Tijd voor boodschappen

Vandaag was onze garagist terug uit vakantie en deze ochtend mocht Roger hem de auto brengen. Maar... de motor wilde weer niet starten. De garagist kwam de batterij opladen, Roger reed de auto naar de garage en de echtgenote van de garagist bracht Roger terug. En tegen 16 uur hadden we opnieuw een rijvaardig voertuig.

Ik was opgelucht, want onze proviandkasten zijn bijna leeg. We hadden vorige week immers geen boodschappen gedaan en hebben nu bijna alles uit onze koelkast, diepvriezer en kasten opgegeten. Vroeger, toen we nog op reis gingen, probeerden we telkens vóór ons vertrek de koelkast leeg te krijgen, maar nu schiet er in huis helemaal niets eetbaars meer over, behalve enkele blikken sardienen, makreel en tonijn, enkele bokalen olijven, schorseneren en asperges, een pak boter, een fles notenolie, een fles sherryazijn, een beetje mayonaise en het nodige om brood te bakken. Daar zou ik nog een paar dagen een maaltijd mee kunnen verzinnen, maar eigenlijk is het tijd om heel gauw nieuw proviand in huis te halen. Ik heb immers ook geen chocolade meer!

Een enthousiaste Eva

Dochterlief en schoonzoon moesten vandaag naar een feestje zonder de kinderen en eigenlijk zou het vandaag voor ons een "kindjesdag" zijn geworden. Roger durft zich echter niet meer te ver van huis te begeven met de auto (onder andere omwille van die batterij die moet worden vervangen - onze garagist zal pas binnenkort terug zijn uit vakantie).

Zeger ging in onze plaats de kindjes gezelschap houden. En ik besteedde mijn tijd dus vooral aan die monografie, terwijl Roger veel online las. Tussendoor kreeg ik wel af en toe een te beantwoorden mail, onder andere van zus Bie, maar het was vooral Eva die me geregeld een enthousiast mailtje stuurde. Als ik haar mag geloven, beleefden de kindjes een heel prettige middag met hun "nonkel Zeger"!

Goed bestede zondag

Gisterenavond had Jan Gerits me eindelijk de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing gemaild. Daar heb ik dan een groot deel van deze zondag aan besteed en dat was absoluut geen verloren tijd. 

Het wordt weer een boeiende monografie, deze keer over Ferdinand Duchateau. Hoewel Duchateau een productieve auteur blijkt te zijn geweest, vind je bijna niets over hem op het internet, zelfs niet op Wikipedia. Misschien zou Jan Gerits zijn monografieën online moeten plaatsen? Hoewel, ik vrees dat hij, op zijn leeftijd (94 jaar), daar het nut niet van inziet.

50 jaar later

Gisteren was het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed. Matadi-vriend Roger had het onthouden en belde me op. Het is opvallend hoeveel kleine details onze 97-jarige vriend zich nog herinnerde aan die periode!

En we hebben nog lang andere herinneringen opgehaald tijdens dat telefoontje. Hij en Lily maken het relatief goed, al beseffen ze heel goed dat het rusthuis waar ze verblijven "hun laatste station" is. Ze hebben het wel duidelijk nog niet verteerd dat ze zo goed als verplicht werden hun huis te verlaten.

Tja, waarom?

Het is duidelijk dat Roger niet meer graag rijdt 's nachts (en eerlijk gezegd vind ik het dan ook niet meer veilig hem na zonsondergang te laten rijden). Dat zorgt wel voor enkele problemen, zeker in de winter. Dat betekent bijvoorbeeld nog voor het avondeten terug naar huis rijden de dagen dat we de kindjes opvangen na school. En Hendrik en Debby en/of Zeger van en naar het station van Sint-Truiden rijden zal ook telkens vrij vroeg moeten gebeuren, wat voor een serieus probleem zal zorgen die ene dag dat ik de kinderen graag allemaal samen hier heb. 

Zeger zei me onlangs - toen ik het even had over al die zaken - dat hij niet begreep waarom wij absoluut zo ver van de "bewoonde wereld" (de benaming is van hem) wilden komen wonen. 

Tja, waarom? Omdat het hier een prachtige streek is, dat het Roger zijn geboortestreek is... en dat we, zoals zoveel mensen, nog niet aan onze oude dag dachten toen we naar hier verhuisden. Maar met de rest van de familie zo ver van ons vandaan (en kinderen die het in de stad heel goed kunnen doen zonder auto en dus zelf geen vervoer hebben) wordt het allemaal een serieus probleem!

Bijna tijd voor een "Groot feest"?

998892 pageviews deze avond.  Dus... bijna tijd voor een "groot feest"? 

Maar... om wat te vieren eigenlijk? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit. 

Nog eens niertjes

Het was een rustige zondag. Even over en weer gemaild met Eva die gemengde gevoelens heeft over het begin van het nieuwe schooljaar. Een telefoontje gekregen van straatgenote V. die me onder andere vertelde dat haar kleinzoon, buurjongen L, dit jaar naar een hogeschool zou gaan. Nog een maand uit mijn dagboek van 1985 laten overtypen en eindelijk nog eens niertjes met sherry klaargemaakt voor Roger (ik at rauwkost).

Tijdens zijn kort verblijf in het ziekenhuis kreeg Roger nog eens een lijst "aangeraden en afgeraden voedingswaren" voor zijn hart. Een interessante lijst die ik vergeleek met de allereerste lijst, die hij kreeg in 1997. Toen heb ik zelf de diëtiste er moeten op wijzen dat vette vis wel gezond is (die stond toen nog in de kolom "afgeraden"). Nu bleek die voedingslijst serieus bijgewerkt: vette vis staat bijvoorbeeld in de "goede" lijst, en suiker en snelle koolhydraten in de "slechte" lijst. Maar op het gebied van cholesterol is de lijst nog bijna even streng. In 1997 mochten er slechts 3 eieren per week, nu 7. En... niertjes staan nog steeds aan de "slechte" kant. 

Toch heb ik vandaag Roger dus niertjes geserveerd: ze wachtten al zo lang in de diepvriezer! Maar dat zal de laatste keer zijn tot zijn volgende verjaardag. En uiteraard heb ik ze in olijfolie klaargemaakt. Want dat is nog iets dat ik niet begrijp: in die fameuze lijst worden plantaardige olies aangeraden, maar maakt men geen enkel verschil tussen bijvoorbeeld olies met veel of weinig omega 3-vetzuren. 

Dennis en Nancy

Heb ik eigenlijk al verteld dat ik deze twee mensen volg op YouTube? Jawel, ik heb het deze keer over echte Nederlanders! 

Ze zijn wel op zoek naar een geschikte woning in Frankrijk, want ze willen daarheen emigreren. Ze zijn moediger dan wij destijds (we hebben er ooit van gedroomd naar Frankrijk of Spanje te verhuizen maar dat is er nooit van gekomen). 

Dennis en Nancy hebben ervoor gekozen om kinderloos te blijven en ik besef dat als Roger en ik geen kinderen hadden gehad, we die droom misschien wel hadden gerealiseerd. 

Ik heb helemaal geen spijt van onze uiteindelijke keuze, maar ik blijf genieten van die "reisverhalen" die me nu volop worden voorgeschoteld. Ja, ik weet het en ik herhaal het: dat is een beetje "vivre par procuration". 

O ja, Nancy en Dennis serveren je ook heel mooie Franse liedjes, die ze zelf maken, met de hulp van AI!

Zou de zomer voorbij zijn?

In de regen liepen we vandaag van de parking naar de ingang van het ziekenhuis: zou de zomer voorbij zijn? We hebben er dit jaar bijna niet van genoten: vaak veel te warm, en dat terras dat nog steeds niet gebruiksklaar is geraakt. Roger was er niet toe in staat, en met die hitte iemand anders met dat zware werk opzadelen kreeg ik niet over mijn hart.

Roger had een afspraak met de cardioloog. De dosis van dat medicijn, waar hij duizelig van wordt, wordt gehalveerd, en dat is, vermoed ik, goed nieuws. Nu binnenkort nog naar de huisdokter, voor enkele onderzoeksresultaten die nog niet beschikbaar waren.

