Zeven verdiepingen en een babbelaar

Afspraak met vriend Karel deze middag. Samen reden we naar De Brug in Herent, waar we bij een eenvoudige maar lekkere (weliswaar ook veel te copieuze voor Roger) maaltijd bijpraatten. 

Karel woont in een flat op de zevende verdieping en de lift in het gebouw is al enkele weken kapot. Dat stemde hem niet bepaald vrolijk en bracht ons aan het filosoferen over ouder worden. Karel liet duidelijk blijken dat euthanasie voor hem de ideale oplossing is tegen de ongemakken van de ouderdom. Gelukkig blijkt hij ondanks zijn 84 jaar nog fit genoeg om die zeven verdiepingen te overbruggen (weliswaar niet in één keer), zodat euthanasie voorlopig nog niet op hem van toepassing is. Of Roger (en ik?) die zeven verdiepingen nog zouden kunnen beklimmen, is een andere vraag!

Enkele uren later reden we Karel terug naar zijn appartement en begaven we ons naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. We vonden haar in de cafetaria, waar ze zat te keuvelen met zuster A. We bestelden een drankje en namen deel aan het gesprek. Dat ging over de vroegere studies van zuster A., over herinneringen aan een reis naar Frankrijk in 1983 (toen we met schoonzus L. en schoonmama een poosje op de boerderij Meric verbleven), over familienieuwtjes en uiteraard over de voorbije hittegolf (het was vandaag opnieuw vrij warm). Volgens schoonzus en zuster A. hebben ze allemaal airco op hun kamer en toch hadden ze veel last gehad van de hitte.

Nadat zuster A. ons verlaten had, kregen we het gezelschap van een heer uit Wellen, die we een poosje geleden al via L. hadden leren kennen. Die man is 94 jaar, heeft al heel wat ziektes overwonnen en lijkt nog helemaal niet van plan euthanasie aan te vragen! Hij is wel een onverbeterlijke babbelaar, wat betekende dat L. en wij het laatste halfuur zelf niets meer hoefden te zeggen!   

Uitvaart Paulette

Ik was blij dat onze auto vandaag voor een onderhoud naar de garage moest. Jawel, dat kostte heel veel geld (maar ik weet niet hoe we het hier zonder auto zouden moeten doen) en toch was ik blij... omdat ik daardoor niet aan Roger moest vragen vandaag naar de uitvaart van Paulette te gaan. 

De uitvaart vond deze ochtend in Ottignies plaats, en al was ik zelf graag gegaan, al wist ik dat Roger me er met plezier naartoe zou rijden, vreesde ik dat hij zou opgezien hebben tegen de afstand (ook al omdat hij die weg niet uit zijn hoofd kent). Maar vermits we zonder auto zaten, stelde het probleem zich gewoon niet.

Ik apprecieerde Paulette enorm. Ze heeft met opvallende toewijding en veel liefde gezorgd voor mijn vijf neven (toen tussen de 13 en 4 jaar) en maakte nooit een verschil tussen hen en haar eigen zoon die iets later werd geboren.

Rustdag vol ontdekkingen

Nee, ik heb mijn huishoudelijk werk na de hittegolf niet ingehaald zoals gepland. Na het schoonmaken van de keuken deed mijn rug zo'n pijn dat die minstens een dag rust vergde. En vermits er al een volgende hittegolf wordt aangekondigd en we volgende week ook enkele verplichtingen hebben, vrees ik dat de verdere schoonmaak nog langer zal worden uitgesteld.

Ik heb wel veel gelezen, nog steeds in dat dagboek van Virginie Loveling. Echt heel boeiend! En vandaag, zondag, dus rustdag, heb ik naar enkele interessante video's gekeken, zoals deze over het belang van onze mitochondriën, vooral bij het ouder worden, en deze uitleg over de gevaren van fructose.

En uiteraard heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen. Nu kreeg ik herinneringen aan ons tweede verblijf op Meric bij Chalabre (en onze kennismaking met Kees Panman zaliger).

Een geschenk, een gesprek en een voorschrift

Vorige dinsdag overhandigde dochterlief me een prachtige, zelfgemaakte badcape (die ik had besteld als cadeau voor het pasgeboren kleinkind van overbuurvrouw Marie-Claire). Vandaag kon ik dat geschenk eindelijk aan haar geven. Uiteraard praatten we nog even bij en we hadden het onder andere over de schaarste aan huisartsen.

