"We zijn niet bij de waarheid geraakt"

De danslessen van Eva gaan niet meer door in die school in Heverlee, maar veel dichter bij hun huis en ze kan er dus met de fiets naartoe. Een van de laatste keren dat we bij de kindjes waren, vroeg Zeger zich af of Eva dan nog steeds moest gebracht en afgehaald worden. En ik vond van wel omdat ik het nog steeds niet veilig vind, een heel jong meisje alleen op stap, en zeker eens het donker is. 

Ik ben immers altijd blijven geloven dat er ook in België pedofilienetwerken bestaan, en na het lezen van Annemans boek een paar jaar geleden, ben ik daar nog meer van overtuigd. Ik herinner me dat ik een poosje geleden een discussie had met een vriendin (die ik niet ga noemen, maar die zichzelf wel zal herkennen als ze dit leest). Zij beweerde dat Dutroux een eenzame geperverteerde is en dat de getuigen X onzin vertellen, terwijl ik  zei dat Dutroux leverde aan een netwerk en dat Regina Louf de waarheid vertelde. 

Een paar dagen geleden heb ik "Te veel om te  geloven" nog eens gelezen. En toen ik vandaag online zocht naar een ontspannende "Maigret" om naar te kijken, stelde YouTube, die blijkbaar heel goed weet wat me bezighoudt 😀, me een boeiend gesprek voor tussen Gerolf Annemans en Dylan en Steven. Het ging over dat boek. 

Voor mij is het duidelijk: Annemans zegt de waarheid als hij concludeert "We zijn niet bij de waarheid geraakt".

Vroeger naar huis

Vandaag hadden we eindelijk nog eens afgesproken met vriend Karel. Samen reden we zoals gewoonlijk naar De Brug in Herent, waar we ons tegoed deden aan een eenvoudig maar lekker etentje (Roger kon echter niet van de frieten, die op zijn "zwarte lijst" staan, afblijven).

We praatten bij. Karel vertelde over zijn verblijf bij zijn zoon in Frankrijk, Roger over zijn perikelen met die nieuwe medicijnen en over zijn beslissing om niet meer te rijden na zonsondergang. Dat vond Karel heel normaal, al vroeg hij zich af of dat betekende dat elk avondfeestje in Leuven voor ons voortaan verleden tijd moest zijn.

"Desnoods nemen jullie dan voor één keer een taxi van Leuven naar Heers", stelde hij voor! Alsof dat niets kost! We wezen hem erop hoeveel een auto tegenwoordig wel kost aan onderhoud, verzekeringen, belastingen en brandstof. Toen moest Karel, die zijn auto van de hand heeft gedaan, toegeven dat een taxi nemen voor dergelijke afstanden toch wel een beetje buitensporig is.

Iets na 14 uur brachten we Karel terug naar zijn flat en reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. Ze maakte het relatief goed en stelde zelf voor om iets te gaan gebruiken in de cafetaria. Ook daar praatten we bij en haalden we herinneringen op aan overleden familieleden.

Daarna hadden we het over haar verjaardagsfeestje, dat blijkbaar toch was uitgesteld. "Uitgesteld en jammer genoeg uiteindelijk afgesteld?" vroeg ik. "Maar nee", antwoordde ze, "Enkel uitgesteld, het zal binnenkort nog doorgaan."

Ik herinnerde haar er ook aan dat Roger niet meer wilde rijden na zonsondergang. "Dan beginnen we gewoon vroeger", antwoordde ze vol begrip.

Thuis vond ik een e-mail van dochterlief, die voorstelde om elkaar op een dag volgende week na 18 uur te ontmoeten. Ik heb moeten weigeren en haar eraan herinneren dat we hadden besloten om niet meer te rijden zodra het donker is.

Wat blijkt het toch moeilijk om ons aan die beslissing te houden! En binnenkort schakelen we over op de wintertijd, die ik normaal gesproken verkies, maar waardoor we nog vroeger naar huis zullen moeten rijden.

