Toen we deze avond thuiskwamen na het "kindjeszitten", vond ik een mail van Hendrik: "Pakketje aangekomen".
Hendrik heeft een nieuwe pc gekocht voor Roger, zelfs goedkoper dan we verwachtten! Binnenkort gaan we die halen (maar eerst terugbetalen natuurlijk! 😀)
Heel fel bedankt, jongen!
De meisjes waren onlangs naar de kapper geweest en vroegen me of ik ze liever zag met lang of (relatief) kort haar. Ik wist het echt niet, ik vond de twee kapsels wat hebben. Maar toen stelden we dezelfde vraag achtereenvolgens aan Roger (hun opa) en Zeger (hun oom) en allebei antwoordden ze heel spontaan dat ze lang haar mooier vinden.
Eigenlijk had ik dat antwoord verwacht, besefte ik terwijl ik het hoorde. Maar waarom ik het verwachtte, weet ik niet.
Het was weer kindjesdag. Weer ging Eva met haar mama naar de dansles, weer dronken we koffie of thee met Elena, weer ging Matthias meteen studeren nadat hij een appeltje had gegeten, weer kwam Zeger met ons eten: opnieuw een heel lekkere wokschotel.
Elena had veel werk voor school; te veel, vond ze. Matthias klaagde niet, maar was vrij lang bezig met studeren. Eva was vrij snel klaar met haar schoolwerk, maar besteedde, zoals zo vaak, een groot deel van de avond aan haar danslessen. We spraken nog over het verhaaltje dat ze ooit begon te schrijven (en waarvoor ze maar geen tijd vindt om eraan verder te schrijven). Ik probeerde haar uit te leggen dat je een (lang) verhaal niet kunt schrijven in heel korte, niet-aaneengesloten stukjes tijd, dat je daarvoor langere periodes zonder andere verplichtingen, afspraken of bezigheden nodig hebt. Maar dat leek ze niet te (willen) geloven! Want, zo legde ze me uit, ze heeft graag dat haar vrije tijd wordt opgevuld met op voorhand vastgelegde handelingen en afspraken, anders is ze bang zich te vervelen.
Ik heb de indruk dat dit voor veel mensen geldt, terwijl ik juist enorm kan genieten van wat zij “verveling” noemen.
We haalden de voorbije dagen dus ons werk in en kochten onder andere kaarsen (in de hoop dat we ze niet snel zullen nodig hebben). Toen ik die wilde opbergen in de keukenkast waarin ik mijn kookboeken bewaar, merkte ik dat de vrije ruimte in die kast volgestouwd was met spullen van Roger (oude fototoestellen, koord in allerlei maten en diktes, tubes lijm, oude brillen, dozen met punaises, oude pennen, losse brillenglazen, geheimzinnige kokers, sigarenkokers, lege sigarendozen, heel oude pijptabak, enzovoort). Ik heb al die zaken eruit gehaald en Roger gevraagd alles te sorteren (soort bij soort te leggen, en na te gaan wat mag weggesmeten worden en wat niet). Hij was daar vandaag nog steeds mee bezig (weliswaar niet constant) en zolang al die rommel in de keuken lag, kon ik die onmogelijk schoonmaken zoals op mijn programma stond.
Ik kreeg dus een zee aan vrije tijd en daar heb ik bewust van genoten! Onder andere met dit!
We hadden pas onze werkkamer schoongemaakt en waren aan het twijfelen of we ook de salon onder handen zouden nemen. Eén kamer per keer is meestal meer dan voldoende voor mijn rug, maar als Roger wilde stofzuigen, kon ik misschien nog wel stof afdoen in de zitkamer.
Helaas, op dat moment viel de elektriciteit uit. We stelden dat werk dus toch uit en gingen lezen in afwachting dat de storing zou verholpen zijn. Twee uur later zaten we nog steeds zonder stroom en waren er al een hele poos werken bezig aan de elektrische bedrading in de straat. De laatste keer dat we een elektriciteitspanne hadden, namen we ons voor zo snel mogelijk kaarsen en petroleum te kopen, maar dat hadden we natuurlijk weer uitgesteld en dus nog niet gedaan.
