Tijdgeest en tijdbesef

Bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers voor Roger deze avond. Ondertussen heb ik (met heel veel plezier) geluisterd naar een debat dat hij me had aangeraden. Het is eigenlijk meer een gesprek dan een debat, tussen Bart De Wever en Rik Torfs over diens boek "Tijdgeest". Ondanks de aangehaalde onderwerpen (media, wokisme, onderwijs, politiek) heel grappig, want doorspekt met humor.

Ik heb ook nog een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI. We zijn nu in februari 1983 en ik vertel onder andere hoe ik geregeld twee jongetjes, zonen van vriendinnen, opvang na school, omdat hun mama ziek is. Wat wel een heel eigenaardig gevoel geeft, is dat ik nu weet dat een van die mama's in december 1983 zal overlijden!

O ja, deze dagen viert de KVLS haar 90 jaar. We zullen deze keer echter niet deelnemen aan de festiviteiten (te vermoeiend voor Roger).

Gelukkig was het wat frisser vandaag

Na de 33°C van gisteren leek de 27°C van vandaag aangenaam fris. Gelukkig voor Roger die absoluut de werkman wilde helpen die vandaag eindelijk kwam hakselen. Maar dan nog was dat werk eigenlijk te zwaar voor hem, dat voelde ik goed.

Omwille van dat hakselen zijn we dus weer heel vroeg opgestaan en, vermits ik voor een bepaald uur geen honger heb en helemaal nog geen zin om te beginnen werken, heb ik de eerste uren van de dag nog eens gevuld met lectuur (kranten en tijdschriften) én het kijken naar een heel boeiende reportage over het klooster van Orval.

Opruimen en luisteren

Ik besteedde een deel van deze dag aan opruimen en daarna deden mijn rug en mijn polsen zo pijn dat ik blij was dat ik niet meer moest koken. We aten deze avond immers de kliekjes van het weekend.  En vanaf morgen let ik weer strenger op mijn voeding, want vrijdag frietjes, zaterdag, gisteren en vandaag spaghetti - en wie weet welke omega 6-rijke vetstoffen in de restaurants gebruikt werden - was meer dan te veel voor mijn gewrichten.

Ik bracht dus de rest van deze weer hete dag door met lezen en met luisteren naar professor Perronne. Ik ga hier niet herhalen wat hij allemaal vertelt in dat heel interessante interview, maar hij heeft het over ziektes, geneesmiddelen en hun bijwerkingen, media, persvrijheid en censuur, manipulatie, democratie en overheid. Het is weer in het Frans, maar via de instellingen onderaan de video kun je een heel degelijke Nederlandstalige vertaling krijgen.

En dan... krijg ik deze avond na de maaltijd heel toevallig een uitnodiging om te luisteren naar een zekere oncoloog Dalgleish die ik nog niet kende. Grotendeels over dezelfde onderwerpen (oorsprong van bepaalde virussen, gevolgen van bepaalde injecties). In het Engels, met enkel Engelse ondertitels maar heel gemakkelijk te verstaan.   

En nu ga ik eindelijk nog eens enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken!

Weer te warm voor grote plannen

Tegen de middag (na weer een lekker ontbijt en een paar uur studeren en dagboeken bijwerken voor de kinderen), reden we vandaag naar de Winston.

Daar kregen we een tafel op het terras toegewezen en hoewel het er heel gezellig was, was het op het randje van te warm voor Roger. We hebben gesmuld, want de (niet te dure) gerechten zijn er altijd lekker én heel copieus.

Daarna reden we naar Ulbeek, waar we wilden gaan kijken naar de "PattonDrivers". We begonnen echter pas aan onze wandeling toen Roger liet blijken dat het waarschijnlijk opnieuw te zwaar was voor hem door de hitte. Dus keerden we terug naar de auto en reden we langzaam door het dorp, zodat de kinderen toch iets van de sfeer konden opvangen.

Roger stelde voor naar het klooster van Colen te rijden, in de hoop dat je daar opnieuw iets kunt gebruiken. Ik las echter op Google dat het klooster nog steeds gesloten is en stelde voor de kindjes een Brusselse wafel te trakteren in Den Teluur.

