dinsdag 17 september 2019

Koken

De vertaling is geleverd en ik heb bij wijze van ontspanning nog even gekeken naar "Je t'aime etc.".

Rond 17 uur had ik het vertaalwerk even onderbroken om te koken. Ik doe dat graag maar deze keer had ik toch weer het gevoel dat ik als vrouw nooit kan "doorwerken" omdat ik ook voor die huishoudelijke taken moet zorgen. Maar kom, het was koken en niet schoonmaken.

Wat ik heb klaargemaakt is het gevolg van een vraag van Roger vorige donderdag bij dochterlief. We aten toen wortels en erwtjes. Roger vroeg ineens: 'Zouden wortels en kikkererwten bij elkaar passen?'
Wat mij eraan herinnerde dat bij de groenten die je geeft bij couscous vaak wortelen, courgette, paprika, enzovoort... en kikkererwten horen.

Dat bracht me op een idee: deze avond liet ik een paprika, een dikke wortel, een ui, twee teentjes knoflook, een beetje gezeefde tomaten en 250 gram stoofvlees sudderen met wat kruiden. Heel gemakkelijk, want terwijl het eten gaarde, kon ik verder vertalen.
Eerst wilde ik er couscous bij serveren maar dat bleek overbodig.

We aten eerst een restje van gisteren (dat nog lekkerder bleek dan gisteren) en besloten geen couscous klaar te maken omdat we dan waarschijnlijk het gerecht van vandaag niet zouden op krijgen.

Terwijl ik ons "voorgerecht" at (dus het kliekje van gisteren) viel me weer op dat in die bereiding die zoete aardappel helemaal niet meer te zoet proefde. Misschien moet ik nog meer gerechten proberen klaar te maken met zoete aardappelen?

Toetsenbordperikelen

Gisterenavond had ik mijn glas omgestoten. Een deel van de inhoud viel op mijn (heel oud) toetsenbord dat nu "naar de vaantjes is".

Vandaag zouden we dus een nieuw toetsenbord kopen. Helaas, we vonden er geen meer met een DIN-stekker. Uiteindelijk kochten we er een met een USB-stekker plus een adapter.

Net op het moment dat we vaststelden dat het niet bleek te werken, kwam er een (dringende) vertaling aan. Uiteraard wilde ik de job niet weigeren, het geld kunnen we immers goed gebruiken (we hebben vernomen, dankzij de afrekeningsfactuur voor elektriciteit en gas, dat we vanaf oktober  50 euro meer betalen per maand - en toch hebben we niet meer verbruikt).

Roger stelde voor dat ik op zijn pc zou werken... maar zonder toetsenbord kon ik de mail en de te vertalen tekst niet naar zijn pc doorsturen. Dat deed ik dan maar met mijn smartphone.

En ik begon te vertalen op de pc van Roger... Maar wat ergerde ik me aan zijn rommel! Mijn schrijftafel is ook niet leeg maar die van Roger slaat echt alles!

Ik was zo fel aan het grommelen op die rommel dat Roger besloot het nieuwe toetsenbord direct op een USB-poort van mijn pc aan te sluiten... En toen werkte het wel.

Ik mailde de al gedeeltelijk vertaalde tekst terug naar mijn pc. En typte daarna verder op mijn nieuwe toetsenbord. De vertaling is niet echt moeilijk maar de tekst is nogal lang en morgen hebben we een afspraak, waardoor ik nu toch nog een klein uurtje verder moet werken als ik de tekst op tijd wil leveren.

We moeten nu wel zo snel mogelijk een poortsplitter kopen, want ik heb geen enkele USB-poort meer vrij op mijn pc!

Ik werk nog even voort!

maandag 16 september 2019

"De premier" onder andere

Roger wilde naar de "Action"  vandaag. Voor grote afsluitbare dozen, om er in het poortgebouw de nieuwe notenoogst in te bewaren zodat er geen eekhoorns, muizen (of ratten?), motten of welke dieren dan ook aan geraken.

Hoewel ik over het algemeen niet graag shop, kom ik graag in die winkel. En... in het voorbijgaan zag ik er deze keer, voor enkele euro's,  een zwarte blouse liggen die ik meteen in ons mandje legde. Ik wilde immers al lang zoiets kopen... maar er naar op zoek gaan was dan weer te veel voor mij!


Daarna maakten we, ondanks de dreigende lucht, onze dagelijkse wandeling in Borgloon. Waar steeds meer winkels verdwijnen. Jammer, want het is een aangenaam stadje om te kuieren.

Weer hadden we heel veel geluk: het begon pas te regenen toen we terug thuis waren.

Na ons avondeten en nog een beetje lectuur was het tijd om verder te kijken naar "De premier".

