Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!

Na de inspanning een boeiend interview

Nadat ik vandaag mijn portie "gymnastiek" had gekregen (namelijk door onze overvolle werkkamer eindelijk schoon te maken), vond ik dat ik recht had op wat ontspanning. 

Dat werd dit interview over een tijdschrift dat ik al lang heel interessant vind, namelijk "Alternatif Bien-Etre". Een tijdschrift dat zich vooral verdiept in onderwerpen die een invloed hebben op de gezondheid, zoals voeding, preventie, natuurgeneeskunde, farmaceutische industrie, milieu, therapeutische innovaties en wetenschappelijke controverses.

In deze (Franstalige, maar de automatische vertaling valt mee) video gaat Emmanuel Duquoc, hoofdredacteur van het tijdschrift in op de verbanden tussen Bill Gates, de WHO en het grote volksgezondheidsbeleid dat ons dagelijks leven bepaalt. Hij gaat ook in op de financiering van de Wereldgezondheidsorganisatie, de nieuwe gezondheidswaarschuwingen in verband met het hantavirus, de groeiende rol van grote particuliere stichtingen in de wereldgezondheidszorg, maar ook op de invloed van economische belangen op bepaalde officiële aanbevelingen.

Tijdens dit gesprek loopt één vraag als een rode draad: worden beslissingen op het gebied van volksgezondheid uitsluitend ingegeven door overwegingen van volksgezondheid?

Een sociale dag

Ik ben vandaag heel sociaal geweest! Een hele poos over en weer gemaild met Matadi-vriendin Sabine. We zijn niet zeker dat onze afspraak in augustus zal kunnen doorgaan, wegens ziekte van haar man. We houden alleszins allebei die dag vrij en we zien wel...

Daarna, na onze wekelijkse boodschappen, een lang telefoontje gevoerd met straatgenote V. die me erop wees hoeveel mensen (en vaak vrij jonge) er deze maand wel plots overleden zijn in ons dorp. Door de hitte?

En deze avond heb ik nog even gechat met de moeder van Debby.  Gelukkig hoefde ik niet te koken: deze avond stonden er mosselen op het menu, en die maakt Roger altijd klaar.

Nationale feestdag in familiekring

Vandaag werden we verwacht bij dochterlief en schoonzoon, waar Zeger ook al op ons wachtte... met een verrassing: een tricolore lint, want het is immers 21 juli (en dan is het niet enkel de verjaardag van mijn tante-vriendin Françoise 😃)! Elena en Eva gaven ons een dikke knuffel en Eva had ook een cadeautje voor ons: een prachtig zelfgemaakt armbandje (als ik goed begrepen heb in macramé).

Het was zalig zomerweer en we zaten een hele tijd in de tuin, in de schaduw van een parasol, te keuvelen en bij te praten. Iedereen miste wel Matthias, die op scoutskamp is.

Zeger vertelde over De MEL van dit jaar, de meisjes en hun ouders over hun vakantieactiviteiten, we spraken over de voorbije hittegolf en, vermits Zeger weer nieuwe spelletjes bij zich had, gingen we iets later "Set" spelen op het terras.

En dan gingen we aan tafel voor een heerlijke stoofschotel met gebakken aardappeltjes en door Eva aangemaakte salade, gevolgd door een ijsje met verse aardbeien. Ik heb gesmuld (deze keer ook van het dessert). 

Daarna speelden de kinderen en kleinkinderen nog een spelletje, maar zijn Roger en ik (na nog een kopje koffie of thee) terug naar Haspengouw gereden. 

Gezellig weekend met Debby en Hendrik

Vrijdagavond haalden we Hendrik en Debby af aan het station van Sint-Truiden. Thuis wachtte een heerlijke schotel met gevulde courgettes en paprika's op ons (het bereiden ervan had me heel wat zweet gekost, want die dag was het nog echt heet). Na ons avondmaal brachten we een heel gezellige avond door in de bibliotheek, zowat de koelste kamer in huis. We discussieerden, Debby toonde mij de heel lovende reactie van de uitgever op haar gedichten, we dronken een biertje en bleven weer tot heel laat (vroeg eigenlijk) keuvelen en nieuwtjes uitwisselen. Ik vond het wel jammer dat we zo'n mooie avond niet op ons terras konden doorbrengen. Later in het weekend heeft Hendrik wel even gebruikgemaakt van het terras, maar ik wilde niet tussen het onkruid gaan zitten.

Gisteren, zaterdag, was het al veel minder heet en het bereiden van ons avondmaal (alu gobi deze keer) ging dus veel vlotter dan het koken op vrijdag. De "kinderen" maakten nog een wandeling in de buurt en weer brachten we de avonduren door in de bibliotheek. Hendrik vertelde ons onder andere over het "panpsychisme" . Ik kende de term niet maar hij dekt ongeveer hetzelfde als wat ik al heel lang denk. 

Vandaag maakten Hendrik en Debby na onze late brunch een lange wandeling (naar Mettekoven en Klein-Gelmen) waar Roger en ik jammer genoeg niet aan deelnamen. En 's avonds nodigde Roger ons uit in de Winston, waar we naar gewoonte heel lekker en copieus hebben gegeten voor niet te duur. We zaten op het terras... en tegen het einde hadden we het op het randje van koud: de thermometer haalde nog maar 18°C.

En dan reden we de "kinderen" naar het station  van Sint-Truiden waar we afscheid van elkaar namen. 

Euthanasie in Frankrijk

Ik lees zopas dat euthanasie nu wel toegelaten wordt in Frankrijk. En ik stoot op heel veel negatieve reacties, zoals bijvoorbeeld deze, die ik grotendeels onderschrijf. Eigenaardig genoeg heb ik in ons land nooit zulke reacties gehoord (of heb ik ze gewoon gemist?) maar wel heel enthousiaste reacties gehoord op euthanasie, om te beginnen van Rogers nicht Jeannine Leduc (uiteraard) maar ook bijvoorbeeld van mijn moeder Nany en veel vrienden waaronder Karel. 

Als ik zeg dat euthanasie betekent dat een arts een patiënt doodt, antwoorden ze dat hij de patiënt integendeel "verlost".