Terwijl we in de wachtzaal zaten, vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom een ziekenhuis altijd zo'n onaangename omgeving is, ondanks de vriendelijkheid van de meeste personeelsleden. 

Toen we terug naar de auto liepen, scheen de zon: jammer dat Roger door die afspraak vandaag niet, zoals vorig jaar, schoonzus L. haar verjaardag kon meevieren! 

Uiteraard belde hij haar wel even op. En vlak daarna kreeg ik een telefoonoproep van Jan Gerits: ik mag heel binnenkort de volgende Limburgse monografie ter nalezing verwachten.

Nieuwe medicijnen

Roger slikt nu dus andere medicijnen en zijn reactie erop bleek niet altijd prima. Sinds vrijdag probeer ik het tijdstip van inname lichtjes aan te passen zodat hij niet te veel hinder heeft van duizelingen, en dat lukt me sinds zondag vrij goed. Hier gaat hij immers niet om 20 uur slapen zoals in het ziekenhuis, en zit hij ook niet om 8 uur 's ochtends al aan het ontbijt!

Vandaag konden we dus onbezorgd (omdat ik erbij was: ik durf hem nog niet alleen op pad te sturen) onze wekelijkse boodschappen doen (en ik merkte dat Roger volop genoot van die eenvoudige bezigheid), en heeft hij ook opnieuw met veel interesse gekeken naar reportages over politiek, geschiedenis en sociale omstandigheden in het verleden. 

Heel binnenkort moet hij op controle bij de cardioloog (om de werking van die medicamenten te evalueren) en dan zien we wel verder.

"Lijfwacht"

Veel drukte hier in de buurt deze zondag, maar wij deden het rustig aan. Roger bekomt wat van zijn twee nachten in het ziekenhuis, en ik heb vooral veel gelezen. En ook gekeken naar dit interview met dokter Scheepers, waar ik heel toevallig op viel (en dat ik pas aan Roger heb aangeraden die er op dit moment ook heel geboeid naar luistert).

Hij spreekt daarin over zijn boek "Lijfwacht", vertelt welke (homeopathische en andere) middelen hij onder andere heeft toegediend tegen Covid (en - toevallig? - is daar quinine bij). Hij vergelijkt vaccinatie met homeopathie, waarbij hij uitlegt dat vaccinatie gericht is op één virus, terwijl homeopathie het hele immuunsysteem versterkt, rekening houdend met elke individuele persoon (vandaar dat niet iedereen hetzelfde middel wordt toegediend en dat het soms even kan duren voor het individueel constitutiemiddel van een patiënt is gevonden). 

Hij geeft terloops een heel duidelijke uitleg over de werking van vaccins, maar lijkt ook te zeggen dat vaccineren midden in een epidemie niet ideaal is. Hij stelt zich verder nog veel vragen die ik me ook stel, maar zegt eerlijk dat hij er  voorlopig geen antwoord op heeft.

Het is een heel interessante video (eindelijk nog eens in het Nederlands) die ik jullie echt aanraad (en kom weer niet af met het argument dat het niet wetenschappelijk is omdat het grotendeels over homeopathie gaat)! 

Hesbaye festival

Het wordt blijkbaar wel een jaarlijks gebeuren (en dit jaar zijn we zelfs uitgenodigd, maar we zullen niet gaan: te druk). Gelukkig is het inderdaad niet te lawaaierig!

Drukke avond?

Roger was bijzonder spraakzaam voor zijn doen deze avond. En dan hebben we een lange mail van Zeger beantwoord, daarna nog vrij lang dochterlief aan telefoon gehad en nu zijn we al een hele poos een vrij laat, lang telefoongesprek met Hendrik aan het houden.

Het waren allemaal boeiende gesprekken... maar de paar telefoontjes en/of mailtjes die ik aan vriendinnen had beloofd, daar kwam niets van. 

Sorry, mensen, morgen probeer ik tijd voor jullie te maken!

Hij lust mijn eten nog!

Roger was even in het ziekenhuis voor observatie (aanpassen van zijn medicatie). Oorspronkelijk was er sprake van één overnachting, maar het werden er twee. Daarom stelde dochterlief gisteren voor mij te komen halen en samen haar vader te bezoeken. 

Deze middag kwam Roger dus naar huis en er gebeurde iets eigenaardigs. Het is hier in huis al een paar dagen 23°C en ik droeg een truitje omdat ik dat fris vond. Deze avond, een paar uur na Roger zijn thuiskomst, kreeg ik het ineens veel te warm (met dezelfde temperatuur) en ging die trui uit!

De maaltijden in dat ziekenhuis lijken serieus verbeterd vergeleken met twee jaar geleden: zo kreeg Roger bijvoorbeeld twee keer per dag groenten! En ik zag gisterenavond welk brood hij zou eten met of na zijn paprikasoep en echt, die paar volkoren boterhammen zagen er veel smakelijker uit dan wat ik twee jaar geleden te eten kreeg. Des te beter natuurlijk! 

Maar ondanks dat "lekkere" ziekenhuiseten heeft Roger deze avond duidelijk volop genoten van mijn pompoensoep en mijn zalm met prei! 😉

Auriculotherapie

Vandaag waren we even in gezelschap van dochterlief en de kindjes. Daar vertel ik later misschien wat meer over, maar nu wil ik het vooral hebben over een bepaald gesprek dat we hadden. Ik vertelde namelijk over een video die ik onlangs had bekeken. Over auriculotherapie.  Elena vroeg me "En waar is de wetenschap daarin?" (of iets dergelijks). 

De arts die over die therapie vertelt (en die ze gebruikt) zegt zelf dat er te weinig interesse voor is, waardoor er geen geld voor een onderzoek wordt vrijgemaakt. Waarschijnlijk ook omdat er geen geneesmiddelen aan te pas komen. Hijzelf geloofde er eerst ook niet in (hij zegt dat het oor de minste aandacht krijgt in studies geneeskunde) maar hij stelt vast dat het werkt tegen pijn en angst, voor verslavingen en bij de warmteregeling.  Hij vermoedt dat de uitleg te maken heeft met het feit dat de oorzenuwen verbonden zijn met de nervus vagus. 

Zelf past hij nu de therapie (die onder andere vrij vaak zou gebruikt worden in het Amerikaanse leger) vaak toe, onder andere omdat ze snel resultaat oplevert en geen enkele bijwerking heeft. 

Het is nooit goed!

 Het regent, het is 23°c in huis... en ik heb zin om een truitje aan te trekken!

Weer een overlijden

Met Sabine en Francis hadden we het vorige zaterdag over de vele vrienden en kennissen die ons hebben verlaten de jongste jaren. En dan verneem ik deze ochtend weer het overlijden van Ina Stabergh. Vorig jaar schreef Jan Gerits nog een Limburgse monografie over haar.  

Het is gelukt!

Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).

We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.

O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!

Sabine mailde me deze avond deze foto, gemaakt door de dienster:

Het komt er maar niet van

Ik zit bijna constant te denken aan bepaalde mensen die ik graag wil ontmoeten (jullie zullen je wel herkennen)! Maar het komt er maar niet van. 

De ene keer is het te warm (weer tot 35°C vandaag, maar met alle gordijnen dicht was het nog net te doen in dit oude huis). Een andere keer heeft Roger wat rust nodig na een heel "sociale dag". Dan weer hebben we dringendere verplichtingen (zoals een afspraak bij een dokter). En soms hebben we even tijd, maar moeten we echt een beetje schoonmaken (na zoveel hete dagen de schoonmaak te hebben uitgesteld). En dat schoonmaken gaat ook niet meer zoals vroeger: één kamer per dag is meer dan voldoende voor mijn rug!

Eigenlijk vind ik het zelf niet erg dat ons leven zoveel rustiger is geworden. Ik herinner me dat ik tijdens de coronaperiode ineens besefte hoe druk ons leven hier in Haspengouw wel was geworden (en dat terwijl ik bij onze verhuizing hoopte dat ons leven hier wat rustiger zou worden dan in Antwerpen). 

