Ik heb nog een beetje gelezen

Roger - die doodmoe was deze avond (door de hitte?) - is vrijwel onmiddellijk gaan slapen toen we thuiskwamen. Ik heb verder gelezen in dat dagboek. Ik heb heel dikwijls de neiging daar delen uit te kopiëren en misschien te bespreken, maar naarmate ik verder lees, besef ik dat het hele dagboek een studie waard is (en waarschijnlijk is die studie al gebeurd?).

Kijk, hieronder een voorbeeld: een uittreksel waarin Virginie Loveling vertelt hoe Duitse soldaten worden voor de gek gehouden door hun overheid:

"Bezoek van een bewoner uit Limburg. Altijd dezelfde verhalen van soldaten — voorbijrukken, soldatenlogees, soldateneuveldaden, van goed soldatengedrag ook daarbij. Maar het volgend nieuwe: De schrik van den IJzer is de nachtmerrie der troepen. Zoodra er spraak is daarheen te moeten, sidderen de moedigsten. Openbare vrees bij de overheden wordt wel — uit ontzag voor de tucht — niet uitgesproken, maar straalt uit alles door. En nu is er een bewimpeld middel uitgedacht om ze er als eene blij huppelende kudde naartoe te krijgen: ‘"Mannen, frisch auf!"’ klinkt het langs de rangen, ‘"wij trekken naar Duitschland."’ De trein neemt inderdaad de richting naar Luik. Omstappen daar en de voor 't meerendeel onwetenden in de aardrijkskunde zijn onbekend met het feit, dat ze westwaarts België doorkruisen zullen." 

Een warme namiddag onder de esdoorn

We pikten vandaag weer Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was bezweet. “Ik ga seffens zwemmen in de vijver”, kondigde ze aan. Onderweg vertelde ze over de toetsen die achter de rug zijn en over het einde van het schooljaar dat in zicht komt.

“Thuis” werden we verwelkomd door dochterlief en Elena. In de tuin, in de schaduw van de esdoorn, kregen we fris water aangeboden en mocht ik de toetsen van Eva inkijken. Elena vertelde over haar examens en ging daarna verder studeren. Dochterlief trok zich ook terug naar haar werkkamer. Matthias zat al die tijd op zijn kamer (te studeren?).

Na een plonsje in de zwemvijver kwam Eva weer bij ons zitten en speelde ik meer dan een uur spelletjes met haar. Ondertussen zat Roger te rusten (eigenlijk te puffen, vrees ik, want zelfs in de schaduw was het nog heel warm).

Zeger kwam eraan, klaagde ook over de hitte (vooral op zijn studio). Elena en Matthias kwamen erbij zitten en dochterlief begon eten klaar te maken. Ik liep toen net even naar de keuken en had medelijden met haar: zo warm!

Schoonzoon kwam thuis, de tafel onder de esdoorn werd gedekt en we aten heel lekkere hamburgers, slaatjes en gebakken aardappelen. De temperatuur was ondertussen al wat gedaald en we bleven nog lang gezellig napraten rond de tafel in de tuin.

Tegen 21 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw. De thermometer wijst nog altijd 26,5 °C aan in onze werkkamer.

Een hete zondag

Vorige nacht ging ik slapen zonder die oordopjes. Er was immers een hevig onweer bezig en ik wilde de donderslagen horen terwijl ik in slaap viel. Een hevig onweer ’s avonds of ’s nachts herinnert me altijd aan mijn kinderjaren in Matadi. In het begin was ik heel bang van dat natuurfenomeen, maar zodra ik wist dat er een bliksemafleider in de buurt was en dat na het onweer alles opgefrist zou zijn, gaven de bliksemflitsen en donderslagen me een rustig gevoel.

Ondanks het onweer van vannacht haalden we vandaag nog 31°C en 28°C in de keuken, die op het zuidwesten gericht is. Voor zover ik me herinner, was dat de hoogste temperatuur die we hier in huis ooit hebben gehad (in ons eerste flatje in Antwerpen haalden we soms gemakkelijk meer dan 30°C). Ik weet niet of ik zulke binnentemperaturen vandaag nog zou aankunnen (en ik denk dat ze voor Roger ronduit gevaarlijk zouden zijn).

Ja, ik weet het: er zijn nog altijd mensen die in flats of studio’s wonen die moeilijk af te koelen zijn, en ik heb echt met hen te doen! Ik herinner me trouwens ook nog heel goed de soms ondraaglijke zomertemperaturen in het appartement van mijn moeder Nany zaliger.

We brachten deze hete zondag vooral door met lezen (ik nog steeds dat dagboek, dat voor mij echt een ontdekking betekent).

