Nog een boek kopen?

Uiteraard heb ik gisteren nog het boek van Francis Dossogne besteld. Normaal gezien wordt het maandag geleverd.

En... nu, na dit interview, heb ik heel veel zin om nog een ander boek te kopen. Het interview is opnieuw in het Frans en er is geen vertaling beschikbaar, maar ik kopieer hieronder* wel een automatische vertaling van de uitleg over het boek.

Ik kwam weer heel toevallig bij dat interview terecht en het fascineerde me meteen. Niet enkel omdat de auteur het heeft over haar lucide dromen (die ik ook vaak heb), maar vooral omwille van haar spontane  "buitenlichamelijke" ervaringen (die, zoals ze zelf zegt, de wetenschap tarten). 

* Vertaling van de uitleg bij het boek:

“Krachtige trillingen grijpen mijn ledematen. In een oogwenk voel ik alsof duizenden mieren onder mijn huid kruipen. Mijn voeten, mijn benen, mijn armen. Het is niet onaangenaam, maar de sensatie overvalt me. Ik sta volkomen stil en kan me niet bewegen. [...] Hemel, wat gebeurt er met me?”
Niets had Julie Ewa voorbereid op zo'n ervaring. En toch. Op een ochtend gebeurt er iets vreemds: ze verlaat haar lichaam. Deze ervaring overweldigt haar. Wat betekent het? Is het echt of een verzinsel van haar verbeelding? Het is verre van een op zichzelf staand incident; de gebeurtenis herhaalt zich. Een keer, twee keer, tien keer...
Vastbesloten om niet weg te rennen voor het onverklaarbare, besluit Julie Ewa het te onderzoeken. Haar doel: begrijpen, testen, verifiëren. Bewijs vinden dat ze niet hallucineert.
Ze deelt helder haar twijfels, haar vragen en haar onderzoek naar dit nog grotendeels onbekende fenomeen. Hoewel haar experimenten haar ertoe zullen brengen deel te nemen aan een wetenschappelijk experiment, begint de grootste reis pas daarna, waar de grenzen van het mogelijke beginnen te vervagen. Julie Ewa is 34 jaar oud.
Deze wereldreizende auteur met een master in filosofie en sociaal werk heeft Europa doorkruist in haar busje en gewerkt met kinderen bij verschillende organisaties. In 2021 veranderde een buitengewone ervaring haar wereldbeeld. Ze raakte vervolgens geïnteresseerd in veranderde bewustzijnstoestanden en richtte samen met anderen de Group of Consciousness Experiencers (GEC) op, een vereniging die onderzoekers en getuigen samenbrengt rond deze nog relatief onbekende fenomenen. Door persoonlijke verhalen te combineren met onderzoek, levert Julie Ewa een meeslepend verslag van een ervaring die onze zekerheden op de proef stelt en onze relatie tot de werkelijkheid bevraagt."

Een eigenaardig toeval: Francis schreef een boek

Vruchtbare vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Daarna, na het koken, eten en afwassen, val ik (heel toevallig?) op een kort interview met Francis Dossogne. 

Francis is de echtgenoot van mijn Matadi- vriendin Sabine. Na het overlijden van haar moeder Rachel, nu al bijna twee jaar geleden, stuurde Sabine me mail na mail, plande ze een ontmoeting in de lente van vorig jaar, en dan, ineens, liet ze niets meer van zich horen. 

Het eigenaardige is weer dat ik me deze avond, tijdens het koken, vragen stelde daarover (ze is trouwens niet de enige die zo plotseling ophield met mailen). 

Maar ik dacht dus aan Sabine en dan krijg ik daarna een interview met haar echtgenoot voorgesteld: weer een eigenaardig toeval!

Francis schreef een boek over zijn leven, hoor ik: misschien moet ik dat aanschaffen? 

Drukke "kindjesdag"

Eva pikten we weer op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was zwaar beladen: ze had immers een spreekbeurt gegeven en had allerlei documenten bij zich. Thuis begon ze meteen te studeren terwijl ze een appel at. Na een halfuurtje was ze al klaar en we speelden een spelletje. Toen kwamen na elkaar Elena en Matthias thuis. Bij een appel of een sinaasappel vertelden ze over hun weekend, de jeugdbeweging, de school en hun plannen voor de volgende dagen en weken. Elena zette koffie voor Roger en thee voor mij en ging dan studeren, gevolgd door haar broer.

