Geen luie dag

Het blijft heel warm en we zijn wat men lui noemt, maar wat ik zelf helemaal niet lui vind. 

Ik lees verder in dat interessante oorlogsdagboek van Virginie Loveling en ik laat mijn vroegere dagboeken verder overtikken (dat betekent natuurlijk ook nalezen... en vaak heel nostalgisch zijn). Roger mailt af en toe met zijn zus in Spanje, leest ook veel en we kijken naar interessante video's.

Deze avond was dat voor mij deze uitleg van de arts Luc Bodin, over zelfbewustzijn, intelligentie, onderbewustzijn, ego, enzovoort. Hij zegt zaken die me herinneren aan de boeken van Teilhard de Chardin die ik las in 1983 (vriend André zaliger had ze me geleend). Vrij moeilijke lectuur, maar heel interessant (ik vraag me wel af of ik nu nog de moed zou hebben om ze te herlezen).

Bodin is er van overtuigd dat ons "bewustzijn" niet wordt voortgebracht door onze hersenen, maar dat onze hersenen "bewustzijn" capteren, en dat ook AI binnenkort "bewust" zal zijn.   

Dus nee, ik vind niet dat we lui zijn!

De brand van Hauthem

Vandaag gelezen op de Facebookpagina van "Hoegaards Erfgoed": "Een brand en een algemene malaise in de landbouw tekenden onze zomer van 1957. Eind juli zat men al meer dan tachtig dagen zonder regen. Er viel 9 millimeter terwijl er 90 werd verwacht. Zoiets was geleden sedert 1921. Er was algemeen tandengeknars in de landbouw: minder opbrengst aan fruit, sla, andijvie, bonen. Er was niet genoeg hooi voor het vee. Minder opbrengst aan vlees en melk deed de prijzen stijgen. In slachthuizen werden in juli merkelijk meer dieren aangeboden dan gewoonlijk. In onze regio werd een lagere suikeropbrengst aangekondigd omdat de suikerbieten wegkwijnden omdat de bodem tot dertig centimeter kurkdroog bleef en te warm.

Het Laatste Nieuws vermeldde ook verschillende akkerbranden door de droogte. Zo ook in Hoegaarden, op het veld van Henri Lebegge in de Bley. Een tarweveld achter het station werd getroffen. Veertig are aan stro ging verloren. De brandweer rukte uit maar toegesnelde landbouwers konden zelf de aanpalende graangewassen vrijwaren.

De zomer van 1957 bracht meer dramatisch nieuws. in de nacht van 5 op 6 juli brandde, in Hauthem, de graanmolen van Marcel Huon uit. Ook het aanpalende huis Taverniers en een deel van stallingen en bijgebouwen werden vernield. De latere burgemeester Jean-Pierre Taverniers werd gered uit het vuur. Het Laatste Nieuws op 7 juli 1957 vermeldt dat de Tiense brandweer kampte met watergebrek. De collega's uit Leuven kwamen ter hulp met vier extra tankwagens."

En ik herinnerde me: toen waren we voor zes maanden terug in België, en met mijn marraine gingen we naar de uitgebrande gebouwen kijken en de bewoners een hart onder de riem steken. Die bewoners waren immers een neef (in de betekenis van "cousin") van mijn moeder Nany en zijn gezin.

Roger en rauwkost

Ik wilde vandaag nog eens rauwkost serveren als avondmaal, maar dat leek Roger zo weinig te plezieren dat ik rode bonen aan de salade toevoegde. Wat hij heel lekker vond, maar ik veel minder. Daarom beloofde ik hem morgen chili con carne klaar te maken (weer rode bonen dus, maar op die manier bereid eet ik ze liever).

Vanavond herinnerde ik me wel de eerste keer dat ik voor ons gezamenlijk avondmaal zorgde, in de zomer van 1975. We huurden toen met ons vijven een huis in Leuven (dat was na de "Blauwe Schuit"-periode): Roger, Dirk Lambrechts zaliger, Seany, de geneeskundestudent Toni en ik.

Die dag was iedereen, behalve Roger en ik, ofwel op reis, ofwel op bezoek bij familie. Roger, de enige afgestudeerde onder ons, ging elke morgen naar kantoor en kwam 's avonds "thuis" eten. Hij was gewend aan onze eenvoudige studentenmaaltijden én aan de speciale gerechten die Dirk soms bereidde.

Maar nu was ik de enige die voor het avondeten zou zorgen en... ik serveerde hem een koude schotel. De zomer was warm, ik hield van rauwkost en ging ervan uit dat hij dat ook zou appreciëren. En... een heel klein maar leuk detail: ik "speelde" voor mezelf de rol van een huisvrouw die haar man na zijn dagtaak ontvangt (ik herhaal dat Roger en ik toen absoluut nog geen stel waren!).

Maar... het eerste wat vriend Roger zei toen hij bij zijn thuiskomst de gedekte tafel zag, was: "Ik hou eigenlijk niet zo van rauwkost!".

Zeven verdiepingen en een babbelaar

Afspraak met vriend Karel deze middag. Samen reden we naar De Brug in Herent, waar we bij een eenvoudige maar lekkere (weliswaar ook veel te copieuze voor Roger) maaltijd bijpraatten. 

