Kerstmis

Zeer gezellige familiereünie deze avond bij mijn broertje. Lekker eten, uitstekende wijn, een gemoedelijke sfeer, en vooral: eindelijk waren we nog eens allemaal samen. Voor Elena was het haar eerste kerstfeest in onze familie, en ze heeft er duidelijk van genoten. Ze bleek verrukt over de speeltjes die ze kreeg van mijn zus, ons neefje Anton en mijn schoonzusje; de kleren die Nany en ik voor haar hadden gekocht (omdat ze toch al zoveel speelgoed heeft) interesseerden haar dan weer minder dan het minder mooie papier errond!  

En ze leek helemaal niet bang van die vele mensen die ze nog niet kende. Ze viel zelfs in slaap in de armen van mijn schoonbroer.

Dit jaar moest Anneke voor mij een cadeau kopen, en onze dochter voor Roger (de afspraak is dat we dat niet op voorhand van elkaar weten). Roger kreeg…  de Atlas van Ferraris!

En ik… vier cd’s van Georges Brassens, het boek “Chanson” van Bart Van Loo, “een gezongen geschiedenis van Frankrijk”, en het boek “Werkbare waarden” van Bart De Wever. Ik heb dus weer goede lectuur op de plank! Van het boek van Van Loo ben ik er al zeker van: ik heb er al diagonaal in gelezen. Het boek van De Wever is een verzameling essays en columns. Ik had er al enkele van gelezen in de Standaard (tijdens het Elena-sitten) en ik weet dus dat ik het zal appreciëren. En een deel van de chansons van Brassens (jeugdherinneringen!) hebben we thuis al beluisterd na het feest. Die vind ik echt prachtige poëzie!

Een gedenkwaardige avond dus, maar toch voelde ik vandaag eigenaardig genoeg ook heel veel nostalgie naar vroegere kerstfeesten. Ik herinnerde me de nachtmissen (onder andere in Congo, en mijn vader die alleen tijdens de mis even zijn pijp doofde! – die zou nu echt ongelukkig zijn met dat bijna algemeen rookverbod!), de feesten met mijn grootmoeder Marraine en “Nononc”, later ook met zijn vrouw - mijn tante-vriendin -  en hun kinderen. Ik dacht ook terug aan de laatste kerstmis met Marraine. Toen zei ze me dat ze nog maar drie maanden zou leven. En ze kreeg gelijk!

En… ik dacht er ook aan dat er weinig kans is dat Roger en ik Elena haar 20 jaar ooit zullen vieren! Tegen dan zijn wij immers ook 20 jaar ouder!

Maar kom, ik zal maar leren van mijn moeder Nany: genieten van wat ik elke dag krijg!

In feite heb ik de les al een beetje geoefend vandaag: ik dacht ook terug aan vorig jaar, toen Roger er niet bij kon zijn, en ik genoot dubbel van zijn aanwezigheid!

Batsheers

Vandaag gingen we nog enkele gebouwen (die al op de Ferrariskaarten staan) fotograferen in Heers om daarna naar Batsheers te trekken.

 Foto’s Roger

Het was koud (de nazomer lijkt voorgoed voorbij) maar meestal zonnig. En het deed deugd, dat uurtje wandelen in dat mooie dorpje.

Daarna heb ik meer dan een uur staan strijken. Ik zou echt eens moeten leren niet zoveel strijk bij elkaar te laten komen (ik heb toch zo’n hekel aan die karwei)! Om de pil te vergulden had ik de radio opgezet (die staat hier zelden aan) en toen hoorde ik over de dood van Kadhafi, én over de vreselijke beelden en filmpjes die daarover circuleerden op het Internet. Daar ben ik zeker niet gaan naar kijken. Ik kan echt niet tegen geweld, ook niet in de vorm van represailles tegen een dictator. En ik denk dat dit eigenlijk typisch Vlaams is, dat het door die karaktertrek komt dat Vlamingen zo “mak” zijn. 

Ferrariskaarten, huistaak en heimwee

Roger wilde vandaag nog eens gaan kijken of in Mettekoven een herdenkingsplaat of – monument voor oud strijders of slachtoffers van 1914-18 te vinden was.

Op het kerkhof vonden we niets. Roger sprak een landbouwer aan die net zijn tractor het erf opreed. En er ontspon zich een lange conversatie over vroeger, over afgebroken huizen, over vroegere boerderijen enzovoort. Die man vertelde ons dat er niemand uit Mettekoven aan die oorlog had deelgenomen en… dat je online Ferrariskaarten kunt raadplegen. Heel interessant vonden we dat nieuws!

Die korte uitstap (eerst gingen we naar Klein-Gelmen met dezelfde bedoeling, maar ook zonder resultaat) heeft Roger niet heel veel beweging opgeleverd, maar toch een half uurtje. En vermits dat de minimum tijd is die ik hem elke dag wil doen wandelen, was ik tevreden.

Thuis heeft Roger onmiddellijk die kaarten opgezocht. Heel boeiend. Hij ging natuurlijk meteen kijken wat er zich in de jaren 1770 hier bevond: er bleek al een huis te staan.

Deze avond na het eten hebben we eindelijk gewerkt aan onze huistaak voor de cursus van Heemkunde. Daar zijn we toch een paar uur mee bezig geweest. Zo hebben we onder andere vastgesteld dat we de lijst die we aan het ontleden waren best vergeleken met de lijsten van 1913 en 1914 uit dezelfde gemeente. Ik vermoed dat dit onze volgende opdracht zal zijn, maar kom, wij hebben al gezien dat er veel te halen valt uit zulke vergelijking.

En daarna, heel laat, ben ik naar YouTube gegaan. Ik heb liedjes van Sylvie Vartan en Françoise Hardy opnieuw beluisterd. Heimwee naar mijn tienerjaren!

Mijn vriendinnen luisterden vooral naar Engelse liedjes, maar door mijn Franse omgeving was ik daar niet zo mee vertrouwd. Toch bleken die klasgenootjes Françoise Hardy goed te kennen… Want ze vonden dat ik op haar leek.  Wat niet waar is: ik ben veel kleiner en niet zo slank. Maar inderdaad, mijn gezicht leek vroeger een beetje op dat van haar.

Maar dat was vroeger…