Ondertussen begon de zon onder te gaan, werd het stilaan donkerder… en ook kouder in huis, en uiteindelijk heb ik bij het licht van een zaklamp een wokgerecht klaargemaakt, dat we bij kaarslicht aten (het was heel lekker). We zagen dat huizen in een zijstraat weer licht hadden, maar wij bleven in de duisternis zitten.
De afwas heb ik laten staan tot morgen. We probeerden wat te lezen, maar bij het licht van de weinige kaarsen die we nog hebben, bleek dat onmogelijk.
Tegen 21 uur leken de werken op straat afgelopen, maar hadden we nog steeds geen licht en dus gingen we ervan uit dat de werklieden morgenochtend zouden verder werken en dat we tot dan zonder stroom zouden zitten.
En net toen Roger voorstelde dan maar samen al een biertje te drinken, ging het licht weer aan en startte onze verwarming weer! Ik heb snel gecontroleerd of onze diepvrieswaren geen schade hadden geleden, maar dat leek oké.
Zeven uur hebben we zonder stroom gezeten en dan snap je pas hoe afhankelijk we daarvan zijn! Maar ik heb ook geleerd dat we onze voornemens moeten nakomen en niet moeten uitstellen wat we meteen kunnen doen. We gaan dus zo snel mogelijk kaarsen en petroleum kopen!
P.S. 6/2/2026: we hebben vandaag het nodige gekocht!
Eerste vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. En wij moesten ons al verontschuldigen: we verwachtten de gasinstallateur.
Gisterenavond begaf onze centrale verwarming het immers alweer. Gelukkig hebben we een houtkachel, een elektrisch vuurtje en plaids, zodat we niet echt kou hebben moeten lijden (er is wel wat stof geproduceerd).
Ik was ervan overtuigd dat we deze keer de gasketel zouden moeten laten vervangen (die is al bijna dertig jaar oud), maar gelukkig kon de gasinstallateur het probleem opnieuw verhelpen. Hij waarschuwde er wel voor dat onze ketel het niet heel lang meer zal uithouden.
Toen we deze middag "thuis" kwamen met Eva, begon ze meteen aan haar schooltaken, zodat ze voor de dansles nog tijd genoeg zou hebben voor een spelletje "Lama". We konden twee partijtjes spelen voor dat haar mama haar naar het Heilig Hartinstituut zou rijden. Ik heb de spelregels niet echt begrepen maar we hebben veel gelachen!
Dochterlief bleek weer iets nieuws voor mij genaaid te hebben: een prachtig omkeerbaar mouwloos vestje.
Na het vertrek van dochterlief en Eva kwamen Matthias en Elena kort na elkaar thuis. Elena droeg hetzelfde vestje als ik (ook door haar mama gemaakt natuurlijk). Er werd even verteld over school, Matthias toonde me een spel dat hij had gedownload en ging dan studeren, Elena zette koffie en thee, en begon vervolgens ook aan haar schoolwerk. Daar was ze nog mee bezig toen Zeger aanbelde. Eindelijk was hij nog eens vrij op een maandagavond en kon hij dus met ons mee-eten. Zeger had een gezelschapsspel voor de kindjes bij zich (maar tijd om het te spelen was er niet).
Schoonzoon kwam thuis en begon het avondmaal voor te bereiden terwijl Matthias, Elena en Zeger samen praatten en grapten. Dochterlief en Eva kwamen thuis van de dansles en we konden aan tafel gaan om te genieten van een heerlijk Spaans gerecht.
Terwijl we later terug naar huis reden, kreeg ik een mail van Hendrik: hij heeft waarschijnlijk een goede pc voor Roger gevonden!
O ja, en ik mag "L'éventail de Séville" verder laten vertalen voor de kindjes!