Na een uurtje vertrok Marie-Claire, net op het ogenblik dat achterbuurjongen L. en zijn vader aankwamen. Ze zouden onze wei verder onder handen nemen (hoewel ik op dit moment eigenlijk eerder hulp zou kunnen gebruiken voor de tuin, die opnieuw volop aan het verwilderen is, én voor het terras, dat maar niet gebruiksklaar geraakt).

Terwijl Roger de mannen even vergezelde naar de wei, probeerde ik een afspraak met onze huisarts te regelen voor hem: Roger heeft immers een nieuw voorschrift nodig. Een afspraak krijgen bleek onmogelijk, maar voor het voorschrift wordt gezorgd, zodat Roger vanaf morgen zijn medicamenten kan kopen in de apotheek. Dit is dit jaar al de derde keer dat het zo zal gebeuren: die huisartsen hebben het blijkbaar echt te druk! En ik veronderstel dan maar dat onze dokter oordeelt dat Roger zonder probleem nog eens een doktersbezoek kan overslaan.

Logistiek

Het is wat frisser dan vorige week, maar buiten de wekelijkse boodschappen, deze avond linzensoep klaarmaken en de afwas, heb ik nog niets in het huishouden gedaan. Het is immers nog altijd iets te warm... en ik voel me nog moe. Bovendien doen al mijn gewrichten nog geregeld fel pijn.

Maar... even over iets anders.

Toen ik buurjongen L. begon te helpen met zijn schooltaken, vernam ik dat hij op school in een afdeling "logistiek" zat. Uiteraard kende ik dat woord, maar ik wist niet goed wat er precies mee bedoeld werd. L. kon het mij ook niet heel goed uitleggen. Toen ik hem nog even later vergezelde naar school en een gesprek had met zijn leerkrachten, bleken zij mij ook niet precies te kunnen uitleggen wat "logistiek" betekent.

Sindsdien kom ik dat woord in alle mogelijke contexten tegen. Soms heb ik de indruk dat het een beetje te snel andere woorden vervangt. Ik lees over "logistiek" als het gaat over het "leegmaken van een rusthuiskamer" na een overlijden, een andere keer spreekt men van "logistiek" als men het heeft over het "koken voor een internaat of een vakantiekolonie", enzovoort. 

Nu studeert L. niet meer "logistiek" maar "webdesign". Ik vraag me soms wel af of hij nu zelf weet wat "logistiek" eigenlijk betekent?

Vakantie vieren...

Einde schooljaar voor de kindjes. Omdat hun mama moest werken, vingen wij ze deze middag op. Eva onderweg van school naar huis, Matthias, die Eva was gaan afhalen, tegelijkertijd, en Elena iets later "thuis". Daarna keurde ik de rapporten goed (die alle drie uitstekend waren, zoals ik al vermoedde - daarom had ik een presentje klaarliggen) en aten we samen op het terras.

Matthias ging naar zijn kamer, terwijl Elena, Eva en ik spelletjes speelden tot het tijd was voor het vieruurtje. Ik zorgde voor de beloofde pannenkoeken.

Daarna volgden nog boeiende gesprekken, onder andere over de tekeningen en verhaaltjes in de Tiny-boekjes. Met de pas aangekomen Zeger kwamen er ook nog nieuwe spelletjes bij, die hij meebracht.

Schoonzoon kwam thuis, schonk ons een biertje in en begon te koken. Iets later kwam dochterlief ook thuis en konden we aan tafel voor een lekkere pastaschotel om het begin van de vakantie te vieren.

Tijdens die feestelijke middag vernam ik ook droevig nieuws: het overlijden, vorige zaterdag, van Paulette, de tweede vrouw van mijn aangetrouwde oom zaliger, de vader van onder andere mijn neef Yves. De moeder van Yves en zijn vier broers was mijn tante Béatrice, de jong overleden zus van mijn vader.

Een klein gemist geluk

Gisterennacht daalde de buitentemperatuur voor de eerste keer sinds lang onder de kamertemperatuur vóór we gingen slapen. Voor we naar bed gingen, opende ik dus het raam. Net toen ik voelde dat ik weggleed in een zalige, frisse slaap, sloeg een felle windstoot ons raam even dicht en weer open. Roger besliste om het raam weer te sluiten.

En terwijl ik even later luisterde naar het getokkel van de regen en een paar donderslagen, voelde ik me toch weer een beetje teleurgesteld: ik heb als kind leren houden van onweer.

Maar waarschijnlijk had Roger gelijk en nam hij een veilige beslissing. En vandaag was het inderdaad iets frisser (maar nog niet fris genoeg om te koken: we aten nog eens gazpacho, gevolgd door een salade van linzen, tomaten, uien en tonijn uit blik).