Een welverdiende rustdag

Ik wist dat het voor Roger vandaag een rustdag moest worden na de voor hem toch relatieve zware dag van gisteren. 

Ik heb dus, buiten het zorgen voor eten, enkel een wasmachine laten draaien en Roger heeft vooral veel gerust (en zelfs vrij veel geslapen hoewel de temperatuur tegenwoordig echt heel aangenaam is). 

Ik stel me al langer de vraag of we misschien niet beter onze ontmoetingen zouden spreiden. Dus bijvoorbeeld, in plaats van zoals gisteren op één dag achtereenvolgens met drie mensen af te spreken, met elk van hen op een afzonderlijke dag afspreken. 

Maar in dit geval zou dat voor Roger betekend hebben dat hij drie keer in plaats van één keer over en weer naar Leuven had moeten rijden. En dat lijkt me dan weer ook niet ideaal, want tegenwoordig lijkt autorijden hem ook te vermoeien - en dan hou ik nog geen rekening met de huidige prijs van brandstof! 

Maar kom, het werd vandaag dus een heel rustige en rustgevende dag, met enkel deze avond een telefoontje voor mij van straatgenote V. (gewoon om te keuvelen), en veel lectuur.

O ja, en onder andere dit gelezen: eindelijk een interview met iemand - viroloog Zeger Debyser dus - die dat dagboek van Fauci zelf gelezen heeft. 

Eindelijk nog eens op café

We hadden deze middag nog eens afgesproken met vriend Karel en tijdens onze maaltijd in De Brug kregen we er het gezelschap van vriendin Marieke bij. Dat was heel lang geleden en dus had Marieke heel veel te vertellen, waardoor Karel de tijd niet kreeg om ons de foto's te tonen die hij had meegebracht. 

Nadat we hem aan zijn flat hadden afgezet, reden we naar schoonzus L. die in haar eentje een wijntje zat te drinken in de cafetaria. Ze vertelde ons dat zuster A. in het ziekenhuis ligt! Samen met L. hopen we dat ze snel zal genezen, ook al omdat we weten wat een trouwe vriendin ze is voor onze (schoon)zus. 

Nadat we een paar uur later L. naar haar kamer hadden teruggebracht, reden we naar de Lunch Garden  waar we met Zeger hadden afgesproken. Toen hij aankwam, besloten we eerst iets te drinken op het terras van een daarnaast gelegen volkscafé.

Sinds Roger geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, gaan we niet meer op café. Dit was dus echt een uitzondering en ik heb tot en met genoten van mijn Orval.  De temperatuur was lauw, er stond een briesje en er liep veel volk voorbij. Ik kreeg er zowaar een Huesca-gevoel!

Zeger vertelde over al zijn bezigheden, over De MEL (en weer vroeg ik me af waar hij de inspiratie blijft halen) en na een uurtje besloten we iets te gaan eten in de Lunch Garden. Het was er lekker maar het concept is veranderd waardoor het er meer begint te lijken op een gewoon restaurant en dat vonden we teleurstellend.

Tegen 20:30 uur namen we afscheid van Zeger en reden we terug naar Haspengouw. En een beetje later vergiste Roger zich van afrit waardoor we ongeveer een halfuur hebben moeten omrijden (nee, hij had geen bier gedronken 😊).

Foto van mijn oudoom Theophiel

Ik zocht vandaag nog eens tussen de foto's van Roger naar een welbepaalde foto. Die ik uiteindelijk vond, maar het was niet gemakkelijk: Roger heeft immers een heel andere manier om foto's te rangschikken dan ik (ik doe het min of meer chronologisch, maar hij houdt rekening met onder andere het toestel waarmee hij de foto maakte).

Maar ik heb De foto eindelijk gevonden:

Dat is mijn oudoom Theo op bezoek bij ons thuis in Antwerpen, en op mijn schoot een huilende dochtertjelief! Dat was in 1980!

