zondag 2 augustus 2020

Telefoneren en schoonmaken

Weer veel telefoontjes vandaag. Naar Nany uiteraard maar ook van vrienden, in verband met het plotse overlijden van onze vriend Jan. We zijn allemaal geschokt!

Ik telefoneer niet meer handenvrij: de mensen begrijpen me dan vaak niet (spreek ik zo stil? Of articuleer ik zo slecht?  Dat zou kunnen, want dat zit een beetje in onze familie).

Nu loop ik niet meer rond met de hoorn maar blijf ik braaf zitten, met de telefoon in mijn hand terwijl mijn elleboog steunt op tafel. De pijn in mijn armen is bijna verdwenen... maar nu doen mijn polsen (vooral de rechtse) geregeld pijn! 
Dat zal niet meevallen als ik eindelijk het poortgebouw onder handen neem (ik heb immers geen excuses meer om het niet te doen vermits de wespen verdwenen zijn)!

Ha, maar voor volgende week wordt een hittegolf aangekondigd. Misschien toch een reden om dat werk nogmaals uit te stellen? 

zaterdag 1 augustus 2020

Avondbezigheden

O ja, waarom zit ik hier, in die te warme werkkamer, vragen jullie je waarschijnlijk af? Wel, we hebben geen (voor ons) fatsoenlijk tablet en meestal brengen Roger en ik dus onze avonden hier door, tegenover elkaar, elk aan zijn pc. Maar... daarna liggen we wel héél dicht bij elkaar in bed!

Nadat ik vandaag al had gekeken naar de heel interessante video die Hendrik me stuurde over "Nederlands leren op één week", wilde ik kijken naar iets dat Roger me heeft aangeraden. Een virtuele reis naar Andalusië

'Het is wel heel politiek correct', waarschuwt Roger maar dat kan me niet schelen: ik ga gewoon even virtueel op reis!

Hitte: ik kan er niet meer tegen!

Ik weet niet hoe heet het was gisteren bij dochterlief maar we schatten rond de 38°C in de schaduw. Met alle gordijnen gesloten was het binnenshuis te doen, behalve eigenaardig genoeg op het toilet. 
In de schaduw van de bomen, waar we aperitiefden, was het, dankzij een briesje, aangenaam en later, nadat het iets of wat was afgekoeld, vond ik het perfect op het terras.

Ik hoor me nog "stoefen" dat ons huis koeler is en blijft!
Helaas, toen we gisteren thuiskwamen, bleek dat te kloppen voor de salon maar niet voor de verdieping noch voor onze werkkamer of de keuken waarvan de ramen uitkijken naar het zuiden, en dat hoewel de gordijnen er een hele dag waren dichtgebleven. 

Vandaag beloofde minder warm te worden maar tijdens onze korte wandeling, in de buurt van de kapel van Helshoven, heb ik toch gezweet. In het poortgebouw bleek de thermometer toch nog 31°C aan te duiden. En in de keuken was het zo warm dat ik mijn gepland avondmaal verving door gazpacho gevolgd door zalm en koude prinsesbonen met mayonaise. Ik zag immers op tegen het koken!

Op dit moment zit ik in onze werkkamer... en ik vind het er eigenlijk nog te warm! Voor morgen worden ons mildere temperaturen beloofd en daar kijk ik echt naar uit. Blijkbaar kan ik niet meer tegen de hitte!

Behalve die korte wandeling werd het eigenlijk een vrij luie dag. Veel aan onze vriend Jan zaliger gedacht uiteraard. Na de wandeling stelde Roger voor iets te gebruiken op het verruimde terras van het "Martenshof". Dat bleek helaas verdwenen (waarom?) en op hun eigenlijke terras was het veel te druk. Dus reden we maar naar huis. 

vrijdag 31 juli 2020

Naar de kindjes

We waren heel droevig toen we bij dochterlief aankwamen, dat merkten zij, haar man en de kindjes meteen. Er werd dan ook vrij vaak over onze vriend Jan de fotograaf gesproken, hoewel alleen onze dochter hem een paar keer heeft ontmoet.

En toch, ondanks die droefheid, de telefoontjes die Roger en ik pleegden, en zelfs ondanks het vreselijk hete weer, werd het een prachtige middag en avond. 