Ikzelf geniet dus wel van die rust maar ik voel me soms zo schuldig omdat ik voor sommige mensen maar geen tijd meer lijk te vinden.

De geur van de echte buiten

Nee, ik ga het niet hebben over de zonsverduistering: we hebben er amper iets van opgemerkt (enkel dat het even wat donkerder werd en dat de blaffende honden in de buurt ineens zwegen, net zoals de vogels).

We hebben vandaag nog een kleine boodschap gedaan en daarna reden we even rond in de mooie Waalse dorpjes in de buurt. En ik herinnerde me een vaak terugkerende discussie tussen mijn moeder Nany en mij (onlangs herlas ik daar nog een versie van in mijn dagboek van 1984).

We woonden vroeger een hele tijd in een villawijk van 's Gravenwezel. Ik woonde daar vrij graag (al verkoos ik ons heel kleine vorige huis omringd door bossen) maar ik beweerde altijd dat een villawijk eigenlijk de natuur kapot maakt. Dat ik eigenlijk liever op "de echte buiten" zou wonen: in een dorp omringd door bossen of weiden waarin ik zou kunnen gaan wandelen. Waarop Nany steevast antwoordde dat wandelen in een villawijk veel aangenamer is omdat je er kunt genieten van het zicht en het parfum van mooi onderhouden hagen en tuinen. Terwijl je op de "echte buiten" vooral kon genieten van "mestgeur"!

Op dat gebied bleven we het oneens zijn en, terwijl we daarstraks door die mooie dorpjes reden - nee, ik rook geen mest -, bedacht ik dat Nany waarschijnlijk toen dacht aan haar geboortedorp Hoksem (waar ik ook zo graag vertoefde, ondanks de frequente mestgeur).

Toeval

Ik had over dat ongeluk gehoord op de radio en gelezen in de krant, ik vond het erg, maar ja, ik ken de man niet...

Vandaag kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits. Om te spreken over de volgende Limburgse monografieën, dacht ik, of over de voorbije hittegolf. 

De hittegolf had hij goed doorstaan, de volgende monografie is bijna klaar... maar Jan wilde vooral spreken over het plotse overlijden van zijn cardioloog. Een man die hij enorm bewonderde, waar hij het volste vertrouwen in had, en die hij heel erg zal missen. Jan vertelde zo veel anekdotes over die fameuze arts dat ik hem op de duur  bijna even goed dacht te kennen als hij. En toen vroeg ik hoe hij heette en hoe hij was overleden. En wat bleek? Hij was die in Oostduinkerke verongelukte man!

1976

We genoten de laatste dagen van heel aangenaam zomerweer, maar nu wordt het opnieuw warmer. Vandaag bereikten we heel eventjes 30 °C, wat nog net te doen is, maar ik lees dat we de volgende dagen opnieuw tot 35°C zullen gaan. Het lijkt steeds meer op de hete zomer van 1976, die, als ik me goed herinner, ook eind mei begon.

Ik zou de precieze data kunnen opzoeken in mijn dagboeken, maar daar ben ik nu te lui voor 😊. Wat ik me herinner, is dit: in mei 1976 gingen Roger en ik, samen met mijn ouders, nog naar het huwelijk van mijn Matadi-vriendin Sabine met Francis Dossogne. Toen was het heel mooi weer, maar nog niet te heet.

Kort daarop werd mijn vader gehospitaliseerd en werd het wekenlang alsmaar warmer. Het werd zo heet dat we vroeger mochten ophouden met werken. En in de vaak overvolle ziekenhuiskamer van mijn vader was het soms bijna niet uit te houden. Hij kreeg immers heel veel bezoek van zijn vele vrienden en familieleden, die van overal uit België kwamen - toen was het trouwens nog niet zo druk op de wegen.

Heel binnenkort ontmoet ik eindelijk Sabine weer (ja, het lijkt te zullen lukken). Ik ben benieuwd of zij zich dat jaar 1976 ook zo goed herinnert!

Een telefoontje

Vandaag hebben we toch zuster A. kunnen telefoneren. Ik was blij, want ik vreesde anders aan Roger te moeten vragen binnenkort nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken in het ziekenhuis.

Zuster A. was niet erg optimistisch en vreesde nog een hele tijd gehospitaliseerd te moeten blijven. Ikzelf hoop echt dat ze heel snel geneest. Omdat ik haar echt mag, maar ook voor schoonzus L. Ik denk namelijk niet dat ze met andere bewoners van het rusthuis meer dan oppervlakkige contacten heeft. Ik vrees dat ze zich heel eenzaam zou voelen als er iets met zuster A. zou gebeuren!

Zeer eigenaardig

Roger en ik wilden vandaag even telefoneren naar zieke zuster A., maar we hebben haar telefoonnummer niet. Roger belde daarom naar zijn zus L., die hem zei dat zij het nummer ook niet heeft (wat ik zeer eigenaardig vind) maar dat hun jongste zus H. dat wel heeft. Zij zou H. deze middag ontmoeten en haar  vragen om Roger te bellen en hem het nummer van zuster A. te geven.

Maar dat telefoontje kwam er maar niet en deze avond, vlak voor ons avondmaal (en na enkele pogingen om zelf H. telefonisch te bereiken), raadde ik Roger aan haar een mail te sturen, in de hoop dat ze daar zou op antwoorden.

We gaan nu slapen en nog steeds hebben we het telefoonnummer van zuster A. niet gekregen! Zeer eigenaardig allemaal!

Een welverdiende rustdag

Ik wist dat het voor Roger vandaag een rustdag moest worden na de voor hem toch relatieve zware dag van gisteren. 

Ik heb dus, buiten het zorgen voor eten, enkel een wasmachine laten draaien en Roger heeft vooral veel gerust (en zelfs vrij veel geslapen hoewel de temperatuur tegenwoordig echt heel aangenaam is). 

Ik stel me al langer de vraag of we misschien niet beter onze ontmoetingen zouden spreiden. Dus bijvoorbeeld, in plaats van zoals gisteren op één dag achtereenvolgens met drie mensen af te spreken, met elk van hen op een afzonderlijke dag afspreken. 

Maar in dit geval zou dat voor Roger betekend hebben dat hij drie keer in plaats van één keer over en weer naar Leuven had moeten rijden. En dat lijkt me dan weer ook niet ideaal, want tegenwoordig lijken verre autoritten hem ook te vermoeien - en dan hou ik nog geen rekening met de huidige prijs van brandstof! 

Maar kom, het werd vandaag dus een heel rustige en rustgevende dag, met enkel deze avond een telefoontje voor mij van straatgenote V. (gewoon om te keuvelen), en veel lectuur.

O ja, en onder andere dit gelezen: eindelijk een interview met iemand - viroloog Zeger Debyser dus - die dat dagboek van Fauci zelf gelezen heeft. 

Eindelijk nog eens op café

We hadden deze middag nog eens afgesproken met vriend Karel en tijdens onze maaltijd in De Brug kregen we er het gezelschap van vriendin Marieke bij. Dat was heel lang geleden en dus had Marieke heel veel te vertellen, waardoor Karel de tijd niet kreeg om ons de foto's te tonen die hij had meegebracht. 

Nadat we hem aan zijn flat hadden afgezet, reden we naar schoonzus L. die in haar eentje een wijntje zat te drinken in de cafetaria. Ze vertelde ons dat zuster A. in het ziekenhuis ligt! Samen met L. hopen we dat ze snel zal genezen, ook al omdat we weten wat een trouwe vriendin ze is voor onze (schoon)zus. 

Nadat we een paar uur later L. naar haar kamer hadden teruggebracht, reden we naar de Lunch Garden  waar we met Zeger hadden afgesproken. Toen hij aankwam, besloten we eerst iets te drinken op het terras van een daarnaast gelegen volkscafé.

Sinds Roger geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, gaan we niet meer op café. Dit was dus echt een uitzondering en ik heb tot en met genoten van mijn Orval.  De temperatuur was lauw, er stond een briesje en er liep veel volk voorbij. Ik kreeg er zowaar een Huesca-gevoel!

