Vrij passieve uitstap

Na een stevig ontbijt, een paar uur studeren voor de kindjes en een bord groentesoep met brood, reden we deze middag naar het fort van Eben-Emael, bij een temperatuur van 31°C in de schaduw. Eigenlijk veel te warm, zeker voor Roger. Is het daarom dat enkel het heen en weer lopen van de parking naar het fort hem al zo uitputte?  

Het fort bleek jammer genoeg net gesloten. We reden dus nog wat rond in de mooie streek, bewonderden de toren van Eben-Ezer en de passerelle van Caestert. Maar we bezochten niets meer, dat leek me veiliger voor Rogers hart.

Terug thuis kregen de kindjes wat fruit en een drankje en na nog een uurtje serieuze gesprekken, genoten we van een aperitief (lees: een pilsje voor Roger en mij, een cola en chips voor de kindjes) alvorens spaghetti te eten. 

We eindigden de dag met een (veel te lang) spel "mens erger je niet" (maar we hebben wel heel veel gelachen). 

O ja, we zagen tijdens onze (vrij passieve) uitstap de hele tijd "donkere wolken" die ons een brand deden vermoeden ("bosbrand" dachten de kinderen). En deze avond las ik dat er inderdaad een brand was geweest deze middag, maar in het verpakkingsbedrijf "Hardy".

Gezellig!

De kindjes kwamen deze avond aan. Vlak na het vertrek van hun ouders, reden we naar de Ikea van Luik waar we genoten van traditionele Zweedse balletjes (en een ijsje voor de kindjes en Roger) met als extra toetje een onweerstaanbare schattige knuffel.

Thuis hebben we nog even verder bijgepraat en daarna hielden Elena en Eva hun dagboek bij terwijl Matthias even Balaxie speelde op mijn computer.

Vlierstruiken

Deze middag kreeg ik een telefoontje van buurjongen L.: hij en zijn vader zouden vandaag opnieuw komen “zagen”. Ik vroeg meteen aan Roger wat er nu weer gezaagd moest worden, en toen hoorde ik dat er nog allerlei takken in de wei lagen én dat ze de vlierstruiken onder handen zouden nemen. Dat vooruitzicht maakte me eerlijk gezegd helemaal niet blij, want ik vond die overhangende vliertakken juist zo mooi.

Volgens Roger versperden ze de doorgang van de tuin naar de wei, en bovendien, zo zei hij, besef ik toch wel hoe hard vlierstruiken kunnen woekeren? Natuurlijk besef ik dat. Maar ik vind ze zo prachtig, en in bloei ruiken ze heerlijk. Ik opperde nog dat er misschien beter eindelijk iets aan ons terras gedaan werd, want het opnieuw bruikbaar maken ervan blijkt voor Roger echt een te zware klus geworden.

Maar nee hoor: de vlierstruiken moesten weg!

Geen gazpacho vandaag

Door omstandigheden werd onze afspraak van vandaag met de hakseldienst nog eens verdaagd. Naar volgende week. Ik ben dus opnieuw "voor niets" zo vroeg opgestaan. Ik had echter de indruk dat het al iets minder koud was en daarna, tijdens onze wekelijkse uitgebreide boodschappen, voelde het eindelijk weer "lenteachtig" aan.

"We hebben dubbel zoveel betaald als andere weken," zei Roger terwijl we onze inkopen in de auto laadden. Hij had gelijk, maar dat is heel normaal: we verwachten heel belangrijk bezoek dit weekend, en hadden allerlei "speciaals" gekocht voor die gasten... met als gevolg dat Roger voor zichzelf nog wat meer van dat "speciaals" kocht. Daarenboven liet hij zich verleiden door Spaanse wijn en andere Spaanse lekkernijen. Gelukkig merkte ik op tijd op dat de aangeboden gazpacho meer water dan groenten bevatte! 😀

