"We zijn niet bij de waarheid geraakt"

De danslessen van Eva gaan niet meer door in die school in Heverlee, maar veel dichter bij hun huis en ze kan er dus met de fiets naartoe. Een van de laatste keren dat we bij de kindjes waren, vroeg Zeger zich af of Eva dan nog steeds moest gebracht en afgehaald worden. En ik vond van wel omdat ik het nog steeds niet veilig vind, een heel jong meisje alleen op stap, en zeker eens het donker is. 

Ik ben immers altijd blijven geloven dat er ook in België pedofilienetwerken bestaan, en na het lezen van Annemans boek een paar jaar geleden, ben ik daar nog meer van overtuigd. Ik herinner me dat ik een poosje geleden een discussie had met een vriendin (die ik niet ga noemen, maar die zichzelf wel zal herkennen als ze dit leest). Zij beweerde dat Dutroux een eenzame geperverteerde is en dat de getuigen X onzin vertellen, terwijl ik  zei dat Dutroux leverde aan een netwerk en dat Regina Louf de waarheid vertelde. 

Een paar dagen geleden heb ik "Te veel om te  geloven" nog eens gelezen. En toen ik vandaag online zocht naar een ontspannende "Maigret" om naar te kijken, stelde YouTube, die blijkbaar heel goed weet wat me bezighoudt 😀, me een boeiend gesprek voor tussen Gerolf Annemans en Dylan en Steven. Het ging over dat boek. 

Voor mij is het duidelijk: Annemans zegt de waarheid als hij concludeert "We zijn niet bij de waarheid geraakt".

Vroeger naar huis

Vandaag hadden we eindelijk nog eens afgesproken met vriend Karel. Samen reden we zoals gewoonlijk naar De Brug in Herent, waar we ons tegoed deden aan een eenvoudig maar lekker etentje (Roger kon echter niet van de frieten, die op zijn "zwarte lijst" staan, afblijven).

We praatten bij. Karel vertelde over zijn verblijf bij zijn zoon in Frankrijk, Roger over zijn perikelen met die nieuwe medicijnen en over zijn beslissing om niet meer te rijden na zonsondergang. Dat vond Karel heel normaal, al vroeg hij zich af of dat betekende dat elk avondfeestje in Leuven voor ons voortaan verleden tijd moest zijn.

"Desnoods nemen jullie dan voor één keer een taxi van Leuven naar Heers", stelde hij voor! Alsof dat niets kost! We wezen hem erop hoeveel een auto tegenwoordig wel kost aan onderhoud, verzekeringen, belastingen en brandstof. Toen moest Karel, die zijn auto van de hand heeft gedaan, toegeven dat een taxi nemen voor dergelijke afstanden toch wel een beetje buitensporig is.

Iets na 14 uur brachten we Karel terug naar zijn flat en reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. Ze maakte het relatief goed en stelde zelf voor om iets te gaan gebruiken in de cafetaria. Ook daar praatten we bij en haalden we herinneringen op aan overleden familieleden.

Daarna hadden we het over haar verjaardagsfeestje, dat blijkbaar toch was uitgesteld. "Uitgesteld en jammer genoeg uiteindelijk afgesteld?" vroeg ik. "Maar nee", antwoordde ze, "Enkel uitgesteld, het zal binnenkort nog doorgaan."

Ik herinnerde haar er ook aan dat Roger niet meer wilde rijden na zonsondergang. "Dan beginnen we gewoon vroeger", antwoordde ze vol begrip.

Thuis vond ik een e-mail van dochterlief, die voorstelde om elkaar op een dag volgende week na 18 uur te ontmoeten. Ik heb moeten weigeren en haar eraan herinneren dat we hadden besloten om niet meer te rijden zodra het donker is.

Wat blijkt het toch moeilijk om ons aan die beslissing te houden! En binnenkort schakelen we over op de wintertijd, die ik normaal gesproken verkies, maar waardoor we nog vroeger naar huis zullen moeten rijden.

Protest en vernieling

Ik heb vandaag, tegen mijn gewoonte in, veel tijd aan de telefoon doorgebracht. Vriendinnen met problemen, maar die vooral hun afschuw wilden uiten over de rellen die overal in Europa uitbreken. 

Voor de protesten had iedereen begrip, en ik eigenlijk ook. Maar de vernielingen, nee, die gingen hun te ver. Ik gaf hun gelijk.

Even vroeg ik me af of mei 1968 opnieuw begonnen is, maar ik heb de indruk dat de vernielingen nu veel erger zijn. Protesteren is één ding, maar waarom moet dat zo vaak gepaard gaan met het vernielen van andermans eigendom?

Cafépraat?

Hoewel ik nog geen boek van hem heb gelezen, intrigeert de Franse schrijver Marc Auburn me al heel lang. En onlangs had ik ergens iets gelezen over een zekere Georges Vieilledent over wie ik meer wilde te weten komen. 

Ik zocht deze middag meer informatie over hem en viel toch wel op een gesprek tussen Georges Vieilledent en Marc Auburn! Het ging over wetenschap en spiritualiteit, muziek, geluidsgolven en geneeskunde, religie en politiek. Heel interessant maar vooral weer heel intrigerend. Het is in het Frans, maar de Engelse ondertitels zijn heel goed. Misschien moet ik eindelijk eens een boek van Auburn lezen?

Na ons avondmaal stelde Roger me een gesprek voor tussen Maarten Boudry en Marlies Dekkers (op De Nieuwe Wereld). Niet echt oninteressant, maar ik moest toch vaak terugdenken aan wat Zeger onlangs zei tijdens een van onze gesprekken, namelijk dat "filosofie (vaak interessante) cafépraat is"!

Godgeklaagd

Ik verbeterde vandaag nog even een schooltaak van achterbuurjongen L. Zijn antwoorden waren praktisch foutloos (al kan ik altijd een fout over het hoofd hebben gezien: dat moeilijke Nederlands is immers mijn tweede taal). Maar... Ik vond twee heel flagrante grammaticale fouten in de opgave! 

Is dat niet godgeklaagd? Hoe kunnen die studenten een correcte taal leren gebruiken als hun leerkracht taalfouten maakt? 

Gemis

Vandaag is het al acht jaar geleden dat mijn "Nononc" overleed. Twintig jaar geleden overleed onze vriend Dirk Lambrechts, een paar dagen later. Nu is het al vier jaar geleden dat mijn moeder Nany en mijn vroegere buurjongen René Steurs allebei op 22 oktober overleden. En Rogers nicht Jeannine Leduc verliet ons het jaar daarop, op 27 oktober.

Dat zijn slechts enkelen van de dierbaren die ons in de maand oktober verlieten. Als je daar ook de overledenen van de andere maanden aan toevoegt, krijg je een hele massa mensen die we moeten missen!

Daar dacht ik daarnet aan toen we beslisten om deze avond niet naar een lezing van Rombout Nijssen te gaan. Het onderwerp leek ons heel interessant, maar we rijden niet meer graag na zonsondergang.

Jammer, want we zullen zulke heemkundige avonden missen. Maar dat hoort blijkbaar bij het ouder worden ... net zoals afscheid moeten nemen van vrienden en familieleden.

Hendrik is 49 jaar geworden!

Vandaag werd Hendrik 49 jaar. Ik belde hem vanavond even op, denkende dat hij zijn verjaardag aan het vieren was met Debby en dat ze samen ook nagenoten van de feestelijkheden van eergisteren. Maar Hendrik bleek zich grieperig te voelen en op de achtergrond hoorde ik ook Debby hoesten. Dat werd dus waarschijnlijk een verjaardagsfeestje in mineur. Maar wel intiem, veronderstel ik.

Hendrik 40 jaar geleden, in La Pobla de Segur

Wij deden vandaag onze wekelijkse uitgebreide boodschappen. En het was opvallend hoe actief en opgewekt Roger is sinds hij dat medicijn niet meer slikt! 

