Uit een oud dagboek

Ik lees vandaag in mijn vroegere dagboeken (die ik laat overtypen door AI) dat Hendrik me op 1 september 1981 zei: "God heeft me zo gemaakt dat ik altijd nadenk, dat ik mezelf constant vragen stel". 

Hij was toen nog net geen 4 jaar en nu lijkt me dat een heel merkwaardige uitspraak voor zo'n peuter! Ik herinnerde het me niet en ik vraag me af welke andere interessante uitspraken van de kinderen ik nog ga tegenkomen in die dagboeken. 

Het probleem is natuurlijk wel dat ik steeds minder tijd voor mezelf kreeg telkens er een kindje bijkwam, en het dus mogelijk is dat ik geen tijd meer vond om zulke interessante details te noteren!

Al een beetje lente

Het was vandaag nog eens boodschappendag. Eigenlijk hadden we niet zo heel veel nodig en toch was de inhoud van ons boodschappenwagentje voor de zoveelste keer duurder dan de vorige week. Gezien de huidige prijs van brandstof reden we ook niet - zoals we eerst van plan waren - nog een beetje rond in de streek "voor de leute". Een beetje jammer wel, want je merkt dat de lente eraan komt.

Voor de rest werd het dus een doodgewone dag, met wat lectuur en zo. O ja, ik heb ook geluisterd naar een heel interessant interview met professor Raoult over zijn nieuwe boek. Een wetenschappelijk en filosofisch betoog met veel humor maar ook veel kritiek op de overheid, het onderwijs, de farma-industrie. Het is opnieuw in het Frans, maar de automatische vertaling van het transcript valt heel goed mee.

En na ons avondmaal zagen we tientallen vleermuizen vliegen in de tuin. Eigenaardig dat we die nooit te zien krijgen als de kindjes hier zijn!

Een bijna ideale zondag

Ondanks de chaotische toestand in de wereld en de onzekere toekomst vond ik het vandaag een bijna ideale zondag (alleen de kinderen en kindjes erbij zou nog zaliger zijn geweest). Lectuur (onder andere "De andere krant"), een interessant (hoewel niet optimistisch) gesprek met dokter Perronne en nog eens een door Hendrik gemaakte video van een "Think Poets"-optreden.  

Deze avond, nadat ik nog een twintigtal bladzijden uit vroegere dagboeken had laten overtypen door AI, voor een eenvoudig maar lekker maal gezorgd (een restje spinazie en kikkererwten met een gebakken ei, gevolgd door linzensoep). 

Een verdiende Maigret

Ik wilde vandaag nog een paar dingen doen in het huishouden (onder andere de wasmachine laten draaien), maar ik vond er geen tijd voor. Roger was immers bezig met zijn boekhouding voor Heemkunde Groot Heers en was op een foutje gestoten. Of ik dat wilde nakijken. 

Ik heb daar enkele uren aan besteed, maar vond de oorzaak van de fout niet. Gelukkig kon ik een beroep doen op secretaris Ludo D., die meteen opmerkte waar Roger zich had vergist.

Daarna vond ik het te laat om nog wat anders te doen dan koken. Het werd deze avond nog eens spinazie met kikkererwten en zalm (maar ik had vandaag paprika aan de groenten toegevoegd en dat bleek een uitstekend idee). 

En nu heb ik een film verdiend, vind ik: waarschijnlijk nog eens een Maigret (die uiteraard herinneringen aan onze vroegere tv-avonden zal oproepen)!

Wat ik bewonder en wat me stoort

Vandaag heb ik Roger zo goed als verplicht “iets te doen” aan zijn rommel in het poortgebouw. Ik heb zelf bijna niet geholpen (veel te bang om nog eens te struikelen over iets dat daar rondslingert). Uiteraard is dat poorthuis nog helemaal niet opgeruimd, maar er staat al wel één doos klaar met spullen voor het containerpark. Al het glas zit nu ook in één doos, terwijl het daarvoor overal verspreid lag.

De kruiwagens, de emmers, de hakselaar (over de poten waarvan ik in april 2024 struikelde) en alle andere toestellen die daar onterecht rondslingeren, liet ik maar staan. Ik begreep dat ik, nu ik niet meer in staat ben het zelf grondig onder handen te nemen, in dat poortgebouw hoogstens een beetje orde kan laten brengen,  maar meer niet.

Later op de avond keek ik met veel bewondering naar een reportage over een dakloos koppel dat dertig jaar geleden in het park van het kasteel van Versailles leefde. Ik bewonderde hun moed, hun vastberadenheid, hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar en voor hun dieren, hun gastvrijheid en hun gebrek aan oppervlakkig conformisme.

En ik herinnerde me dat het non-conformisme van Roger destijds ook een rol heeft gespeeld in mijn beslissing om met hem verder door het leven te gaan.

Maar waarom erger ik me nu dan zo fel aan zijn rommel? Omdat die te veel plaats begint in te palmen? Of omdat ik zelf een beetje te conformistisch ben geworden?

Iets opzoeken vroeger en nu

Na onze dagelijkse portie huishoudtaken stelde Roger me deze video voor, over Jeanne d'Arc. Het is niet de eerste keer dat ik hoor of lees dat ze niet zou verbrand zijn, en ik herinnerde me zelfs dat de allereerste keer dat ik die bewering las, in een artikel van Alex Marut zaliger was. Verschenen, dacht ik, in Oostland. 

Omdat ik sinds 2011 alle drukproeven van Oostland op mijn pc heb, zocht ik er daar dus naar maar nee, blijkbaar heb ik dat artikel van Alex elders gelezen. Heel waarschijnlijk in het tijdschrift "Heemkunde Limburg" dat niet meer bestaat. Maar een tekst terugvinden in tientallen nummers van een papieren tijdschrift is geen sinecure: ik begon er gewoon niet aan!

En weer besefte ik hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om iets op te zoeken. Als ik dat vergelijk met onze vroegere opzoekingen voor boekbesprekingen, spreekbeurten, opstellen, verhandelingen, en zelfs later de licentiaatsthesis!

Deze avond, na het journaal en voor het nog laten overtypen van een tiental vroegere dagboekbladzijden door Gemini, nog even gekeken naar dit heel interessante gesprek op  "Tocsin" (Nederlandse vertaling is mogelijk via de instellingen onderaan). Een beetje angstaanjagend allemaal!

"Allez dan"

Vandaag was het onze wekelijkse boodschappendag. Omdat ik vrij snel klaar was met de geplande boodschappen, terwijl Roger wat treuzelde (eigenlijk genoot hij van het “shoppen”), begon ik de klanten rondom mij te observeren. Daarbij viel me iets merkwaardigs op. Praktisch telkens wanneer twee bekenden elkaar tegenkwamen, ontstond er een ultrakorte conversatie, in de trant van:

"Maar zie daar…! Ça va?" "Ça va!" "Allez dan."

Aan de woordkeuze merk je dat we op de grens van Wallonië wonen, maar dat was niet wat me het meest opviel. Wat me trof, was het gebrek aan echte interesse voor elkaar. Ik vroeg me af of iemand voor wie het níét goed gaat, het aandurft om op zo’n bijna automatische vraag eerlijk te antwoorden: "Nee, ça ne va pas."?