Roger was bijzonder spraakzaam voor zijn doen deze avond. En dan hebben we een lange mail van Zeger beantwoord, daarna nog vrij lang dochterlief aan telefoon gehad en nu zijn we al een hele poos een vrij laat, lang telefoongesprek met Hendrik aan het houden.
Het waren allemaal boeiende gesprekken... maar de paar telefoontjes en/of mailtjes die ik aan vriendinnen had beloofd, daar kwam niets van.
Sorry, mensen, morgen probeer ik tijd voor jullie te maken!
Roger was even in het ziekenhuis voor observatie (aanpassen van zijn medicatie). Oorspronkelijk was er sprake van één overnachting, maar het werden er twee. Daarom stelde dochterlief gisteren voor mij te komen halen en samen haar vader te bezoeken.
Deze middag kwam Roger dus naar huis en er gebeurde iets eigenaardigs. Het is hier in huis al een paar dagen 23°C en ik droeg een truitje omdat ik dat fris vond. Deze avond, een paar uur na Roger zijn thuiskomst, kreeg ik het ineens veel te warm (met dezelfde temperatuur) en ging die trui uit!
De maaltijden in dat ziekenhuis lijken serieus verbeterd vergeleken met twee jaar geleden: zo kreeg Roger bijvoorbeeld twee keer per dag groenten! En ik zag gisterenavond welk brood hij zou eten met of na zijn paprikasoep en echt, die paar volkoren boterhammen zagen er veel smakelijker uit dan wat ik twee jaar geleden te eten kreeg. Des te beter natuurlijk!
Maar ondanks dat lekkere ziekenhuiseten heeft Roger deze avond duidelijk volop genoten van mijn pompoensoep en mijn zalm met prei! 😉
Vandaag waren we even in gezelschap van dochterlief en de kindjes. Daar vertel ik later misschien wat meer over, maar nu wil ik het vooral hebben over een bepaald gesprek dat we hadden. Ik vertelde namelijk over een video die ik onlangs had bekeken. Over auriculotherapie. Elena vroeg me "En waar is de wetenschap daarin?" (of iets dergelijks).
De arts die over die therapie vertelt (en die ze gebruikt) zegt zelf dat er te weinig interesse voor is, waardoor er geen geld voor een onderzoek wordt vrijgemaakt. Waarschijnlijk ook omdat er geen geneesmiddelen aan te pas komen. Hijzelf geloofde er eerst ook niet in (hij zegt dat het oor de minste aandacht krijgt in studies geneeskunde) maar hij stelt vast dat het werkt tegen pijn en angst, voor verslavingen en bij de warmteregeling. Hij vermoedt dat de uitleg te maken heeft met het feit dat de oorzenuwen verbonden zijn met de nervus vagus.
Zelf past hij nu de therapie (die onder andere vrij vaak zou gebruikt worden in het Amerikaanse leger) vaak toe, onder andere omdat ze snel resultaat oplevert en geen enkele bijwerking heeft.
Met Sabine en Francis hadden we het vorige zaterdag over de vele vrienden en kennissen die ons hebben verlaten de jongste jaren. En dan verneem ik deze ochtend weer het overlijden van Ina Stabergh. Vorig jaar schreef Jan Gerits nog een Limburgse monografie over haar.
Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).
We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.
O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!
Sabine mailde me deze avond deze foto, gemaakt door de dienster:
Ik zit bijna constant te denken aan bepaalde mensen die ik graag wil ontmoeten (jullie zullen je wel herkennen)! Maar het komt er maar niet van.
De ene keer is het te warm (weer tot 35°C vandaag, maar met alle gordijnen dicht was het nog net te doen in dit oude huis). Een andere keer heeft Roger wat rust nodig na een heel "sociale dag". Dan weer hebben we dringendere verplichtingen (zoals een afspraak bij een dokter). En soms hebben we even tijd, maar moeten we echt een beetje schoonmaken (na zoveel hete dagen de schoonmaak te hebben uitgesteld). En dat schoonmaken gaat ook niet meer zoals vroeger: één kamer per dag is meer dan voldoende voor mijn rug!
Eigenlijk vind ik het zelf niet erg dat ons leven zoveel rustiger is geworden. Ik herinner me dat ik tijdens de coronaperiode ineens besefte hoe druk ons leven hier in Haspengouw wel was geworden (en dat terwijl ik bij onze verhuizing hoopte dat ons leven hier wat rustiger zou worden dan in Antwerpen).
Ikzelf geniet dus wel van die rust maar ik voel me soms zo schuldig omdat ik voor sommige mensen maar geen tijd meer lijk te vinden.
