Zeven uur zonder stroom

We hadden pas onze werkkamer schoongemaakt en waren aan het twijfelen of we ook de salon onder handen zouden nemen. Eén kamer per keer is meestal meer dan voldoende voor mijn rug, maar als Roger wilde stofzuigen, kon ik misschien nog wel stof afdoen in de zitkamer.

Helaas, op dat moment viel de elektriciteit uit. We stelden dat werk dus toch uit en gingen lezen in afwachting dat de storing zou verholpen zijn. Twee uur later zaten we nog steeds zonder stroom en waren er al een hele poos werken bezig aan de elektrische bedrading in de straat. De laatste keer dat we een elektriciteitspanne hadden, namen we ons voor zo snel mogelijk kaarsen en petroleum te kopen, maar dat hadden we natuurlijk weer uitgesteld en dus nog niet gedaan.

Ondertussen begon de zon onder te gaan, werd het stilaan donkerder… en ook kouder in huis, en uiteindelijk heb ik bij het licht van een zaklamp een wokgerecht klaargemaakt, dat we bij kaarslicht aten (het was heel lekker). We zagen dat huizen in een zijstraat weer licht hadden, maar wij bleven in de duisternis zitten.

De afwas heb ik laten staan tot morgen. We probeerden wat te lezen, maar bij het licht van de weinige kaarsen die we nog hebben, bleek dat onmogelijk.

Tegen 21 uur leken de werken op straat afgelopen, maar hadden we nog steeds geen licht en dus gingen we ervan uit dat de werklieden morgenochtend zouden verder werken en dat we tot dan zonder stroom zouden zitten.

En net toen Roger voorstelde dan maar samen al een biertje te drinken, ging het licht weer aan en startte onze verwarming weer! Ik heb snel gecontroleerd of onze diepvrieswaren geen schade hadden geleden, maar dat leek oké.

Zeven uur hebben we zonder stroom gezeten en dan snap je pas hoe afhankelijk we daarvan zijn! Maar ik heb ook geleerd dat we onze voornemens moeten nakomen en niet moeten uitstellen wat we meteen kunnen doen. We gaan dus zo snel mogelijk kaarsen en petroleum kopen!

Vergadering gemist, ketel gered

Eerste vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. En wij moesten ons al verontschuldigen: we verwachtten de gasinstallateur.

Gisterenavond begaf onze centrale verwarming het immers alweer. Gelukkig hebben we een houtkachel, een elektrisch vuurtje en plaids, zodat we niet echt kou hebben moeten lijden (er is wel wat stof geproduceerd).

Ik was ervan overtuigd dat we deze keer de gasketel zouden moeten laten vervangen (die is al bijna dertig jaar oud), maar gelukkig kon de gasinstallateur het probleem opnieuw verhelpen. Hij waarschuwde er wel voor dat onze ketel het niet heel lang meer zal uithouden.

Warme familiedag

Toen we deze middag "thuis" kwamen met Eva, begon ze meteen aan haar schooltaken, zodat ze voor de dansles nog tijd genoeg zou hebben voor een spelletje "Lama".  We konden twee partijtjes spelen voor dat haar mama haar naar het Heilig Hartinstituut zou rijden. Ik heb de spelregels niet echt begrepen maar we hebben veel gelachen!

Dochterlief bleek weer iets nieuws voor mij genaaid te hebben: een prachtig omkeerbaar mouwloos vestje.

Na het vertrek van dochterlief en Eva kwamen Matthias en Elena kort na elkaar thuis. Elena droeg hetzelfde vestje als ik (ook door haar mama gemaakt natuurlijk). Er werd even verteld over school, Matthias toonde me een spel dat hij had gedownload en ging dan studeren, Elena zette koffie en thee, en begon vervolgens ook aan haar schoolwerk. Daar was ze nog mee bezig toen Zeger aanbelde. Eindelijk was hij nog eens vrij op een maandagavond en kon hij dus met ons mee-eten. Zeger had een gezelschapsspel voor de kindjes bij zich (maar tijd om het te spelen was er niet).

Schoonzoon kwam thuis en begon het avondmaal voor te bereiden terwijl Matthias, Elena en Zeger samen praatten en grapten. Dochterlief en Eva kwamen thuis van de dansles en we konden aan tafel gaan om te genieten van een heerlijk Spaans gerecht.

Terwijl we later terug naar huis reden, kreeg ik een mail van Hendrik: hij heeft waarschijnlijk een goede pc voor Roger gevonden!

O ja, en ik mag "L'éventail de Séville" verder laten vertalen voor de kindjes!

Nostalgie

We moesten vandaag bier kopen en gehakt voor mijn gevulde courgette en paprika van deze avond. Daarna reden we ook nog wat rond in de streek. We kwamen door holle wegen van waaruit wandelpaden vertrokken die we vroeger vaak hadden "gedaan" en die we waarschijnlijk nooit meer zullen bewandelen. We waren even in het mooie Kerniel, waar Roger zijn kinderjaren doorbracht, we reden langs het vroegere huis van zijn nicht Jeannine zaliger, en herinnerden ons onze vele bezoeken aan haar, we waren ook eventjes in Mettekoven en dachten uiteraard terug aan Boudewijn Knevels. Kortom, het werd een heel nostalgische zaterdag.