Zeger vertelde over al zijn bezigheden, over De MEL (en weer vroeg ik me af waar hij de inspiratie blijft halen) en na een uurtje besloten we iets te gaan eten in de Lunch Garden. Het was er lekker maar het concept is veranderd waardoor het er meer begint te lijken op een gewoon restaurant en dat vonden we teleurstellend.

Tegen 20:30 uur namen we afscheid van Zeger en reden we terug naar Haspengouw. En een beetje later vergiste Roger zich van afrit waardoor we ongeveer een halfuur hebben moeten omrijden (nee, hij had geen bier gedronken 😊).

Foto van mijn oudoom Theophiel

Ik zocht vandaag nog eens tussen de foto's van Roger naar een welbepaalde foto. Die ik uiteindelijk vond, maar het was niet gemakkelijk: Roger heeft immers een heel andere manier om foto's te rangschikken dan ik (ik doe het min of meer chronologisch, maar hij houdt rekening met onder andere het toestel waarmee hij de foto maakte).

Maar ik heb De foto eindelijk gevonden:

Dat is mijn oudoom Theo op bezoek bij ons thuis in Antwerpen, en op mijn schoot een huilende dochtertjelief! Dat was in 1980!

Nostalgie

Vandaag, buiten een lang telefoongesprek met Hendrik en een antwoord op een mail van dochterlief en Zeger - en uiteraard de hoogstnoodzakelijke huishoudtaken en het laten overtypen van mijn vroegere dagboeken - heb ik vooral verder gelezen in dat dagboek van Virginie Loveling en gekeken naar vroegere familiefilmpjes (bedankt voor het digitaliseren, Hendrik!). 

Ik kan echt genieten van die filmpjes... maar ik word er toch zo nostalgisch van!

Geen zomer om van te genieten

Het was de jongste dagen wat koeler, dus gingen de gordijnen overdag weer open. En serveer ik geen rauwkost meer, tot grote vreugde van Roger.

Maar... koken in de nog steeds vrij warme (28°C) keuken, die op het zuiden gericht is en waarvan Roger de gordijnen had opengetrokken, voelde vanavond voor mij als een ware foltering. Morgen wordt het weer iets warmer, dus blijven die gordijnen opnieuw dicht!

Ondertussen vervelen we ons gelukkig niet. Vandaag hebben we bijvoorbeeld samen wat administratief werk verricht, we lezen veel, we hebben nog voldoende films om naar te kijken en ik ben nog altijd bezig met mijn vroegere dagboeken.

Maar eigenlijk genieten we niet echt van de zomer. We zitten bijna voortdurend met de gordijnen dicht en als het 's avonds een beetje afkoelt, kunnen we zelfs niet samen een wijntje drinken op ons terras. Want nee, ik ga Roger nu niet vragen dat terras gebruiksklaar te maken. Dat is te zwaar voor zijn hart, en ik wil hem graag nog enkele jaren bij mij houden.

Koelere dag, boeiende video

Rustige, eindelijk weer wat koelere dag vandaag. Nadat we eindelijk onze boodschappen hebben gedaan, en na wat opruimwerk, zoek ik een beetje ontspanning op YouTube en val ik op deze heel interessante video.

De bioloog-apotheker Hélène Banoun legt erin uit: waarom medische behandelingen tegen COVID niet werden toegelaten, hoe RNA-vaccins werken en welke bijwerkingen ze hebben, en waarom het bij dit soort vaccins minstens tien jaar zou moeten duren voordat ze op de markt mogen worden gebracht.

Ze legt ook uit (net zoals Raoult destijds) waarom het eigenlijk beter is niet te vaccineren midden in een epidemie. 

Ze zegt ook dat zulke vaccins als bijwerking auto-immune ziekten als polyartritis kunnen hebben, maar ik weet dat die AR bij mij niet een bijwerking is van het vaccin! 😀

Die kwaal is immers begonnen lang voor de vaccins op de markt waren, en ik had eigenlijk al lang geregeld last van artritis (maar was dat straal vergeten omdat ik er al zoveel jaren niets meer had van gevoeld). Daarbij vermoed ik nu dat het "griepje" dat ik in januari 2020 opliep, eigenlijk covid was, en dat die gewrichtspijnen enzovoort een gevolg daarvan zijn. 

Hitte en herinneringen

We haalden 36°C in de schaduw vandaag en in de keuken 27,5°C. Roger beweert dat hij die temperatuur niet te hoog vindt, maar hij slaapt wel het grootste gedeelte van de dag. Omdat ik weet dat zulke hitte niet echt gezond is voor hartpatiënten, drong ik niet aan maar zorgde ik er wel voor dat hij om het uur wat dronk.

Het werd dus een bijzonder luie dag (nee, geen boodschappen en de zalm heb ik deze avond geserveerd met rauwkost - en rode bonen voor Roger).  

En ik heb mijn tijd vooral besteed aan het verder laten overtypen van mijn vroegere dagboeken. We zijn nu in 1984, een vriendin van mij is in december van het vorige jaar overleden en haar zoon brengt het grootste gedeelte van de tijd buiten de schooluren bij ons door. Ik schrijf dat mijn kinderen een beetje lastig zijn, opvallend veel aandacht vragen en ik vraag me af waarom. Nu denk ik dat het antwoord overduidelijk is: ze waren immers een beetje jaloers op die "tijdelijke broer" met wie ze mijn aandacht moesten delen!

Een platte batterij gooit roet in het eten

De autobatterij moet binnenkort vervangen worden, dat weten we. Maar binnenkort is niet meteen en dus had ik daar helemaal geen rekening mee gehouden bij mijn dagplanning. De bedoeling was vandaag onze wekelijkse boodschappen te doen zodat we morgen, als het nog heter wordt dan de 30°C die we vandaag haalden, geen enkele verplichting zouden hebben.

Maar... de auto wilde niet starten: batterij plat. We belden Touringhulp, die na een hele tijd wachten het probleem kwam verhelpen.  Na nog een klein halfuur stelde Roger voor toch nog aan die boodschappen te beginnen. Wat ik dan weer geen goed idee vond, wegens al veel te laat en eigenlijk tijd om te beginnen koken. We spraken dan af dat we vandaag al bier zouden kopen en de rest van de boodschappen uitstellen (ik heb  immers nog wat proviand in huis). Roger wilde daarna nog heel even rondrijden in onze prachtige streek (en dan vind ik het telkens zo jammer dat we niet meer door bos, veld en wei kunnen trekken).

Daarna kwamen we zo laat thuis dat ik het niet meer de moeite vond om te koken. Na ons voorgerecht, bestaande uit een paar glazen gazpacho, stelde ik voor gewoon wat brood met beleg te eten in de plaats van de voorziene zalm met wortels, erwtjes en uitjes. 

Ons avondmaal heeft ons gesmaakt (en er was opvallend weinig af te wassen) maar of brood (zelfs volkoren) met kaas en fijne vleeswaren vis en groenten kan vervangen, daar twijfel ik sterk aan! 😄

Nog niet klaar

We zijn eindelijk bijna rond met de schoonmaak. Nog twee kamers en het poortgebouw te doen, maar vandaag is het zondag, dus rustdag... en voor volgende week wordt opnieuw een hittegolf aangekondigd. Er staat blijkbaar geschreven dat we deze maand voor de zoveelste keer niet klaar zullen geraken met het huishoudwerk. Ik moet steeds vaker terugdenken aan 1976 (omdat het toen ook zo lang heel warm was maar we desondanks het werk nog aankonden).

Nu, ik weet wel dat wij eigenlijk niet mogen klagen, in vergelijking met de toestand in Frankrijk en Spanje (en egoïstisch als we zijn, zijn we heel blij dat niemand van de familie daar nu op vakantie is en dat de familie in Madrid niet rechtstreeks bedreigd wordt!) 

Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!

Na de inspanning een boeiend interview

Nadat ik vandaag mijn portie "gymnastiek" had gekregen (namelijk door onze overvolle werkkamer eindelijk schoon te maken), vond ik dat ik recht had op wat ontspanning. 