We aten dus geen gazpacho deze avond, wel, nog voor onze gebakken pens met erwtjes, een andere (en lekkere) soep, die ik in elkaar had geflanst met ui, een wortel, en... toch nog een restje van onze witte kool! 😋

Telefoontjes en vuile voeten

Ik heb vandaag toch maar de keuken onder handen genomen. Niet heel grondig, want te vermoeiend voor mijn rug, en wegens andere "verplichte" bezigheden. Maar goed ook dat ik er geen grote lenteschoonmaak van gemaakt heb, want ondertussen weten we dat we morgen de hakseldienst mogen verwachten (en dus dat Roger heel geregeld met vuile voeten zal binnenkomen). 

Die "verplichte" bezigheden waren vooral telefoontjes: een paar vriendinnen die me heel lang belden over hun problemen. Problemen waar ik het hier uiteraard niet ga over hebben, maar ik vraag me wel telkens af waarom die mensen mij in vertrouwen nemen terwijl ze heel goed weten dat ik absoluut niets kan doen aan het probleem. 

Terloops hadden een van die twee vrouwen en ik het ook over het ebolavirus waarvoor de media zo fel waarschuwt de laatste dagen. Hoewel ik weet dat door het toenemende mondialisme virussen zich over de hele wereld verspreiden, probeerde ik haar toch gerust te stellen door te zeggen dat Afrika wel heel ver van hier is. Jammer dat ik toen deze video nog niet had gevonden: professor Joyeux die uitlegt dat er wel remedies bestaan tegen dat virus!

De dag liep helemaal anders dan gepland

Deze morgen zou de gemeentedienst ons snoeisel komen hakselen, en dus stonden we al om 8:30 uur op, wat ongewoon vroeg is voor ons. 

Het is de laatste dagen onprettig koud voor het seizoen, maar ik schrok echt: zo vroeg 's ochtends voelt het echt nog winters aan! Uiteraard had ik zo vroeg ook nog helemaal geen honger, en de keuken beginnen schoonmaken zoals vandaag op mijn programma stond, deed ik liever na het einde van de werken. 

Het werd dus wat lummelen en lezen tot we iets voor 12 uur, vlak na onze brunch, een telefoontje kregen van de gemeente: wegens pech konden ze vandaag niet komen. Ze laten zo snel mogelijk weten wanneer ze wel komen. 

Terwijl ik me zat af te vragen of ik al dan niet de keuken zou beginnen schoonmaken, trok Roger eventjes onze weide in, en kwam hij de voorzitter van Heemkunde Groot Heers tegen. Die overhandigde hem een enveloppe voor mij: de teksten voor de literaire wedstrijd "Het Gouden Lowieke" van dit jaar.

Ik heb dan maar de volgende uren besteed aan het nalezen van die opstellen (er zijn er heel goede bij) voordat ik aan de bereiding van ons avondeten begon. 

Op ons menu voor vandaag stond, na groentesoep, wittekoolsalade met struisvogelsteaks. Nadat ik de salade had klaargemaakt, besefte ik dat ik het vlees was vergeten  uit de diepvriezer te halen! Dus aten we maar een "ajuinsstoemp" (met zoete patat) met spek als hoofdgerecht - de kool en steak zijn voor morgen.  

Witte kool

Ik had een dikke witte kool gekocht (in feite zocht ik een spitskool maar ik had er geen gevonden). Roger eet graag witte kool op z'n Vlaams, met een bechamelsaus dus - al moet ik de melk vervangen door kookvocht. Ikzelf ben niet zo zot van die bereidingswijze, dus besloot ik iets anders te proberen. Gisteren aten we dus een gratin van gehakt en witte kool, en vandaag puree van witte kool met kaassaus en worst. Heel lekker... Maar er blijft nog steeds witte kool over voor één maaltijd: ik denk dat ik morgen koolsalade zal serveren. 

En ik vermoed dat we daarna voor een paar weken geen witte kool meer zullen kunnen zien!