkse boodschappen. Daarvoor stel ik altijd eerst een weekmenu op, rekening houdend met wat ik nog in de koelkast of de diepvriezer heb - en daar was niets meer bij dat ik met deze hitte graag klaarmaak.

Voor deze avond stond dus op het menu: gazpacho gevolgd door gerookte forel met rucola en kerstomaten. Helaas, na zijn halve liter gazpacho had Roger helemaal geen honger meer. Ikzelf kreeg drie uur later wel nog een beetje honger en ik at dus maar wat brood met kaas en enkele tomaatjes. 

Op zich is dat allemaal geen probleem... maar mijn zorgvuldig opgestelde weekmenu schuift daardoor wel één dag op (en misschien nog meer, want morgen wordt het nog warmer en heb ik ook gazpacho voorzien als "voorgerecht"). En natuurlijk moet ik er ook voor zorgen dat we niets hoeven weg te gooien en dat de etenswaren niet over hun houdbaarheidsdatum geraken. 

Dat betekent dus morgen opnieuw plannen! Wanneer heeft een huisvrouw eigenlijk verlof?  

Een aangenaam uurtje ondanks de hitte

Ik kreeg dit filmpje voorgesteld door YouTube. De spreekster vertelt over haar weerkerende gewrichtspijnen en raadt haar lotgenoten aan trouw hun medicijnen te slikken. Niet echt overtuigend, vond ik, want zonder medicijnen, enkel door niet eender wat te eten, bereik ik blijkbaar nog een beter resultaat dan zij.

Dit gezegd zijnde, de huidige hitte lijkt mijn gewrichten geen deugd te doen: ondanks mijn "dieet" krijg ik de jongste dagen afwisselend pijnscheuten en een branderig gevoel in mijn vingers, enkels en knieën. 

Ik was dan ook heel blij dat er deze middag, tijdens de receptie na het uitreiken van het "Gouden Lowieke", niet enkel cola en limonades maar ook water werd aangeboden. 

Deze middag kregen de leerlingen van de Heerse scholen in het BASS inderdaad de resultaten te horen van die literaire wedstrijd georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. 

Ondanks de temperatuur die steeg tot 34°C in de schaduw, was het in het gebouw dit jaar aangenaam koel (vorig jaar was het er echt broeierig, herinner ik me). Het werd dus een aangenaam uurtje, met blije kindergezichten, het voorlezen van enkele opstellen en gezellig gekeuvel met heemkundeleden en de bibliothecaresse.

Vaak komt de oplossing vanzelf

Het is nog steeds heel warm en we doen echt niet veel, behalve lezen.

Maar... deze avond werd er aangebeld: onze nieuwe buur. Het huis, dat grenst aan onze tuin in de zijstraat, stond al een poosje te koop (en is nu dus blijkbaar verkocht).

Een heel vriendelijke jonge man vertelde ons dat hij enkele isolatiewerken wil laten uitvoeren waarvoor het plaatsen van een stelling in onze tuin noodzakelijk is. Hij vroeg of we daar bezwaar tegen hadden. Uiteraard hadden we daar niets op tegen!

We praatten nog wat. Hij vertelde over zijn vrouw, over hun plannen met het huis, en terloops kwamen we ook op zijn beroep: hij is dakwerker!

Toevallig zijn wij al een hele tijd op zoek naar een dakwerker. Niet voor een nieuw dak, maar omdat Roger niet meer in staat is om zelf regelmatig onze dakgoot proper te maken. En onze vroegere dakdekker is immers met pensioen.

Onze nieuwe buur beloofde dat hij voor die dakgoot zal zorgen! 

Eigenlijk wist ik het diep in mezelf, dat de oplossing ooit vanzelf zou komen!

Ik heb nog een beetje gelezen

Roger - die doodmoe was deze avond (door de hitte?) - is vrijwel onmiddellijk gaan slapen toen we thuiskwamen. Ik heb verder gelezen in dat dagboek. Ik heb heel dikwijls de neiging daar delen uit te kopiëren en misschien te bespreken, maar naarmate ik verder lees, besef ik dat het hele dagboek een studie waard is (en waarschijnlijk is die studie al gebeurd?).

Kijk, hieronder een voorbeeld: een uittreksel waarin Virginie Loveling vertelt hoe Duitse soldaten worden voor de gek gehouden door hun overheid:

"Bezoek van een bewoner uit Limburg. Altijd dezelfde verhalen van soldaten — voorbijrukken, soldatenlogees, soldateneuveldaden, van goed soldatengedrag ook daarbij. Maar het volgend nieuwe: De schrik van den IJzer is de nachtmerrie der troepen. Zoodra er spraak is daarheen te moeten, sidderen de moedigsten. Openbare vrees bij de overheden wordt wel — uit ontzag voor de tucht — niet uitgesproken, maar straalt uit alles door. En nu is er een bewimpeld middel uitgedacht om ze er als eene blij huppelende kudde naartoe te krijgen: ‘"Mannen, frisch auf!"’ klinkt het langs de rangen, ‘"wij trekken naar Duitschland."’ De trein neemt inderdaad de richting naar Luik. Omstappen daar en de voor 't meerendeel onwetenden in de aardrijkskunde zijn onbekend met het feit, dat ze westwaarts België doorkruisen zullen." 

