Jan Gerits en de Limburgse monografieën

Ik probeerde al enkele dagen Jan Gerits te bereiken (aan telefoon of via e-mail) maar ik kreeg geen respons. Ik maakte me dus weer zorgen en overwoog nog eens contact op te nemen met Jo Corstjens. Deze middag echter antwoordde Jan meteen aan de telefoon en we hingen een goed halfuur aan de lijn. 

Jan is boos, en met reden, vind ik: de Limburgse monografie van december vorig jaar, die geschreven zou worden door Bert Stoffels, is nog steeds niet klaar! De eerste monografie van dit jaar moet volgende maand al verschijnen en daarvoor had Jan gerekend op Jo die er een zou wijden aan Alex Marut. Jo geraakt echter ook niet klaar en dus zal Jan waarschijnlijk een monografie, die hij al klaar had voor juni 2026, in maart laten verschijnen. 'Maar dat betekent waarschijnlijk dat ik ze dit jaar weer allemaal moet schrijven,' klaagde Jan.

Langs de andere kant vertelde hij me enthousiast over enkele weinig bekende schrijvers aan wie hij graag nog een monografie zou wijden. Dat schrijven is voor Jan heel zijn leven, dus stelde ik hem voor eventueel, als hij echt geen andere auteurs vindt voor de monografieën, er zelf nog een tweetal per jaar te  schrijven. Hij zou erover nadenken.

Te snel!

2026 lijkt me pas begonnen en toch is het vandaag al 12 februari en hoor en lees ik al overal over Sint-Valentijn, carnaval en het krokusverlof (vastenverlof mag men niet meer zeggen).  En zag ik daarstraks in de "Action" (waar we even waren om een nieuwe koptelefoon voor mij te kopen) al heel veel paasversieringen.

Voor mij ging 2025 veel te snel voorbij en nu lijkt de tijd nog sneller te gaan (hoewel ik probeer hem te "vertragen" door niet te veel verplichtingen aan te nemen). Wat is er gaande? Word ik alleen maar heel oud?

Na het journaal terug naar vroeger

Na onze boodschappen vandaag deed ik niet veel meer in het huishouden, buiten koken (gerookte zalm gevolgd door gemarineerd lamsvlees met knolselderpuree). 

Deze avond wilde ik op VRT MAX kijken naar het avondjournaal en heel toevallig viel ik daarna op een interview met de muzikant Tcha Limberger, de zoon van Vivi, een vriend van Koen De Cauter. Vivi en Koen kwamen vroeger geregeld naar de "Blauwe Schuit" in Leuven. 

Dirk Lambrechts kookte toen in dat restaurant, en Seany en ik dienden er afwisselend op. De avonden met Koen en Vivi eindigden altijd met muziek (gespeeld door Koen, Vivi en Dirk) tot 's morgens.

Ik vertelde Roger over dat interview op "Touché" (dat we vorige zondag hadden gemist), denkende dat het bij hem ook herinneringen zou oproepen. Maar, hoewel hij ook regelmatig tot heel laat in de "Blauwe Schuit" bleef hangen, was hij  blijkbaar nooit aanwezig op dat soort muzikale nachten. 

"Pakketje aangekomen"

Toen we deze avond thuiskwamen na het "kindjeszitten", vond ik een mail van Hendrik: "Pakketje aangekomen".

Hendrik heeft een nieuwe pc gekocht voor Roger, zelfs goedkoper dan we verwachtten! Binnenkort gaan we die halen (maar eerst terugbetalen natuurlijk! 😀)

Heel fel bedankt, jongen!

Kort of lang haar?

De meisjes waren onlangs naar de kapper geweest en vroegen me of ik ze liever zag met lang of (relatief) kort haar. Ik wist het echt niet, ik vond de twee kapsels wat hebben. Maar toen stelden we dezelfde vraag achtereenvolgens aan Roger (hun opa) en Zeger (hun oom) en allebei antwoordden ze heel spontaan dat ze lang haar mooier vinden.

Eigenlijk had ik dat antwoord verwacht, besefte ik terwijl ik het hoorde. Maar waarom ik het verwachtte, weet ik niet. 

Verveling?

Het was weer kindjesdag. Weer ging Eva met haar mama naar de dansles, weer dronken we koffie of thee met Elena, weer ging Matthias meteen studeren nadat hij een appeltje had gegeten, weer kwam Zeger met ons eten: opnieuw een heel lekkere wokschotel.

Elena had veel werk voor school; te veel, vond ze. Matthias klaagde niet, maar was vrij lang bezig met studeren. Eva was vrij snel klaar met haar schoolwerk, maar besteedde, zoals zo vaak, een groot deel van de avond aan haar danslessen. We spraken nog over het verhaaltje dat ze ooit begon te schrijven (en waarvoor ze maar geen tijd vindt om eraan verder te schrijven). Ik probeerde haar uit te leggen dat je een (lang) verhaal niet kunt schrijven in heel korte, niet-aaneengesloten stukjes tijd, dat je daarvoor langere periodes zonder andere verplichtingen, afspraken of bezigheden nodig hebt. Maar dat leek ze niet te (willen) geloven! Want, zo legde ze me uit, ze heeft graag dat haar vrije tijd wordt opgevuld met op voorhand vastgelegde handelingen en afspraken, anders is ze bang zich te vervelen.

Ik heb de indruk dat dit voor veel mensen geldt, terwijl ik juist enorm kan genieten van wat zij “verveling” noemen.

De kast die me vrije tijd gaf!

We haalden de voorbije dagen dus ons werk in en kochten onder andere kaarsen (in de hoop dat we ze niet snel zullen nodig hebben). Toen ik die wilde opbergen in de keukenkast waarin ik mijn kookboeken bewaar, merkte ik dat de vrije ruimte in die kast volgestouwd was met spullen van Roger (oude fototoestellen, koord in allerlei maten en diktes, tubes lijm, oude brillen, dozen met punaises, oude pennen, losse brillenglazen,  geheimzinnige kokers, sigarenkokers, lege sigarendozen, heel oude pijptabak, enzovoort).  Ik heb al die zaken eruit gehaald en Roger gevraagd alles te sorteren (soort bij soort te leggen, en na te gaan wat mag weggesmeten worden en wat niet). Hij was daar vandaag nog steeds mee bezig (weliswaar niet constant) en zolang al die rommel in de keuken lag, kon ik die onmogelijk schoonmaken zoals op mijn programma stond.

Ik kreeg dus een zee aan vrije tijd en daar heb ik bewust van genoten! Onder andere met dit!