Maar misschien moet ik eerst noteren wat we aten. Ik had immers weer iets in elkaar geflanst met zaken die we nog in huis hadden en - hoewel het iets te veel vocht bevatte: volgende keer doe ik er minder bouillon in - bleek het resultaat weer heel lekker. Ik bakte een venkelknol, een ui, een zoete aardappel (alle drie in blokjes verdeeld), 200 gram spekblokjes en twee teentjes look aan in olijfolie en liet alles daarna een poosje sudderen in een beetje bouillon waar ik peper, kurkuma en koriander aan toevoegde.

En dan "De premier". Spannend, akelig (ik heb af en toe in mezelf moeten herhalen: het is maar film, Jessy!) maar het einde vond ik wat te abrupt.
Roger zei: 'Alsof het geld op was'. Ik dacht: 'Alsof de tijd op was, want anders hadden ze er een televisieserie moeten van maken'.

zondag 15 september 2019

Dag van de landbouw

Tijdens een telefoontje met mijn moeder Nany deze middag vond ik het ineens jammer dat we zo ver van elkaar vandaan wonen.

Wij waren immers van plan een wandeling te maken in de buurt van de kapel van Helshoven, daar ook een hoeve te bezoeken, die haar poorten opende in het kader van "Dag van de landbouw", en er  misschien iets te drinken.

Nany had geen enkel plan voor vandaag en zou niemand ontmoeten, wat zij heel onaangenaam vindt. Als ze in de buurt woonde, hadden we haar even kunnen oppikken, met een glas wijn installeren aan een tafeltje op een van de geïmproviseerde terrassen van die hoeve (ze zou er wel in gesprek zijn geraakt met andere bezoekers) terwijl wij even wandelden en daarna, na nog een gezamenlijk glaasje, haar terug naar huis kunnen brengen.

Maar we gingen dus met z'n tweetjes naar die hoeve. Alleen het rondlopen op de fruitplantages ervan verschafte Roger voldoende beweging... en we kregen daar bovenop een uitleg over fruitteelt, gegeven door een stadsgids van Borgloon. Heel interessante uitleg over bijvoorbeeld de problemen van de fruitsector, het bestrijden van schadelijke insecten door het inzetten van"goedaardige" insecten, het gebruiken van netten of kanonnetjes tegen de hagel, enzovoort. Jammer dat ik zo'n slecht auditief geheugen heb: ik had er liever een tekst over gelezen.






Eigen foto's
Daarna wilden we er iets drinken maar ten eerste was er zoveel volk dat er weinig plaats overbleef, ten tweede vonden we er een glas wijn nogal duur. We besloten naar Stephane Malais in Heks te rijden (en onderweg stelde ik nogmaals vast in welke mooie regio we wonen), waar we in de tuin genoten van het prachtige weer, een biertje (voor Roger) en een witte wijn (voor mij).

Eigen foto
Dan was het tijd om te komen koken (een geïmproviseerd wokgerecht met kabeljauw, paprika, ui, look, broccoli, kurkuma, curry, sojasaus, sherry en quinoa).

Na het avondmaal (mijn gerecht bleek heel lekker) en een uurtje lectuur voor mij begonnen we samen te kijken naar "De premier". We hebben de helft van de film gezien: de andere helft is voor morgen. Ik moet immers even bekomen, zo eng, zo akelig! Zo spannend ook, dat wel, daarom kijken we morgen voort.

Ik weet het, ik moet leren me niet te vereenzelvigen met personages uit een film of een boek. Maar als het boek goed geschreven of een film goed gemaakt, kan ik niet anders.

Nu moet ik nog een paar mails beantwoorden en zou ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken willen overtypen.

zaterdag 14 september 2019

De Premier

Ik keek nog naar een "Father Brown" samen met Roger deze avond. Roger herinnerde zich dat we de boeken ook hebben (ik wist het niet). Hij zocht ze en blijkbaar hebben we alle verhalen, soms zelfs dubbel. Als ik er ooit de tijd voor vind, lees ik ze.

Daarna heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt (wat ben ik blij dat ik dat dagboek al die jaren heb bijgehouden: niet alleen herinneren die bladzijden me aan hoe ik me voelde als meisje van bijna 17 jaar, maar ik krijg ook prachtige herinneringen te lezen aan Marraine en Nononc).
Jammer dat ik als kind in Congo nog geen dagboek kon bijhouden. Ik heb wel, zodra ik als kind kon schrijven, sommige zaken genoteerd en voor de rest geprobeerd zoveel mogelijk te onthouden, en dat allemaal verwerkt in mijn eerste roman (Zoals de zee een zandkasteel) die jammer genoeg uitverkocht is (en de uitgeverij bestaat niet meer).

