Over Ikea gesproken

Over IKEA gesproken: eigenlijk wilde ik dit eerst toevoegen aan mijn post over het korte verblijf van de kindjes, maar uiteindelijk vond ik dat ongepast.

Gisteren vonden we op onze stoep, vlak voor de haag, een heel groot stuk verpakkingsplastic van IKEA, waarin blijkbaar een matras van 140 cm had gezeten.

Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat een van onze buren daar een matras heeft gekocht en de verpakking gewoon op onze stoep heeft gesmeten. Wij mochten vervolgens die plastic oprapen en in een vuilniszak steken. En die zak was daarmee meteen vol. Wilde de boosdoener soms één vuilniszak uitsparen?

Dat voorval maakte me echt kwaad. Ik weet uiteraard niet op wie van mijn buren ik mijn boosheid moet richten - al zijn er enkelen, onder wie Marie-Claire, die ik sowieso niet verdenk.

Beste mensen, als jullie een vuilniszak willen uitsparen, vraag er ons dan gewoon één. Maar verplicht ons alsjeblieft niet om jullie verpakkingsmateriaal te verwerken.

Eekhoorntjes

We hadden al lang geen eekhoorntjes meer gezien in onze tuin. Maar deze ochtend, tijdens het ontbijt, riep Matthias plotseling: "Daar, eekhoorntjes!" en inderdaad, daar waren ze weer! Terug uit hun winterrust? 

Ik vergat het te vertellen, maar tijdens de rest van ons ontbijt bleven we de beestjes gadeslaan en dat vonden de kindjes heel boeiend. En ik ook!

Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!

Een verjaardag, een lezing en een trein

Vandaag zou mijn "Nononc" 87 jaar zijn geworden! 

Ik wilde eigenlijk eindelijk die rommel van Roger naar het containerpark brengen, maar we kregen er de tijd niet voor. Heel binnenkort komen de kindjes immers even logeren en dus moesten hun twee kamers en de keuken (ondanks de aanwezige rommel) eventjes onder handen worden genomen. Daarbij moest ik nog koken en gingen we deze avond naar een heel interessante lezing aangeboden door Heemkunde Groot Heers. Jeroen Rappé kwam spreken over de (gevlochten) kornoeljehagen die je in deze streek vrij dikwijls ziet. Het was echt boeiend en... gezellig dankzij het weerzien met veel kennissen (Jos, Ludo, Michel, Elie, Georges, Jos, Jean-Pol enz.).

En ik denk dat ik deze dag ga eindigen met een film: nog eens "Un soir, un train" van Delvaux, naar de roman "De trein der traagheid" van Johan Daisne.

Toekomstige euthanasiewet in Frankrijk

Ik hoor hier (op "Tocsin") dat die toekomstige euthanasiewet in Frankrijk nog "liberaler" dreigt te worden dan bij ons:  op slechts drie dagen is alles "volbracht", de dokter mag de familie (ouders, echtgenoot) niet informeren over de bedoelingen van zijn (soms heel jonge of depressieve) patiënt, derden (familieleden, vrienden) mogen niet tussenkomen in het nemen van de beslissing, enzovoort. 

Zeggen dat ik me al zoveel vragen stelde bij de Belgische euthanasiewet!  Ik hoor ook dat in Frankrijk voor (letale) sedatie vaak hetzelfde middel wordt gebruikt als voor euthanasie (ik weet uiteraard niet of dat bij ons ook het geval is). En je hoort er ook over het gebruik van Rivotril in rusthuizen tijdens de sanitaire crisis. 

Frans Depeuter overleden

Deze ochtend vonden we een doodsbrief in de brievenbus: Frans Depeuter is vorige zaterdag overleden. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, we hadden hem al een hele tijd niet meer ontmoet, maar toch schrokken we (we hadden immers geen kranten gelezen dit weekend)! Sic transit...

Werk voor de boeg

Rogers computer is klaar (weliswaar vandaag nog met veel hulp op afstand van Hendrik). Hendrik zorgde ook voor een heel plezante screensaver: door AI gemaakte tekeningen op basis van foto’s van Roger en mij; als ik er eentje te pakken krijg, post ik die hier wel eens!

Nu wacht Roger veel werk, onder andere het bijwerken van de boekhouding voor Heemkunde Groot-Heers. En mij helpen opruimen, want zijn rommel is er nog steeds… en zelfs nog groter geworden!