Toekomstige euthanasiewet in Frankrijk

Ik hoor hier (op "Tocsin") dat die toekomstige euthanasiewet in Frankrijk nog "liberaler" dreigt te worden dan bij ons:  op slechts drie dagen is alles "volbracht", de dokter mag de familie (ouders, echtgenoot) niet informeren over de bedoelingen van zijn (soms heel jonge of depressieve) patiënt, derden (familieleden, vrienden) mogen niet tussenkomen in het nemen van de beslissing, enzovoort. 

Zeggen dat ik me al zoveel vragen stelde bij de Belgische euthanasiewet!  Ik hoor ook dat in Frankrijk voor (letale) sedatie vaak hetzelfde middel wordt gebruikt als voor euthanasie (ik weet uiteraard niet of dat bij ons ook het geval is). En je hoort er ook over het gebruik van Rivotril in rusthuizen tijdens de sanitaire crisis. 

Frans Depeuter overleden

Deze ochtend vonden we een doodsbrief in de brievenbus: Frans Depeuter is vorige zaterdag overleden. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, we hadden hem al een hele tijd niet meer ontmoet, maar toch schrokken we (we hadden immers geen kranten gelezen dit weekend)! Sic transit...

Werk voor de boeg

Rogers computer is klaar (weliswaar vandaag nog met veel hulp op afstand van Hendrik). Hendrik zorgde ook voor een heel plezante screensaver: door AI gemaakte tekeningen op basis van foto’s van Roger en mij; als ik er eentje te pakken krijg, post ik die hier wel eens!

Nu wacht Roger veel werk, onder andere het bijwerken van de boekhouding voor Heemkunde Groot-Heers. En mij helpen opruimen, want zijn rommel is er nog steeds… en zelfs nog groter geworden!

Doodmoe maar heelhuids thuis!

Vandaag zouden we Rogers nieuwe computer gaan halen bij Hendrik en Debby. Op het laatste nippertje twijfelden we even, want er werd sneeuw voorspeld. Maar als we het uitstelden, moesten we minstens tot volgende zondag wachten (Roger wil niet naar het Antwerpse rijden door de week).

Uiteindelijk waagden we het erop. Hendrik en Debby wonen gelukkig al lang niet meer in het centrum van Antwerpen (daar durft Roger al helemaal niet meer te rijden) en, mits niet te veel treuzelen, konden we vóór de verwachte sneeuwval weer thuis zijn.

We kwamen goed op tijd aan. Hendrik legde Roger de nodige zaken uit (ondertussen mocht ik nog enkele gedichten van Debby lezen en echt, ik vind ze heel goed). Maar helaas: vroeger dan verwacht werden we verrast door de sneeuw.

We namen snel afscheid en reden heel voorzichtig terug naar Haspengouw. De sneeuw bleef maar vallen, we reden heel traag (en deden meer dan twee uur over het traject) en kwamen doodmoe maar heelhuids thuis aan. Waar ik meteen voor ons avondmaal zorgde (een restje preisoep en daarna niertjes voor Roger en een restje gratin voor mij).

Roger is nu een dutje aan het doen (die autorit was echt te vermoeiend voor hem; hij zei trouwens dat hij het nooit meer waagt als er sneeuw wordt aangekondigd). Zodra hij wakker wordt, help ik hem zijn nieuwe pc te installeren.

La Chapelle d'Angillon

Je zou echt zeggen dat YouTube me heel goed kent: deze avond kreeg ik een bezoek aan het kasteel van La Chapelle d'Angillon voorgesteld. Het geboortedorp van Alain Fournier dat we een paar keer hebben bezocht (maar het kasteel zelf hadden we nooit bezocht). 

Het kasteel herbergt ook een museum over Alain Fournier: ik ga nu kijken (en genieten van die "digitale uitstap", daar ben ik zeker van).

Jan Gerits en de Limburgse monografieën

Ik probeerde al enkele dagen Jan Gerits te bereiken (aan telefoon of via e-mail) maar ik kreeg geen respons. Ik maakte me dus weer zorgen en overwoog nog eens contact op te nemen met Jo Corstjens. Deze middag echter antwoordde Jan meteen aan de telefoon en we hingen een goed halfuur aan de lijn. 

Jan is boos, en met reden, vind ik: de Limburgse monografie van december vorig jaar, die geschreven zou worden door Bert Stoffels, is nog steeds niet klaar! De eerste monografie van dit jaar moet volgende maand al verschijnen en daarvoor had Jan gerekend op Jo die er een zou wijden aan Alex Marut. Jo geraakt echter ook niet klaar en dus zal Jan waarschijnlijk een monografie, die hij al klaar had voor juni 2026, in maart laten verschijnen. 'Maar dat betekent waarschijnlijk dat ik ze dit jaar weer allemaal moet schrijven,' klaagde Jan.

Langs de andere kant vertelde hij me enthousiast over enkele weinig bekende schrijvers aan wie hij graag nog een monografie zou wijden. Dat schrijven is voor Jan heel zijn leven, dus stelde ik hem voor eventueel, als hij echt geen andere auteurs vindt voor de monografieën, er zelf nog een tweetal per jaar te  schrijven. Hij zou erover nadenken.

Te snel!

2026 lijkt me pas begonnen en toch is het vandaag al 12 februari en hoor en lees ik al overal over Sint-Valentijn, carnaval en het krokusverlof (vastenverlof mag men niet meer zeggen).  En zag ik daarstraks in de "Action" (waar we even waren om een nieuwe koptelefoon voor mij te kopen) al heel veel paasversieringen.

Voor mij ging 2025 veel te snel voorbij en nu lijkt de tijd nog sneller te gaan (hoewel ik probeer hem te "vertragen" door niet te veel verplichtingen aan te nemen). Wat is er gaande? Word ik alleen maar heel oud?