Eindelijk

Vandaag ging Roger nog eens naar de dokter. Hij mag opnieuw overstappen op zijn vroegere medicijnen. En dat mag zelfs meteen, omdat ik rekening had gehouden met die mogelijkheid (en er zelfs zeker van was dat het zou gebeuren) en hem daarom de voorbije twee dagen dat nieuwe medicijn niet had gegeven. Er moeten immers minstens 36 uur liggen tussen de inname van het ene en het andere medicijn.

We zijn natuurlijk blij, maar ik vind het heel erg dat het allemaal zo lang heeft moeten duren.

Geslaagde presentatie van "Geniepige beroering"

Vandaag presenteerde Debby in het Antwerpse haar bundel "Geniepige beroering Dwalen in emoties". Wij trotseerden dus nog eens die akelige "313". Helaas, kwamen we een halfuur te laat aan omdat we 40 minuten in een file stonden ten gevolge van een ernstig ongeval in Ranst.

De feestelijkheden waren dus al begonnen toen we, na het zoeken van een parkeerplaats, de zaal binnenkwamen. Een oom van Debby zorgde voor de aankondiging van lezers, zangers en muzikanten. We genoten achtereenvolgens van enkele voorgelezen gedichten, muziek en liedjes, gebracht door vrienden van Debby.

Terwijl ik daarna Debby hielp haar bundel te verkopen en zij exemplaar na exemplaar signeerde, kregen we toch de tijd om ons even te onderhouden met de aanwezigen. Buiten de vele vrienden van Debby en Hendrik (onder wie Frank, die vroegere leerling die ik zo apprecieerde en met wie ik, net zoals vroeger op de speelplaats, even filosofeerde), waren er uiteraard enkele familieleden van Debby (haar moeder had lekkere gebakken bananen klaargemaakt),  Zeger, Hendrik, dochterlief en schoonzoon met de drie kindjes, én mijn Antwerpse vriendin Jeannine met wie ik eindelijk nog even kon keuvelen.

Een geslaagde presentatie van een prachtige bundel (de vader van Debby zorgde voor de cover) dus. Jammer genoeg moesten we al vrij vroeg terug naar Haspengouw rijden zodat we voor het invallen van de duisternis thuis zouden zijn.

Hieronder enkele eigen (slechte) foto's. Zeger maakte er veel betere, maar die zijn nog niet beschikbaar.

Ik voel me schuldig

Het zit zo. Een vriendin uit Antwerpen die geregeld (hoewel, soms maar om de vier, vijf of nog meer maanden) telefoneert, vertelde me bij haar laatste telefoontje over haar gezondheidsproblemen. Ik belde haar daarna een paar keer terug (ze heeft geen pc, vandaar dat ik telefoneerde en niet mailde). Toen leek alles weer in orde en had ik zelfs (waarschijnlijk onterecht) de indruk dat ik ongelegen kwam.

Dat was begin augustus, als ik me goed herinner. Ik hoorde sindsdien niets meer van haar en dacht dus dat ze helemaal genezen was.

Maar vandaag belde ze me. Wat ze me allemaal vertelde, kwam eerst een beetje verward over, maar daarna gaf ze haar echtgenoot even aan de telefoon, zodat hij me chronologisch op de hoogte kon brengen van wat ze allemaal had meegemaakt sinds ons laatste telefoontje.

Enkele opnames op een spoedafdeling, zes weken ziekenhuis en zes weken revalidatie, én tussendoor nog allerlei andere onplezierige "avonturen".

Daarna kreeg ik mijn vriendin zelf terug aan de lijn. Ze vertelde me onder andere dat ze me gemist had! En ik voelde me zo schuldig: waarom heb ik toch die telefoonfobie? 

Te snel

Binnenkort presenteert Debby haar bundel. En vlak daarna viert Hendrik zijn 49e verjaardag. Vanaf die dag gaat het elk jaar, telkens opnieuw, allemaal veel te snel!

In oktober herinneren we ons ook het overlijden van heel veel dierbaren, onder wie mijn "Nononc", vriend Dirk Lambrechts, vroegere buur "nonkel Gaëtan", vroegere buurjongen René, Nany en Rogers nicht Jeannine. In november verjaren dochterlief en ik, en in december zijn Eva en Zeger jarig; dan vieren we ook Sinterklaas en Kerstmis. En dan zijn we vrijwel meteen in 2027 en verjaren Elena, Roger en Matthias vlak na elkaar.

En is er weer een volledig jaar voorbij! Angstaanjagend snel ging dat!

Korte kindjesdag

Het was weer een heel korte kindjesdag, maar een heel plezierige, hoewel Elena op haar beurt een beetje ziek was. Na het vieruurtje en het overhoren van Eva's lessen (Matthias ging op zijn kamer studeren),  vertelde Elena over haar vriendjes, haar bezigheden, haar leraars, en haalden Roger en ik herinneringen op aan onze jeugd en vertelden we anekdotes over die tijd. Vermits we voor ons huwelijk jaren tot dezelfde vriendenkring behoorden in Leuven, konden we vaak een anekdote vanuit twee gezichtspunten vertellen: heel leuk!

Maar het was dus heel kort: om 19 uur waren we al terug thuis.  

Telefoneren of niet?

Schoonzus L. heeft gezondheidsproblemen, vernamen we onlangs en Roger voelde zich schuldig omdat hij zich niet in staat voelde om zo snel nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken.

"Bel haar dan eens op", stelde ik hem voor, waarop hij zich afvroeg wat hij haar wel zou vertellen. Dat hij haar een spoedig herstel wenst, dat weet ze zo wel. En, vermits ze zelf niet echt een prater is, zou dat een heel kort, eigenlijk overbodig telefoontje worden. 

Ik begrijp Roger, want ik heb hetzelfde probleem. En ik weet dat onze kinderen het ook zo aanvoelen: telefoneren om wat te zeggen als je niets bijzonders te melden of te vertellen hebt?  

En toch... hebben we deze avond heel lang aan de telefoon gehangen! Roger had immers een paar computerproblemen en Hendrik nam nog eens zijn pc vanop afstand over, terwijl hij aan telefoon uitlegde wat hij deed - en tussendoor ook vertelde over zijn bezigheden, over de nakende presentatie van Debby haar dichtbundel, enzovoort. En dat vonden we heel aangenaam.

Blijkbaar hebben we een liefde-haatverhouding met de telefoon!

Excuses...

Ik wilde vandaag onder andere wassen en een beetje schoonmaken. Maar.. eerst zou ik een paar schooltaken van buurjongen L. nakijken (dat was veel interessanter). Daarna zette ik de wasmachine aan het werk, en ondertussen had ik de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing aangekregen. We lopen een beetje achter: er moeten immers nog twee monografieën verschijnen dit jaar. Dus begon ik meteen de tekst na te lezen en dat nam een paar uur in beslag. Nadat ik de was te drogen had opgehangen, vroeg Roger mijn hulp voor een beetje administratief werk en daarna was het hoog tijd om te beginnen koken.

En na ons avondmaal en de afwas, viel ik op een heel interessant "Dwarsliggers"-gesprek (tweetalig). Over politiek, onderwijs, subsidies, tewerkstelling, drugs, enzovoort. 

Het werd dus een interessante dag, maar ik heb weer niet schoongemaakt. Ik weet het, "les excuses...".

Korte "kindjesdag"

We haalden 30°C in de schaduw op deze 29 september, maar hebben daar niet echt van genoten, hoewel het weer (een heel korte deze keer) "kindjesdag" was.

