Vandaag ging Roger nog eens naar de dokter. Hij mag opnieuw overstappen op zijn vroegere medicijnen. En dat mag zelfs meteen, omdat ik rekening had gehouden met die mogelijkheid (en er zelfs zeker van was dat het zou gebeuren) en hem daarom de voorbije twee dagen dat nieuwe medicijn niet had gegeven. Er moeten immers minstens 36 uur liggen tussen de inname van het ene en het andere medicijn.
We zijn natuurlijk blij, maar ik vind het heel erg dat het allemaal zo lang heeft moeten duren.
Vandaag presenteerde Debby in het Antwerpse haar bundel "Geniepige beroering Dwalen in emoties". Wij trotseerden dus nog eens die akelige "313". Helaas, kwamen we een halfuur te laat aan omdat we 40 minuten in een file stonden ten gevolge van een ernstig ongeval in Ranst.
De feestelijkheden waren dus al begonnen toen we, na het zoeken van een parkeerplaats, de zaal binnenkwamen. Een oom van Debby zorgde voor de aankondiging van lezers, zangers en muzikanten. We genoten achtereenvolgens van enkele voorgelezen gedichten, muziek en liedjes, gebracht door vrienden van Debby.
Terwijl ik daarna Debby hielp haar bundel te verkopen en zij exemplaar na exemplaar signeerde, kregen we toch de tijd om ons even te onderhouden met de aanwezigen. Buiten de vele vrienden van Debby en Hendrik (onder wie Frank, die vroegere leerling die ik zo apprecieerde en met wie ik, net zoals vroeger op de speelplaats, even filosofeerde), waren er uiteraard enkele familieleden van Debby (haar moeder had lekkere gebakken bananen klaargemaakt), Zeger, Hendrik, dochterlief en schoonzoon met de drie kindjes, én mijn Antwerpse vriendin Jeannine met wie ik eindelijk nog even kon keuvelen.
Een geslaagde presentatie van een prachtige bundel (de vader van Debby zorgde voor de cover) dus. Jammer genoeg moesten we al vrij vroeg terug naar Haspengouw rijden zodat we voor het invallen van de duisternis thuis zouden zijn.
Hieronder enkele eigen (slechte) foto's. Zeger maakte er veel betere, maar die zijn nog niet beschikbaar.
Het zit zo. Een vriendin uit Antwerpen die geregeld (hoewel, soms maar om de vier, vijf of nog meer maanden) telefoneert, vertelde me bij haar laatste telefoontje over haar gezondheidsproblemen. Ik belde haar daarna een paar keer terug (ze heeft geen pc, vandaar dat ik telefoneerde en niet mailde). Toen leek alles weer in orde en had ik zelfs (waarschijnlijk onterecht) de indruk dat ik ongelegen kwam.
Dat was begin augustus, als ik me goed herinner. Ik hoorde sindsdien niets meer van haar en dacht dus dat ze helemaal genezen was.
Maar vandaag belde ze me. Wat ze me allemaal vertelde, kwam eerst een beetje verward over, maar daarna gaf ze haar echtgenoot even aan de telefoon, zodat hij me chronologisch op de hoogte kon brengen van wat ze allemaal had meegemaakt sinds ons laatste telefoontje.
Enkele opnames op een spoedafdeling, zes weken ziekenhuis en zes weken revalidatie, én tussendoor nog allerlei andere onplezierige "avonturen".
Daarna kreeg ik mijn vriendin zelf terug aan de lijn. Ze vertelde me onder andere dat ze me gemist had! En ik voelde me zo schuldig: waarom heb ik toch die telefoonfobie?
Binnenkort presenteert Debby haar bundel. En vlak daarna viert Hendrik zijn 49e verjaardag. Vanaf die dag gaat het elk jaar, telkens opnieuw, allemaal veel te snel!
In oktober herinneren we ons ook het overlijden van heel veel dierbaren, onder wie mijn "Nononc", vriend Dirk Lambrechts, vroegere buur "nonkel Gaëtan", vroegere buurjongen René, Nany en Rogers nicht Jeannine. In november verjaren dochterlief en ik, en in december zijn Eva en Zeger jarig; dan vieren we ook Sinterklaas en Kerstmis. En dan zijn we vrijwel meteen in 2027 en verjaren Elena, Roger en Matthias vlak na elkaar.
En is er weer een volledig jaar voorbij! Angstaanjagend snel ging dat!
Het was weer een heel korte kindjesdag, maar een heel plezierige, hoewel Elena op haar beurt een beetje ziek was. Na het vieruurtje en het overhoren van Eva's lessen (Matthias ging op zijn kamer studeren), vertelde Elena over haar vriendjes, haar bezigheden, haar leraars, en haalden Roger en ik herinneringen op aan onze jeugd en vertelden we anekdotes over die tijd. Vermits we voor ons huwelijk jaren tot dezelfde vriendenkring behoorden in Leuven, konden we vaak een anekdote vanuit twee gezichtspunten vertellen: heel leuk!
Maar het was dus heel kort: om 19 uur waren we al terug thuis.
Schoonzus L. heeft gezondheidsproblemen, vernamen we onlangs en Roger voelde zich schuldig omdat hij zich niet in staat voelde om zo snel nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken.
"Bel haar dan eens op", stelde ik hem voor, waarop hij zich afvroeg wat hij haar wel zou vertellen. Dat hij haar een spoedig herstel wenst, dat weet ze zo wel. En, vermits ze zelf niet echt een prater is, zou dat een heel kort, eigenlijk overbodig telefoontje worden.
Ik begrijp Roger, want ik heb hetzelfde probleem. En ik weet dat onze kinderen het ook zo aanvoelen: telefoneren om wat te zeggen als je niets bijzonders te melden of te vertellen hebt?
En toch... hebben we deze avond heel lang aan de telefoon gehangen! Roger had immers een paar computerproblemen en Hendrik nam nog eens zijn pc vanop afstand over, terwijl hij aan telefoon uitlegde wat hij deed - en tussendoor ook vertelde over zijn bezigheden, over de nakende presentatie van Debby haar dichtbundel, enzovoort. En dat vonden we heel aangenaam.
Blijkbaar hebben we een liefde-haatverhouding met de telefoon!
Ik wilde vandaag onder andere wassen en een beetje schoonmaken. Maar.. eerst zou ik een paar schooltaken van buurjongen L. nakijken (dat was veel interessanter). Daarna zette ik de wasmachine aan het werk, en ondertussen had ik de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing aangekregen. We lopen een beetje achter: er moeten immers nog twee monografieën verschijnen dit jaar. Dus begon ik meteen de tekst na te lezen en dat nam een paar uur in beslag. Nadat ik de was te drogen had opgehangen, vroeg Roger mijn hulp voor een beetje administratief werk en daarna was het hoog tijd om te beginnen koken.
En na ons avondmaal en de afwas, viel ik op een heel interessant "Dwarsliggers"-gesprek (tweetalig). Over politiek, onderwijs, subsidies, tewerkstelling, drugs, enzovoort.
Het werd dus een interessante dag, maar ik heb weer niet schoongemaakt. Ik weet het, "les excuses...".