Protest en vernieling

Ik heb vandaag, tegen mijn gewoonte in, veel tijd aan de telefoon doorgebracht. Vriendinnen met problemen, maar die vooral hun afschuw wilden uiten over de rellen die overal in Europa uitbreken. 

Voor de protesten had iedereen begrip, en ik eigenlijk ook. Maar de vernielingen, nee, die gingen hun te ver. Ik gaf hun gelijk.

Even vroeg ik me af of mei 1968 opnieuw begonnen is, maar ik heb de indruk dat de vernielingen nu veel erger zijn. Protesteren is één ding, maar waarom moet dat zo vaak gepaard gaan met het vernielen van andermans eigendom?

Cafépraat?

Hoewel ik nog geen boek van hem heb gelezen, intrigeert de Franse schrijver Marc Auburn me al heel lang. En onlangs had ik ergens iets gelezen over een zekere Georges Vieilledent over wie ik meer wilde te weten komen. 

Ik zocht deze middag meer informatie over hem en viel toch wel op een gesprek tussen Georges Vieilledent en Marc Auburn! Het ging over wetenschap en spiritualiteit, muziek, geluidsgolven en geneeskunde, religie en politiek. Heel interessant maar vooral weer heel intrigerend. Het is in het Frans, maar de Engelse ondertitels zijn heel goed. Misschien moet ik eindelijk eens een boek van Auburn lezen?

Na ons avondmaal stelde Roger me een gesprek voor tussen Maarten Boudry en Marlies Dekkers (op De Nieuwe Wereld). Niet echt oninteressant, maar ik moest toch vaak terugdenken aan wat Zeger onlangs zei tijdens een van onze gesprekken, namelijk dat "filosofie (vaak interessante) cafépraat is"!

Godgeklaagd

Ik verbeterde vandaag nog even een schooltaak van achterbuurjongen L. Zijn antwoorden waren praktisch foutloos (al kan ik altijd een fout over het hoofd hebben gezien: dat moeilijke Nederlands is immers mijn tweede taal). Maar... Ik vond twee heel flagrante grammaticale fouten in de opgave! 

Is dat niet godgeklaagd? Hoe kunnen die studenten een correcte taal leren gebruiken als hun leerkracht taalfouten maakt? 

Gemis

Vandaag is het al acht jaar geleden dat mijn "Nononc" overleed. Twintig jaar geleden overleed onze vriend Dirk Lambrechts, een paar dagen later. Nu is het al vier jaar geleden dat mijn moeder Nany en mijn vroegere buurjongen René Steurs allebei op 22 oktober overleden. En Rogers nicht Jeannine Leduc verliet ons het jaar daarop, op 27 oktober.

Dat zijn slechts enkelen van de dierbaren die ons in de maand oktober verlieten. Als je daar ook de overledenen van de andere maanden aan toevoegt, krijg je een hele massa mensen die we moeten missen!

Daar dacht ik daarnet aan toen we beslisten om deze avond niet naar een lezing van Rombout Nijssen te gaan. Het onderwerp leek ons heel interessant, maar we rijden niet meer graag na zonsondergang.

Jammer, want we zullen zulke heemkundige avonden missen. Maar dat hoort blijkbaar bij het ouder worden ... net zoals afscheid moeten nemen van vrienden en familieleden.

Hendrik is 49 jaar geworden!

Vandaag werd Hendrik 49 jaar. Ik belde hem vanavond even op, denkende dat hij zijn verjaardag aan het vieren was met Debby en dat ze samen ook nagenoten van de feestelijkheden van eergisteren. Maar Hendrik bleek zich grieperig te voelen en op de achtergrond hoorde ik ook Debby hoesten. Dat werd dus waarschijnlijk een verjaardagsfeestje in mineur. Maar wel intiem, veronderstel ik.

Hendrik 40 jaar geleden, in La Pobla de Segur

Wij deden vandaag onze wekelijkse uitgebreide boodschappen. En het was opvallend hoe actief en opgewekt Roger is sinds hij dat medicijn niet meer slikt!