Gisteren deed Sinterklaas zijn intrede in Antwerpen. Voor Elena, Matthias en Eva is het toverachtige rond Sinterklaas voorbij. Ze willen wel dat Roger en ik nog "Sinterklaas spelen" (en dat doen we binnenkort) maar ik weet nu al dat ze, net zoals vorig jaar, de geschenken even gaan bekijken, en dan meteen met wat anders zullen bezig zijn. Ik denk soms dat wij, de volwassenen, nog het meest heimwee hebben naar dat sprookjesachtige feest.
En vandaag herinnerde ik me dat onze jonge Turkse buurvrouw in Antwerpen me eens vroeg hoe het kwam dat Sinterklaas alleen in de school iets bracht voor alle, en dus ook Turkse, kindjes, maar dat Turkse kindjes thuis nooit het bezoek kregen van Sinterklaas. Toen heb ik die pas getrouwde vrouw moeten uitleggen hoe de vork in de steel zat. En reken maar dat sinds dat jaar ook haar jongere broertjes en zusjes en later haar eigen kinderen het bezoek kregen van Sinterklaas!
En toch... Het heeft maar een haar gescheeld of onze kinderen kregen ook niets van Sinterklaas: ik heb me als jonge moeder lang de vraag gesteld of het niet verkeerd was om tegen kleine kinderen te "liegen". Maar uiteindelijk besloot ik dat ze, net zoals ik vroeger, mochten genieten van al de magie van dat feest!