Nostalgie

Vandaag, buiten een lang telefoongesprek met Hendrik en een antwoord op een mail van dochterlief en Zeger - en uiteraard de hoogstnoodzakelijke huishoudtaken en het laten overtypen van mijn vroegere dagboeken - heb ik vooral verder gelezen in dat dagboek van Virginie Loveling en gekeken naar vroegere familiefilmpjes (bedankt voor het digitaliseren, Hendrik!). 

Ik kan echt genieten van die filmpjes... maar ik word er toch zo nostalgisch van!

Geen zomer om van te genieten

Het was de jongste dagen wat koeler, dus gingen de gordijnen overdag weer open. En serveer ik geen rauwkost meer, tot grote vreugde van Roger.

Maar... koken in de nog steeds vrij warme (28°C) keuken, die op het zuiden gericht is en waarvan Roger de gordijnen had opengetrokken, voelde vanavond voor mij als een ware foltering. Morgen wordt het weer iets warmer, dus blijven die gordijnen opnieuw dicht!

Ondertussen vervelen we ons gelukkig niet. Vandaag hebben we bijvoorbeeld samen wat administratief werk verricht, we lezen veel, we hebben nog voldoende films om naar te kijken en ik ben nog altijd bezig met mijn vroegere dagboeken.

Maar eigenlijk genieten we niet echt van de zomer. We zitten bijna voortdurend met de gordijnen dicht en als het 's avonds een beetje afkoelt, kunnen we zelfs niet samen een wijntje drinken op ons terras. Want nee, ik ga Roger nu niet vragen dat terras gebruiksklaar te maken. Dat is te zwaar voor zijn hart, en ik wil hem graag nog enkele jaren bij mij houden.

Koelere dag, boeiende video

Rustige, eindelijk weer wat koelere dag vandaag. Nadat we eindelijk onze boodschappen hebben gedaan, en na wat opruimwerk, zoek ik een beetje ontspanning op YouTube en val ik op deze heel interessante video.

De bioloog-apotheker Hélène Banoun legt erin uit: waarom medische behandelingen tegen COVID niet werden toegelaten, hoe RNA-vaccins werken en welke bijwerkingen ze hebben, en waarom het bij dit soort vaccins minstens tien jaar zou moeten duren voordat ze op de markt mogen worden gebracht.

Ze legt ook uit (net zoals Raoult destijds) waarom het eigenlijk beter is niet te vaccineren midden in een epidemie. 

Ze zegt ook dat zulke vaccins als bijwerking auto-immune ziekten als polyartritis kunnen hebben, maar ik weet dat die AR bij mij niet een bijwerking is van het vaccin! 😀

Die kwaal is immers begonnen lang voor de vaccins op de markt waren, en ik had eigenlijk al lang geregeld last van artritis (maar was dat straal vergeten omdat ik er al zoveel jaren niets meer had van gevoeld). Daarbij vermoed ik nu dat het "griepje" dat ik in januari 2020 opliep, eigenlijk covid was, en dat die gewrichtspijnen enzovoort een gevolg daarvan zijn. 

Hitte en herinneringen

We haalden 36°C in de schaduw vandaag en in de keuken 27,5°C. Roger beweert dat hij die temperatuur niet te hoog vindt, maar hij slaapt wel het grootste gedeelte van de dag. Omdat ik weet dat zulke hitte niet echt gezond is voor hartpatiënten, drong ik niet aan maar zorgde ik er wel voor dat hij om het uur wat dronk.

Het werd dus een bijzonder luie dag (nee, geen boodschappen en de zalm heb ik deze avond geserveerd met rauwkost - en rode bonen voor Roger).  

En ik heb mijn tijd vooral besteed aan het verder laten overtypen van mijn vroegere dagboeken. We zijn nu in 1984, een vriendin van mij is in december van het vorige jaar overleden en haar zoon brengt het grootste gedeelte van de tijd buiten de schooluren bij ons door. Ik schrijf dat mijn kinderen een beetje lastig zijn, opvallend veel aandacht vragen en ik vraag me af waarom. Nu denk ik dat het antwoord overduidelijk is: ze waren immers een beetje jaloers op die "tijdelijke broer" met wie ze mijn aandacht moesten delen!