En vandaag heb ik zelfs niet gekookt, omdat ik vreesde dat het daardoor nog warmer zou worden: we aten deze avond blikjes sardienen of makreel, koude prinsessenboontjes met mayonaise en serranoham.

Het dagboek krijgt er bladzijden bij

Ik had gisteren hier gelezen dat je gratis de elektronische versie van dat dagboek kunt downloaden en daar heb ik vandaag dankbaar gebruik van gemaakt.

Het zit zo: ik las vandaag in het papieren boek deze passage: "De kranten hebben alles verbloemd. Ons volk is moeten wijken voor de overmacht. Telkens en telkens kwamen ze verhalen van zege: de Duitschers waren gevlucht, hadden zich overgegeven daar of ginder na ernstige verliezen te hebben ondergaan. Aldus was het ook tijdens den oorlog van Transvaal: de boeren wonnen steeds overal volgens de dagbladtijdingen, die wisten dat de openbare meening met hen was. Nu eerst wordt geweten dat de vijand den 7 Augustus in Luik was en dat het fort van Loncin den 16 viel. ‘"De forten houden stand,"’ verzekerde mij gisteren nog een oudofficier." en liet die aan Roger lezen (ik zei hem: "blijkbaar kon je toen de media al niet altijd vertrouwen"). Roger las die passage, maar bleef daarna verder lezen in dat boek. 

En toen herinnerde ik me dus dat je die elektronische versie mocht downloaden. En vermits ik tegenwoordig liever op scherm lees...

En... ik kan nu zelfs dagboekbladzijden lezen die uit het papieren boek zijn weggelaten.

Niet veel gedaan?

Het is heet, de werklui aan de overkant hielden al ’s middags op met werken. En volgens overbuurvrouw Marie-Claire, die even kwam bijpraten, wordt het de volgende dagen nog warmer. Ik heb vandaag niet naar het weerbericht geluisterd of gekeken, maar ik vermoed dat de hitte inderdaad nog enkele dagen zal aanhouden.

Ik heb eigenlijk weinig gedaan vandaag, of beter: ik heb veel gedaan, maar weinig “gewerkt”. Diepgaande gesprekken gevoerd met Marie-Claire, die onlangs voor de tweede keer grootmoeder werd, enkele mails - waaronder een lange mail van Matadi-vriendin Sabine - beantwoord, een telefoontje gevoerd, opnieuw het reisdagboek van mijn oudoom Theo gelezen en nu, na ons avondmaal, ga ik nog een aantal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken.

En daarna ligt er een dik boek op mij te wachten: de "Oorlogsdagboeken" van Virginie Loveling. We hebben dat boek al heel lang, maar telkens stelde ik de lectuur ervan uit. Vandaag heb ik beslist dat het er echt van zal komen!

Gewetensonderzoek

Ik belde vandaag even naar straatgenote V. Gewoon om te keuvelen omdat ik weet dat ze dat graag heeft. Ze vertelde me dat ze me al enkele keren tevergeefs had proberen te telefoneren (V. en ik bellen elkaar op onze vaste telefoon en dat maakt dat ik niet spontaan zie als ik een oproep heb gemist). En dat ze toch zo blij was dat ik haar nu zelf belde. 

Dezelfde reactie kreeg ik onlangs van Antwerpse vriendin Greet toen ik haar belde nadat ik had gezien dat ik een oproep van haar had gemist op mijn gsm.

En... ik begin me af te vragen waarom ik dat zo zelden doe, spontaan iemand opbellen. Jawel, ik weet dat de voornaamste reden is dat ik liever schrijf dan praat (wat mis ik al die vroegere brieven!) én dat de tweede reden is dat ik altijd vrees ongelegen te komen. Je moet immers met zoveel "onbeleefde" uren rekening houden: etenstijd, journaaltijd, dutjestijd, enzovoort.  Maar toch, als ik weet dat een telefoontje die bepaalde persoon meestal plezier doet, waarom bel ik hem of haar niet vaker? 

Ik hoorde het lawaai niet!

Ik heb zelden zo goed geslapen als vannacht, mét die oordopjes! Ik was deze morgen zo opvallend uitgerust dat ik me afvroeg of ik ook na de bouwwerken niet beter een beroep zou blijven doen op die dopjes.

Roger, die ze niet heeft willen gebruiken, beweert dat hij ook heel goed geslapen heeft, maar was de hele dag opvallend slaperig. Dat kan aan de hitte gelegen hebben (de buitentemperatuur bereikte 34 °C, maar in huis steeg de thermometer niet boven de 26 °C), maar gezien het gedreun waarop ik getrakteerd werd toen ik deze ochtend die oordopjes uitdeed, vermoed ik dat hij na 6.30 uur verschillende keren wakker is geschrokken van het lawaai.