Zoals telkens pikten we Eva op terwijl ze naar huis liep, dronken we thee of koffie met Elena die iets later ook thuiskwam (Matthias was op tweedaagse met zijn klas) maar we bleven binnen zitten. Het is immers duidelijk: het is inderdaad rechtstreeks zonlicht waar Roger niet meer tegen kan. Onderweg, dankzij de autozonneklep en een zonnebril, voelde hij niets, maar o wee toen hij bij aankomst zijn bril wilde afzetten. 

We bleven dus maar met gesloten gordijnen in de woonkamer zitten in plaats van op het terras te genieten van de late herfstzon. En we bleven dus niet lang; kort nadat dochterlief Eva naar de dansles had gebracht en na de aankomst van Zeger en Matthias, reden wij al terug naar Haspengouw. Waar we deze keer wel ruim voor zonsondergang aankwamen en onze honger stilden met een gisterenavond klaargemaakte linzensoep (zonder aardappelen).

Ligt het toch aan het licht?

Het was een mooie nazomerse zondag met veel zon. En ik heb daarvan gebruik gemaakt om iets te "onderzoeken". 

We zijn nog eens binnen gebleven maar ik heb Roger gevraagd tijdens onze brunch naar buiten, naar de zon die recht op de struiken scheen, te kijken. Dat heeft hij (hoewel hij neerzat) maar eventjes kunnen volhouden, want hij werd er draaierig van. 

En ik dacht na: eergisteren werd hij duizelig toen hij rechtstond na uren onder een pergola te hebben gezeten en dus plotseling geconfronteerd werd met direct zonlicht. Thuis kreeg hij het nadat hij uit de auto was gestapt - en ik dacht weer aan te snel opgestaan, maar hijzelf zei dat het zonlicht, dat hem recht in de ogen scheen toen hij ons open poortgebouw betrad, hem draaierig maakte. 

We probeerden ons de precieze omstandigheden te herinneren rond elke aanval van duizeligheid sinds hij die medicijnen slikt, en, hoewel het plotseling opstaan vanuit een liggende of zittende houding me praktisch elke keer de oorzaak leek, wees Roger me erop dat telkens ook "plotseling veel licht" zeker ook een rol speelde. 

Misschien is de trigger dus inderdaad "plotselinge blootstelling aan licht" (en moet Roger vaker een zonnebril dragen)?

Een dagje binnen

Vandaag had Roger weer geen enkel probleem met duizeligheid. Het was dan ook een heel rustige dag. Roger deed het heel kalm aan, heeft zelfs een dutje gedaan en ikzelf ben vooral bezig geweest met mijn vroegere dagboeken. Ik heb ook gekeken naar enkele video's over het bezoek van de paus aan Frankrijk - best indrukwekkend. O ja, en ik heb ook even gegoogeld naar ervaringen van andere patiënten met dat medicament dat Roger zo slecht lijkt te verdragen.

Roger beweert immers dat hij de indruk heeft dat de duizeligheid vooral komt opzetten als hij plotseling aan fel zonlicht wordt blootgesteld. En hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. De bijsluiter vermeldt dat detail niet, maar ik heb getuigenissen gevonden van mensen die zeggen dat ze geen rechtstreeks zonlicht meer verdragen sinds ze dat medicijn slikken. 

Maar vandaag bleven we dus binnen. O ja, en we hebben samen lekker gekookt: op ons menu stond voor vandaag gevulde courgettes en ik heb de tomatenpulp uit blik vervangen door verse tomaten, een geschenk uit de moestuin van onze vrienden.  

En morgen serveer ik onder andere een linzen-tomatensalade met eieren en ansjovis: dat wordt ook smullen!

Bezorgdheid na gezelligheid

Eindelijk hadden we vandaag afgesproken met vrienden Liliane en Paul! Stel je voor: we wonen nog geen 2 km van elkaar verwijderd en dit is de eerste keer dit jaar dat we tijd vinden om elkaar te ontmoeten!

Het werd gezelligheid troef in hun prachtig onderhouden tuin (ja, ik ben een beetje jaloers! 😉) vol bloemen en vlinders, met de katten, kippen, hanen, het konijntje en de kalkoenen op de achtergrond, en een lekker biertje. We hebben uren bijgepraat, de wereld hervormd en daarna nog van een heerlijke zelfgebakken wafel genoten met een kopje geurende koffie.

En dan, vlak voor ons vertrek, willen we de vele dieren nog een bezoekje brengen en wordt Roger ineens weer heel duizelig! Paul heeft ons naar huis vergezeld en Liliane is ons met hun auto gevolgd. Hier, bij het uitstappen, kreeg Roger het weer, maar met de hulp van onze vrienden is hij veilig en wel binnen geraakt.

Ik blijf me veel vragen stellen bij die nieuwe medicijnen: Roger leek ze eindelijk te verdragen en dan krijgt hij zo plotseling weer last van die duizeligheid!

Een experiment

We wilden onlangs een experiment wagen. Als ik alleen kom te vallen of als Roger gehandicapt geraakt, kunnen we immers niet meer elke week onze uitgebreide boodschappen doen. Dus zouden we het eens proberen: aan huis laten leveren.

Ik ga geen winkels noemen, maar de paar warenhuizen die we gewoonlijk bezoeken bieden die dienst ofwel niet aan, ofwel niet aan in deze streek. Dus werd het een duurdere winkel... Die, toen ik de prijzen heel aandachtig vergeleek, soms tot vier keer duurder bleek voor precies hetzelfde product. Maar kom, we waagden het erop.

De meerprijs voor de levering viel mee, vooral als je rekening houdt met de huidige brandstofprijzen. De wachttijd viel ook enorm mee: al de volgende dag werd onze bestelling geleverd. Ik merkte bovendien dat er rekening werd gehouden met lopende kortingen tot 10%, waardoor we in totaal niet ontzettend veel meer hebben uitgegeven dan andere weken.

Wat me echter serieus ontgoochelde, was dat een product niet voorradig bleek te zijn en dat ik daar niet van op de hoogte werd gebracht, zodat ik eventueel een ander product (of een andere verpakking) kon bestellen. Ik had namelijk één kilo aardappelen besteld. Normaal gezien koop ik ze per stuk, omdat wij daar heel weinig van eten, maar los kopen leek niet mogelijk. Wel bleek de verpakking van 1 kilo aardappelen niet voorradig te zijn en we kregen dus geen aardappelen geleverd.

Voor ons is dat helemaal geen ramp: ik wilde binnenkort een paar aardappelen toevoegen aan een linzensoep, maar zonder aardappelen smaakt die soep ook lekker. Voor de meeste mensen zijn aardappelen echter een basisproduct en ik begrijp niet dat men de klant dan niet waarschuwt dat ze niet voorradig zijn in die specifieke verpakking en niet een andere verpakking voorstelt.

Een mislukt experiment dus, volgens mij!

Hectische avond

Het was "kindjesdag" vandaag: Eva oppikken terwijl ze van school naar huis liep, me "thuis" over Matthias ontfermen, die een beetje ziek was, een spelletje spelen met Eva na haar schooltaken, een kopje thee drinken met Elena - en naar verhalen luisteren over haar eerste "fuifje" -, Zeger begroeten, die ons kwam gezelschap houden, en uiteraard dochterlief verwelkomen na haar werk. Dochterlief serveerde Eva een restje albondigas met tomatensaus. Allemaal heel gezellig en gemoedelijk.

Maar daarna... moest dochterlief Eva naar de dansles brengen, terwijl Zeger en ik al een beetje voor het eten zorgden. Toen kwam schoonzoon thuis, die het koken overnam, terwijl dochterlief ook weer thuiskwam, maar praktisch onmiddellijk met Matthias naar de dokter vertrok.

Dochterlief en Matthias kwamen weer thuis en we gingen aan tafel voor een heerlijke maaltijd (zalm, prei en worteltjes met verse volkoren pasta - kende ik niet en bleek heel lekker). Roger en ik vertrokken vlak na het eten - heel onbeleefd, maar we wilden vóór het invallen van de duisternis thuis zijn - en schoonzoon vertrok zo goed als tegelijkertijd met ons om Eva af te halen na haar dansles.

