Vroeger aan tafel

Een familiemaaltijd zoals ik ze me herinner, dat zag ik deze avond in een filmpje dat ik als ontspanning bekeek. Lekker eten, lekkere wijn, boeiende gesprekken… maar waar ik het meeste heimwee naar kreeg, was de vader (of de oom?) die rustig van zijn pijp geniet aan tafel.

Want dat mag niet meer.

Vier generaties

Kijk eens wat Hendrik me deze avond opstuurt: een filmpje gemaakt door AI op basis van een foto gemaakt kort na zijn geboorte, met "Nany" bij mijn "marraine". 

Een verjaardag, een bezoek en een monografie

Vandaag bezochten we wel schoonzus L. in het rusthuis. Samen met haar zaten we een paar uurtjes in de cafetaria (en niet op het binnenplein zoals ik vorige week van plan was: het mooie weer lijkt voorbij). Er zat vrij veel volk en we hadden last van het geroezemoes rondom ons: de conversatie werd vrij moeilijk. Toen zuster A. even verscheen aan onze tafel voor een babbeltje, besefte ik echter dat het ook een beetje aan ons ligt. Haar begreep ik vrij goed, maar ze spreekt dan ook met veel luidere stem dan Roger, L. en ik.

Onderweg naar het rusthuis in het Leuvense, had ik een telefoontje gekregen van Jan Gerits. Dat de laatste monografie van 2025 en het eerste nummer van 2026 nog deze maand samen zullen verschijnen, op voorwaarde dat ik snel de tekst van dat eerste nummer, die Jan me een van deze dagen zou mailen, kon nalezen (het exemplaar van december 2025 zou nagelezen worden door de echtgenote van de auteur Bert Stoffels, een germaniste).  Wat ik uiteraard beloofde.

En deze avond, na ons snel avondmaal, kreeg ik de bewuste tekst aan, die ik zopas heb nagelezen. Het wordt weer een boeiend verhaal, over Bartholomeus Jan Meus uit Bree.

Vandaag wordt mijn zusje 73 jaar! Proficiat, Bie!

Toch nog een mooie dag

Ik moest vandaag opruimen, de salon schoonmaken, een boodschappenlijst opstellen (en natuurlijk eerst een weekmenu bedenken), vuilniszakken gaan halen op de gemeente en uiteindelijk koken (groentesoep en boeuf Stroganoff). Behalve dat koken niet echt een boeiend programma! 

En toch werd het uiteindelijk een mooie dag: enkele herinneringen aan onze kinderjaren uitgewisseld met zus Bie, een berichtje van Jopie over Koen en een telefoongesprek met Koen zelf die vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd; een dankbericht van Frans De Peuters dochter met een prachtig gedicht van Frans... 

En deze avond op YouTube een filmpje dat Hendrik had gepost: Debby die gedichten voordraagt op "Think Poets".

Een avondgesprek

 Een gesprek met Roger aan tafel gisterenavond. Ik zal geen namen geven, want ik wil niemand complexen of schuldgevoelens bezorgen, maar het ging ongeveer zo:

- Heb je nog nieuws van A?
- Nee, al lang niet meer. Ze antwoordt niet meer op mijn mails.
- Eigenaardig. Misschien moet je haar man contacteren?
- Dat heb ik gedaan, maar hij antwoordt ook niet. Maar ja, hij is veel ouder dan zij. Ik heb wel van X gehoord dat ze allebei heel vergeetachtig zijn geworden.
- Eigenaardig… Zou B nog leven? We horen toch ook niets meer van haar?
- Inderdaad. Ik weet dat ze zich na het overlijden van haar echtgenoot wat heeft teruggetrokken. Ze heeft me nog een paar berichten gestuurd, maar sinds ongeveer twee jaar niets meer.
- Denk je dat haar kinderen ons zullen verwittigen als ze overlijdt? Ze is al ouder dan negentig, niet?
- Ze moet nu ongeveer vierennegentig zijn. Ik denk wel dat haar kinderen het ons zullen laten weten als ze sterft. Dat hoop ik toch! Heb jij nog nieuws van C?
- Nee, al lang niets meer. Maar ja, die wordt ook al heel oud, hè?
- Erg, hè, al die vrienden van wie we niets meer horen?
- Ik denk dat het onvermijdelijk is. We wonen allemaal zo ver van elkaar. Heb je trouwens nog iets gehoord van D?
- Nee, nog zoiets: die mailde vroeger heel geregeld en ineens niets meer.
- Zou hij overleden zijn? Hoe oud is hij nu? En zou zijn vrouw eraan denken je iets te laten weten als hij er niet meer is?
- Ik weet het niet… Misschien is hij dement geworden.
- Misschien… Wie weet. Erg is dat.

Ja, ik vind het erg. Onze vrienden zijn verspreid over zowat heel Vlaanderen (en zelfs daarbuiten), en we beginnen steeds meer te voelen dat die afstand zijn gevolgen heeft.

Maar het moeilijkste is eigenlijk dat je het niet weet: zijn ze ziek geworden, dement, overleden? 

Wat slikken we eigenlijk?

Ik belde vandaag nog eens met Koen (het gaat goed met hem maar hij is nog heel moe). Het werd dus een vrij kort gesprek. 

Het viel mij op dat hij, evenals Karel (die het vorige woensdag ook even had over zijn medicatie) en net zoals zoveel andere mensen die ik ken, niet echt wist welke medicijnen hem worden voorgeschreven of toegediend. Sommige mensen hebben me zelfs al gezegd dat het hen niet interesseert, dat ze gewoon slikken wat de dokter hen voorschrijft omdat ze alle vertrouwen in hem hebben.

Dat heb ik altijd eigenaardig gevonden. Als je etenswaren koopt, kijk je toch ook naar de ingrediëntenlijst om te weten wat je gaat eten, of niet? En bovenaan de bijsluiter van elk medicijn staat toch ook duidelijk dat je die aandachtig moet lezen voor je het medicijn inneemt?

Mijn leven herbeleven?

Ik heb even moeten aandringen, maar vandaag (nee, niet gisteren) heeft Roger eindelijk die boekhouding afgewerkt. Met een klein beetje hulp van mijnentwege om helemaal op het einde de oorzaak van een heel kleine maar heel vervelende fout te achterhalen (ik heb daar wel veel tijd in gestoken 😉). 

Daarna, buiten onze wekelijkse boodschappen, het klaarmaken van ons eenvoudig avondmaal en de afwas, heb ik eindelijk nog eens tijd gevonden om een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken te laten overtypen door Gemini. Dat doet die echt ongelooflijk goed! 

Ik zit nu in 1981 (het jaar dat Zeger geboren is, maar ik ben nog niet zwanger - of weet het nog niet) en we gaan vaak mijn zieke "oudoom Theofiel" bezoeken in Drongen. Ik herinner me dat hij uiteindelijk is overleden kort voor de geboorte van Zeger. 

Het herlezen van die dagboeken (want ik herlees uiteraard telkens de door AI overgetikte teksten) geeft me echt de indruk mijn leven te "herbeleven"!