Het is gelukt!

Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).

We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.

O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!

Het komt er maar niet van

Ik zit bijna constant te denken aan bepaalde mensen die ik graag wil ontmoeten (jullie zullen je wel herkennen)! Maar het komt er maar niet van. 

De ene keer is het te warm (weer tot 35°C vandaag, maar met alle gordijnen dicht was het nog net te doen in dit oude huis). Een andere keer heeft Roger wat rust nodig na een heel "sociale dag". Dan weer hebben we dringendere verplichtingen (zoals een afspraak bij een dokter). En soms hebben we even tijd, maar moeten we echt een beetje schoonmaken (na zoveel hete dagen de schoonmaak te hebben uitgesteld). En dat schoonmaken gaat ook niet meer zoals vroeger: één kamer per dag is meer dan voldoende voor mijn rug!

Eigenlijk vind ik het zelf niet erg dat ons leven zoveel rustiger is geworden. Ik herinner me dat ik tijdens de coronaperiode ineens besefte hoe druk ons leven hier in Haspengouw wel was geworden (en dat terwijl ik bij onze verhuizing hoopte dat ons leven hier wat rustiger zou worden dan in Antwerpen). 

Ikzelf geniet dus wel van die rust maar ik voel me soms zo schuldig omdat ik voor sommige mensen maar geen tijd meer lijk te vinden.

De geur van de echte buiten

Nee, ik ga het niet hebben over de zonsverduistering: we hebben er amper iets van opgemerkt (enkel dat het even wat donkerder werd en dat de blaffende honden in de buurt ineens zwegen, net zoals de vogels).

We hebben vandaag nog een kleine boodschap gedaan en daarna reden we even rond in de mooie Waalse dorpjes in de buurt. En ik herinnerde me een vaak terugkerende discussie tussen mijn moeder Nany en mij (onlangs herlas ik daar nog een versie van in mijn dagboek van 1984).

We woonden vroeger een hele tijd in een villawijk van 's Gravenwezel. Ik woonde daar vrij graag (al verkoos ik ons heel kleine vorige huis omringd door bossen) maar ik beweerde altijd dat een villawijk eigenlijk de natuur kapot maakt. Dat ik eigenlijk liever op "de echte buiten" zou wonen: in een dorp omringd door bossen of weiden waarin ik zou kunnen gaan wandelen. Waarop Nany steevast antwoordde dat wandelen in een villawijk veel aangenamer is omdat je er kunt genieten van het zicht en het parfum van mooi onderhouden hagen en tuinen. Terwijl je op de "echte buiten" vooral kon genieten van "mestgeur"!

Op dat gebied bleven we het oneens zijn en, terwijl we daarstraks door die mooie dorpjes reden - nee, ik rook geen mest -, bedacht ik dat Nany waarschijnlijk toen dacht aan haar geboortedorp Hoksem (waar ik ook zo graag vertoefde, ondanks de frequente mestgeur).

Toeval

Ik had over dat ongeluk gehoord op de radio en gelezen in de krant, ik vond het erg, maar ja, ik ken de man niet...

Vandaag kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits. Om te spreken over de volgende Limburgse monografieën, dacht ik, of over de voorbije hittegolf. 

De hittegolf had hij goed doorstaan, de volgende monografie is bijna klaar... maar Jan wilde vooral spreken over het plotse overlijden van zijn cardioloog. Een man die hij enorm bewonderde, waar hij het volste vertrouwen in had, en die hij heel erg zal missen. Jan vertelde zo veel anekdotes over die fameuze arts dat ik hem op de duur  bijna even goed dacht te kennen als hij. En toen vroeg ik hoe hij heette en hoe hij was overleden. En wat bleek? Hij was die in Oostduinkerke verongelukte man!

1976

We genoten de laatste dagen van heel aangenaam zomerweer, maar nu wordt het opnieuw warmer. Vandaag bereikten we heel eventjes 30 °C, wat nog net te doen is, maar ik lees dat we de volgende dagen opnieuw tot 35°C zullen gaan. Het lijkt steeds meer op de hete zomer van 1976, die, als ik me goed herinner, ook eind mei begon.

Ik zou de precieze data kunnen opzoeken in mijn dagboeken, maar daar ben ik nu te lui voor 😊. Wat ik me herinner, is dit: in mei 1976 gingen Roger en ik, samen met mijn ouders, nog naar het huwelijk van mijn Matadi-vriendin Sabine met Francis Dossogne. Toen was het heel mooi weer, maar nog niet te heet.

Kort daarop werd mijn vader gehospitaliseerd en werd het wekenlang alsmaar warmer. Het werd zo heet dat we vroeger mochten ophouden met werken. En in de vaak overvolle ziekenhuiskamer van mijn vader was het soms bijna niet uit te houden. Hij kreeg immers heel veel bezoek van zijn vele vrienden en familieleden, die van overal uit België kwamen - toen was het trouwens nog niet zo druk op de wegen.

Heel binnenkort ontmoet ik eindelijk Sabine weer (ja, het lijkt te zullen lukken). Ik ben benieuwd of zij zich dat jaar 1976 ook zo goed herinnert!

Een telefoontje

Vandaag hebben we toch zuster A. kunnen telefoneren. Ik was blij, want ik vreesde anders aan Roger te moeten vragen binnenkort nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken in het ziekenhuis.

Zuster A. was niet erg optimistisch en vreesde nog een hele tijd gehospitaliseerd te moeten blijven. Ikzelf hoop echt dat ze heel snel geneest. Omdat ik haar echt mag, maar ook voor schoonzus L. Ik denk namelijk niet dat ze met andere bewoners van het rusthuis meer dan oppervlakkige contacten heeft. Ik vrees dat ze zich heel eenzaam zou voelen als er iets met zuster A. zou gebeuren!

Zeer eigenaardig

Roger en ik wilden vandaag even telefoneren naar zieke zuster A., maar we hebben haar telefoonnummer niet. Roger belde daarom naar zijn zus L., die hem zei dat zij het nummer ook niet heeft (wat ik zeer eigenaardig vind) maar dat hun jongste zus H. dat wel heeft. Zij zou H. deze middag ontmoeten en haar  vragen om Roger te bellen en hem het nummer van zuster A. te geven.

Maar dat telefoontje kwam er maar niet en deze avond, vlak voor ons avondmaal (en na enkele pogingen om zelf H. telefonisch te bereiken), raadde ik Roger aan haar een mail te sturen, in de hoop dat ze daar zou op antwoorden.

We gaan nu slapen en nog steeds hebben we het telefoonnummer van zuster A. niet gekregen! Zeer eigenaardig allemaal!