Lesgeven in de jaren 90 van vorige eeuw

Ik viel deze avond nog op deze video (nog eens in het Nederlands) over het lesgeven in de jaren 90. Ik heb zelf af en toe een leerling gehad die even lastig deed, maar nooit een lastige klas. Waarschijnlijk lag dat aan de scholen waar ik heb lesgegeven maar ik ben er zeker van dat ik het in klassen zoals in deze reportage geen maand had uitgehouden!  Eigenlijk zou ik eens een even eerlijke video willen zien over lesgeven in deze tijd!

Even relativeren

Vermits onze afspraak met vriend Karel vandaag niet doorging, deden we al de boodschappen die we morgen gepland hadden. We gingen naar de apotheker, de schoenmaker en twee grootwarenhuizen. En Roger heeft op geen enkel moment last gehad van duizeligheid. Dat probleem lijkt dus opgelost. Wel was hij behoorlijk moe na al die inkopen (en dat blijkt ook een mogelijke bijwerking van dat medicament te zijn), maar dat lijkt me gemakkelijker te beheren en minder gevaarlijk.

En ik kreeg nog enkele telefoontjes en mails die me deden inzien dat ik eigenlijk niet te klagen heb. Rogers chronische hartprobleem, mijn RA, de verkoudheden en andere kleine ongemakken of kwetsuren van kinderen en kleinkinderen zijn niets in vergelijking met wat sommige van onze vrienden en kennissen meemaken: werkverlies, familievetes, psychische problemen, acute of ernstige ziekten, scheidingen en overlijdens. Ik denk dat ik echt moet proberen minder te klagen!

Verandering van programma

Vandaag zou normaal gezien een "kindjesdag" zijn geworden, maar dat werd het niet. Roger, die nog geregeld last had van duizelingen, vond het niet verantwoord om in die toestand naar het Leuvense te rijden.

Omdat de "kindjes" al zo groot zijn geworden dat ze eigenlijk geen oppas meer nodig hebben na school (maar we gewoon voor de gezelligheid nog geregeld voor "oppas" spelen), belde ik gisteren naar dochterlief om haar te vertellen dat we vandaag niet zouden komen. En daarna belde Roger naar vriend Karel, met wie we morgen een afspraak hadden, ook om onze ontmoeting af te zeggen.

Ondertussen heeft Roger ook naar zijn arts gebeld en die leek heel enthousiast over de werking van die nieuwe medicijnen. Hij was zo lovend over de toestandsverbetering van Rogers hart (en ook longen, lever en nieren!), dat Roger, die daar blijkbaar fel van onder de indruk was, hem bijna vergat te vertellen over zijn duizeligheid. Nadat ik het hem had ingefluisterd, haalde hij dat probleem toch aan. En weer leek de arts die bijwerking doodgewoon te vinden. Hij raadde Roger nog eens aan altijd heel rustig van positie te veranderen (maar daar let Roger nu al goed op).

En dan... heeft Roger vandaag helemaal geen last meer van duizelingen. Is hij eindelijk gewend geraakt aan dat medicament?

Jammer voor onze afspraak met Karel, want heel binnenkort vertrekt hij zoals elk jaar voor een poosje naar zijn zoon in Frankrijk. En als hij terug in het land zal zijn, zal de wintertijd ervoor zorgen dat Roger nog maar voor heel korte periodes naar het Leuvense zal durven te rijden.

Een nieuwe dichtbundel

Het zijn rustige dagen: Roger heeft nog steeds last van die bijwerkingen. Ondertussen heb ik wel een Facebookpagina ontdekt over de toekomstige poëziebundel van "onze" Debby!  Het wordt een heel mooie bundel, dat kan ik jullie verzekeren (ik heb de gedichten al gelezen 😉).  

Eigenaardig?

Voor mij was het vooral een huishouddag (ik moest immers werk inhalen) terwijl Roger eerder lui was vandaag (maar hij heeft wel, onder andere, brood gebakken). 

Die nieuwe medicatie ligt hem duidelijk niet. De dokters zijn ervan op de hoogte, maar lijken te zeggen dat die bijwerkingen er gewoon bij horen, terwijl Roger zich nu eigenlijk zieker voelt dan vóór die verandering van medicijnen. En ik durf natuurlijk niet zomaar op eigen initiatief een dosis te verminderen.

Eigenaardig genoeg (hoewel, eigenlijk niet zo eigenaardig) maakt het feit dat Roger nu nog trouwer een "hartvriendelijk" dieet volgt, en dat we dus alle suikers hebben verbannen (behalve voor mij een blokje avondchocola met 90% cacao), dat ikzelf me de laatste dagen bijzonder goed voel: nergens pijn meer en vinger- en andere gewrichten die na jaren voor het eerst helemaal ontzwellen !

Wegdromen in een hangar

Ik wilde vandaag wassen, een beetje opruimen en de salon schoonmaken... maar na onze brunch stelde Roger voor naar de kringwinkel in Tongeren te rijden. Ik gaf hem zijn zin, want daar zou hij immers nog  wat "wandelen"... en ik hou van die winkel. Ik vind hem heel mooi ingericht, je vindt er veel schatten, maar vooral: het is een immense hangar waarin ik elke keer wegdroom.  Ik loop daar dan in rond en beeld me in dat ik er onze woning van maak. En in gedachten deel ik de ruimte in: een zithoek, een werkhoek, een leeshoek, een keuken- en eethoek, een speelhoek voor de kindjes, een slaapgedeelte, enzovoort. 

Het werd dus een aangename en lange "wandeling". Maar deze avond moest ik mijn huishoudwerk inhalen, wat minder aangenaam was en trouwens niet volledig gelukt is.

Een wandeling in Ikea

Roger moest vandaag naar de huisarts, onder andere om bloed te laten controleren (ik hoopte ook op een aanpassing van de medicatie maar dat zal waarschijnlijk pas na de bloedanalyse mogelijk zijn). 

Daarna had ik zin in een "wandeling" in de Ikea van Hognoul, waar we genoten van de "decors" (hoewel er minder waren dan vroeger) en daarna van een gratis kopje koffie of thee. Ik merkte dat de "wandeling" Roger wat vermoeide, maar gelukkig kun je af en toe even gaan zitten in die winkel.

Deze avond moest Roger normaal gezien naar een vergadering maar hij heeft zich moeten verontschuldigen: ik laat hem niet graag meer rijden na zonsondergang.