Moederdag en oorlog

Ik besef ineens dat het vandaag "Moederdag" is. Net op de verjaardag van mijn moeder Nany zaliger, die zoveel belang hechtte aan dat soort feesten (en eigenlijk aan alle feesten)! 😊 

Maar 10 mei is tegelijk een triestige verjaardag. In 1940 werd de verjaardag van mijn moeder op een heel bijzondere wijze "gevierd", vertelde ze me geregeld (en heb ik overgenomen in mijn boek "Marraine"):

"Op vrijdag 10 mei 1940 werd ze niet gewekt door een gemoedelijke "Gelukkige verjaardag!" maar - rond vijf uur ’s ochtends - door een eigenaardig geluid. Was iemand zijn vloerkleden ("tapijten" werden die genoemd) aan het uitkloppen in de tuin? En dat zo vroeg al?

Ze stond op, kleedde zich aan, ging naar beneden en vroeg haar ouders wat dat lawaai betekende.

'Ocharme, Simonneke,' zei Marraine, 'het is oorlog!' Samen gingen ze naar buiten, en mijn moeder zag de Duitse vliegtuigen boven Heverlee vliegen. Er werd ook geschoten. Dat was het geluid dat haar zo vroeg had gewekt."

Tuin, terras en boeken

Vandaag namen achterburen P. en L. onze tuin verder onder handen en eindelijk heb ik weer het soort tuin waar ik van hou. Nu nog hopen dat ons terras weldra opnieuw in orde is, zodat we opnieuw van de tuin kunnen genieten en ik eventueel op dat terras kan liggen lezen.

Ikzelf heb, buiten een paar huishoudelijke taakjes, vandaag vooral gelezen (maar nog niet in de tuin dus). Het boek van Francis heb ik uit. Ik genoot van zijn schilderachtige stijl, rijke woordenschat en eruditie - die hij niet pronkerig tentoonspreidde, maar die in sommige passages duidelijk doorschemerde - én van het verhaal over zijn heel avontuurlijke leven!

Wolken

Tijdens onze boodschappen vandaag viel me de mooi bewolkte hemel op en heel spontaan zei ik tegen Roger: "Kijk, een Matadilucht".

De witte wolken herinnerden me inderdaad de meeste luchten in Matadi. En nog iets: de dag dat we terugkeerden naar België. 

Op die 18 juni 1960 was ik tegelijk ontzettend ontroerd eindelijk mijn "marraine" en "Nononc" weer te zien, én nostalgisch naar het land waar ik opgroeide, en waarvan ik toen al vermoedde dat ik het nooit zou weerzien. Die avond ging ik met mijn mama en marraine even de tuin in en daar vielen me de witte wolken op. Dezelfde wolken als vandaag, en ik herinner me dat ik toen dacht: "De wolken zijn tenminste  dezelfde gebleven".

IJverige en vruchtbare dag

We hadden vandaag afgesproken met vriend Karel. De middag verliep volgens dezelfde, gezellige routine als altijd: eenvoudig maar lekker eten in De Brug, bijpraten, herinneringen ophalen, spreken over onze lectuur, Karel terug naar huis brengen.

Daarna reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. In de cafetaria wisselden we bij een wijntje, een thee of een biertje familie- en andere nieuwtjes uit tot ongeveer 17 uur en daarna reden Roger en ik terug naar Haspengouw.

Waar ik meteen begon te kijken naar een video die Roger me had aanbevolen, over de "poète maudit" Baudelaire en zijn "Les Fleurs du Mal". Het enige boek uit de bibliotheek van mijn vader dat ik als tiener niet mocht lezen, maar dat ik later, al in het eerste jaar Romaanse filologie, wel moest (eigenlijk "mocht", want het fascineerde me meteen) ontleden. Wat moet Frans onderwijzen in deze tijd tof zijn, met al die mogelijkheden!

Rond 21 uur kregen we weer een beetje honger en aten we wat brood met kaas, toen de secretaris van Heemkunde Groot Heers, Ludo D. aanbelde. Hij en Roger moesten immers nog een administratief detail regelen voor Heemkunde. We dronken wel nog even samen gezellig een biertje alvorens Ludo weer naar huis reed.

Het is nu 23:30 uur en ik ga nog even verder lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne.

Het verleden keert weer

Een heel kort verslag vandaag, want ik ben druk aan het lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne. 

Ik vind het boek zo ongelooflijk goed dat ik het toch maar even aan vriendin Sabine liet weten (ik stuurde haar dus een mailtje) en vrijwel meteen kreeg ik een antwoord. Ja, ze had geen tijd meer gevonden voor mij, te druk bezig zijnde met dat project, en of we toch niet opnieuw zouden "corresponderen". We spreken normaal gezien deze zomer al af in De Horne (ik voel me niet meer in staat thuis uitgebreid te "ontvangen").

Tussendoor vandaag berichtjes en mailtjes van zus en broer gekregen. In het programma "Blind gekocht" van de VTM ging het even over "ons" vroeger huis in 's Gravenwezel, het huis dat mijn moeder Nany destijds verkocht aan onze Matadi-vrienden Roger en Lily Beeckman en dat nu weer te koop staat. 

Via neef Anton kreeg ik zelfs een stukje van dat programma te zien (Roger en ik kijken daar nooit naar) en echt, het was nostalgie troef!

Intolerant voor intoleranten?

Nadat ik vandaag eindelijk de keukenvloer een beetje had schoongemaakt en de wasmachine aan het werk gezet, las ik een leuk artikel van Rik Torfs: "Intolerant voor intoleranten". Ondertussen kreeg ik een berichtje dat het boek van Francis Dossogne vandaag zou geleverd worden.

Terwijl ik op die bestelling wachtte, dacht ik na over die "vrijheid van meningsuiting" waar Rik Torfs het over had in zijn artikel en toen ik later naar "Tocsin" wilde luisteren, viel ik op een heel interessante uitzending, met onder andere Alexandra Henrion-Caude. Het is in het Frans en de vertaalde ondertitels (via de instellingen onderaan de video) laten echt te wensen over, maar het Transcript kan wel automatisch in degelijk Nederlands vertaald worden. 

Alexandra Henrion-Caude vertelt er dat zij in 2021, na het lezen van Pfizerdocumenten, al had gewaarschuwd voor mogelijke bijwerkingen die nu aan het licht komen, maar dat ze toen constant gecensureerd werd. Ze was een van de mensen die niet akkoord gingen met de "heersende mening" en dus werd ze beschuldigd van "desinformatie". Typisch!

Ondertussen is, tijdens ons avondmaal, het boek van Francis Dossogne aangekomen en ik ga nu dus lezen. En hopelijk eindelijk ontdekken wat er allemaal echt gebeurd is in zijn leven! 

Zondag, rustdag?

Het was vandaag zondag en dus heb ik zelfs niet even de keuken geveegd, hoewel dat echt nodig was. Rogers voeten brachten immers veel vuil mee terwijl hij probeerde ons terras opnieuw gebruiksklaar te maken. En dat is geen lachertje op zijn leeftijd: al die jaren dat die afbraakmaterialen daar lagen, groeide het onkruid eronder vrij en weelderig tussen de tegels.

Ikzelf heb vandaag enkele uren besteed aan het nalezen van het volgende nummer van "Oostland" (dat beschouw ik immers niet als “slavenwerk”).

Het wordt een interessant nummer en wat me opvalt: de kwaliteit van de prozastukken is echt verbeterd.