Cafépraat?

Hoewel ik nog geen boek van hem heb gelezen, intrigeert de Franse schrijver Marc Auburn me al heel lang. En onlangs had ik ergens iets gelezen over een zekere Georges Vieilledent over wie ik meer wilde te weten komen. 

Ik zocht deze middag meer informatie over hem en viel toch wel op een gesprek tussen Georges Vieilledent en Marc Auburn! Het ging over wetenschap en spiritualiteit, muziek, geluidsgolven en geneeskunde, religie en politiek. Heel interessant maar vooral weer heel intrigerend. Het is in het Frans, maar de Engelse ondertitels zijn heel goed. Misschien moet ik eindelijk eens een boek van Auburn lezen?

Na ons avondmaal stelde Roger me een gesprek voor tussen Maarten Boudry en Marlies Dekkers (op De Nieuwe Wereld). Niet echt oninteressant, maar ik moest toch vaak terugdenken aan wat Zeger onlangs zei tijdens een van onze gesprekken, namelijk dat "filosofie (vaak interessante) cafépraat is"!

Godgeklaagd

Ik verbeterde vandaag nog even een schooltaak van achterbuurjongen L. Zijn antwoorden waren praktisch foutloos (al kan ik altijd een fout over het hoofd hebben gezien: dat moeilijke Nederlands is immers mijn tweede taal). Maar... Ik vond twee heel flagrante grammaticale fouten in de opgave! 

Is dat niet godgeklaagd? Hoe kunnen die studenten een correcte taal leren gebruiken als hun leerkracht taalfouten maakt? 

Gemis

Vandaag is het al acht jaar geleden dat mijn "Nononc" overleed. Twintig jaar geleden overleed onze vriend Dirk Lambrechts, een paar dagen later. Nu is het al vier jaar geleden dat mijn moeder Nany en mijn vroegere buurjongen René Steurs allebei op 22 oktober overleden. En Rogers nicht Jeannine Leduc verliet ons het jaar daarop, op 27 oktober.

Dat zijn slechts enkelen van de dierbaren die ons in de maand oktober verlieten. Als je daar ook de overledenen van de andere maanden aan toevoegt, krijg je een hele massa mensen die we moeten missen!

Daar dacht ik daarnet aan toen we beslisten om deze avond niet naar een lezing van Rombout Nijssen te gaan. Het onderwerp leek ons heel interessant, maar we rijden niet meer graag na zonsondergang.

Jammer, want we zullen zulke heemkundige avonden missen. Maar dat hoort blijkbaar bij het ouder worden ... net zoals afscheid moeten nemen van vrienden en familieleden.

Hendrik is 49 jaar geworden!

Vandaag werd Hendrik 49 jaar. Ik belde hem vanavond even op, denkende dat hij zijn verjaardag aan het vieren was met Debby en dat ze samen ook nagenoten van de feestelijkheden van eergisteren. Maar Hendrik bleek zich grieperig te voelen en op de achtergrond hoorde ik ook Debby hoesten. Dat werd dus waarschijnlijk een verjaardagsfeestje in mineur. Maar wel intiem, veronderstel ik.

Hendrik 40 jaar geleden, in La Pobla de Segur

Wij deden vandaag onze wekelijkse uitgebreide boodschappen. En het was opvallend hoe actief en opgewekt Roger is sinds hij dat medicijn niet meer slikt! 

Eindelijk

Vandaag ging Roger nog eens naar de dokter. Hij mag opnieuw overstappen op zijn vroegere medicijnen. En dat mag zelfs meteen, omdat ik rekening had gehouden met die mogelijkheid (en er zelfs zeker van was dat het zou gebeuren) en hem daarom de voorbije twee dagen dat nieuwe medicijn niet had gegeven. Er moeten immers minstens 36 uur liggen tussen de inname van het ene en het andere medicijn.

We zijn natuurlijk blij, maar ik vind het heel erg dat het allemaal zo lang heeft moeten duren.

Geslaagde presentatie van "Geniepige beroering"

Vandaag presenteerde Debby in het Antwerpse haar bundel "Geniepige beroering Dwalen in emoties". Wij trotseerden dus nog eens die akelige "313". Helaas, kwamen we een halfuur te laat aan omdat we 40 minuten in een file stonden ten gevolge van een ernstig ongeval in Ranst.

De feestelijkheden waren dus al begonnen toen we, na het zoeken van een parkeerplaats, de zaal binnenkwamen. Een oom van Debby zorgde voor de aankondiging van lezers, zangers en muzikanten. We genoten achtereenvolgens van enkele voorgelezen gedichten, muziek en liedjes, gebracht door vrienden van Debby.

Terwijl ik daarna Debby hielp haar bundel te verkopen en zij exemplaar na exemplaar signeerde, kregen we toch de tijd om ons even te onderhouden met de aanwezigen. Buiten de vele vrienden van Debby en Hendrik (onder wie Frank, die vroegere leerling die ik zo apprecieerde en met wie ik, net zoals vroeger op de speelplaats, even filosofeerde), waren er uiteraard enkele familieleden van Debby (haar moeder had lekkere gebakken bananen klaargemaakt),  Zeger, Hendrik, dochterlief en schoonzoon met de drie kindjes, én mijn Antwerpse vriendin Jeannine met wie ik eindelijk nog even kon keuvelen.

Een geslaagde presentatie van een prachtige bundel (de vader van Debby zorgde voor de cover) dus. Jammer genoeg moesten we al vrij vroeg terug naar Haspengouw rijden zodat we voor het invallen van de duisternis thuis zouden zijn.

Hieronder enkele eigen (slechte) foto's. Zeger maakte er veel betere, maar die zijn nog niet beschikbaar.

Ik voel me schuldig

Het zit zo. Een vriendin uit Antwerpen die geregeld (hoewel, soms maar om de vier, vijf of nog meer maanden) telefoneert, vertelde me bij haar laatste telefoontje over haar gezondheidsproblemen. Ik belde haar daarna een paar keer terug (ze heeft geen pc, vandaar dat ik telefoneerde en niet mailde). Toen leek alles weer in orde en had ik zelfs (waarschijnlijk onterecht) de indruk dat ik ongelegen kwam.

Dat was begin augustus, als ik me goed herinner. Ik hoorde sindsdien niets meer van haar en dacht dus dat ze helemaal genezen was.

Maar vandaag belde ze me. Wat ze me allemaal vertelde, kwam eerst een beetje verward over, maar daarna gaf ze haar echtgenoot even aan de telefoon, zodat hij me chronologisch op de hoogte kon brengen van wat ze allemaal had meegemaakt sinds ons laatste telefoontje.

Enkele opnames op een spoedafdeling, zes weken ziekenhuis en zes weken revalidatie, én tussendoor nog allerlei andere onplezierige "avonturen".

Daarna kreeg ik mijn vriendin zelf terug aan de lijn. Ze vertelde me onder andere dat ze me gemist had! En ik voelde me zo schuldig: waarom heb ik toch die telefoonfobie?