Elena, Matthias en Eva hebben duidelijk genoten van die wafel met slagroom, en Roger en ik laafden onze dorst met een flesje water.

Toen we terug thuis waren, was Roger echt aan een dutje toe. Ondertussen hebben de kindjes en ik nog een beetje gezelschapsspelen gespeeld, met alle gordijnen dicht om de hitte buiten te houden. In onze bibliotheek bleef het lekker fris, in de keuken was het nog net te doen (ongeveer 25°C), maar ik had weer te doen met mensen die op een flat of in een studio wonen!

Tegen 18.30 uur zorgde ik voor ons avondeten. Oorspronkelijk had ik, na een groentesoep, pannenkoeken voorzien, maar na de wafels van deze middag vond ik dat te veel zoetigheid. Ik serveerde daarom de rest van de soep en de spaghetti van gisteren, en dat leken de kindjes prima te vinden.

Een uurtje later reden we de kinderen terug naar dochterlief en schoonzoon. Ik werd er getrakteerd op een lekker biertje - Roger, die nog moest rijden, hield het bij water en koffie - terwijl dochterlief vertelde over hun weekend en de kindjes in de zwemvijver plonsden.

Vrij passieve uitstap

Na een stevig ontbijt, een paar uur studeren voor de kindjes en een bord groentesoep met brood, reden we deze middag naar het fort van Eben-Emael, bij een temperatuur van 31°C in de schaduw. Eigenlijk veel te warm, zeker voor Roger. Is het daarom dat enkel het heen en weer lopen van de parking naar het fort hem al zo uitputte?  

Het fort bleek jammer genoeg net gesloten. We reden dus nog wat rond in de mooie streek, bewonderden de toren van Eben-Ezer en de passerelle van Caestert. Maar we bezochten niets meer, dat leek me veiliger voor Rogers hart.

Terug thuis kregen de kindjes wat fruit en een drankje en na nog een uurtje serieuze gesprekken, genoten we van een aperitief (lees: een pilsje voor Roger en mij, een cola en chips voor de kindjes) alvorens spaghetti te eten. 

We eindigden de dag met een (veel te lang) spel "mens erger je niet" (maar we hebben wel heel veel gelachen). 

O ja, we zagen tijdens onze (vrij passieve) uitstap de hele tijd "donkere wolken" die ons een brand deden vermoeden ("bosbrand" dachten de kinderen). En deze avond las ik dat er inderdaad een brand was geweest deze middag, maar in het verpakkingsbedrijf "Hardy".

Gezellig!

De kindjes kwamen deze avond aan. Vlak na het vertrek van hun ouders, reden we naar de Ikea van Luik waar we genoten van traditionele Zweedse balletjes (en een ijsje voor de kindjes en Roger) met als extra toetje een onweerstaanbare schattige knuffel.

Thuis hebben we nog even verder bijgepraat en daarna hielden Elena en Eva hun dagboek bij terwijl Matthias even Balaxie speelde op mijn computer.

Vlierstruiken

Deze middag kreeg ik een telefoontje van buurjongen L.: hij en zijn vader zouden vandaag opnieuw komen “zagen”. Ik vroeg meteen aan Roger wat er nu weer gezaagd moest worden, en toen hoorde ik dat er nog allerlei takken in de wei lagen én dat ze de vlierstruiken onder handen zouden nemen. Dat vooruitzicht maakte me eerlijk gezegd helemaal niet blij, want ik vond die overhangende vliertakken juist zo mooi.

Volgens Roger versperden ze de doorgang van de tuin naar de wei, en bovendien, zo zei hij, besef ik toch wel hoe hard vlierstruiken kunnen woekeren? Natuurlijk besef ik dat. Maar ik vind ze zo prachtig, en in bloei ruiken ze heerlijk. Ik opperde nog dat er misschien beter eindelijk iets aan ons terras gedaan werd, want het opnieuw bruikbaar maken ervan blijkt voor Roger echt een te zware klus geworden.

Maar nee hoor: de vlierstruiken moesten weg!