Na een poosje typen had ik echter zin in wat anders (ik word immers te nostalgisch van die dagboeken). Ik herinnerde me dat Hendrik me de film "De premier" had aangeraden... en begon ernaar te kijken op mijn pc-scherm (ik wist immers dat Roger geen zin had om nog naar een film te kijken).

Na ongeveer 20 minuten tot en met suspense vertelde ik aan Roger waar ik mee bezig was... en hij kreeg zin om mee te kijken.
Dat doen we dan maar morgen (ik vind het niet erg om die 20 minuten film opnieuw te zien en veel gezelliger als we samen kijken).

Kerniel

Het was prachtig weer vandaag! We besloten nog eens rond te wandelen in Kerniel. Niet de lus kerk-klooster, maar gewoon rondlopen in het dorp. Terwijl Roger vertelde over zijn kinderjaren daar, wat ik altijd boeiend vind. Kon ik zelf maar eens terug naar Matadi en Soyo!

In het terug naar huis gaan, wilde Roger toch even langs het klooster rijden om iets te gebruiken in "De Vallei van Colen". Helaas, dat bleek sinds begin september gesloten. 'Geen goed teken," zei Roger,  'als ze al in september sluiten'. Ik vrees dat hij gelijk heeft!

We hebben jammer genoeg geen foto's gemaakt.

vrijdag 13 september 2019

Zo laat nog?

Het was een rustige dag (wat hou ik daarvan!) met veel huishoudtaken (wat haat ik dat!) maar geen wandeling (geen tijd).

Ook een lang telefoongesprek met Nany aan wie ik vertelde wat er gaande was in de streek van Dénia, waar haar kleinzoon verbleef, wat ze tijdens ons gesprek niet leek te horen of te begrijpen, maar, zoals ik later las in een mail van zus Bie, naderhand wel door leek te hebben.

Dochterlief, naar wie ik ook mailde na het bericht dat mijn neef me gisteren stuurde, heeft nog niet geantwoord... Ik veronderstel dus dat haar schoonouders niet te veel schade hebben geleden (ik weet dat dochterlief na haar lessen haar pc, smartphone en het internet graag helemaal uitschakelt maar als Maria en Michel echt problemen hebben ondervonden ten gevolge van het noodweer, had dochterlief er wel iets over gehoord, vermoed ik).

Ik merkte vandaag dat in de tuin heel veel kweeperen aan het rijpen zijn. Zo jammer dat we er niets meer mee doen! Ik heb veel zin om ze gratis weg te geven... maar ik vrees dat, net  zoals vorig jaar, niemand van onze vrienden de moeite zal doen om ze te komen halen (onze vrienden wonen bijna allemaal te ver van hier vandaan en wij kunnen ze niet aan huis leveren). De vrienden uit deze streek zijn meestal ook niet geïnteresseerd, want ofwel hebben ze zelf een kweepeerboom, ofwel vinden ze, zoals wij, het bereiden van kweepeergelei veel te bewerkelijk. Ik weet dat er andere bereidingen bestaan maar altijd komt er suiker aan te pas. Jammer, want we hebben vorig jaar honderden kilo's kweeperen moeten wegsmijten! We hebben immers nog heel veel bokalen kweepeergelei (heel lekker maar ik eet er heel weinig van tegenwoordig).

Na ons avondeten (gegratineerde venkel met spekblokjes na een groentesoep) waren we, na voor mij een uurtje lectuur op papier, elk met onze eigen zaken bezig op onze pc. Rond 22 uur vroeg ik aan Roger of hij naar een film of zo wilde kijken en hij antwoordde me dat hij op zijn pc een of ander politiek debat ging volgen. Dat vond ik oké en ik hield me verder met mijn eigen zaken bezig (lectuur, dagboeken overtypen, mails beantwoorden, en natuurlijk even op You Tube rondhangen).

Het werd 01:15 uur (dus zijn we eigenlijk 14 september), ik wilde net naar bed gaan maar ineens vraagt Roger me: 'Kijken we nog samen naar een aflevering van "Father Brown"?
'Zo laat nog?' antwoordde ik.
'Oké, je hebt duidelijk geen zin,' zei Roger, 'dan zullen we maar gaan slapen zeker?'

De ontgoocheling droop zo af van zijn antwoord (en eigenlijk had ik ook wel zin om samen met hem naar Father Brown - heel ontspannend! -  te kijken) dat ik hem bijna dwong alles klaar te zetten in de bibliotheek voor een korte televisieavond. En uiteraard moesten we na die aflevering nog even napraten!

Wat heb ik toch een eigenaardige echtgenoot! Overdag praat hij bijna niet en om 1 uur 's nachts wordt hij spraakzaam.

Maar ja, ik heb Roger in 1969 op een nacht ontmoet en meteen viel me op dat die vriend (hij is tot 1975 een gewone vriend gebleven) afwisselend heel stil kon zijn en heel  spraakzaam.