Opruimen mondt uit in nostalgie

Vandaag waren we iets ijveriger dan gisteren! 😉

Maar deze avond wilde ik een beetje orde scheppen in de foto's op mijn pc... en ik bleef meer dan een uur kijken en luisteren naar foto's uit mijn kinderjaren in Congo die Hendrik me ooit liet becommentariëren. Daarna viel ik op een map "Dirk Lambrechts" en zag daar onder andere ook foto's van onze eerste ontmoeting, in aanwezigheid van Dirk, met Colette, de overleden partner van onze vriend Karel. Onlangs had ik pas door AI de bladzijden uit mijn dagboek over die eerste ontmoeting laten overtypen: uiteraard bleef ik ook bij die foto's hangen. 

Na een poosje wilde ik toch verder "opruimen" en viel ik op een reeks foto's van mijn kozijns (volle neven), de zonen van mijn tante Béatrice. Omdat de oudste zoon, Yves, me onlangs een paar foto's van zijn moeder (tante Béatrice dus) en van onze grootmoeder had gemaild, dacht ik dat deze foto's hem wel zouden interesseren en mailde ik ze hem door.

En nu is het al bijna slaaptijd en besef ik dat ik deze avond niets anders heb gedaan dan naar foto's kijken en me weer laten overweldigen door nostalgie. 

Ik was lui vandaag

Heel lui zelfs (nee, ik schaam ik me daar niet voor!) 

Nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI, even gemaild met, onder andere, zus Bie, een beetje gelezen, veel zitten dagdromen, een rest soep en varkenswangetjes van zondag opgewarmd, en na ons avondmaal afgewassen. 

Roger was niet veel actiever dan ik maar heeft wel al afspraken gemaakt voor binnenkort met vriend Karel en schoonzus L. 

En deze avond heb ik nog naar het  journaal gekeken en nu ga ik nog even luisteren naar deze arts die, omdat hij (terecht, denk ik volgens zijn uitleg) weigerde zich te conformeren tijdens de covidperiode, gedurende drie jaar geschorst werd door het "Ordre des Médecins".

O ja, nog heel even over die soep: ik had vorige zondag bloemkoolsteeltjes en -bladeren én een rest rucola in een soep bij elkaar geflanst en eerlijk, dat werd een opvallend lekkere soep!

Omleiding

We gingen nog eens naar het Leuvense om de kindjes na school op te vangen. We wisten dat er in Borgworm omleidingen waren en vertrokken dus iets vroeger dan anders om Eva zeker op tijd te kunnen oppikken.

Voor de rest verliep de dag zoals andere keren: vieruurtje, lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen vlak nadat Elena en Matthias waren thuisgekomen, deze keer terug naar “huis” rijden (dochterlief zou Eva na de dansles ophalen), koffie of thee drinken met Elena. En avondeten zodra iedereen weer thuis was. Alleen kon Zeger er deze keer niet bij zijn.

We reden terug naar Haspengouw en werden in Borgworm via een omleiding gestuurd. Roger miste een afslag, dacht dat hij dan wel zelf de weg naar Oleye zou vinden. We reden wat verloren over donkere veldwegen, kwamen uiteindelijk weer in Borgworm terecht en volgden deze keer gedwee de omleiding.

Anderhalf uur na ons vertrek kwamen we thuis aan. Heel moe - vooral Roger. In het donker rijden kost hem tegenwoordig meer energie, zeker als hij de weg niet van buiten kent.

Over Ikea gesproken

Over IKEA gesproken: eigenlijk wilde ik dit eerst toevoegen aan mijn post over het korte verblijf van de kindjes, maar uiteindelijk vond ik dat ongepast.

Gisteren vonden we op onze stoep, vlak voor de haag, een heel groot stuk verpakkingsplastic van IKEA, waarin blijkbaar een matras van 140 cm had gezeten.

Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat een van onze buren daar een matras heeft gekocht en de verpakking gewoon op onze stoep heeft gesmeten. Wij mochten vervolgens die plastic oprapen en in een vuilniszak steken. En die zak was daarmee meteen vol. Wilde de boosdoener soms één vuilniszak uitsparen?

Dat voorval maakte me echt kwaad. Ik weet uiteraard niet op wie van mijn buren ik mijn boosheid moet richten - al zijn er enkelen, onder wie Marie-Claire, die ik sowieso niet verdenk.

Beste mensen, als jullie een vuilniszak willen uitsparen, vraag er ons dan gewoon één. Maar verplicht ons alsjeblieft niet om jullie verpakkingsmateriaal te verwerken.

Eekhoorntjes

We hadden al lang geen eekhoorntjes meer gezien in onze tuin. Maar deze ochtend, tijdens het ontbijt, riep Matthias plotseling: "Daar, eekhoorntjes!" en inderdaad, daar waren ze weer! Terug uit hun winterrust? 

Ik vergat het te vertellen, maar tijdens de rest van ons ontbijt bleven we de beestjes gadeslaan en dat vonden de kindjes heel boeiend. En ik ook!

Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!

Een verjaardag, een lezing en een trein

Vandaag zou mijn "Nononc" 87 jaar zijn geworden! 

Ik wilde eigenlijk eindelijk die rommel van Roger naar het containerpark brengen, maar we kregen er de tijd niet voor. Heel binnenkort komen de kindjes immers even logeren en dus moesten hun twee kamers en de keuken (ondanks de aanwezige rommel) eventjes onder handen worden genomen. Daarbij moest ik nog koken en gingen we deze avond naar een heel interessante lezing aangeboden door Heemkunde Groot Heers. Jeroen Rappé kwam spreken over de (gevlochten) kornoeljehagen die je in deze streek vrij dikwijls ziet. Het was echt boeiend en... gezellig dankzij het weerzien met veel kennissen (Jos, Ludo, Michel, Elie, Georges, Jos, Jean-Pol enz.).

En ik denk dat ik deze dag ga eindigen met een film: nog eens "Un soir, un train" van Delvaux, naar de roman "De trein der traagheid" van Johan Daisne.