Dat werd dit interview over een tijdschrift dat ik al lang heel interessant vind, namelijk "Alternatif Bien-Etre". Een tijdschrift dat zich vooral verdiept in onderwerpen die een invloed hebben op de gezondheid, zoals voeding, preventie, natuurgeneeskunde, farmaceutische industrie, milieu, therapeutische innovaties en wetenschappelijke controverses.

In deze (Franstalige, maar de automatische vertaling valt mee) video gaat Emmanuel Duquoc, hoofdredacteur van het tijdschrift in op de verbanden tussen Bill Gates, de WHO en het grote volksgezondheidsbeleid dat ons dagelijks leven bepaalt. Hij gaat ook in op de financiering van de Wereldgezondheidsorganisatie, de nieuwe gezondheidswaarschuwingen in verband met het hantavirus, de groeiende rol van grote particuliere stichtingen in de wereldgezondheidszorg, maar ook op de invloed van economische belangen op bepaalde officiële aanbevelingen.

Tijdens dit gesprek loopt één vraag als een rode draad: worden beslissingen op het gebied van volksgezondheid uitsluitend ingegeven door overwegingen van volksgezondheid?

Een sociale dag

Ik ben vandaag heel sociaal geweest! Een hele poos over en weer gemaild met Matadi-vriendin Sabine. We zijn niet zeker dat onze afspraak in augustus zal kunnen doorgaan, wegens ziekte van haar man. We houden alleszins allebei die dag vrij en we zien wel...

Daarna, na onze wekelijkse boodschappen, een lang telefoontje gevoerd met straatgenote V. die me erop wees hoeveel mensen (en vaak vrij jonge) er deze maand wel plots overleden zijn in ons dorp. Door de hitte?

En deze avond heb ik nog even gechat met de moeder van Debby.  Gelukkig hoefde ik niet te koken: deze avond stonden er mosselen op het menu, en die maakt Roger altijd klaar.

Nationale feestdag in familiekring

Vandaag werden we verwacht bij dochterlief en schoonzoon, waar Zeger ook al op ons wachtte... met een verrassing: een tricolore lint, want het is immers 21 juli (en dan is het niet enkel de verjaardag van mijn tante-vriendin Françoise 😃)! Elena en Eva gaven ons een dikke knuffel en Eva had ook een cadeautje voor ons: een prachtig zelfgemaakt armbandje (als ik goed begrepen heb in macramé).

Het was zalig zomerweer en we zaten een hele tijd in de tuin, in de schaduw van een parasol, te keuvelen en bij te praten. Iedereen miste wel Matthias, die op scoutskamp is.

Zeger vertelde over De MEL van dit jaar, de meisjes en hun ouders over hun vakantieactiviteiten, we spraken over de voorbije hittegolf en, vermits Zeger weer nieuwe spelletjes bij zich had, gingen we iets later "Set" spelen op het terras.

En dan gingen we aan tafel voor een heerlijke stoofschotel met gebakken aardappeltjes en door Eva aangemaakte salade, gevolgd door een ijsje met verse aardbeien. Ik heb gesmuld (deze keer ook van het dessert). 

Daarna speelden de kinderen en kleinkinderen nog een spelletje, maar zijn Roger en ik (na nog een kopje koffie of thee) terug naar Haspengouw gereden. 

Gezellig weekend met Debby en Hendrik

Vrijdagavond haalden we Hendrik en Debby af aan het station van Sint-Truiden. Thuis wachtte een heerlijke schotel met gevulde courgettes en paprika's op ons (het bereiden ervan had me heel wat zweet gekost, want die dag was het nog echt heet). Na ons avondmaal brachten we een heel gezellige avond door in de bibliotheek, zowat de koelste kamer in huis. We discussieerden, Debby toonde mij de heel lovende reactie van de uitgever op haar gedichten, we dronken een biertje en bleven weer tot heel laat (vroeg eigenlijk) keuvelen en nieuwtjes uitwisselen. Ik vond het wel jammer dat we zo'n mooie avond niet op ons terras konden doorbrengen. Later in het weekend heeft Hendrik wel even gebruikgemaakt van het terras, maar ik wilde niet tussen het onkruid gaan zitten.

Gisteren, zaterdag, was het al veel minder heet en het bereiden van ons avondmaal (alu gobi deze keer) ging dus veel vlotter dan het koken op vrijdag. De "kinderen" maakten nog een wandeling in de buurt en weer brachten we de avonduren door in de bibliotheek. Hendrik vertelde ons onder andere over het "panpsychisme" . Ik kende de term niet maar hij dekt ongeveer hetzelfde als wat ik al heel lang denk. 

Vandaag maakten Hendrik en Debby na onze late brunch een lange wandeling (naar Mettekoven en Klein-Gelmen) waar Roger en ik jammer genoeg niet aan deelnamen. En 's avonds nodigde Roger ons uit in de Winston, waar we naar gewoonte heel lekker en copieus hebben gegeten voor niet te duur. We zaten op het terras... en tegen het einde hadden we het op het randje van koud: de thermometer haalde nog maar 18°C.

En dan reden we de "kinderen" naar het station  van Sint-Truiden waar we afscheid van elkaar namen. 

Euthanasie in Frankrijk

Ik lees zopas dat euthanasie nu wel toegelaten wordt in Frankrijk. En ik stoot op heel veel negatieve reacties, zoals bijvoorbeeld deze, die ik grotendeels onderschrijf. Eigenaardig genoeg heb ik in ons land nooit zulke reacties gehoord (of heb ik ze gewoon gemist?) maar wel heel enthousiaste reacties gehoord op euthanasie, om te beginnen van Rogers nicht Jeannine Leduc (uiteraard) maar ook bijvoorbeeld van mijn moeder Nany en veel vrienden waaronder Karel. 

Als ik zeg dat euthanasie betekent dat een arts een patiënt doodt, antwoorden ze dat hij de patiënt integendeel "verlost". 

Vakantieactiviteiten

Gisterenavond onder andere een telefoontje van dochterlief, en Matthias aan de lijn gehad. Hij vertrekt vandaag voor het eerst op een tiendaagse scoutskamp, en hij was tegelijkertijd vol verwachtingen en een beetje bang zijn ouders te zullen missen. Ik herinnerde me mijn eerste kamp, in Congo, met inderdaad precies dezelfde gevoelens. Eva kwam ook even vertellen over haar vakantieactiviteiten en beloofde me een foto te sturen van haar jongste borduurwerkje. Dat vond ik vanmorgen en ik vond het oprecht prachtig.

In mijn mailbox vond ik ook de proefdrukken van het jongste Oostland-nummer ter nalezing. Daar besteedde ik vandaag de meeste werkuren aan: het wordt een sterk nummer!  En daarna kreeg ik een berichtje van Debby met de vraag of ik de tekst van haar komende bundel nog eens op fouten wilde nalezen. Daar heb ik dan nog een paar uur aan besteed (en eigenlijk geen fouten gevonden). Ik vind de gedichten heel mooi (de meeste gaan over wat ik zou noemen de spanning tussen "individualiteit en eenzaamheid" enerzijds en het "groepsgevoel" anderzijds).  

Nee, voor de rest heb ik bijna niets gedaan, behalve één wasje en heel snel koken. Het is immers nog veel te heet!

Geen luie dag

Het blijft heel warm en we zijn wat men lui noemt, maar wat ik zelf helemaal niet lui vind. 

Ik lees verder in dat interessante oorlogsdagboek van Virginie Loveling en ik laat mijn vroegere dagboeken verder overtikken (dat betekent natuurlijk ook nalezen... en vaak heel nostalgisch zijn). Roger mailt af en toe met zijn zus in Spanje, leest ook veel en we kijken naar interessante video's.

Deze avond was dat voor mij deze uitleg van de arts Luc Bodin, over zelfbewustzijn, intelligentie, onderbewustzijn, ego, enzovoort. Hij zegt zaken die me herinneren aan de boeken van Teilhard de Chardin die ik las in 1983 (vriend André zaliger had ze me geleend). Vrij moeilijke lectuur, maar heel interessant (ik vraag me wel af of ik nu nog de moed zou hebben om ze te herlezen).

Bodin is er van overtuigd dat ons "bewustzijn" niet wordt voortgebracht door onze hersenen, maar dat onze hersenen "bewustzijn" capteren, en dat ook AI binnenkort "bewust" zal zijn.   