"Wat een hectische avond was me dat voor dochterlief en schoonzoon," dacht ik onderweg, "nog drukker dan toen ik destijds avondles Frans gaf! Ik denk niet dat ik dat nog zou aankunnen!"

En... uiteraard bleken Roger en ik toch nog iets te laat te zijn vertrokken: het was al donker toen we thuiskwamen!

Een duidelijke uitleg over suiker

Na zijn eerste hartinfarct in 1997 werd Roger op een vetarm dieet gezet. Dat liet ik hem heel gehoorzaam volgen, met als compensatie dat hij, vermits dat niet verboden was, vrij veel "zoete spullen" mocht eten, zoals ijsjes, taart, pasta, enzovoort. Later begreep ik dat suiker al even, zo niet nog meer, nefast is. Ik zette Roger op een koolhydraatarm dieet (en hij vermagerde zienderogen een tiental kilo), maar officieel werd zijn hartvriendelijk dieet nooit gewijzigd. Tot onlangs, toen hij twee nachten in het ziekenhuis doorbracht: nu staan alle suikers en snelle koolhydraten ook op de "zwarte lijst".

Dat intrigeerde me: kreeg dokter Allouche (en anderen) eindelijk gelijk van de officiële geneeskunde? Vandaag zocht en vond ik nog een video van dokter Allouche over de nadelen van suiker. Allouche is gespecialiseerd in (het vermijden van) diabetes en geeft in de video een heel interessante en begrijpelijke uitleg over de gevolgen van suikerconsumptie. In tegenstelling tot wat de "lijst" van Roger zegt, wil hij geen onderscheid maken tussen snelle en trage koolhydraten, maar spreekt hij liever over de glycemische index of zelfs de glycemische last. Volgens hem hoeft men nu geen koolhydraten meer te eten bij elke maaltijd, omdat we niet meer voldoende bewegen om ze te verbruiken en ze dus door de insuline in onze lever zullen worden omgezet in vet. Hij geeft een heel duidelijke uitleg over het metabolisme van suiker, de invloed van insuline op ons gemoed, op gewichtstoename, op de eierstokken en op de neurotransmitter serotonine (en ik wist niet dat een gebrek aan serotonine gewoon "depressie" heet), kortom, het is een heel interessante uitleg. Daarbij legt hij elke wetenschappelijke term heel duidelijk uit. En hij legt ook uit waarom je vanaf een bepaalde leeftijd meer eiwitten nodig hebt.

Maar... ik besef plotseling dat de video weer in het Frans is. Hoewel, als je een beetje Frans begrijpt, luister maar: hij gebruikt heel gewone woorden.

Bijtanken

We moesten vandaag nog iets kopen in Sint-Truiden en ook "tanken" onderweg. En eerlijk, ik schrok: 125 euro voor één tankbeurt! En uiteraard komen we niet toe met één tankbeurt per maand (en hebben we heel veel  andere, steeds maar stijgende kosten). En nogmaals, wij mogen niet echt klagen (hoewel we ons toch sommige zaken - die we gelukkig niet echt belangrijk vinden - moeten ontzeggen). 

Maar stel dat Roger mij overleeft (als het omgekeerd is, wordt het heel eenvoudig: dan wordt er niet meer gereden en de auto wordt zo snel mogelijk verkocht - en uiteraard moet ik dan ook zo snel mogelijk naar een plek verhuizen waar ik geen auto nodig heb), maar stel dus dat ik voor Roger overlijd. Dan daalt zijn pensioeninkomen serieus en wordt 250 of meer euro  per maand besteden aan brandstof gewoon onmogelijk!

Lesgeven in de jaren 90 van vorige eeuw

Ik viel deze avond nog op deze video (nog eens in het Nederlands) over het lesgeven in de jaren 90. Ik heb zelf af en toe een leerling gehad die even lastig deed, maar nooit een lastige klas. Waarschijnlijk lag dat aan de scholen waar ik heb lesgegeven maar ik ben er zeker van dat ik het in klassen zoals in deze reportage geen maand had uitgehouden!  Eigenlijk zou ik eens een even eerlijke video willen zien over lesgeven in deze tijd!

Even relativeren

Vermits onze afspraak met vriend Karel vandaag niet doorging, deden we al de boodschappen die we morgen gepland hadden. We gingen naar de apotheker, de schoenmaker en twee grootwarenhuizen. En Roger heeft op geen enkel moment last gehad van duizeligheid. Dat probleem lijkt dus opgelost. Wel was hij behoorlijk moe na al die inkopen (en dat blijkt ook een mogelijke bijwerking van dat medicament te zijn), maar dat lijkt me gemakkelijker te beheren en minder gevaarlijk.

En ik kreeg nog enkele telefoontjes en mails die me deden inzien dat ik eigenlijk niet te klagen heb. Rogers chronische hartprobleem, mijn RA, de verkoudheden en andere kleine ongemakken of kwetsuren van kinderen en kleinkinderen zijn niets in vergelijking met wat sommige van onze vrienden en kennissen meemaken: werkverlies, familievetes, psychische problemen, acute of ernstige ziekten, scheidingen en overlijdens. Ik denk dat ik echt moet proberen minder te klagen!

Verandering van programma

Vandaag zou normaal gezien een "kindjesdag" zijn geworden, maar dat werd het niet. Roger, die nog geregeld last had van duizelingen, vond het niet verantwoord om in die toestand naar het Leuvense te rijden.

Omdat de "kindjes" al zo groot zijn geworden dat ze eigenlijk geen oppas meer nodig hebben na school (maar we gewoon voor de gezelligheid nog geregeld voor "oppas" spelen), belde ik gisteren naar dochterlief om haar te vertellen dat we vandaag niet zouden komen. En daarna belde Roger naar vriend Karel, met wie we morgen een afspraak hadden, ook om onze ontmoeting af te zeggen.

Ondertussen heeft Roger ook naar zijn arts gebeld en die leek heel enthousiast over de werking van die nieuwe medicijnen. Hij was zo lovend over de toestandsverbetering van Rogers hart (en ook longen, lever en nieren!), dat Roger, die daar blijkbaar fel van onder de indruk was, hem bijna vergat te vertellen over zijn duizeligheid. Nadat ik het hem had ingefluisterd, haalde hij dat probleem toch aan. En weer leek de arts die bijwerking doodgewoon te vinden. Hij raadde Roger nog eens aan altijd heel rustig van positie te veranderen (maar daar let Roger nu al goed op).

En dan... heeft Roger vandaag helemaal geen last meer van duizelingen. Is hij eindelijk gewend geraakt aan dat medicament?

Jammer voor onze afspraak met Karel, want heel binnenkort vertrekt hij zoals elk jaar voor een poosje naar zijn zoon in Frankrijk. En als hij terug in het land zal zijn, zal de wintertijd ervoor zorgen dat Roger nog maar voor heel korte periodes naar het Leuvense zal durven te rijden.

Een nieuwe dichtbundel

Het zijn rustige dagen: Roger heeft nog steeds last van die bijwerkingen. Ondertussen heb ik wel een Facebookpagina ontdekt over de toekomstige poëziebundel van "onze" Debby!  Het wordt een heel mooie bundel, dat kan ik jullie verzekeren (ik heb de gedichten al gelezen 😉).  

Eigenaardig?

Voor mij was het vooral een huishouddag (ik moest immers werk inhalen) terwijl Roger eerder lui was vandaag (maar hij heeft wel, onder andere, brood gebakken). 

Die nieuwe medicatie ligt hem duidelijk niet. De dokters zijn ervan op de hoogte, maar lijken te zeggen dat die bijwerkingen er gewoon bij horen, terwijl Roger zich nu eigenlijk zieker voelt dan vóór die verandering van medicijnen. En ik durf natuurlijk niet zomaar op eigen initiatief een dosis te verminderen.

