Niet veel gedaan?

Het is heet, de werklui aan de overkant hielden al ’s middags op met werken. En volgens overbuurvrouw Marie-Claire, die even kwam bijpraten, wordt het de volgende dagen nog warmer. Ik heb vandaag niet naar het weerbericht geluisterd of gekeken, maar ik vermoed dat de hitte inderdaad nog enkele dagen zal aanhouden.

Ik heb eigenlijk weinig gedaan vandaag, of beter: ik heb veel gedaan, maar weinig “gewerkt”. Diepgaande gesprekken gevoerd met Marie-Claire, die onlangs voor de tweede keer grootmoeder werd, enkele mails - waaronder een lange mail van Matadi-vriendin Sabine - beantwoord, een telefoontje gevoerd, opnieuw het reisdagboek van mijn oudoom Theo gelezen en nu, na ons avondmaal, ga ik nog een aantal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken.

En daarna ligt er een dik boek op mij te wachten: de "Oorlogsdagboeken" van Virginie Loveling. We hebben dat boek al heel lang, maar telkens stelde ik de lectuur ervan uit. Vandaag heb ik beslist dat het er echt van zal komen!

Gewetensonderzoek

Ik belde vandaag even naar straatgenote V. Gewoon om te keuvelen omdat ik weet dat ze dat graag heeft. Ze vertelde me dat ze me al enkele keren tevergeefs had proberen te telefoneren (V. en ik bellen elkaar op onze vaste telefoon en dat maakt dat ik niet spontaan zie als ik een oproep heb gemist). En dat ze toch zo blij was dat ik haar nu zelf belde. 

Dezelfde reactie kreeg ik onlangs van Antwerpse vriendin Greet toen ik haar belde nadat ik had gezien dat ik een oproep van haar had gemist op mijn gsm.

En... ik begin me af te vragen waarom ik dat zo zelden doe, spontaan iemand opbellen. Jawel, ik weet dat de voornaamste reden is dat ik liever schrijf dan praat (wat mis ik al die vroegere brieven!) én dat de tweede reden is dat ik altijd vrees ongelegen te komen. Je moet immers met zoveel "onbeleefde" uren rekening houden: etenstijd, journaaltijd, dutjestijd, enzovoort.  Maar toch, als ik weet dat een telefoontje die bepaalde persoon meestal plezier doet, waarom bel ik hem of haar niet vaker? 

Ik hoorde het lawaai niet!

Ik heb zelden zo goed geslapen als vannacht, mét die oordopjes! Ik was deze morgen zo opvallend uitgerust dat ik me afvroeg of ik ook na de bouwwerken niet beter een beroep zou blijven doen op die dopjes.

Roger, die ze niet heeft willen gebruiken, beweert dat hij ook heel goed geslapen heeft, maar was de hele dag opvallend slaperig. Dat kan aan de hitte gelegen hebben (de buitentemperatuur bereikte 34 °C, maar in huis steeg de thermometer niet boven de 26 °C), maar gezien het gedreun waarop ik getrakteerd werd toen ik deze ochtend die oordopjes uitdeed, vermoed ik dat hij na 6.30 uur verschillende keren wakker is geschrokken van het lawaai.

Gewijzigde plannen

Op ons programma stond voor vandaag een etentje in "De Brug" met vriend Karel, daarna een bezoekje aan schoonzus L., en voor morgen: boodschappen doen.

Vlak voor we naar het Leuvense vertrokken, keek ik echter de website van "De Brug" na en merkte ik dat het restaurant vandaag en morgen gesloten is. We belden dus naar Karel met de bedoeling onze afspraak en het bezoek aan L. uit te stellen, zodat we al vandaag onze boodschappen konden doen en tijdens de aangekondigde hitte van de volgende dagen niet meer naar buiten hoefden. Karel stelde echter voor om dan maar naar "Lunch Delight", vlak naast de Carrefour, te gaan.

Een uurtje later zaten we met ons drieën te smullen in dat Chinese restaurant, waar Karel meteen werd herkend door de serveerster. We vragen ons telkens af hoe die Chinese restaurants aan zulke lage prijzen kunnen werken: we aten en dronken voor 20 euro per persoon (hierboven zie je Karels en mijn gerecht) en kregen bovendien voldoende overschot mee naar huis voor nog een volledige maaltijd.

Om 14 uur sloot het restaurant en waren wij min of meer uitgepraat. Karel, die vlakbij woont, liep terug naar huis en wij besloten naar Haspengouw terug te rijden en toch al onze boodschappen te doen. Eerst en vooral kochten we oordopjes. Want de bouwwerken, die zo stil begonnen, beginnen ons nu ernstig te storen: al om 6.30 uur vanmorgen werden we gewekt door gezoem, gedreun en gebonk.

Ik ben blij dat we die boodschappen nog vandaag deden, want morgen wordt hier opnieuw meer dan 30 °C aangekondigd en dat is te heet voor Roger. Hopelijk slapen we (en vooral hij) nu ook beter!

De pijp van Maigret

Ik keek deze avond nog eens naar een aflevering van "Les enquêtes de Maigret", namelijk "La pipe de Maigret".

Op een zeker ogenblik heeft Maigret (heel slecht gezind op dat moment, omdat hij zijn favoriete pijp kwijt is) te doen met een vrouw die heel fier beweert dat ze er wel heeft voor gezorgd dat haar echtgenoot geen pijp of wat dan ook rookt. En dan hoor je Maigret (heel stilletjes) zeggen: "Ocharmen die man!". Een zo typische reactie voor die tijd, toen in onze maatschappij roken nog aanvaardbaarder was dan zich volproppen met zoetigheden.

Bouwwerken

We waren zo blij toen de rust was weergekeerd en nu vreesden we dat die rust opnieuw verstoord zou worden. En ons uitzicht zal veranderen: op de wei tegenover ons huis, met een prachtige kerselaar waar we tot nu toe op uitkeken, gaan bouwwerken beginnen!

Vandaag zijn die werken effectief gestart... en ze verliepen zo opvallend stil dat we er geen hinder van ondervonden. De kerselaar is wel al verdwenen.

Zullen wij nog ooit gaan kijken?

Naar het schijnt was het optreden van "De Reizende Reiger" een succes gisteren. Eva (die ging kijken met haar ouders - Elena en Matthias bleven thuis om te studeren) "vond het heel leuk", schreef ze me, "maar ze was doodmoe daarna, want het was heel laat geworden".

Zullen wij nog ooit kunnen gaan kijken?