Deze avond, na onze (heel lekkere) gevulde groenten, had ik helemaal geen zin om verder te werken aan die vroegere dagboeken (dat zou immers mijn nostalgische gevoelens alleen maar voeden). Ik zocht dus een ontspannende film en YouTube stelt me "Le boucher" ("de slager") voor. Uit de jaren 70 van vorige eeuw en het speelt zich af in de Dordogne: nostalgie zal waarschijnlijk weer van de partij zijn? 

Toch ga ik nu kijken, want het lijkt boeiend! 

AI schrijft mee

Gisterenavond heb ik nog een eerste hoofdstuk van dat boek laten vertalen door AI. Het resultaat zou ik niet uitstekend noemen, maar wel heel goed. Ik heb zelf nog een paar wijzigingen aangebracht (ik vond de vertaling iets te letterlijk — maar ik geef toe: het is een literaire tekst en die zijn het moeilijkst te vertalen zonder de ziel ervan te verraden).

Ik heb aan dochterlief gevraagd of ze denkt dat de kindjes geïnteresseerd zouden zijn en, als het antwoord positief is, laat ik de rest van dat boek vertalen. Zelf herlees ik het op die manier voor de tigste keer, en ik merkte gisteren dat ik er nog steeds even fel van genoot.

Ik heb vandaag ook weer ongeveer dertig bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini. Hendrik had me gewaarschuwd dat ik het niet op deze manier moest doen en toch deed ik het: twee keer vlak na elkaar een vijftiental bladzijden “aanbieden ter verwerking”.
De eerste bundel werd praktisch foutloos overgetypt. De tweede bundel daarentegen… Ik herkende mijn eigen schrijfsels niet meer! AI had gewoon verder op de vorige bladzijden gefantaseerd en kwam met een verhaal af dat inderdaad logisch kon volgen op wat ik daarvoor had geschreven, maar dat een heel andere kant uitging dan mijn eigen verhaal! Ik verweet het “hem” en “hij” antwoordde dat hij merkte dat ik hem had betrapt op “fantaseren”!

Ik sloot de sessie af en een poosje later gaf ik Gemini (in een nieuwe sessie dus) diezelfde tweede bundel om over te typen, en toen ging het weer bijna foutloos!

O ja, ik zou het nog vergeten te vermelden: Roger is inderdaad aan een nieuwe computer toe!

Over kapotte pc's en nieuwe projecten

Roger is naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers. Ik weet niet precies wat ze daar aan het bespreken zijn, maar ik vrees dat Roger er moet aankondigen dat zijn pc weer kapot is! Voor zijn vertrek bleken de muis en het toetsenbord immers niet meer herkend te worden door zijn computer. Hij gaat zijn pc deze avond laat herstarten maar Hendrik had gewaarschuwd dat hij zich moest voorbereiden op de aankoop van een nieuwe pc. Ik vermoed dat het moment gekomen is.  Hendrik zal zich bezig houden met die aankoop en ondertussen zal Roger weer aangewezen zijn op zijn smartphone. En opnieuw verplicht papieren boeken en kranten lezen.

Buiten enkele huishoudtaken heb ik vandaag vooral enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini. Dat gaat ongelooflijk vlot: vandaag werden zo'n 30 geschreven bladzijden verwerkt (overgetypt en door mij nagelezen - Gemini maakt praktisch geen fouten).

Nu dat zo vlot gaat, denk ik soms aan een ander project. Al enkele jaren zoek ik voor Elena en Eva naar een Nederlandse vertaling van "L'éventail de Séville" van Paul-Jacques Bonzon. Het boek zou ooit in het Nederlands zijn vertaald, maar die vertaling is nergens meer te vinden. Als ik de tekst (ik heb dat boek, dat ik nog in Congo las, altijd bewaard) nu eens scande en liet vertalen door AI?  

Genoegens en twijfels

Het was vandaag weer boodschappendag. Deze keer reden we naar Sint-Truiden en terwijl we daar even in de stad rondliepen, vond ik het jammer dat we nooit meer een "terrasje doen". Ja, ik weet het, het is winter (maar er zijn verwarmde terrassen) maar de voornaamste reden is dat Roger helemaal geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, en dat we koffie, thee of water op café een beetje duur vinden voor wat het is. Als je vanaf volgend jaar ook niet meer mag roken of dampen op een caféterras, zal voor mij de lol er ook volledig af zijn!

Deze avond heb ik nog een rijke tajineschotel voor twee dagen klaargemaakt en na ons avondmaal, heb ik de kranten online doorgenomen. In "De andere krant" viel ik op dit heel interessante artikel. Waarin ik onder andere lees dat  "onder meer risico's voor zwangere vrouwen en patiënten met auto-immuunziekten waren niet onderzocht. Beide groepen moesten maar gewoon de proef op de som nemen". Ik herinner me dat een eerste arts mij daarvoor had gewaarschuwd maar dat later andere artsen, met wie ik te maken kreeg omwille van mijn polyartritis, beweerden dat die prik absoluut veilig was!

En nu is het tijd om te genieten van een "Maigret"!