Koelere dag, boeiende video

Rustige, eindelijk weer wat koelere dag vandaag. Nadat we eindelijk onze boodschappen hebben gedaan, en na wat opruimwerk, zoek ik een beetje ontspanning op YouTube en val ik op deze heel interessante video.

De biologische apotheker Hélène Banoun legt erin uit: waarom medische behandelingen tegen COVID niet werden toegelaten, hoe RNA-vaccins werken en welke bijwerkingen ze hebben, en waarom het bij dit soort vaccins minstens tien jaar zou moeten duren voordat ze op de markt mogen worden gebracht.

Ze legt ook uit (net zoals Raoult destijds) waarom het eigenlijk beter is niet te vaccineren midden in een epidemie. 

Ze zegt ook dat zulke vaccins als bijwerking auto-immune ziekten als polyartritis kunnen hebben, maar ik weet dat die AR bij mij niet een bijwerking is van het vaccin! 😀

Die kwaal is immers begonnen lang voor de vaccins op de markt waren, en ik had eigenlijk al lang geregeld last van artritis (maar was dat straal vergeten omdat ik er al zoveel jaren niets meer had van gevoeld). Daarbij vermoed ik nu dat het "griepje" dat ik in januari 2020 opliep, eigenlijk covid was, en dat die gewrichtspijnen enzovoort een gevolg daarvan zijn. 

Hitte en herinneringen

We haalden 36°C in de schaduw vandaag en in de keuken 27,5°C. Roger beweert dat hij die temperatuur niet te hoog vindt, maar hij slaapt wel het grootste gedeelte van de dag. Omdat ik weet dat zulke hitte niet echt gezond is voor hartpatiënten, drong ik niet aan maar zorgde ik er wel voor dat hij om het uur wat dronk.

Het werd dus een bijzonder luie dag (nee, geen boodschappen en de zalm heb ik deze avond geserveerd met rauwkost - en rode bonen voor Roger).  

En ik heb mijn tijd vooral besteed aan het verder laten overtypen van mijn vroegere dagboeken. We zijn nu in 1984, een vriendin van mij is in december van het vorige jaar overleden en haar zoon brengt het grootste gedeelte van de tijd buiten de schooluren bij ons door. Ik schrijf dat mijn kinderen een beetje lastig zijn, opvallend veel aandacht vragen en ik vraag me af waarom. Nu denk ik dat het antwoord overduidelijk is: ze waren immers een beetje jaloers op die "tijdelijke broer" met wie ze mijn aandacht moesten delen!

Een platte batterij gooit roet in het eten

De autobatterij moet binnenkort vervangen worden, dat weten we. Maar binnenkort is niet meteen en dus had ik daar helemaal geen rekening mee gehouden bij mijn dagplanning. De bedoeling was vandaag onze wekelijkse boodschappen te doen zodat we morgen, als het nog heter wordt dan de 30°C die we vandaag haalden, geen enkele verplichting zouden hebben.

Maar... de auto wilde niet starten: batterij plat. We belden Touringhulp, die na een hele tijd wachten het probleem kwam verhelpen.  Na nog een klein halfuur stelde Roger voor toch nog aan die boodschappen te beginnen. Wat ik dan weer geen goed idee vond, wegens al veel te laat en eigenlijk tijd om te beginnen koken. We spraken dan af dat we vandaag al bier zouden kopen en de rest van de boodschappen uitstellen (ik heb  immers nog wat proviand in huis). Roger wilde daarna nog heel even rondrijden in onze prachtige streek (en dan vind ik het telkens zo jammer dat we niet meer door bos, veld en wei kunnen trekken).

Daarna kwamen we zo laat thuis dat ik het niet meer de moeite vond om te koken. Na ons voorgerecht, bestaande uit een paar glazen gazpacho, stelde ik voor gewoon wat brood met beleg te eten in de plaats van de voorziene zalm met wortels, erwtjes en uitjes. 

Ons avondmaal heeft ons gesmaakt (en er was opvallend weinig af te wassen) maar of brood (zelfs volkoren) met kaas en fijne vleeswaren vis en groenten kan vervangen, daar twijfel ik sterk aan! 😄

Nog niet klaar

We zijn eindelijk bijna rond met de schoonmaak. Nog twee kamers en het poortgebouw te doen, maar vandaag is het zondag, dus rustdag... en voor volgende week wordt opnieuw een hittegolf aangekondigd. Er staat blijkbaar geschreven dat we deze maand voor de zoveelste keer niet klaar zullen geraken met het huishoudwerk. Ik moet steeds vaker terugdenken aan 1976 (omdat het toen ook zo lang heel warm was maar we desondanks het werk nog aankonden).

Nu, ik weet wel dat wij eigenlijk niet mogen klagen, in vergelijking met de toestand in Frankrijk en Spanje (en egoïstisch als we zijn, zijn we heel blij dat niemand van de familie daar nu op vakantie is en dat de familie in Madrid niet rechtstreeks bedreigd wordt!) 

Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!

Na de inspanning een boeiend interview

Nadat ik vandaag mijn portie "gymnastiek" had gekregen (namelijk door onze overvolle werkkamer eindelijk schoon te maken), vond ik dat ik recht had op wat ontspanning. 

Dat werd dit interview over een tijdschrift dat ik al lang heel interessant vind, namelijk "Alternatif Bien-Etre". Een tijdschrift dat zich vooral verdiept in onderwerpen die een invloed hebben op de gezondheid, zoals voeding, preventie, natuurgeneeskunde, farmaceutische industrie, milieu, therapeutische innovaties en wetenschappelijke controverses.

In deze (Franstalige, maar de automatische vertaling valt mee) video gaat Emmanuel Duquoc, hoofdredacteur van het tijdschrift in op de verbanden tussen Bill Gates, de WHO en het grote volksgezondheidsbeleid dat ons dagelijks leven bepaalt. Hij gaat ook in op de financiering van de Wereldgezondheidsorganisatie, de nieuwe gezondheidswaarschuwingen in verband met het hantavirus, de groeiende rol van grote particuliere stichtingen in de wereldgezondheidszorg, maar ook op de invloed van economische belangen op bepaalde officiële aanbevelingen.

Tijdens dit gesprek loopt één vraag als een rode draad: worden beslissingen op het gebied van volksgezondheid uitsluitend ingegeven door overwegingen van volksgezondheid?