Eigenaardig genoeg (hoewel, eigenlijk niet zo eigenaardig) maakt het feit dat Roger nu nog trouwer een "hartvriendelijk" dieet volgt, en dat we dus alle suikers hebben verbannen (behalve voor mij een blokje avondchocola met 90% cacao), dat ikzelf me de laatste dagen bijzonder goed voel: nergens pijn meer en vinger- en andere gewrichten die na jaren voor het eerst helemaal ontzwellen !

Wegdromen in een hangar

Ik wilde vandaag wassen, een beetje opruimen en de salon schoonmaken... maar na onze brunch stelde Roger voor naar de kringwinkel in Tongeren te rijden. Ik gaf hem zijn zin, want daar zou hij immers nog  wat "wandelen"... en ik hou van die winkel. Ik vind hem heel mooi ingericht, je vindt er veel schatten, maar vooral: het is een immense hangar waarin ik elke keer wegdroom.  Ik loop daar dan in rond en beeld me in dat ik er onze woning van maak. En in gedachten deel ik de ruimte in: een zithoek, een werkhoek, een leeshoek, een keuken- en eethoek, een speelhoek voor de kindjes, een slaapgedeelte, enzovoort. 

Het werd dus een aangename en lange "wandeling". Maar deze avond moest ik mijn huishoudwerk inhalen, wat minder aangenaam was en trouwens niet volledig gelukt is.

Een wandeling in Ikea

Roger moest vandaag naar de huisarts, onder andere om bloed te laten controleren (ik hoopte ook op een aanpassing van de medicatie maar dat zal waarschijnlijk pas na de bloedanalyse mogelijk zijn). 

Daarna had ik zin in een "wandeling" in de Ikea van Hognoul, waar we genoten van de "decors" (hoewel er minder waren dan vroeger) en daarna van een gratis kopje koffie of thee. Ik merkte dat de "wandeling" Roger wat vermoeide, maar gelukkig kun je af en toe even gaan zitten in die winkel.

Deze avond moest Roger normaal gezien naar een vergadering maar hij heeft zich moeten verontschuldigen: ik laat hem niet graag meer rijden na zonsondergang.

Nog eens een boek kopen?

We deden vandaag onze boodschappen en hebben heel veel moeten kopen: ik heb nog vrij veel tijd besteed aan alles opbergen. Deze avond, na ons avondmaal en de afwas, wilde ik  mijn tijd vooral besteden aan het kijken naar een of andere film, maar toen stelde Roger mij een intrigerend interview voor.

In de video spreekt auteur Marion Sigaut (die ik niet kende) over haar jongste boeken, waarin ze grote historische leugens aan het licht brengt. De video is in het Frans, er zijn geen Nederlandse ondertitels, maar ik denk dat het interview vrij gemakkelijk te volgen is. 

Ze heeft het natuurlijk over literatuur, auteurs, geschiedenis, politiek en religie, maar ook over in de geschiedenisboeken verzwegen verbranding van mannelijke heksen, pedofilie en verkrachtingen in de hogere kringen,  (door een "elite" gewilde?) verlaging van het schoolniveau, kortom, allemaal akelige zaken! 

Misschien moet ik eens een van haar boeken lezen? 

Tijd voor boodschappen

Vandaag was onze garagist terug uit vakantie en deze ochtend mocht Roger hem de auto brengen. Maar... de motor wilde weer niet starten. De garagist kwam de batterij opladen, Roger reed de auto naar de garage en de echtgenote van de garagist bracht Roger terug. En tegen 16 uur hadden we opnieuw een rijvaardig voertuig.

Ik was opgelucht, want onze proviandkasten zijn bijna leeg. We hadden vorige week immers geen boodschappen gedaan en hebben nu bijna alles uit onze koelkast, diepvriezer en kasten opgegeten. Vroeger, toen we nog op reis gingen, probeerden we telkens vóór ons vertrek de koelkast leeg te krijgen, maar nu schiet er in huis helemaal niets eetbaars meer over, behalve enkele blikken sardienen, makreel en tonijn, enkele bokalen olijven, schorseneren en asperges, een pak boter, een fles notenolie, een fles sherryazijn, een beetje mayonaise en het nodige om brood te bakken. Daar zou ik nog een paar dagen een maaltijd mee kunnen verzinnen, maar eigenlijk is het tijd om heel gauw nieuw proviand in huis te halen. Ik heb immers ook geen chocolade meer!

Een enthousiaste Eva

Dochterlief en schoonzoon moesten vandaag naar een feestje zonder de kinderen en eigenlijk zou het vandaag voor ons een "kindjesdag" zijn geworden. Roger durft zich echter niet meer te ver van huis te begeven met de auto (onder andere omwille van die batterij die moet worden vervangen - onze garagist zal pas binnenkort terug zijn uit vakantie).

Zeger ging in onze plaats de kindjes gezelschap houden. En ik besteedde mijn tijd dus vooral aan die monografie, terwijl Roger veel online las. Tussendoor kreeg ik wel af en toe een te beantwoorden mail, onder andere van zus Bie, maar het was vooral Eva die me geregeld een enthousiast mailtje stuurde. Als ik haar mag geloven, beleefden de kindjes een heel prettige middag met hun "nonkel Zeger"!

Goed bestede zondag

Gisterenavond had Jan Gerits me eindelijk de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing gemaild. Daar heb ik dan een groot deel van deze zondag aan besteed en dat was absoluut geen verloren tijd. 

Het wordt weer een boeiende monografie, deze keer over Ferdinand Duchateau. Hoewel Duchateau een productieve auteur blijkt te zijn geweest, vind je bijna niets over hem op het internet, zelfs niet op Wikipedia. Misschien zou Jan Gerits zijn monografieën online moeten plaatsen? Hoewel, ik vrees dat hij, op zijn leeftijd (94 jaar), daar het nut niet van inziet.

50 jaar later

Gisteren was het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed. Matadi-vriend Roger had het onthouden en belde me op. Het is opvallend hoeveel kleine details onze 97-jarige vriend zich nog herinnerde aan die periode!

En we hebben nog lang andere herinneringen opgehaald tijdens dat telefoontje. Hij en Lily maken het relatief goed, al beseffen ze heel goed dat het rusthuis waar ze verblijven "hun laatste station" is. Ze hebben het wel duidelijk nog niet verteerd dat ze zo goed als verplicht werden hun huis te verlaten.

Tja, waarom?

Het is duidelijk dat Roger niet meer graag rijdt 's nachts (en eerlijk gezegd vind ik het dan ook niet meer veilig hem na zonsondergang te laten rijden). Dat zorgt wel voor enkele problemen, zeker in de winter. Dat betekent bijvoorbeeld nog voor het avondeten terug naar huis rijden de dagen dat we de kindjes opvangen na school. En Hendrik en Debby en/of Zeger van en naar het station van Sint-Truiden rijden zal ook telkens vrij vroeg moeten gebeuren, wat voor een serieus probleem zal zorgen die ene dag dat ik de kinderen graag allemaal samen hier heb. 

Zeger zei me onlangs - toen ik het even had over al die zaken - dat hij niet begreep waarom wij absoluut zo ver van de "bewoonde wereld" (de benaming is van hem) wilden komen wonen. 

Tja, waarom? Omdat het hier een prachtige streek is, dat het Roger zijn geboortestreek is... en dat we, zoals zoveel mensen, nog niet aan onze oude dag dachten toen we naar hier verhuisden. Maar met de rest van de familie zo ver van ons vandaan (en kinderen die het in de stad heel goed kunnen doen zonder auto en dus zelf geen vervoer hebben) wordt het allemaal een serieus probleem!