Bijgepraat en heel interessante conversaties gevoerd, onder andere over hun en onze reizen en over Corona uiteraard. 
Monopoly gespeeld met de kindjes (bedankt voor het speelgoed, Boudewijn!) en gezellig geaperitiefd in de schaduw voor we daarna op hun terras tot heel laat genoten van een barbecue en uitstekende wijn.




O ja, en dit moet ik onthouden. Schoonzoon vertelde ons dat ze op een van hun reizen naar Spanje hadden genoten van een heel eenvoudig maar lekker recept: met veel look gebakken doperwtjes en spek. 
Dat wil ik ook eens klaarmaken! 

Vriend Jan heeft ons verlaten

De nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik om 1 uur een mailtje van Zeger, die vlak bij onze vriend Jan de fotograaf woont. Hij had pas Jan door de brandweer uit zijn huis zien dragen.
Ondanks het late uur heb ik naar vriendin Seany  gemaild en Karel een sms gestuurd.

Deze ochtend een antwoord van Seany gevonden: onze vriend Jan is overleden. Hartinfarct.
We (en daarmee bedoel ik Roger, ik maar ook al onze Leuvense vrienden) zijn er echt niet goed van! Ik heb ook meteen (tante) Françoise verwittigd, want zij heeft Jan ook heel goed gekend.

Vandaag, voor en tijdens ons bezoek aan dochterlief (daar vertel ik seffens meer over), veel aan telefoon gehangen, onder andere met Seany. 
Seany sprak ook over het heengaan van Guy Missotten onlangs en over het contrast tussen de twee overlijdens: het eerste gewild en het tweede zo onverwacht. En ze betreurde terecht dat we in deze eigenaardige periode niet echt afscheid kunnen nemen van onze overleden vrienden.

Zeggen dat de eerste mensen die ik wilde uitnodigen na de Coronacrisis Jan en Seany waren! 
Rust zacht, lieve vriend Jan!

donderdag 30 juli 2020

Het wespennest is verwijderd

Deze ochtend kreeg Roger een mail van de brandweer: dat ze zijn formulier hadden verwerkt en ons zouden per telefoon waarschuwen van hun komst.
We durfden dus niet weg te gaan. Hoewel, tegen 17 uur dachten we "nu komen ze niet meer" en we zijn een half uur gaan wandelen in Heks.

Na het avondeten en de afwas begon Roger nog eens het gras in het nieuwe stuk tuin af te rijden terwijl ik onder andere mijn mails (waaronder ééntje van Elena!) doornam. En toen rinkelde onze vaste telefoon. De brandweer van Tongeren. Of ze nog mochten komen.

Om 20:35 uur waren ze er. Ik ben niet gaan kijken naar de verdelging maar na de operatie ging ik even naar het "koertje" en zag daar honderden wespen als in paniek rondvliegen. Ik kreeg tegelijk een angst- en schuldgevoel. 
'Nu zoeken ze naar het nest en de koningin,' vertelde Roger me, 'maar vermits ze die niet zullen vinden, gaan ze uiteindelijk dood.'

Om 22 uur ben ik nog eens gaan kijken. Er vloog geen enkele wesp meer rond. Ik was gerustgesteld... maar eigenlijk is het erg, want, zoals Roger opmerkte: we hebben een hele "volksstam" laten uitroeien! 

O ja, dat heeft ons 25 euro gekost.

woensdag 29 juli 2020

Wespen vernietigen?

Uiteindelijk besloten we het toch te doen!
Vandaag, terwijl ik aan telefoon hing met onze dochter en Roger buiten was maar de keukendeur had opengelaten, kreeg ik ineens een wesp op bezoek in onze werkkamer. Volgens mij zit ze er nog trouwens maar ik weet niet waar!

Ik vroeg Roger dat wespennest toch te laten weghalen, hij vulde dat formulier in... maar het duurde zo lang om "onze aanvraag te verwerken" dat Roger het uiteindelijk opgaf. Benieuwd of we iets gaan horen van de brandweer!
Ikzelf begon opnieuw te twijfelen. Maar ik ben toch zo ziekelijk bang van wespen!