Een kleiner wordende wereld

Ik heb de jongste dagen eigenlijk niet veel te vertellen dat jullie kan interesseren, behalve dit misschien.

We ontvingen twee uitnodigingen voor boekpresentaties waar we niet op ingingen, hoewel de twee publicaties me interesseerden. 

Om te beginnen vonden die presentaties plaats op dagen die te dicht liggen bij andere afspraken die ik veel belangrijker vind - en ik had in de covidperiode immers beslist dat ons leven veel minder druk moest worden. 

Maar dit speelt ook: de boekpresentaties vinden plaats na zonsondergang, één in Hasselt, de andere in Borgloon. Vermits Roger al niet meer naar onze hoofdgemeente Heers wil rijden als het donker is, zijn die twee gemeenten voor ons zeker niet meer bereikbaar per auto na een bepaald uur. Onze wereld wordt duidelijk kleiner!

Wat vertellen de mensen?

Ik las vandaag op de blog van Michel Vuijlsteke over het opruimen van zijn vele bezittingen en ik bedacht dat wij hier net hetzelfde probleem zouden hebben mochten we ooit verhuizen. Ik heb het al vaak gehad over die "rommel" die eigenlijk geen rommel is maar enkel in de weg staat. En ik vermoed dat het hier nog erger is dan bij Michel: ons huis heeft immers meer kamers, en we zijn ouder dan hij, waardoor we al langer "rommel" hebben vergaard.

Ik kreeg vandaag een telefoontje van straatgenote V. die me allerlei nieuwtjes vertelde over buren die ik soms niet eens ken. En ik vroeg me af welke nieuwtjes over ons (en ons "rommelige" huis met de inmiddels helemaal verwilderde tuin) de ronde doen in de buurt. 

Gezellige dagen met Hendrik

Hendrik was hier van donderdagavond tot vanmiddag (zonder Debby, die gisteren en vandaag andere verplichtingen had). Vermits Roger niet meer wil rijden na zonsondergang, spoorde Hendrik deze keer naar Hasselt, waar hij de bus naar hier nam. Drie uur was hij onderweg.

Het waren, zoals steeds, heel gezellige dagen: samen koken (gevulde paprika's en boeuf stroganoff), nieuwtjes uitwisselen en lange praatavonden met muziek.

Hendrik vergeleek ook de huidige rellen met mei 1968, maar Roger blijft erbij dat het nu veel erger is. In 1968 was Roger al afgestudeerd, maar ik zat toen in de eerste kandidatuur Romaanse filologie in Leuven en ik vond de toestand daar al erg genoeg. Ik herinner me dat een jaargenoot in die periode een tijdje in Parijs verbleef. Wat hij ons na zijn terugkeer vertelde, leek me echter wel vergelijkbaar met wat er zich nu op verschillende plaatsen in Europa afspeelt.

Vroeger maakten we met Hendrik altijd minstens één wandeling, maar ook dat behoort jammer genoeg tot het verleden.

Thuis

We moesten vandaag nog even in Leuven zijn, voor een familiale aangelegenheid. We hielden het weer heel kort, zodat we vóór het invallen van de duisternis terug thuis, in Haspengouw, zouden zijn.

Ik schrijf wel "thuis, in Haspengouw", maar terwijl we met Zeger en dochterlief even door de Leuvense straten en steegjes liepen, kreeg ik plotseling ook het gevoel daar "thuis" te zijn.

Ik ben in Leuven geboren. Na een omzwerving via Matadi, Schoten, 's-Gravenwezel, Antwerpen, en voordat ik met Roger opnieuw in Antwerpen belandde en later naar hier in Haspengouw verhuisde, begon ik tussendoor ook mijn "zelfstandig leven" in Leuven. Ik kende er uiteindelijk al die straten, straatjes, steegjes en pleinen van buiten.

Is het daarom dat ik vandaag plotseling dat thuisgevoel kreeg? Ik heb altijd beweerd dat ik, waarschijnlijk door al dat "rondzwerven", nergens een echt "thuisgevoel" heb. En toch voelde ik me vandaag plotseling wél ergens thuis.

Veel te korte "kindjesdag"

Het was weer "kindjesdag". Maar zo kort dat het bijna niet de moeite was! Eva oppikken om 15:30 uur, "thuis" voor fruit en een koekje zorgen en haar lessen overhoren, thee drinken met Elena en Matthias, die om 16:15 uur aankwamen, vervolgens hun vieruurtje klaarmaken en al afscheid nemen om 16:40 uur, terwijl dochterlief zich klaarmaakte om Eva naar de dansles te brengen.

Het begon toen al lichtjes te schemeren en ik voelde dat Roger zenuwachtig werd. Ik had echter alles goed uitgerekend: drie kwartier later, net voor het donker werd, zouden we thuis aankomen. Helaas had ik geen rekening gehouden met een eventuele file, waardoor we ruim een halfuur verloren en het al pikdonker was toen we onze poort opendeden.

Veel te kort zijn die "kindjesdagen"!

Ontdekking

Roger vertelde me onlangs dat hij geregeld kijkt naar afleveringen van FikFak. Ik kende dat kanaal helemaal niet, maar ik heb er vandaag zelf eens naar gekeken en heb er me meteen op geabonneerd!

"We zijn niet bij de waarheid geraakt"

De danslessen van Eva gaan niet meer door in die school in Heverlee, maar veel dichter bij hun huis en ze kan er dus met de fiets naartoe. Een van de laatste keren dat we bij de kindjes waren, vroeg Zeger zich af of Eva dan nog steeds moest gebracht en afgehaald worden. En ik vond van wel omdat ik het nog steeds niet veilig vind, een heel jong meisje alleen op stap, en zeker eens het donker is. 

Ik ben immers altijd blijven geloven dat er ook in België pedofilienetwerken bestaan, en na het lezen van Annemans boek een paar jaar geleden, ben ik daar nog meer van overtuigd. Ik herinner me dat ik een poosje geleden een discussie had met een vriendin (die ik niet ga noemen, maar die zichzelf wel zal herkennen als ze dit leest). Zij beweerde dat Dutroux een eenzame geperverteerde is en dat de getuigen X onzin vertellen, terwijl ik  zei dat Dutroux leverde aan een netwerk en dat Regina Louf de waarheid vertelde. 

Een paar dagen geleden heb ik "Te veel om te  geloven" nog eens gelezen. En toen ik vandaag online zocht naar een ontspannende "Maigret" om naar te kijken, stelde YouTube, die blijkbaar heel goed weet wat me bezighoudt 😀, me een boeiend gesprek voor tussen Gerolf Annemans en Dylan en Steven. Het ging over dat boek. 

Voor mij is het duidelijk: Annemans zegt de waarheid als hij concludeert "We zijn niet bij de waarheid geraakt".