Bijna tijd voor een "Groot feest"?

998892 pageviews deze avond.  Dus... bijna tijd voor een "groot feest"? 

Maar... om wat te vieren eigenlijk? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit. 

Nog eens niertjes

Het was een rustige zondag. Even over en weer gemaild met Eva die gemengde gevoelens heeft over het begin van het nieuwe schooljaar. Een telefoontje gekregen van straatgenote V. die me onder andere vertelde dat haar kleinzoon, buurjongen L, dit jaar naar een hogeschool zou gaan. Nog een maand uit mijn dagboek van 1985 laten overtypen en eindelijk nog eens niertjes met sherry klaargemaakt voor Roger (ik at rauwkost).

Tijdens zijn kort verblijf in het ziekenhuis kreeg Roger nog eens een lijst "aangeraden en afgeraden voedingswaren" voor zijn hart. Een interessante lijst die ik vergeleek met de allereerste lijst, die hij kreeg in 1997. Toen heb ik zelf de diëtiste er moeten op wijzen dat vette vis wel gezond is (die stond toen nog in de kolom "afgeraden"). Nu bleek die voedingslijst serieus bijgewerkt: vette vis staat bijvoorbeeld in de "goede" lijst, en suiker en snelle koolhydraten in de "slechte" lijst. Maar op het gebied van cholesterol is de lijst nog bijna even streng. In 1997 mochten er slechts 3 eieren per week, nu 7. En... niertjes staan nog steeds aan de "slechte" kant. 

Toch heb ik vandaag Roger dus niertjes geserveerd: ze wachtten al zo lang in de diepvriezer! Maar dat zal de laatste keer zijn tot zijn volgende verjaardag. En uiteraard heb ik ze in olijfolie klaargemaakt. Want dat is nog iets dat ik niet begrijp: in die fameuze lijst worden plantaardige olies aangeraden, maar maakt men geen enkel verschil tussen bijvoorbeeld olies met veel of weinig omega 3-vetzuren. 

Dennis en Nancy

Heb ik eigenlijk al verteld dat ik deze twee mensen volg op YouTube? Jawel, ik heb het deze keer over echte Nederlanders! 

Ze zijn wel op zoek naar een geschikte woning in Frankrijk, want ze willen daarheen emigreren. Ze zijn moediger dan wij destijds (we hebben er ooit van gedroomd naar Frankrijk of Spanje te verhuizen maar dat is er nooit van gekomen). 

Dennis en Nancy hebben ervoor gekozen om kinderloos te blijven en ik besef dat als Roger en ik geen kinderen hadden gehad, we die droom misschien wel hadden gerealiseerd. 

Ik heb helemaal geen spijt van onze uiteindelijke keuze, maar ik blijf genieten van die "reisverhalen" die me nu volop worden voorgeschoteld. Ja, ik weet het en ik herhaal het: dat is een beetje "vivre par procuration". 

O ja, Nancy en Dennis serveren je ook heel mooie Franse liedjes, die ze zelf maken, met de hulp van AI!

Zou de zomer voorbij zijn?

In de regen liepen we vandaag van de parking naar de ingang van het ziekenhuis: zou de zomer voorbij zijn? We hebben er dit jaar bijna niet van genoten: vaak veel te warm, en dat terras dat nog steeds niet gebruiksklaar is geraakt. Roger was er niet toe in staat, en met die hitte iemand anders met dat zware werk opzadelen kreeg ik niet over mijn hart.

Roger had een afspraak met de cardioloog. De dosis van dat medicijn, waar hij duizelig van wordt, wordt gehalveerd, en dat is, vermoed ik, goed nieuws. Nu binnenkort nog naar de huisdokter, voor enkele onderzoeksresultaten die nog niet beschikbaar waren.

Terwijl we in de wachtzaal zaten, vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom een ziekenhuis altijd zo'n onaangename omgeving is, ondanks de vriendelijkheid van de meeste personeelsleden. 

Toen we terug naar de auto liepen, scheen de zon: jammer dat Roger door die afspraak vandaag niet, zoals vorig jaar, schoonzus L. haar verjaardag kon meevieren! 

Uiteraard belde hij haar wel even op. En vlak daarna kreeg ik een telefoonoproep van Jan Gerits: ik mag heel binnenkort de volgende Limburgse monografie ter nalezing verwachten.

Nieuwe medicijnen

Roger slikt nu dus andere medicijnen en zijn reactie erop bleek niet altijd prima. Sinds vrijdag probeer ik het tijdstip van inname lichtjes aan te passen zodat hij niet te veel hinder heeft van duizelingen, en dat lukt me sinds zondag vrij goed. Hier gaat hij immers niet om 20 uur slapen zoals in het ziekenhuis, en zit hij ook niet om 8 uur 's ochtends al aan het ontbijt!

Vandaag konden we dus onbezorgd (omdat ik erbij was: ik durf hem nog niet alleen op pad te sturen) onze wekelijkse boodschappen doen (en ik merkte dat Roger volop genoot van die eenvoudige bezigheid), en heeft hij ook opnieuw met veel interesse gekeken naar reportages over politiek, geschiedenis en sociale omstandigheden in het verleden. 

Heel binnenkort moet hij op controle bij de cardioloog (om de werking van die medicamenten te evalueren) en dan zien we wel verder.

"Lijfwacht"

Veel drukte hier in de buurt deze zondag, maar wij deden het rustig aan. Roger bekomt wat van zijn twee nachten in het ziekenhuis, en ik heb vooral veel gelezen. En ook gekeken naar dit interview met dokter Scheepers, waar ik heel toevallig op viel (en dat ik pas aan Roger heb aangeraden die er op dit moment ook heel geboeid naar luistert).

Hij spreekt daarin over zijn boek "Lijfwacht", vertelt welke (homeopathische en andere) middelen hij onder andere heeft toegediend tegen Covid (en - toevallig? - is daar quinine bij). Hij vergelijkt vaccinatie met homeopathie, waarbij hij uitlegt dat vaccinatie gericht is op één virus, terwijl homeopathie het hele immuunsysteem versterkt, rekening houdend met elke individuele persoon (vandaar dat niet iedereen hetzelfde middel wordt toegediend en dat het soms even kan duren voor het individueel constitutiemiddel van een patiënt is gevonden). 

Hij geeft terloops een heel duidelijke uitleg over de werking van vaccins, maar lijkt ook te zeggen dat vaccineren midden in een epidemie niet ideaal is. Hij stelt zich verder nog veel vragen die ik me ook stel, maar zegt eerlijk dat hij er  voorlopig geen antwoord op heeft.

Het is een heel interessante video (eindelijk nog eens in het Nederlands) die ik jullie echt aanraad (en kom weer niet af met het argument dat het niet wetenschappelijk is omdat het grotendeels over homeopathie gaat)! 

Hesbaye festival

Het wordt blijkbaar wel een jaarlijks gebeuren (en dit jaar zijn we zelfs uitgenodigd, maar we zullen niet gaan: te druk). Gelukkig is het inderdaad niet te lawaaierig!

Drukke avond?

Roger was bijzonder spraakzaam voor zijn doen deze avond. En dan hebben we een lange mail van Zeger beantwoord, daarna nog vrij lang dochterlief aan telefoon gehad en nu zijn we al een hele poos een vrij laat, lang telefoongesprek met Hendrik aan het houden.

Het waren allemaal boeiende gesprekken... maar de paar telefoontjes en/of mailtjes die ik aan vriendinnen had beloofd, daar kwam niets van. 

Sorry, mensen, morgen probeer ik tijd voor jullie te maken!

Hij lust mijn eten nog!

Roger was even in het ziekenhuis voor observatie (aanpassen van zijn medicatie). Oorspronkelijk was er sprake van één overnachting, maar het werden er twee. Daarom stelde dochterlief gisteren voor mij te komen halen en samen haar vader te bezoeken. 