Een warme namiddag onder de esdoorn

We pikten vandaag weer Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was bezweet. “Ik ga seffens zwemmen in de vijver”, kondigde ze aan. Onderweg vertelde ze over de toetsen die achter de rug zijn en over het einde van het schooljaar dat in zicht komt.

“Thuis” werden we verwelkomd door dochterlief en Elena. In de tuin, in de schaduw van de esdoorn, kregen we fris water aangeboden en mocht ik de toetsen van Eva inkijken. Elena vertelde over haar examens en ging daarna verder studeren. Dochterlief trok zich ook terug naar haar werkkamer. Matthias zat al die tijd op zijn kamer (te studeren?).

Na een plonsje in de zwemvijver kwam Eva weer bij ons zitten en speelde ik meer dan een uur spelletjes met haar. Ondertussen zat Roger te rusten (eigenlijk te puffen, vrees ik, want zelfs in de schaduw was het nog heel warm).

Zeger kwam eraan, klaagde ook over de hitte (vooral op zijn studio). Elena en Matthias kwamen erbij zitten en dochterlief begon eten klaar te maken. Ik liep toen net even naar de keuken en had medelijden met haar: zo warm!

Schoonzoon kwam thuis, de tafel onder de esdoorn werd gedekt en we aten heel lekkere hamburgers, slaatjes en gebakken aardappelen. De temperatuur was ondertussen al wat gedaald en we bleven nog lang gezellig napraten rond de tafel in de tuin.

Tegen 21 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw. De thermometer wijst nog altijd 26,5 °C aan in onze werkkamer.

Een hete zondag

Vorige nacht ging ik slapen zonder die oordopjes. Er was immers een hevig onweer bezig en ik wilde de donderslagen horen terwijl ik in slaap viel. Een hevig onweer ’s avonds of ’s nachts herinnert me altijd aan mijn kinderjaren in Matadi. In het begin was ik heel bang van dat natuurfenomeen, maar zodra ik wist dat er een bliksemafleider in de buurt was en dat na het onweer alles opgefrist zou zijn, gaven de bliksemflitsen en donderslagen me een rustig gevoel.

Ondanks het onweer van vannacht haalden we vandaag nog 31°C en 28°C in de keuken, die op het zuidwesten gericht is. Voor zover ik me herinner, was dat de hoogste temperatuur die we hier in huis ooit hebben gehad (in ons eerste flatje in Antwerpen haalden we soms gemakkelijk meer dan 30°C). Ik weet niet of ik zulke binnentemperaturen vandaag nog zou aankunnen (en ik denk dat ze voor Roger ronduit gevaarlijk zouden zijn).

Ja, ik weet het: er zijn nog altijd mensen die in flats of studio’s wonen die moeilijk af te koelen zijn, en ik heb echt met hen te doen! Ik herinner me trouwens ook nog heel goed de soms ondraaglijke zomertemperaturen in het appartement van mijn moeder Nany zaliger.

We brachten deze hete zondag vooral door met lezen (ik nog steeds dat dagboek, dat voor mij echt een ontdekking betekent).

En vandaag heb ik zelfs niet gekookt, omdat ik vreesde dat het daardoor nog warmer zou worden: we aten deze avond blikjes sardienen of makreel, koude prinsessenboontjes met mayonaise en serranoham.

Het dagboek krijgt er bladzijden bij

Ik had gisteren hier gelezen dat je gratis de elektronische versie van dat dagboek kunt downloaden en daar heb ik vandaag dankbaar gebruik van gemaakt.

Het zit zo: ik las vandaag in het papieren boek deze passage: "De kranten hebben alles verbloemd. Ons volk is moeten wijken voor de overmacht. Telkens en telkens kwamen ze verhalen van zege: de Duitschers waren gevlucht, hadden zich overgegeven daar of ginder na ernstige verliezen te hebben ondergaan. Aldus was het ook tijdens den oorlog van Transvaal: de boeren wonnen steeds overal volgens de dagbladtijdingen, die wisten dat de openbare meening met hen was. Nu eerst wordt geweten dat de vijand den 7 Augustus in Luik was en dat het fort van Loncin den 16 viel. ‘"De forten houden stand,"’ verzekerde mij gisteren nog een oudofficier." en liet die aan Roger lezen (ik zei hem: "blijkbaar kon je toen de media al niet altijd vertrouwen"). Roger las die passage, maar bleef daarna verder lezen in dat boek. 

En toen herinnerde ik me dus dat je die elektronische versie mocht downloaden. En vermits ik tegenwoordig liever op scherm lees...

En... ik kan nu zelfs dagboekbladzijden lezen die uit het papieren boek zijn weggelaten.