50 jaar later

Gisteren was het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed. Matadi-vriend Roger had het onthouden en belde me op. Het is opvallend hoeveel kleine details onze 97-jarige vriend zich nog herinnerde aan die periode!

En we hebben nog lang andere herinneringen opgehaald tijdens dat telefoontje. Hij en Lily maken het relatief goed, al beseffen ze heel goed dat het rusthuis waar ze verblijven "hun laatste station" is. Ze hebben het wel duidelijk nog niet verteerd dat ze zo goed als verplicht werden hun huis te verlaten.

Tja, waarom?

Het is duidelijk dat Roger niet meer graag rijdt 's nachts (en eerlijk gezegd vind ik het dan ook niet meer veilig hem na zonsondergang te laten rijden). Dat zorgt wel voor enkele problemen, zeker in de winter. Dat betekent bijvoorbeeld nog voor het avondeten terug naar huis rijden de dagen dat we de kindjes opvangen na school. En Hendrik en Debby en/of Zeger van en naar het station van Sint-Truiden rijden zal ook telkens vrij vroeg moeten gebeuren, wat voor een serieus probleem zal zorgen die ene dag dat ik de kinderen graag allemaal samen hier heb. 

Zeger zei me onlangs - toen ik het even had over al die zaken - dat hij niet begreep waarom wij absoluut zo ver van de "bewoonde wereld" (de benaming is van hem) wilden komen wonen. 

Tja, waarom? Omdat het hier een prachtige streek is, dat het Roger zijn geboortestreek is... en dat we, zoals zoveel mensen, nog niet aan onze oude dag dachten toen we naar hier verhuisden. Maar met de rest van de familie zo ver van ons vandaan (en kinderen die het in de stad heel goed kunnen doen zonder auto en dus zelf geen vervoer hebben) wordt het allemaal een serieus probleem!

Bijna tijd voor een "Groot feest"?

998892 pageviews deze avond.  Dus... bijna tijd voor een "groot feest"? 

Maar... om wat te vieren eigenlijk? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit. 

Nog eens niertjes

Het was een rustige zondag. Even over en weer gemaild met Eva die gemengde gevoelens heeft over het begin van het nieuwe schooljaar. Een telefoontje gekregen van straatgenote V. die me onder andere vertelde dat haar kleinzoon, buurjongen L, dit jaar naar een hogeschool zou gaan. Nog een maand uit mijn dagboek van 1985 laten overtypen en eindelijk nog eens niertjes met sherry klaargemaakt voor Roger (ik at rauwkost).

Tijdens zijn kort verblijf in het ziekenhuis kreeg Roger nog eens een lijst "aangeraden en afgeraden voedingswaren" voor zijn hart. Een interessante lijst die ik vergeleek met de allereerste lijst, die hij kreeg in 1997. Toen heb ik zelf de diëtiste er moeten op wijzen dat vette vis wel gezond is (die stond toen nog in de kolom "afgeraden"). Nu bleek die voedingslijst serieus bijgewerkt: vette vis staat bijvoorbeeld in de "goede" lijst, en suiker en snelle koolhydraten in de "slechte" lijst. Maar op het gebied van cholesterol is de lijst nog bijna even streng. In 1997 mochten er slechts 3 eieren per week, nu 7. En... niertjes staan nog steeds aan de "slechte" kant. 

Toch heb ik vandaag Roger dus niertjes geserveerd: ze wachtten al zo lang in de diepvriezer! Maar dat zal de laatste keer zijn tot zijn volgende verjaardag. En uiteraard heb ik ze in olijfolie klaargemaakt. Want dat is nog iets dat ik niet begrijp: in die fameuze lijst worden plantaardige olies aangeraden, maar maakt men geen enkel verschil tussen bijvoorbeeld olies met veel of weinig omega 3-vetzuren. 

Dennis en Nancy

Heb ik eigenlijk al verteld dat ik deze twee mensen volg op YouTube? Jawel, ik heb het deze keer over echte Nederlanders! 

Ze zijn wel op zoek naar een geschikte woning in Frankrijk, want ze willen daarheen emigreren. Ze zijn moediger dan wij destijds (we hebben er ooit van gedroomd naar Frankrijk of Spanje te verhuizen maar dat is er nooit van gekomen). 

Dennis en Nancy hebben ervoor gekozen om kinderloos te blijven en ik besef dat als Roger en ik geen kinderen hadden gehad, we die droom misschien wel hadden gerealiseerd. 

Ik heb helemaal geen spijt van onze uiteindelijke keuze, maar ik blijf genieten van die "reisverhalen" die me nu volop worden voorgeschoteld. Ja, ik weet het en ik herhaal het: dat is een beetje "vivre par procuration". 

O ja, Nancy en Dennis serveren je ook heel mooie Franse liedjes, die ze zelf maken, met de hulp van AI!

Zou de zomer voorbij zijn?

In de regen liepen we vandaag van de parking naar de ingang van het ziekenhuis: zou de zomer voorbij zijn? We hebben er dit jaar bijna niet van genoten: vaak veel te warm, en dat terras dat nog steeds niet gebruiksklaar is geraakt. Roger was er niet toe in staat, en met die hitte iemand anders met dat zware werk opzadelen kreeg ik niet over mijn hart.

Roger had een afspraak met de cardioloog. De dosis van dat medicijn, waar hij duizelig van wordt, wordt gehalveerd, en dat is, vermoed ik, goed nieuws. Nu binnenkort nog naar de huisdokter, voor enkele onderzoeksresultaten die nog niet beschikbaar waren.

Terwijl we in de wachtzaal zaten, vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom een ziekenhuis altijd zo'n onaangename omgeving is, ondanks de vriendelijkheid van de meeste personeelsleden. 

Toen we terug naar de auto liepen, scheen de zon: jammer dat Roger door die afspraak vandaag niet, zoals vorig jaar, schoonzus L. haar verjaardag kon meevieren! 

Uiteraard belde hij haar wel even op. En vlak daarna kreeg ik een telefoonoproep van Jan Gerits: ik mag heel binnenkort de volgende Limburgse monografie ter nalezing verwachten.