Deze middag kwam Roger dus naar huis en er gebeurde iets eigenaardigs. Het is hier in huis al een paar dagen 23°C en ik droeg een truitje omdat ik dat fris vond. Deze avond, een paar uur na Roger zijn thuiskomst, kreeg ik het ineens veel te warm (met dezelfde temperatuur) en ging die trui uit!

De maaltijden in dat ziekenhuis lijken serieus verbeterd vergeleken met twee jaar geleden: zo kreeg Roger bijvoorbeeld twee keer per dag groenten! En ik zag gisterenavond welk brood hij zou eten met of na zijn paprikasoep en echt, die paar volkoren boterhammen zagen er veel smakelijker uit dan wat ik twee jaar geleden te eten kreeg. Des te beter natuurlijk! 

Maar ondanks dat "lekkere" ziekenhuiseten heeft Roger deze avond duidelijk volop genoten van mijn pompoensoep en mijn zalm met prei! 😉

Auriculotherapie

Vandaag waren we even in gezelschap van dochterlief en de kindjes. Daar vertel ik later misschien wat meer over, maar nu wil ik het vooral hebben over een bepaald gesprek dat we hadden. Ik vertelde namelijk over een video die ik onlangs had bekeken. Over auriculotherapie.  Elena vroeg me "En waar is de wetenschap daarin?" (of iets dergelijks). 

De arts die over die therapie vertelt (en die ze gebruikt) zegt zelf dat er te weinig interesse voor is, waardoor er geen geld voor een onderzoek wordt vrijgemaakt. Waarschijnlijk ook omdat er geen geneesmiddelen aan te pas komen. Hijzelf geloofde er eerst ook niet in (hij zegt dat het oor de minste aandacht krijgt in studies geneeskunde) maar hij stelt vast dat het werkt tegen pijn en angst, voor verslavingen en bij de warmteregeling.  Hij vermoedt dat de uitleg te maken heeft met het feit dat de oorzenuwen verbonden zijn met de nervus vagus. 

Zelf past hij nu de therapie (die onder andere vrij vaak zou gebruikt worden in het Amerikaanse leger) vaak toe, onder andere omdat ze snel resultaat oplevert en geen enkele bijwerking heeft. 

Het is nooit goed!

 Het regent, het is 23°c in huis... en ik heb zin om een truitje aan te trekken!

Weer een overlijden

Met Sabine en Francis hadden we het vorige zaterdag over de vele vrienden en kennissen die ons hebben verlaten de jongste jaren. En dan verneem ik deze ochtend weer het overlijden van Ina Stabergh. Vorig jaar schreef Jan Gerits nog een Limburgse monografie over haar.  

Het is gelukt!

Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).

We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.

O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!

Sabine mailde me deze avond deze foto, gemaakt door de dienster:

Het komt er maar niet van

Ik zit bijna constant te denken aan bepaalde mensen die ik graag wil ontmoeten (jullie zullen je wel herkennen)! Maar het komt er maar niet van. 

De ene keer is het te warm (weer tot 35°C vandaag, maar met alle gordijnen dicht was het nog net te doen in dit oude huis). Een andere keer heeft Roger wat rust nodig na een heel "sociale dag". Dan weer hebben we dringendere verplichtingen (zoals een afspraak bij een dokter). En soms hebben we even tijd, maar moeten we echt een beetje schoonmaken (na zoveel hete dagen de schoonmaak te hebben uitgesteld). En dat schoonmaken gaat ook niet meer zoals vroeger: één kamer per dag is meer dan voldoende voor mijn rug!

Eigenlijk vind ik het zelf niet erg dat ons leven zoveel rustiger is geworden. Ik herinner me dat ik tijdens de coronaperiode ineens besefte hoe druk ons leven hier in Haspengouw wel was geworden (en dat terwijl ik bij onze verhuizing hoopte dat ons leven hier wat rustiger zou worden dan in Antwerpen). 

Ikzelf geniet dus wel van die rust maar ik voel me soms zo schuldig omdat ik voor sommige mensen maar geen tijd meer lijk te vinden.

De geur van de echte buiten

Nee, ik ga het niet hebben over de zonsverduistering: we hebben er amper iets van opgemerkt (enkel dat het even wat donkerder werd en dat de blaffende honden in de buurt ineens zwegen, net zoals de vogels).

We hebben vandaag nog een kleine boodschap gedaan en daarna reden we even rond in de mooie Waalse dorpjes in de buurt. En ik herinnerde me een vaak terugkerende discussie tussen mijn moeder Nany en mij (onlangs herlas ik daar nog een versie van in mijn dagboek van 1984).

We woonden vroeger een hele tijd in een villawijk van 's Gravenwezel. Ik woonde daar vrij graag (al verkoos ik ons heel kleine vorige huis omringd door bossen) maar ik beweerde altijd dat een villawijk eigenlijk de natuur kapot maakt. Dat ik eigenlijk liever op "de echte buiten" zou wonen: in een dorp omringd door bossen of weiden waarin ik zou kunnen gaan wandelen. Waarop Nany steevast antwoordde dat wandelen in een villawijk veel aangenamer is omdat je er kunt genieten van het zicht en het parfum van mooi onderhouden hagen en tuinen. Terwijl je op de "echte buiten" vooral kon genieten van "mestgeur"!

Op dat gebied bleven we het oneens zijn en, terwijl we daarstraks door die mooie dorpjes reden - nee, ik rook geen mest -, bedacht ik dat Nany waarschijnlijk toen dacht aan haar geboortedorp Hoksem (waar ik ook zo graag vertoefde, ondanks de frequente mestgeur).

Toeval

Ik had over dat ongeluk gehoord op de radio en gelezen in de krant, ik vond het erg, maar ja, ik ken de man niet...

Vandaag kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits. Om te spreken over de volgende Limburgse monografieën, dacht ik, of over de voorbije hittegolf. 

De hittegolf had hij goed doorstaan, de volgende monografie is bijna klaar... maar Jan wilde vooral spreken over het plotse overlijden van zijn cardioloog. Een man die hij enorm bewonderde, waar hij het volste vertrouwen in had, en die hij heel erg zal missen. Jan vertelde zo veel anekdotes over die fameuze arts dat ik hem op de duur  bijna even goed dacht te kennen als hij. En toen vroeg ik hoe hij heette en hoe hij was overleden. En wat bleek? Hij was die in Oostduinkerke verongelukte man!

1976

We genoten de laatste dagen van heel aangenaam zomerweer, maar nu wordt het opnieuw warmer. Vandaag bereikten we heel eventjes 30 °C, wat nog net te doen is, maar ik lees dat we de volgende dagen opnieuw tot 35°C zullen gaan. Het lijkt steeds meer op de hete zomer van 1976, die, als ik me goed herinner, ook eind mei begon.

Ik zou de precieze data kunnen opzoeken in mijn dagboeken, maar daar ben ik nu te lui voor 😊. Wat ik me herinner, is dit: in mei 1976 gingen Roger en ik, samen met mijn ouders, nog naar het huwelijk van mijn Matadi-vriendin Sabine met Francis Dossogne. Toen was het heel mooi weer, maar nog niet te heet.

Kort daarop werd mijn vader gehospitaliseerd en werd het wekenlang alsmaar warmer. Het werd zo heet dat we vroeger mochten ophouden met werken. En in de vaak overvolle ziekenhuiskamer van mijn vader was het soms bijna niet uit te houden. Hij kreeg immers heel veel bezoek van zijn vele vrienden en familieleden, die van overal uit België kwamen - toen was het trouwens nog niet zo druk op de wegen.

Heel binnenkort ontmoet ik eindelijk Sabine weer (ja, het lijkt te zullen lukken). Ik ben benieuwd of zij zich dat jaar 1976 ook zo goed herinnert!