Dus nee, ik vind niet dat we lui zijn!

De brand van Hauthem

Vandaag gelezen op de Facebookpagina van "Hoegaards Erfgoed": "Een brand en een algemene malaise in de landbouw tekenden onze zomer van 1957. Eind juli zat men al meer dan tachtig dagen zonder regen. Er viel 9 millimeter terwijl er 90 werd verwacht. Zoiets was geleden sedert 1921. Er was algemeen tandengeknars in de landbouw: minder opbrengst aan fruit, sla, andijvie, bonen. Er was niet genoeg hooi voor het vee. Minder opbrengst aan vlees en melk deed de prijzen stijgen. In slachthuizen werden in juli merkelijk meer dieren aangeboden dan gewoonlijk. In onze regio werd een lagere suikeropbrengst aangekondigd omdat de suikerbieten wegkwijnden omdat de bodem tot dertig centimeter kurkdroog bleef en te warm.

Het Laatste Nieuws vermeldde ook verschillende akkerbranden door de droogte. Zo ook in Hoegaarden, op het veld van Henri Lebegge in de Bley. Een tarweveld achter het station werd getroffen. Veertig are aan stro ging verloren. De brandweer rukte uit maar toegesnelde landbouwers konden zelf de aanpalende graangewassen vrijwaren.

De zomer van 1957 bracht meer dramatisch nieuws. in de nacht van 5 op 6 juli brandde, in Hauthem, de graanmolen van Marcel Huon uit. Ook het aanpalende huis Taverniers en een deel van stallingen en bijgebouwen werden vernield. De latere burgemeester Jean-Pierre Taverniers werd gered uit het vuur. Het Laatste Nieuws op 7 juli 1957 vermeldt dat de Tiense brandweer kampte met watergebrek. De collega's uit Leuven kwamen ter hulp met vier extra tankwagens."

En ik herinnerde me: toen waren we voor zes maanden terug in België, en met mijn marraine gingen we naar de uitgebrande gebouwen kijken en de bewoners een hart onder de riem steken. Die bewoners waren immers een neef (in de betekenis van "cousin") van mijn moeder Nany en zijn gezin.

Roger en rauwkost

Ik wilde vandaag nog eens rauwkost serveren als avondmaal, maar dat leek Roger zo weinig te plezieren dat ik rode bonen aan de salade toevoegde. Wat hij heel lekker vond, maar ik veel minder. Daarom beloofde ik hem morgen chili con carne klaar te maken (weer rode bonen dus, maar op die manier bereid eet ik ze liever).

Vanavond herinnerde ik me wel de eerste keer dat ik voor ons gezamenlijk avondmaal zorgde, in de zomer van 1975. We huurden toen met ons vijven een huis in Leuven (dat was na de "Blauwe Schuit"-periode): Roger, Dirk Lambrechts zaliger, Seany, de geneeskundestudent Toni en ik.

Die dag was iedereen, behalve Roger en ik, ofwel op reis, ofwel op bezoek bij familie. Roger, de enige afgestudeerde onder ons, ging elke morgen naar kantoor en kwam 's avonds "thuis" eten. Hij was gewend aan onze eenvoudige studentenmaaltijden én aan de speciale gerechten die Dirk soms bereidde.

Maar nu was ik de enige die voor het avondeten zou zorgen en... ik serveerde hem een koude schotel. De zomer was warm, ik hield van rauwkost en ging ervan uit dat hij dat ook zou appreciëren. En... een heel klein maar leuk detail: ik "speelde" voor mezelf de rol van een huisvrouw die haar man na zijn dagtaak ontvangt (ik herhaal dat Roger en ik toen absoluut nog geen stel waren!).

Maar... het eerste wat vriend Roger zei toen hij bij zijn thuiskomst de gedekte tafel zag, was: "Ik hou eigenlijk niet zo van rauwkost!".

Zeven verdiepingen en een babbelaar

Afspraak met vriend Karel deze middag. Samen reden we naar De Brug in Herent, waar we bij een eenvoudige maar lekkere (weliswaar ook veel te copieuze voor Roger) maaltijd bijpraatten. 

Karel woont in een flat op de zevende verdieping en de lift in het gebouw is al enkele weken kapot. Dat stemde hem niet bepaald vrolijk en bracht ons aan het filosoferen over ouder worden. Karel liet duidelijk blijken dat euthanasie voor hem de ideale oplossing is tegen de ongemakken van de ouderdom. Gelukkig blijkt hij ondanks zijn 84 jaar nog fit genoeg om die zeven verdiepingen te overbruggen (weliswaar niet in één keer), zodat euthanasie voorlopig nog niet op hem van toepassing is. Of Roger (en ik?) die zeven verdiepingen nog zouden kunnen beklimmen, is een andere vraag!

Enkele uren later reden we Karel terug naar zijn appartement en begaven we ons naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. We vonden haar in de cafetaria, waar ze zat te keuvelen met zuster A. We bestelden een drankje en namen deel aan het gesprek. Dat ging over de vroegere studies van zuster A., over herinneringen aan een reis naar Frankrijk in 1983 (toen we met schoonzus L. en schoonmama een poosje op de boerderij Meric verbleven), over familienieuwtjes en uiteraard over de voorbije hittegolf (het was vandaag opnieuw vrij warm). Volgens schoonzus en zuster A. hebben ze allemaal airco op hun kamer en toch hadden ze veel last gehad van de hitte.

Nadat zuster A. ons verlaten had, kregen we het gezelschap van een heer uit Wellen, die we een poosje geleden al via L. hadden leren kennen. Die man is 94 jaar, heeft al heel wat ziektes overwonnen en lijkt nog helemaal niet van plan euthanasie aan te vragen! Hij is wel een onverbeterlijke babbelaar, wat betekende dat L. en wij het laatste halfuur zelf niets meer hoefden te zeggen!   

Uitvaart Paulette

Ik was blij dat onze auto vandaag voor een onderhoud naar de garage moest. Jawel, dat kostte heel veel geld (maar ik weet niet hoe we het hier zonder auto zouden moeten doen) en toch was ik blij... omdat ik daardoor niet aan Roger moest vragen vandaag naar de uitvaart van Paulette te gaan. 

De uitvaart vond deze ochtend in Ottignies plaats, en al was ik zelf graag gegaan, al wist ik dat Roger me er met plezier naartoe zou rijden, vreesde ik dat hij zou opgezien hebben tegen de afstand (ook al omdat hij die weg niet uit zijn hoofd kent). Maar vermits we zonder auto zaten, stelde het probleem zich gewoon niet.

Ik apprecieerde Paulette enorm. Ze heeft met opvallende toewijding en veel liefde gezorgd voor mijn vijf neven (toen tussen de 13 en 4 jaar) en maakte nooit een verschil tussen hen en haar eigen zoon die iets later werd geboren.

Rustdag vol ontdekkingen

Nee, ik heb mijn huishoudelijk werk na de hittegolf niet ingehaald zoals gepland. Na het schoonmaken van de keuken deed mijn rug zo'n pijn dat die minstens een dag rust vergde. En vermits er al een volgende hittegolf wordt aangekondigd en we volgende week ook enkele verplichtingen hebben, vrees ik dat de verdere schoonmaak nog langer zal worden uitgesteld.

Ik heb wel veel gelezen, nog steeds in dat dagboek van Virginie Loveling. Echt heel boeiend! En vandaag, zondag, dus rustdag, heb ik naar enkele interessante video's gekeken, zoals deze over het belang van onze mitochondriën, vooral bij het ouder worden, en deze uitleg over de gevaren van fructose.

En uiteraard heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen. Nu kreeg ik herinneringen aan ons tweede verblijf op Meric bij Chalabre (en onze kennismaking met Kees Panman zaliger).

Een geschenk, een gesprek en een voorschrift

Vorige dinsdag overhandigde dochterlief me een prachtige, zelfgemaakte badcape (die ik had besteld als cadeau voor het pasgeboren kleinkind van overbuurvrouw Marie-Claire). Vandaag kon ik dat geschenk eindelijk aan haar geven. Uiteraard praatten we nog even bij en we hadden het onder andere over de schaarste aan huisartsen.

