De hitte van vroeger en nu

Buiten, in de schaduw, haalden we vandaag even de 39°C en binnen, in de keuken, 30°C. Nauwelijks verdraaglijk. Ik ben eerlijk gezegd blij dat het vanaf overmorgen weer zal afkoelen.

Ik weet dat we eigenlijk niet mogen klagen, dat het bij onze drie kinderen binnen nog heter is. Ik weet ook nog goed dat we in 1976, in ons eerste flatje in Antwerpen, weken aan één stuk meer dan 30°C haalden. Ik herinner me hoe warm die lente en zomer waren in de ziekenhuiskamer van mijn vader, die in september van datzelfde jaar, net toen het weer wat frisser was geworden, overleed.

Ik herinner me ook heel goed de warme maand juli van 1994, die we hier doorbrachten (we woonden toen nog in Antwerpen en dit huis was ons “buitenverblijf”, dat Roger aan het opknappen was). Ik werkte die hele maand aan een vertaling, met binnentemperaturen van rond de 30°C en buiten zelfs enkele uitschieters tot 38°C. Ik weet nog hoe het zweet vaak van ons afdroop, hoe moe we soms waren, maar we kregen het huishoudelijke en andere werk toch nog gedaan.

Nu doen we bijna niets meer (behalve dat ik ’s avonds nog een paar kopjes, borden en glazen afwas en Roger de flesjes water in de koelkast aanvult). Koken doe ik niet en al het andere werk blijft liggen - werk dat we volgende week zullen moeten inhalen.

Het is overduidelijk: we verdragen de hitte veel minder goed dan vroeger. We zijn oud geworden!

Medjugorje

De verschijningen in Medjugorje intrigeren me al heel lang (ik heb ooit - gratis - een boek van "soeur Emmanuel" in het Nederlands vertaald). 

Deze avond laat viel ik op een heel interessante enquête over dat fenomeen. Vooral het medische experiment op de "zieners" trok mijn aandacht (ook al omdat het gesuperviseerd werd door een arts die ik al een hele tijd volg online: dokter Joyeux). De "zieners" zouden letterlijk "in trance" zijn tijdens die "verschijningen". 

Echt, een heel interessante enquête!

De gazpacho wacht wel

Ik heb deze avond de volgorde van de gerechten omgewisseld, en na de vis met sla en tomaten hadden we geen honger meer voor de gazpacho. Wat geen probleem is, want die blijft desnoods nog enkele weken goed.

En weer hoefde ik zelfs niet te koken. Wat ik met deze hitte (we haalden bijna 35°C vandaag) zeer apprecieer! Het was dan ook een luie dag, met veel lectuur en nu kijken naar een nieuwe reeks video's van Céleste, Charlotte en hun baby, die een nieuwe trektocht zijn begonnen.

Roger slaapt vrij veel, maar zolang hij voldoende drinkt, lijkt me dat oké.

Huishoudelijke probleempjes

Na nog een siësta voor Roger deze middag (ik heb de indruk dat die hitte hem uitput) deden we onze wekelijkse boodschappen. Daarvoor stel ik altijd eerst een weekmenu op, rekening houdend met wat ik nog in de koelkast of de diepvriezer heb - en daar was niets meer bij dat ik met deze hitte graag klaarmaak.

Voor deze avond stond dus op het menu: gazpacho gevolgd door gerookte forel met rucola en kerstomaten. Helaas, na zijn halve liter gazpacho had Roger helemaal geen honger meer. Ikzelf kreeg drie uur later wel nog een beetje honger en ik at dus maar wat brood met kaas en enkele tomaatjes. 

Op zich is dat allemaal geen probleem... maar mijn zorgvuldig opgestelde weekmenu schuift daardoor wel één dag op (en misschien nog meer, want morgen wordt het nog warmer en heb ik ook gazpacho voorzien als "voorgerecht"). En natuurlijk moet ik er ook voor zorgen dat we niets hoeven weg te gooien en dat de etenswaren niet over hun houdbaarheidsdatum geraken. 

Dat betekent dus morgen opnieuw plannen! Wanneer heeft een huisvrouw eigenlijk verlof?  

