Tussen rust en bezorgdheid

Geen enkele verplichting vandaag, ik hoefde zelfs niet te koken, want we hadden pompoensoep en gevulde courgettes van gisteren over. 

Roger kreeg nieuws van ons ziek familielid in Spanje: het lijkt de goede kant op te gaan. En ik had een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits. Hij maakt zich echt (en terecht, denk ik) zorgen voor zijn Limburgse monografieën. Hij stelde zelfs voor dat ik opnieuw de lay-out zou verzorgen en eventueel op zoek zou gaan naar een andere drukker. Hoewel ik hem gelijk geef dat het zo niet verder kan, moei ik me niet graag met de uitgave van die monografieën. Dat is immers de taak van die vereniging en ik wil daar zeker geen ruzie over veroorzaken!

Ik heb echter ook veel tijd aan mezelf, of eerder aan mijn vroegere dagboeken kunnen besteden: vandaag heb ik niet minder dan 35 bladzijden laten overtypen! Kleine Zeger begint nu te kruipen, Hendrik en zijn zusje beginnen vriendjes thuis uit te nodigen en we hebben twee katten, Attila en Isidora, die geregeld ruzie maken.

Zo typisch!

We moesten vandaag gehakt kopen voor mijn gevulde courgettes van deze avond, en bier. Ik stelde voor ook even naar het containerpark (iets verderop) te rijden om daar eindelijk de rommel uit het poortgebouw te deponeren.

Maar... de doos vol rommel bleek praktisch leeg! Roger had er alles uitgehaald waarvan hij dacht dat hij er nog iets kon mee aanvangen. Uiteindelijk bleven er drie spulletjes over, en, gezien de huidige brandstofprijs, vond ik het te gek om daarvoor naar het containerpark te rijden. 

Vergis ik me als ik de indruk had dat Roger opgelucht was met mijn besluit (en niet enkel omwille van de uitgespaarde brandstof)? 😉

Loslaten of bewaren?

Het zijn gewone dagen, er gebeurt niets speciaals, maar ik geniet van die rust, van het feit dat ik tijd heb om na te denken, herinneringen op te halen, ...

Onlangs herinnerde ik me mijn enkele "mystieke ervaringen". Deze avond val ik weer heel toevallig op dit filmpje van "Amédée", waarin hij het ook heeft over dat soort ervaringen (en over het universele bewustzijn waar wij een deel van zouden zijn). De video is in het Frans, de Nederlandse vertaling (via de instellingen onderaan) is niet perfect maar kan er door. 

Diep in mezelf ga ik akkoord met de leer van die Amédée, weet ik dat het ultieme geluk te vinden is in onthechting, maar ik weet ook dat ik nog te veel belang hecht aan het verleden, aan mijn herinneringen! En dus ga ik nog enkele vroegere dagboekbladzijden laten overtypen! 😉

Alles weer in orde

Vandaag heb ik Jan Gerits wel kunnen bereiken: ik had me nodeloos zorgen gemaakt. Gisteren was er een telefoonstoring, werkte zijn televisie niet en geraakte hij niet op het internet. Dat werd deze ochtend door de verpleger (en niet een verpleegster, zoals ik dacht) opgelost. Jan maakt het goed, is nog steeds aan het schrijven maar maakt zich ook zorgen over het niet verschijnen van de jongste Limburgse monografieën (de tekst ligt nog bij de vormgever).

Maar kom, ik was gerustgesteld. En deze avond, na de boodschappen en een paar huishoudtaken, kon ik met een gerust geweten genieten van een avondje poëzie (gepresenteerd door Debby en gefilmd door Hendrik).

En ik denk dat ik straks voor de zoveelste keer ga kijken naar Le Grand Meaulnes!

Zorgen

Ik weet dat het te vroeg is om me zorgen te maken, maar toch...

Vandaag wordt Jan Gerits 94 jaar. Ik probeerde hem te bellen, uiteraard om hem te feliciteren, maar terloops wilde ik hem ook vragen hoe het zit met de monografieën (die van december vorig jaar en van maart zijn nog steeds niet verschenen). Ik kon Jan niet bereiken, ik kreeg constant - echt een paar uur aan één stuk - de bezettoon.

Ik stuurde hem dus maar een mail waarop ik nog geen antwoord heb gekregen. Op zich niets om zich zorgen over te maken maar... Stel je voor dat Jan weer gevallen is (bijvoorbeeld terwijl hij telefoneerde) en dat hij bewusteloos op de vloer ligt. Ik weet dat hij door de week 's morgens een verpleegster op bezoek krijgt, dus dan wordt hij gevonden, maar ondertussen... ?

Reünie

Toen we deze dag hadden geprikt, wisten we nog niet dat dit weekend die dansoptredens zouden plaatsvinden. Ik vreesde dus even dat het te druk zou worden voor ons, maar na een heel rustige dag gisteren, was ik heel blij vandaag mijn broertje, zusje, schoonzusje, neven en nichten weer te zien in De Horne. Het werd opnieuw een heel gezellige middag, met veel humor en herinneringen, terwijl we genoten van een heerlijk menu:

Spumante met een aspergesoepje 

Salade van groene en witte asperges, zalmplakjes, waterkers, croutons en yuzu 

Geconfijte lamsbout met tajinegroentjes en sarladaise aardappeltjes

Of 

Zeebaars uit de oven met zuiderse groentjes en geplette aardappel met Guérandezout 

Pavlova met rode vruchten en Amarenakersen-ijs 

Koffie of thee

Volgend jaar doen we het opnieuw, zei iedereen, maar misschien op een iets latere datum, want vandaag haalden we amper 15°C.

Zorgen en mooie momenten

Gisterenavond vernam Roger dat een familielid ernstige gezondheidsproblemen heeft. Uiteraard maakten we ons zorgen, ook omdat we hem zeker niet kunnen gaan bezoeken (hij woont in Spanje, en Roger vindt tegenwoordig zelfs onze andere “familiezieke” al te ver wonen…).

Toch werd het vandaag nog een hele mooie dag. Dat dansoptreden van Eva vindt dit weekend plaats en wij gingen naar de eerste vertoning kijken (dochterlief had ons heel laat op de hoogte gebracht en ik had eigenlijk vorig weekend vrijgehouden, in de veronderstelling dat het optreden toen zou plaatsvinden).

Het werd een prachtige voorstelling (jammer dat we geen foto’s mochten maken), in het mooie decor van de Leuvense schouwburg. Na het optreden dronken we nog even iets in de foyer, samen met de kindjes, Zeger, dochterlief, schoonzoon en zijn ouders, op de gezondheid van Geert en zijn moeder, die allebei deze week verjaren. We konden er ook even Eva feliciteren, die zich al ging klaarmaken voor de voorstelling van deze avond.