zaterdag 8 augustus 2020

Ik verlang naar regen!

Roger zegt me vaak de laatste dagen: 'Je hebt als kind in Congo gewoond, dus tropische temperaturen moet je toch gewend zijn?'
Om te beginnen: in Matadi klaagde ik ook vaak over de hitte. Maar daarbij: in mijn herinnering eindigde praktisch elke dag van het "warme regenseizoen" met een (meestal - niet altijd -  vrij kort) heel hevig onweer.
Onweer dat me vaak angstig maakte omdat het zo heftig was... maar daarna was alles zo opvallend aangenaam afgekoeld!

'We krijgen binnen enkele dagen ook onweer', suste Roger me toen ik hem dat vertelde. 
Ja... maar in mijn herinnering kregen we in de tropen dus praktisch elke dag zo'n verkoelend onweer 's avonds in het regenseizoen! 

Nog luier dan gisteren!

Tot 36°C buiten en 29°C in de keuken vandaag. Veel te warm en dus nog minder gedaan dan gisteren.
De temperatuur in de keuken is wel ineens van 27,5°C naar 29°C gestegen toen ik bloemkool kookte (die we later koud aten met gerookte makreel). Ik weet het, sommige mensen (waaronder Zeger) eten bloemkool rauw maar daar kan mijn maag absoluut niet tegen.

Deze avond, samen met Roger, wel een paar uur besteed aan gedigitaliseerde foto's waarvan Hendrik (al een poosje geleden) had gevraagd of we die konden (ongeveer) dateren. Dat is zeker niet voor elke foto gelukt... maar wat word ik toch nostalgisch telkens als ik naar foto's van vroeger kijk!

Ook nog enkele mails beantwoord, vaak in verband met het heengaan van onze vriend Jan. We zullen hem missen!

Aan telefoon vertelde Nany me dat ze ook lui is: te warm! Ze pleegde dus minder telefoontjes dan gewoonlijk vandaag!

vrijdag 7 augustus 2020

Luie dag aan het begin van de hittegolf

We bereikten de 35°C vandaag. Dat was nog te doen, behalve tijdens onze boodschappen. Roger ging alleen (Corona-maatregel) de winkel binnen, ik bleef in de auto op hem wachten met alle ramen open maar dat bleek nog veel te warm! En even buiten rondlopen was nog een slechter idee: er was daar nergens schaduw!

In huis (en dan vooral in de keuken die de warmste plek is) overschreden we nooit de 27°C, het bleef dus "fris". Onze dag was dan ook vooral lui, loom en somber (omwille van de dichtgetrokken gordijnen hier en daar).

Naar Nany gebeld, die gisteren nog zei dat haar kamer goed meevalt met deze hitte maar het vandaag toch wat te warm begon te vinden, en mails beantwoord.
Onder andere van Matadi-vriend Lieven P. 
Zijn kleinzoon liep (echt, in de betekenis van "rennen") deze avond (ook deze nacht?) 100 km voor een goed doel.
Uiteraard wilde ik dat een beetje live volgen. En dat kon via Facebook.

Ik dus daar naartoe. Ik vond het, volgde dat rennen vol bewondering gedurende bijna twee uur (eigenlijk tot er een onderbreking was in het filmen), las daarna wat, beantwoordde nog een mail... en toen ik verder wilde kijken naar dat "lopen" vond ik het niet meer terug! Facebook en ik, dat gaat nog steeds niet goed samen blijkbaar!

Maar kom, ik sta echt versteld van wat sommige mensen over hebben voor een goed doel!

donderdag 6 augustus 2020

Eerste warme dag

We haalden de 34°C in de schaduw vandaag! Roger wilde even gaan wandelen maar dat heb ik hem afgeraden.

Wel veel telefoons en mails vandaag. Onder andere over de uitvaart van vriend Jan. Roger en ik (en anderen) hebben besloten er toch niet naartoe te gaan. Er mogen tot 100 mensen aanwezig zijn op zo'n uitvaart en dat is in de huidige omstandigheden niet echt aangewezen voor oudere mensen met gezondheidsproblemen. Echt jammer... maar langs de andere kant, Jan is nu niet meer gebonden aan tijd en ruimte, dus voor hem maakt het geen verschil  of we hier of daar aan hem denken.
En denken aan hem doen we allemaal heel veel: je was heel geliefd, Jan!

woensdag 5 augustus 2020

Wereld gezondheids organisatie

Het was een rustige dag. Ik wilde immers mijn armen laten rusten nadat ik ze gisteren weer geforceerd had met een te lang telefoongesprek. 