Na een uurtje vertrok Marie-Claire, net op het ogenblik dat achterbuurjongen L. en zijn vader aankwamen. Ze zouden onze wei verder onder handen nemen (hoewel ik op dit moment eigenlijk eerder hulp zou kunnen gebruiken voor de tuin, die opnieuw volop aan het verwilderen is, én voor het terras, dat maar niet gebruiksklaar geraakt).

Terwijl Roger de mannen even vergezelde naar de wei, probeerde ik een afspraak met onze huisarts te regelen voor hem: Roger heeft immers een nieuw voorschrift nodig. Een afspraak krijgen bleek onmogelijk, maar voor het voorschrift wordt gezorgd, zodat Roger vanaf morgen zijn medicamenten kan kopen in de apotheek. Dit is dit jaar al de derde keer dat het zo zal gebeuren: die huisartsen hebben het blijkbaar echt te druk! En ik veronderstel dan maar dat onze dokter oordeelt dat Roger zonder probleem nog eens een doktersbezoek kan overslaan.

Logistiek

Het is wat frisser dan vorige week, maar buiten de wekelijkse boodschappen, deze avond linzensoep klaarmaken en de afwas, heb ik nog niets in het huishouden gedaan. Het is immers nog altijd iets te warm... en ik voel me nog moe. Bovendien doen al mijn gewrichten nog geregeld fel pijn.

Maar... even over iets anders.

Toen ik buurjongen L. begon te helpen met zijn schooltaken, vernam ik dat hij op school in een afdeling "logistiek" zat. Uiteraard kende ik dat woord, maar ik wist niet goed wat er precies mee bedoeld werd. L. kon het mij ook niet heel goed uitleggen. Toen ik hem nog even later vergezelde naar school en een gesprek had met zijn leerkrachten, bleken zij mij ook niet precies te kunnen uitleggen wat "logistiek" betekent.

Sindsdien kom ik dat woord in alle mogelijke contexten tegen. Soms heb ik de indruk dat het een beetje te snel andere woorden vervangt. Ik lees over "logistiek" als het gaat over het "leegmaken van een rusthuiskamer" na een overlijden, een andere keer spreekt men van "logistiek" als men het heeft over het "koken voor een internaat of een vakantiekolonie", enzovoort. 

Nu studeert L. niet meer "logistiek" maar "webdesign". Ik vraag me soms wel af of hij nu zelf weet wat "logistiek" eigenlijk betekent?

Vakantie vieren...

Einde schooljaar voor de kindjes. Omdat hun mama moest werken, vingen wij ze deze middag op. Eva onderweg van school naar huis, Matthias, die Eva was gaan afhalen, tegelijkertijd, en Elena iets later "thuis". Daarna keurde ik de rapporten goed (die alle drie uitstekend waren, zoals ik al vermoedde - daarom had ik een presentje klaarliggen) en aten we samen op het terras.

Matthias ging naar zijn kamer, terwijl Elena, Eva en ik spelletjes speelden tot het tijd was voor het vieruurtje. Ik zorgde voor de beloofde pannenkoeken.

Daarna volgden nog boeiende gesprekken, onder andere over de tekeningen en verhaaltjes in de Tiny-boekjes. Met de pas aangekomen Zeger kwamen er ook nog nieuwe spelletjes bij, die hij meebracht.

Schoonzoon kwam thuis, schonk ons een biertje in en begon te koken. Iets later kwam dochterlief ook thuis en konden we aan tafel voor een lekkere pastaschotel om het begin van de vakantie te vieren.

Tijdens die feestelijke middag vernam ik ook droevig nieuws: het overlijden, vorige zaterdag, van Paulette, de tweede vrouw van mijn aangetrouwde oom zaliger, de vader van onder andere mijn neef Yves. De moeder van Yves en zijn vier broers was mijn tante Béatrice, de jong overleden zus van mijn vader.

Een klein gemist geluk

Gisterennacht daalde de buitentemperatuur voor de eerste keer sinds lang onder de kamertemperatuur vóór we gingen slapen. Voor we naar bed gingen, opende ik dus het raam. Net toen ik voelde dat ik weggleed in een zalige, frisse slaap, sloeg een felle windstoot ons raam even dicht en weer open. Roger besliste om het raam weer te sluiten.

En terwijl ik even later luisterde naar het getokkel van de regen en een paar donderslagen, voelde ik me toch weer een beetje teleurgesteld: ik heb als kind leren houden van onweer.

Maar waarschijnlijk had Roger gelijk en nam hij een veilige beslissing. En vandaag was het inderdaad iets frisser (maar nog niet fris genoeg om te koken: we aten nog eens gazpacho, gevolgd door een salade van linzen, tomaten, uien en tonijn uit blik).   

De hitte van vroeger en nu

Buiten, in de schaduw, haalden we vandaag even de 39°C en binnen, in de keuken, 30°C. Nauwelijks verdraaglijk. Ik ben eerlijk gezegd blij dat het vanaf overmorgen weer zal afkoelen.

Ik weet dat we eigenlijk niet mogen klagen, dat het bij onze drie kinderen binnen nog heter is. Ik weet ook nog goed dat we in 1976, in ons eerste flatje in Antwerpen, weken aan één stuk meer dan 30°C haalden. Ik herinner me hoe warm die lente en zomer waren in de ziekenhuiskamer van mijn vader, die in september van datzelfde jaar, net toen het weer wat frisser was geworden, overleed.

Ik herinner me ook heel goed de warme maand juli van 1994, die we hier doorbrachten (we woonden toen nog in Antwerpen en dit huis was ons “buitenverblijf”, dat Roger aan het opknappen was). Ik werkte die hele maand aan een vertaling, met binnentemperaturen van rond de 30°C en buiten zelfs enkele uitschieters tot 38°C. Ik weet nog hoe het zweet vaak van ons afdroop, hoe moe we soms waren, maar we kregen het huishoudelijke en andere werk toch nog gedaan.

Nu doen we bijna niets meer (behalve dat ik ’s avonds nog een paar kopjes, borden en glazen afwas en Roger de flesjes water in de koelkast aanvult). Koken doe ik niet en al het andere werk blijft liggen - werk dat we volgende week zullen moeten inhalen.

Het is overduidelijk: we verdragen de hitte veel minder goed dan vroeger. We zijn oud geworden!

Medjugorje

De verschijningen in Medjugorje intrigeren me al heel lang (ik heb ooit - gratis - een boek van "soeur Emmanuel" in het Nederlands vertaald). 

Deze avond laat viel ik op een heel interessante enquête over dat fenomeen. Vooral het medische experiment op de "zieners" trok mijn aandacht (ook al omdat het gesuperviseerd werd door een arts die ik al een hele tijd volg online: dokter Joyeux). De "zieners" zouden letterlijk "in trance" zijn tijdens die "verschijningen". 

Echt, een heel interessante enquête!

De gazpacho wacht wel

Ik heb deze avond de volgorde van de gerechten omgewisseld, en na de vis met sla en tomaten hadden we geen honger meer voor de gazpacho. Wat geen probleem is, want die blijft desnoods nog enkele weken goed.

En weer hoefde ik zelfs niet te koken. Wat ik met deze hitte (we haalden bijna 35°C vandaag) zeer apprecieer! Het was dan ook een luie dag, met veel lectuur en nu kijken naar een nieuwe reeks video's van Céleste, Charlotte en hun baby, die een nieuwe trektocht zijn begonnen.

Roger slaapt vrij veel, maar zolang hij voldoende drinkt, lijkt me dat oké.

Huishoudelijke probleempjes

Na nog een siësta voor Roger deze middag (ik heb de indruk dat die hitte hem uitput) deden we onze wekelijkse boodschappen. Daarvoor stel ik altijd eerst een weekmenu op, rekening houdend met wat ik nog in de koelkast of de diepvriezer heb - en daar was niets meer bij dat ik met deze hitte graag klaarmaak.