Een aangenaam uurtje ondanks de hitte

Ik kreeg dit filmpje voorgesteld door YouTube. De spreekster vertelt over haar weerkerende gewrichtspijnen en raadt haar lotgenoten aan trouw hun medicijnen te slikken. Niet echt overtuigend, vond ik, want zonder medicijnen, enkel door niet eender wat te eten, bereik ik blijkbaar nog een beter resultaat dan zij.

Dit gezegd zijnde, de huidige hitte lijkt mijn gewrichten geen deugd te doen: ondanks mijn "dieet" krijg ik de jongste dagen afwisselend pijnscheuten en een branderig gevoel in mijn vingers, enkels en knieën. 

Ik was dan ook heel blij dat er deze middag, tijdens de receptie na het uitreiken van het "Gouden Lowieke", niet enkel cola en limonades maar ook water werd aangeboden. 

Deze middag kregen de leerlingen van de Heerse scholen in het BASS inderdaad de resultaten te horen van die literaire wedstrijd georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. 

Ondanks de temperatuur die steeg tot 34°C in de schaduw, was het in het gebouw dit jaar aangenaam koel (vorig jaar was het er echt broeierig, herinner ik me). Het werd dus een aangenaam uurtje, met blije kindergezichten, het voorlezen van enkele opstellen en gezellig gekeuvel met heemkundeleden en de bibliothecaresse.

Vaak komt de oplossing vanzelf

Het is nog steeds heel warm en we doen echt niet veel, behalve lezen.

Maar... deze avond werd er aangebeld: onze nieuwe buur. Het huis, dat grenst aan onze tuin in de zijstraat, stond al een poosje te koop (en is nu dus blijkbaar verkocht).

Een heel vriendelijke jonge man vertelde ons dat hij enkele isolatiewerken wil laten uitvoeren waarvoor het plaatsen van een stelling in onze tuin noodzakelijk is. Hij vroeg of we daar bezwaar tegen hadden. Uiteraard hadden we daar niets op tegen!

We praatten nog wat. Hij vertelde over zijn vrouw, over hun plannen met het huis, en terloops kwamen we ook op zijn beroep: hij is dakwerker!

Toevallig zijn wij al een hele tijd op zoek naar een dakwerker. Niet voor een nieuw dak, maar omdat Roger niet meer in staat is om zelf regelmatig onze dakgoot proper te maken. En onze vroegere dakdekker is immers met pensioen.

Onze nieuwe buur beloofde dat hij voor die dakgoot zal zorgen! 

Eigenlijk wist ik het diep in mezelf, dat de oplossing ooit vanzelf zou komen!

Ik heb nog een beetje gelezen

Roger - die doodmoe was deze avond (door de hitte?) - is vrijwel onmiddellijk gaan slapen toen we thuiskwamen. Ik heb verder gelezen in dat dagboek. Ik heb heel dikwijls de neiging daar delen uit te kopiëren en misschien te bespreken, maar naarmate ik verder lees, besef ik dat het hele dagboek een studie waard is (en waarschijnlijk is die studie al gebeurd?).

Kijk, hieronder een voorbeeld: een uittreksel waarin Virginie Loveling vertelt hoe Duitse soldaten worden voor de gek gehouden door hun overheid:

"Bezoek van een bewoner uit Limburg. Altijd dezelfde verhalen van soldaten — voorbijrukken, soldatenlogees, soldateneuveldaden, van goed soldatengedrag ook daarbij. Maar het volgend nieuwe: De schrik van den IJzer is de nachtmerrie der troepen. Zoodra er spraak is daarheen te moeten, sidderen de moedigsten. Openbare vrees bij de overheden wordt wel — uit ontzag voor de tucht — niet uitgesproken, maar straalt uit alles door. En nu is er een bewimpeld middel uitgedacht om ze er als eene blij huppelende kudde naartoe te krijgen: ‘"Mannen, frisch auf!"’ klinkt het langs de rangen, ‘"wij trekken naar Duitschland."’ De trein neemt inderdaad de richting naar Luik. Omstappen daar en de voor 't meerendeel onwetenden in de aardrijkskunde zijn onbekend met het feit, dat ze westwaarts België doorkruisen zullen."