Dochterlief kwam thuis, Eva kleedde zich om en werd door haar mama naar de dansles gebracht. Toen deze laatste terug thuis was, zorgden we samen al voor een deel van het avondmaal: we kookten aardappelen en maakten soep. Dan was het 18:30 uur geworden: tijd voor Roger en mij om Eva te gaan halen. We reden naar de ons welbekende parking, liepen naar het Heilig Hartinstituut, vonden er heel gemakkelijk de "Stella Maris"-zaal (een andere zaal dan op maandag) en konden nog net het einde van de dansles meemaken.

Met Eva liepen we terug naar de parking, trotseerden we het drukke avondverkeer en kwamen we tegen 19:45 uur thuis aan.  Dochterlief en schoonzoon waren toen naar de "ouderavond" in de school van Elena en Matthias. Roger mixte de soep en, met de hulp van Eva, zette ik broccoli op het vuur, bakte de gekookte aardappelen en zalm in olijfolie. 

We hadden net soep gegeten toen dochterlief en schoonzoon terug thuiskwamen. Ze schoven bij aan tafel en tot 21 uur genoten we samen van een heel lekker avondmaal. 

Nutriscore

Onlangs vroeg Elena me of een product met een goede Nutriscore automatisch ook gezond is. Ik probeerde haar uit te leggen dat er veel gebreken zijn aan die Nutriscore (suikervrije cola krijgt bijvoorbeeld een hogere score dan olijfolie!). 

Maar het was moeilijk om uit te leggen waarom die Nutriscore niet oké is. Onlangs dacht ik daar nog over na, want ik weet dat veel mensen daar nog op vertrouwen. En deze avond viel ik - weer heel toevallig - op een min of meer duidelijke, hoewel wat te korte, uitleg over de tekortkomingen van die Nutriscore.

De lijst ingrediënten lezen blijft dus aangewezen! 

Tussen rust en bezorgdheid

Geen enkele verplichting vandaag, ik hoefde zelfs niet te koken, want we hadden pompoensoep en gevulde courgettes van gisteren over. 

Roger kreeg nieuws van ons ziek familielid in Spanje: het lijkt de goede kant op te gaan. En ik had een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits. Hij maakt zich echt (en terecht, denk ik) zorgen voor zijn Limburgse monografieën. Hij stelde zelfs voor dat ik opnieuw de lay-out zou verzorgen en eventueel op zoek zou gaan naar een andere drukker. Hoewel ik hem gelijk geef dat het zo niet verder kan, moei ik me niet graag met de uitgave van die monografieën. Dat is immers de taak van die vereniging en ik wil daar zeker geen ruzie over veroorzaken!

Ik heb echter ook veel tijd aan mezelf, of eerder aan mijn vroegere dagboeken kunnen besteden: vandaag heb ik niet minder dan 35 bladzijden laten overtypen! Kleine Zeger begint nu te kruipen, Hendrik en zijn zusje beginnen vriendjes thuis uit te nodigen en we hebben twee katten, Attila en Isidora, die geregeld ruzie maken.

Zo typisch!

We moesten vandaag gehakt kopen voor mijn gevulde courgettes van deze avond, en bier. Ik stelde voor ook even naar het containerpark (iets verderop) te rijden om daar eindelijk de rommel uit het poortgebouw te deponeren.

Maar... de doos vol rommel bleek praktisch leeg! Roger had er alles uitgehaald waarvan hij dacht dat hij er nog iets kon mee aanvangen. Uiteindelijk bleven er drie spulletjes over, en, gezien de huidige brandstofprijs, vond ik het te gek om daarvoor naar het containerpark te rijden. 

Vergis ik me als ik de indruk had dat Roger opgelucht was met mijn besluit (en niet enkel omwille van de uitgespaarde brandstof)? 😉

Loslaten of bewaren?

Het zijn gewone dagen, er gebeurt niets speciaals, maar ik geniet van die rust, van het feit dat ik tijd heb om na te denken, herinneringen op te halen, ...

Onlangs herinnerde ik me mijn enkele "mystieke ervaringen". Deze avond val ik weer heel toevallig op dit filmpje van "Amédée", waarin hij het ook heeft over dat soort ervaringen (en over het universele bewustzijn waar wij een deel van zouden zijn). De video is in het Frans, de Nederlandse vertaling (via de instellingen onderaan) is niet perfect maar kan er door. 

Diep in mezelf ga ik akkoord met de leer van die Amédée, weet ik dat het ultieme geluk te vinden is in onthechting, maar ik weet ook dat ik nog te veel belang hecht aan het verleden, aan mijn herinneringen! En dus ga ik nog enkele vroegere dagboekbladzijden laten overtypen door Gemini! 😉