Voor deze avond stond dus op het menu: gazpacho gevolgd door gerookte forel met rucola en kerstomaten. Helaas, na zijn halve liter gazpacho had Roger helemaal geen honger meer. Ikzelf kreeg drie uur later wel nog een beetje honger en ik at dus maar wat brood met kaas en enkele tomaatjes. 

Op zich is dat allemaal geen probleem... maar mijn zorgvuldig opgestelde weekmenu schuift daardoor wel één dag op (en misschien nog meer, want morgen wordt het nog warmer en heb ik ook gazpacho voorzien als "voorgerecht"). En natuurlijk moet ik er ook voor zorgen dat we niets hoeven weg te gooien en dat de etenswaren niet over hun houdbaarheidsdatum geraken. 

Dat betekent dus morgen opnieuw plannen! Wanneer heeft een huisvrouw eigenlijk verlof?  

Een aangenaam uurtje ondanks de hitte

Ik kreeg dit filmpje voorgesteld door YouTube. De spreekster vertelt over haar weerkerende gewrichtspijnen en raadt haar lotgenoten aan trouw hun medicijnen te slikken. Niet echt overtuigend, vond ik, want zonder medicijnen, enkel door niet eender wat te eten, bereik ik blijkbaar nog een beter resultaat dan zij.

Dit gezegd zijnde, de huidige hitte lijkt mijn gewrichten geen deugd te doen: ondanks mijn "dieet" krijg ik de jongste dagen afwisselend pijnscheuten en een branderig gevoel in mijn vingers, enkels en knieën. 

Ik was dan ook heel blij dat er deze middag, tijdens de receptie na het uitreiken van het "Gouden Lowieke", niet enkel cola en limonades maar ook water werd aangeboden. 

Deze middag kregen de leerlingen van de Heerse scholen in het BASS inderdaad de resultaten te horen van die literaire wedstrijd georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. 

Ondanks de temperatuur die steeg tot 34°C in de schaduw, was het in het gebouw dit jaar aangenaam koel (vorig jaar was het er echt broeierig, herinner ik me). Het werd dus een aangenaam uurtje, met blije kindergezichten, het voorlezen van enkele opstellen en gezellig gekeuvel met heemkundeleden en de bibliothecaresse.

Vaak komt de oplossing vanzelf

Het is nog steeds heel warm en we doen echt niet veel, behalve lezen.

Maar... deze avond werd er aangebeld: onze nieuwe buur. Het huis, dat grenst aan onze tuin in de zijstraat, stond al een poosje te koop (en is nu dus blijkbaar verkocht).

Een heel vriendelijke jonge man vertelde ons dat hij enkele isolatiewerken wil laten uitvoeren waarvoor het plaatsen van een stelling in onze tuin noodzakelijk is. Hij vroeg of we daar bezwaar tegen hadden. Uiteraard hadden we daar niets op tegen!

We praatten nog wat. Hij vertelde over zijn vrouw, over hun plannen met het huis, en terloops kwamen we ook op zijn beroep: hij is dakwerker!

Toevallig zijn wij al een hele tijd op zoek naar een dakwerker. Niet voor een nieuw dak, maar omdat Roger niet meer in staat is om zelf regelmatig onze dakgoot proper te maken. En onze vroegere dakdekker is immers met pensioen.

Onze nieuwe buur beloofde dat hij voor die dakgoot zal zorgen! 

Eigenlijk wist ik het diep in mezelf, dat de oplossing ooit vanzelf zou komen!

Ik heb nog een beetje gelezen

Roger - die doodmoe was deze avond (door de hitte?) - is vrijwel onmiddellijk gaan slapen toen we thuiskwamen. Ik heb verder gelezen in dat dagboek. Ik heb heel dikwijls de neiging daar delen uit te kopiëren en misschien te bespreken, maar naarmate ik verder lees, besef ik dat het hele dagboek een studie waard is (en waarschijnlijk is die studie al gebeurd?).

Kijk, hieronder een voorbeeld: een uittreksel waarin Virginie Loveling vertelt hoe Duitse soldaten worden voor de gek gehouden door hun overheid:

"Bezoek van een bewoner uit Limburg. Altijd dezelfde verhalen van soldaten — voorbijrukken, soldatenlogees, soldateneuveldaden, van goed soldatengedrag ook daarbij. Maar het volgend nieuwe: De schrik van den IJzer is de nachtmerrie der troepen. Zoodra er spraak is daarheen te moeten, sidderen de moedigsten. Openbare vrees bij de overheden wordt wel — uit ontzag voor de tucht — niet uitgesproken, maar straalt uit alles door. En nu is er een bewimpeld middel uitgedacht om ze er als eene blij huppelende kudde naartoe te krijgen: ‘"Mannen, frisch auf!"’ klinkt het langs de rangen, ‘"wij trekken naar Duitschland."’ De trein neemt inderdaad de richting naar Luik. Omstappen daar en de voor 't meerendeel onwetenden in de aardrijkskunde zijn onbekend met het feit, dat ze westwaarts België doorkruisen zullen." 

Een warme namiddag onder de esdoorn

We pikten vandaag weer Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was bezweet. “Ik ga seffens zwemmen in de vijver”, kondigde ze aan. Onderweg vertelde ze over de toetsen die achter de rug zijn en over het einde van het schooljaar dat in zicht komt.

“Thuis” werden we verwelkomd door dochterlief en Elena. In de tuin, in de schaduw van de esdoorn, kregen we fris water aangeboden en mocht ik de toetsen van Eva inkijken. Elena vertelde over haar examens en ging daarna verder studeren. Dochterlief trok zich ook terug naar haar werkkamer. Matthias zat al die tijd op zijn kamer (te studeren?).

Na een plonsje in de zwemvijver kwam Eva weer bij ons zitten en speelde ik meer dan een uur spelletjes met haar. Ondertussen zat Roger te rusten (eigenlijk te puffen, vrees ik, want zelfs in de schaduw was het nog heel warm).

Zeger kwam eraan, klaagde ook over de hitte (vooral op zijn studio). Elena en Matthias kwamen erbij zitten en dochterlief begon eten klaar te maken. Ik liep toen net even naar de keuken en had medelijden met haar: zo warm!

Schoonzoon kwam thuis, de tafel onder de esdoorn werd gedekt en we aten heel lekkere hamburgers, slaatjes en gebakken aardappelen. De temperatuur was ondertussen al wat gedaald en we bleven nog lang gezellig napraten rond de tafel in de tuin.

Tegen 21 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw. De thermometer wijst nog altijd 26,5 °C aan in onze werkkamer.

Een hete zondag

Vorige nacht ging ik slapen zonder die oordopjes. Er was immers een hevig onweer bezig en ik wilde de donderslagen horen terwijl ik in slaap viel. Een hevig onweer ’s avonds of ’s nachts herinnert me altijd aan mijn kinderjaren in Matadi. In het begin was ik heel bang van dat natuurfenomeen, maar zodra ik wist dat er een bliksemafleider in de buurt was en dat na het onweer alles opgefrist zou zijn, gaven de bliksemflitsen en donderslagen me een rustig gevoel.

Ondanks het onweer van vannacht haalden we vandaag nog 31°C en 28°C in de keuken, die op het zuidwesten gericht is. Voor zover ik me herinner, was dat de hoogste temperatuur die we hier in huis ooit hebben gehad (in ons eerste flatje in Antwerpen haalden we soms gemakkelijk meer dan 30°C). Ik weet niet of ik zulke binnentemperaturen vandaag nog zou aankunnen (en ik denk dat ze voor Roger ronduit gevaarlijk zouden zijn).

Ja, ik weet het: er zijn nog altijd mensen die in flats of studio’s wonen die moeilijk af te koelen zijn, en ik heb echt met hen te doen! Ik herinner me trouwens ook nog heel goed de soms ondraaglijke zomertemperaturen in het appartement van mijn moeder Nany zaliger.

We brachten deze hete zondag vooral door met lezen (ik nog steeds dat dagboek, dat voor mij echt een ontdekking betekent).

En vandaag heb ik zelfs niet gekookt, omdat ik vreesde dat het daardoor nog warmer zou worden: we aten deze avond blikjes sardienen of makreel, koude prinsessenboontjes met mayonaise en serranoham.