Opruimen en luisteren

Ik besteedde een deel van deze dag aan opruimen en daarna deden mijn rug en mijn polsen zo pijn dat ik blij was dat ik niet meer moest koken. We aten deze avond immers de kliekjes van het weekend.  En vanaf morgen let ik weer strenger op mijn voeding, want vrijdag frietjes, zaterdag, gisteren en vandaag spaghetti - en wie weet welke omega 6-rijke vetstoffen in de restaurants gebruikt werden - was meer dan te veel voor mijn gewrichten.

Ik bracht dus de rest van deze weer hete dag door met lezen en met luisteren naar professor Perronne. Ik ga hier niet herhalen wat hij allemaal vertelt in dat heel interessante interview, maar hij heeft het over ziektes, geneesmiddelen en hun bijwerkingen, media, persvrijheid en censuur, manipulatie, democratie en overheid. Het is weer in het Frans, maar via de instellingen onderaan de video kun je een heel degelijke Nederlandstalige vertaling krijgen.

En dan... krijg ik deze avond na de maaltijd heel toevallig een uitnodiging om te luisteren naar een zekere oncoloog Dalgleish die ik nog niet kende. Grotendeels over dezelfde onderwerpen (oorsprong van bepaalde virussen, gevolgen van bepaalde injecties). In het Engels, met enkel Engelse ondertitels maar heel gemakkelijk te verstaan.   

En nu ga ik eindelijk nog eens enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken!

Weer te warm voor grote plannen

Tegen de middag (na weer een lekker ontbijt en een paar uur studeren en dagboeken bijwerken voor de kinderen), reden we vandaag naar de Winston.

Daar kregen we een tafel op het terras toegewezen en hoewel het er heel gezellig was, was het op het randje van te warm voor Roger. We hebben gesmuld, want de (niet te dure) gerechten zijn er altijd lekker én heel copieus.

Daarna reden we naar Ulbeek, waar we wilden gaan kijken naar de "PattonDrivers". We begonnen echter pas aan onze wandeling toen Roger liet blijken dat het waarschijnlijk opnieuw te zwaar was voor hem door de hitte. Dus keerden we terug naar de auto en reden we langzaam door het dorp, zodat de kinderen toch iets van de sfeer konden opvangen.

Roger stelde voor naar het klooster van Colen te rijden, in de hoop dat je daar opnieuw iets kunt gebruiken. Ik las echter op Google dat het klooster nog steeds gesloten is en stelde voor de kindjes een Brusselse wafel te trakteren in Den Teluur.

Elena, Matthias en Eva hebben duidelijk genoten van die wafel met slagroom, en Roger en ik laafden onze dorst met een flesje water.

Toen we terug thuis waren, was Roger echt aan een dutje toe. Ondertussen hebben de kindjes en ik nog een beetje gezelschapsspelen gespeeld, met alle gordijnen dicht om de hitte buiten te houden. In onze bibliotheek bleef het lekker fris, in de keuken was het nog net te doen (ongeveer 25°C), maar ik had weer te doen met mensen die op een flat of in een studio wonen!

Tegen 18.30 uur zorgde ik voor ons avondeten. Oorspronkelijk had ik, na een groentesoep, pannenkoeken voorzien, maar na de wafels van deze middag vond ik dat te veel zoetigheid. Ik serveerde daarom de rest van de soep en de spaghetti van gisteren, en dat leken de kindjes prima te vinden.

Een uurtje later reden we de kinderen terug naar dochterlief en schoonzoon. Ik werd er getrakteerd op een lekker biertje - Roger, die nog moest rijden, hield het bij water en koffie - terwijl dochterlief vertelde over hun weekend en de kindjes in de zwemvijver plonsden.

Vrij passieve uitstap

Na een stevig ontbijt, een paar uur studeren voor de kindjes en een bord groentesoep met brood, reden we deze middag naar het fort van Eben-Emael, bij een temperatuur van 31°C in de schaduw. Eigenlijk veel te warm, zeker voor Roger. Is het daarom dat enkel het heen en weer lopen van de parking naar het fort hem al zo uitputte?  

Het fort bleek jammer genoeg net gesloten. We reden dus nog wat rond in de mooie streek, bewonderden de toren van Eben-Ezer en de passerelle van Caestert. Maar we bezochten niets meer, dat leek me veiliger voor Rogers hart.

Terug thuis kregen de kindjes wat fruit en een drankje en na nog een uurtje serieuze gesprekken, genoten we van een aperitief (lees: een pilsje voor Roger en mij, een cola en chips voor de kindjes) alvorens spaghetti te eten. 