Karel woont in een flat op de zevende verdieping en de lift in het gebouw is al enkele weken kapot. Dat stemde hem niet bepaald vrolijk en bracht ons aan het filosoferen over ouder worden. Karel liet duidelijk blijken dat euthanasie voor hem de ideale oplossing is tegen de ongemakken van de ouderdom. Gelukkig blijkt hij ondanks zijn 84 jaar nog fit genoeg om die zeven verdiepingen te overbruggen (weliswaar niet in één keer), zodat euthanasie voorlopig nog niet op hem van toepassing is. Of Roger (en ik?) die zeven verdiepingen nog zouden kunnen beklimmen, is een andere vraag!

Enkele uren later reden we Karel terug naar zijn appartement en begaven we ons naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. We vonden haar in de cafetaria, waar ze zat te keuvelen met zuster A. We bestelden een drankje en namen deel aan het gesprek. Dat ging over de vroegere studies van zuster A., over herinneringen aan een reis naar Frankrijk in 1983 (toen we met schoonzus L. en schoonmama een poosje op de boerderij Meric verbleven), over familienieuwtjes en uiteraard over de voorbije hittegolf (het was vandaag opnieuw vrij warm). Volgens schoonzus en zuster A. hebben ze allemaal airco op hun kamer en toch hadden ze veel last gehad van de hitte.

Nadat zuster A. ons verlaten had, kregen we het gezelschap van een heer uit Wellen, die we een poosje geleden al via L. hadden leren kennen. Die man is 94 jaar, heeft al heel wat ziektes overwonnen en lijkt nog helemaal niet van plan euthanasie aan te vragen! Hij is wel een onverbeterlijke babbelaar, wat betekende dat L. en wij het laatste halfuur zelf niets meer hoefden te zeggen!   

Uitvaart Paulette

Ik was blij dat onze auto vandaag voor een onderhoud naar de garage moest. Jawel, dat kostte heel veel geld (maar ik weet niet hoe we het hier zonder auto zouden moeten doen) en toch was ik blij... omdat ik daardoor niet aan Roger moest vragen vandaag naar de uitvaart van Paulette te gaan. 

De uitvaart vond deze ochtend in Ottignies plaats, en al was ik zelf graag gegaan, al wist ik dat Roger me er met plezier naartoe zou rijden, vreesde ik dat hij zou opgezien hebben tegen de afstand (ook al omdat hij die weg niet uit zijn hoofd kent). Maar vermits we zonder auto zaten, stelde het probleem zich gewoon niet.

Ik apprecieerde Paulette enorm. Ze heeft met opvallende toewijding en veel liefde gezorgd voor mijn vijf neven (toen tussen de 13 en 4 jaar) en maakte nooit een verschil tussen hen en haar eigen zoon die iets later werd geboren.

Rustdag vol ontdekkingen

Nee, ik heb mijn huishoudelijk werk na de hittegolf niet ingehaald zoals gepland. Na het schoonmaken van de keuken deed mijn rug zo'n pijn dat die minstens een dag rust vergde. En vermits er al een volgende hittegolf wordt aangekondigd en we volgende week ook enkele verplichtingen hebben, vrees ik dat de verdere schoonmaak nog langer zal worden uitgesteld.

Ik heb wel veel gelezen, nog steeds in dat dagboek van Virginie Loveling. Echt heel boeiend! En vandaag, zondag, dus rustdag, heb ik naar enkele interessante video's gekeken, zoals deze over het belang van onze mitochondriën, vooral bij het ouder worden, en deze uitleg over de gevaren van fructose.

En uiteraard heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen. Nu kreeg ik herinneringen aan ons tweede verblijf op Meric bij Chalabre (en onze kennismaking met Kees Panman zaliger).

Een geschenk, een gesprek en een voorschrift

Vorige dinsdag overhandigde dochterlief me een prachtige, zelfgemaakte badcape (die ik had besteld als cadeau voor het pasgeboren kleinkind van overbuurvrouw Marie-Claire). Vandaag kon ik dat geschenk eindelijk aan haar geven. Uiteraard praatten we nog even bij en we hadden het onder andere over de schaarste aan huisartsen.

Na een uurtje vertrok Marie-Claire, net op het ogenblik dat achterbuurjongen L. en zijn vader aankwamen. Ze zouden onze wei verder onder handen nemen (hoewel ik op dit moment eigenlijk eerder hulp zou kunnen gebruiken voor de tuin, die opnieuw volop aan het verwilderen is, én voor het terras, dat maar niet gebruiksklaar geraakt).

Terwijl Roger de mannen even vergezelde naar de wei, probeerde ik een afspraak met onze huisarts te regelen voor hem: Roger heeft immers een nieuw voorschrift nodig. Een afspraak krijgen bleek onmogelijk, maar voor het voorschrift wordt gezorgd, zodat Roger vanaf morgen zijn medicamenten kan kopen in de apotheek. Dit is dit jaar al de derde keer dat het zo zal gebeuren: die huisartsen hebben het blijkbaar echt te druk! En ik veronderstel dan maar dat onze dokter oordeelt dat Roger zonder probleem nog eens een doktersbezoek kan overslaan.