Buiten een telefoontje van een halfuur met Nany niet veel gedaan dus dat mijn armen zou belasten en heel veel online gelezen en bekeken.

Op een zeker moment viel ik op een manifestatie (in Canada, ik weet zelfs niet meer waar precies... en wat is dat Canadees Frans moeilijk te verstaan!) tegen de Corona-maatregelen. 

Een van die manifestanten werd aangesproken door een burger die hem verweet geen mondkapje te dragen. Die manifestant antwoordde dat hij niet geloofde in die pandemie. De burger argumenteerde, net zoals ik: "Een complot op wereldschaal, dat is toch niet mogelijk!'
En manifestant antwoordde: 'Behalve als de WHO er achter zit.'

Daar had ik nog niet over nagedacht en mijn verbeelding ging weer aan de gang!

Nee, "anoniemen", begin nu niet allemaal meteen weer te discussiëren (je mag wel even "wuiven"!): ik geloof die manifestant (nog) niet... maar ik blijf me vragen stellen!

dinsdag 4 augustus 2020

Weer overdreven!

Deze avond, om 20 uur, terwijl Roger en achterbuurman (de zoon van V.) de wei onder handen namen, een telefoontje gekregen dat precies één uur heeft geduurd.
En... dat was blijkbaar te veel, want mijn armen doen weer pijn!

De vriendin in kwestie ziet echt af omdat ze haar kinderen niet mag/kan ontmoeten deze dagen. Omwille van die bubbels die zorgen dat als je iemand in jouw beperkte kring opneemt, die persoon niemand anders meer mag ontmoeten.

Ik begrijp haar (ik was vroeger immers ook een kloek en heb echt moeten leren onze kinderen op tijd los te laten) maar ik vond dat vriendin in deze omstandigheden toch wat minder sentimentaliteit aan de dag moest leggen. Ik vermoed immers dat onze kinderen heel goed begrijpen dat de situatie niet aangenaam is voor hun ouders maar dat ze ook niet gediend zijn van ouders die klagen en eisen dat ze de maatregelen met de voeten treden om hun ouders te plezieren.
Tenminste (ik herhaal het) als dat virus inderdaad zo gevaarlijk is als wat ik lees

Het werd een heel moeizame conversatie. Op een zeker moment klaagde vriendin ook over het feit dat ze "in geen enkele bubbel zat". 
Ik probeerde haar uit te leggen dat wij in hetzelfde geval zijn.

Ik weet het, we zitten zogezegd in een bubbel met dochterlief, haar echtgenoot, kinderen en schoonouders. In feite echter zullen we de volgende vier weken de meeste leden van die bubbel niet ontmoeten en mogen wijzelf in principe niemand buiten die bubbel ontmoeten. 

Mijn uitleg leek vriendin niet goed te begrijpen, ze dacht immers dat als zij met haar getrouwde kinderen één bubbel vormde, zij van hun kant nog een bubbel mochten maken met hun schoonouders. Het is inderdaad ingewikkeld en ik vermoed dat de meeste mensen dan ook geen rekening houden met die maatregel!

Maar kom, nadat ik een uur geluisterd en proberen te kalmeren had, leek vriendin serener... maar voelde ik heel veel pijn in mijn armen!
En was ik heel moe!

maandag 3 augustus 2020

Doen alsof we op reis zijn

Na wat opruimwerk, wasgoed te drogen hangen, een beetje werk voor de Limburgse Monografieën en meer dan een uur telefoneren (naar Nany en straatgenote V.) kreeg ik weer pijn in mijn polsen.
Ik stelde Roger voor wat rond te rijden in onze mooie streek (ik krijg dan de indruk dat we op reis zijn) en hier en daar wat rond te wandelen. Dat vond hij geen slecht idee.

We kwamen eerst in Landen terecht, wandelden daar een klein halfuur en reden daarna naar Neerlanden waar we weer een korte wandeling maakten. 



Van daar reden we naar Attenhoven, waar we wilden zien wat er is gebeurd met de ingestorte hoeve
Die bleek weer opgebouwd te zijn.


(de foto's zijn van Roger)

Na ons avondmaal verwachtte ik nog een telefoontje van Wiemla, de moeder van Debby, die moeite heeft met de strenge maatregelen voor de provincie Antwerpen, maar dat kwam niet. Blijkbaar, vernam ik later via een bericht, verwachtte zij van mij nog een bericht om een precies uur af te spreken. We hebben onze telefonische afspraak uitgesteld tot morgen op een precies uur. 

Deze avond vrij laat een bericht gekregen over het afscheid van onze vriend Jan. Je moest je wel inschrijven om, met mondkapje, aanwezig te zijn, wat Roger en ik meteen deden.