We eindigden de dag met een (veel te lang) spel "mens erger je niet" (maar we hebben wel heel veel gelachen). 

O ja, we zagen tijdens onze (vrij passieve) uitstap de hele tijd "donkere wolken" die ons een brand deden vermoeden ("bosbrand" dachten de kinderen). En deze avond las ik dat er inderdaad een brand was geweest deze middag, maar in het verpakkingsbedrijf "Hardy".

Gezellig!

De kindjes kwamen deze avond aan. Vlak na het vertrek van hun ouders, reden we naar de Ikea van Luik waar we genoten van traditionele Zweedse balletjes (en een ijsje voor de kindjes en Roger) met als extra toetje een onweerstaanbare schattige knuffel.

Thuis hebben we nog even verder bijgepraat en daarna hielden Elena en Eva hun dagboek bij terwijl Matthias even Balaxie speelde op mijn computer.

Vlierstruiken

Deze middag kreeg ik een telefoontje van buurjongen L.: hij en zijn vader zouden vandaag opnieuw komen “zagen”. Ik vroeg meteen aan Roger wat er nu weer gezaagd moest worden, en toen hoorde ik dat er nog allerlei takken in de wei lagen én dat ze de vlierstruiken onder handen zouden nemen. Dat vooruitzicht maakte me eerlijk gezegd helemaal niet blij, want ik vond die overhangende vliertakken juist zo mooi.

Volgens Roger versperden ze de doorgang van de tuin naar de wei, en bovendien, zo zei hij, besef ik toch wel hoe hard vlierstruiken kunnen woekeren? Natuurlijk besef ik dat. Maar ik vind ze zo prachtig, en in bloei ruiken ze heerlijk. Ik opperde nog dat er misschien beter eindelijk iets aan ons terras gedaan werd, want het opnieuw bruikbaar maken ervan blijkt voor Roger echt een te zware klus geworden.

Maar nee hoor: de vlierstruiken moesten weg!

Geen gazpacho vandaag

Door omstandigheden werd onze afspraak van vandaag met de hakseldienst nog eens verdaagd. Naar volgende week. Ik ben dus opnieuw "voor niets" zo vroeg opgestaan. Ik had echter de indruk dat het al iets minder koud was en daarna, tijdens onze wekelijkse uitgebreide boodschappen, voelde het eindelijk weer "lenteachtig" aan.

"We hebben dubbel zoveel betaald als andere weken," zei Roger terwijl we onze inkopen in de auto laadden. Hij had gelijk, maar dat is heel normaal: we verwachten heel belangrijk bezoek dit weekend, en hadden allerlei "speciaals" gekocht voor die gasten... met als gevolg dat Roger voor zichzelf nog wat meer van dat "speciaals" kocht. Daarenboven liet hij zich verleiden door Spaanse wijn en andere Spaanse lekkernijen. Gelukkig merkte ik op tijd op dat de aangeboden gazpacho meer water dan groenten bevatte! 😀

We aten dus geen gazpacho deze avond, wel, nog voor onze gebakken pens met erwtjes, een andere (en lekkere) soep, die ik in elkaar had geflanst met ui, een wortel, en... toch nog een restje van onze witte kool! 😋

Telefoontjes en vuile voeten

Ik heb vandaag toch maar de keuken onder handen genomen. Niet heel grondig, want te vermoeiend voor mijn rug, en wegens andere "verplichte" bezigheden. Maar goed ook dat ik er geen grote lenteschoonmaak van gemaakt heb, want ondertussen weten we dat we morgen de hakseldienst mogen verwachten (en dus dat Roger heel geregeld met vuile voeten zal binnenkomen). 

Die "verplichte" bezigheden waren vooral telefoontjes: een paar vriendinnen die me heel lang belden over hun problemen. Problemen waar ik het hier uiteraard niet ga over hebben, maar ik vraag me wel telkens af waarom die mensen mij in vertrouwen nemen terwijl ze heel goed weten dat ik absoluut niets kan doen aan het probleem. 

Terloops hadden een van die twee vrouwen en ik het ook over het ebolavirus waarvoor de media zo fel waarschuwt de laatste dagen. Hoewel ik weet dat door het toenemende mondialisme virussen zich over de hele wereld verspreiden, probeerde ik haar toch gerust te stellen door te zeggen dat Afrika wel heel ver van hier is. Jammer dat ik toen deze video nog niet had gevonden: professor Joyeux die uitlegt dat er wel remedies bestaan tegen dat virus!