Een telefoontje

Vandaag hebben we toch zuster A. kunnen telefoneren. Ik was blij, want ik vreesde anders aan Roger te moeten vragen binnenkort nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken in het ziekenhuis.

Zuster A. was niet erg optimistisch en vreesde nog een hele tijd gehospitaliseerd te moeten blijven. Ikzelf hoop echt dat ze heel snel geneest. Omdat ik haar echt mag, maar ook voor schoonzus L. Ik denk namelijk niet dat ze met andere bewoners van het rusthuis meer dan oppervlakkige contacten heeft. Ik vrees dat ze zich heel eenzaam zou voelen als er iets met zuster A. zou gebeuren!

Zeer eigenaardig

Roger en ik wilden vandaag even telefoneren naar zieke zuster A., maar we hebben haar telefoonnummer niet. Roger belde daarom naar zijn zus L., die hem zei dat zij het nummer ook niet heeft (wat ik zeer eigenaardig vind) maar dat hun jongste zus H. dat wel heeft. Zij zou H. deze middag ontmoeten en haar  vragen om Roger te bellen en hem het nummer van zuster A. te geven.

Maar dat telefoontje kwam er maar niet en deze avond, vlak voor ons avondmaal (en na enkele pogingen om zelf H. telefonisch te bereiken), raadde ik Roger aan haar een mail te sturen, in de hoop dat ze daar zou op antwoorden.

We gaan nu slapen en nog steeds hebben we het telefoonnummer van zuster A. niet gekregen! Zeer eigenaardig allemaal!

Een welverdiende rustdag

Ik wist dat het voor Roger vandaag een rustdag moest worden na de voor hem toch relatieve zware dag van gisteren. 

Ik heb dus, buiten het zorgen voor eten, enkel een wasmachine laten draaien en Roger heeft vooral veel gerust (en zelfs vrij veel geslapen hoewel de temperatuur tegenwoordig echt heel aangenaam is). 

Ik stel me al langer de vraag of we misschien niet beter onze ontmoetingen zouden spreiden. Dus bijvoorbeeld, in plaats van zoals gisteren op één dag achtereenvolgens met drie mensen af te spreken, met elk van hen op een afzonderlijke dag afspreken. 

Maar in dit geval zou dat voor Roger betekend hebben dat hij drie keer in plaats van één keer over en weer naar Leuven had moeten rijden. En dat lijkt me dan weer ook niet ideaal, want tegenwoordig lijken verre autoritten hem ook te vermoeien - en dan hou ik nog geen rekening met de huidige prijs van brandstof! 

Maar kom, het werd vandaag dus een heel rustige en rustgevende dag, met enkel deze avond een telefoontje voor mij van straatgenote V. (gewoon om te keuvelen), en veel lectuur.

O ja, en onder andere dit gelezen: eindelijk een interview met iemand - viroloog Zeger Debyser dus - die dat dagboek van Fauci zelf gelezen heeft. 

Eindelijk nog eens op café

We hadden deze middag nog eens afgesproken met vriend Karel en tijdens onze maaltijd in De Brug kregen we er het gezelschap van vriendin Marieke bij. Dat was heel lang geleden en dus had Marieke heel veel te vertellen, waardoor Karel de tijd niet kreeg om ons de foto's te tonen die hij had meegebracht. 

Nadat we hem aan zijn flat hadden afgezet, reden we naar schoonzus L. die in haar eentje een wijntje zat te drinken in de cafetaria. Ze vertelde ons dat zuster A. in het ziekenhuis ligt! Samen met L. hopen we dat ze snel zal genezen, ook al omdat we weten wat een trouwe vriendin ze is voor onze (schoon)zus. 

Nadat we een paar uur later L. naar haar kamer hadden teruggebracht, reden we naar de Lunch Garden  waar we met Zeger hadden afgesproken. Toen hij aankwam, besloten we eerst iets te drinken op het terras van een daarnaast gelegen volkscafé.

Sinds Roger geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, gaan we niet meer op café. Dit was dus echt een uitzondering en ik heb tot en met genoten van mijn Orval.  De temperatuur was lauw, er stond een briesje en er liep veel volk voorbij. Ik kreeg er zowaar een Huesca-gevoel!

Zeger vertelde over al zijn bezigheden, over De MEL (en weer vroeg ik me af waar hij de inspiratie blijft halen) en na een uurtje besloten we iets te gaan eten in de Lunch Garden. Het was er lekker maar het concept is veranderd waardoor het er meer begint te lijken op een gewoon restaurant en dat vonden we teleurstellend.

Tegen 20:30 uur namen we afscheid van Zeger en reden we terug naar Haspengouw. En een beetje later vergiste Roger zich van afrit waardoor we ongeveer een halfuur hebben moeten omrijden (nee, hij had geen bier gedronken 😊).

Foto van mijn oudoom Theophiel

Ik zocht vandaag nog eens tussen de foto's van Roger naar een welbepaalde foto. Die ik uiteindelijk vond, maar het was niet gemakkelijk: Roger heeft immers een heel andere manier om foto's te rangschikken dan ik (ik doe het min of meer chronologisch, maar hij houdt rekening met onder andere het toestel waarmee hij de foto maakte).

Maar ik heb De foto eindelijk gevonden:

Dat is mijn oudoom Theo op bezoek bij ons thuis in Antwerpen, en op mijn schoot een huilende dochtertjelief! Dat was in 1980!

Nostalgie

Vandaag, buiten een lang telefoongesprek met Hendrik en een antwoord op een mail van dochterlief en Zeger - en uiteraard de hoogstnoodzakelijke huishoudtaken en het laten overtypen van mijn vroegere dagboeken - heb ik vooral verder gelezen in dat dagboek van Virginie Loveling en gekeken naar vroegere familiefilmpjes (bedankt voor het digitaliseren, Hendrik!). 

Ik kan echt genieten van die filmpjes... maar ik word er toch zo nostalgisch van!

Geen zomer om van te genieten

Het was de jongste dagen wat koeler, dus gingen de gordijnen overdag weer open. En serveer ik geen rauwkost meer, tot grote vreugde van Roger.

Maar... koken in de nog steeds vrij warme (28°C) keuken, die op het zuiden gericht is en waarvan Roger de gordijnen had opengetrokken, voelde vanavond voor mij als een ware foltering. Morgen wordt het weer iets warmer, dus blijven die gordijnen opnieuw dicht!

Ondertussen vervelen we ons gelukkig niet. Vandaag hebben we bijvoorbeeld samen wat administratief werk verricht, we lezen veel, we hebben nog voldoende films om naar te kijken en ik ben nog altijd bezig met mijn vroegere dagboeken.

Maar eigenlijk genieten we niet echt van de zomer. We zitten bijna voortdurend met de gordijnen dicht en als het 's avonds een beetje afkoelt, kunnen we zelfs niet samen een wijntje drinken op ons terras. Want nee, ik ga Roger nu niet vragen dat terras gebruiksklaar te maken. Dat is te zwaar voor zijn hart, en ik wil hem graag nog enkele jaren bij mij houden.

Koelere dag, boeiende video

Rustige, eindelijk weer wat koelere dag vandaag. Nadat we eindelijk onze boodschappen hebben gedaan, en na wat opruimwerk, zoek ik een beetje ontspanning op YouTube en val ik op deze heel interessante video.

De bioloog-apotheker Hélène Banoun legt erin uit: waarom medische behandelingen tegen COVID niet werden toegelaten, hoe RNA-vaccins werken en welke bijwerkingen ze hebben, en waarom het bij dit soort vaccins minstens tien jaar zou moeten duren voordat ze op de markt mogen worden gebracht.

Ze legt ook uit (net zoals Raoult destijds) waarom het eigenlijk beter is niet te vaccineren midden in een epidemie. 

Ze zegt ook dat zulke vaccins als bijwerking auto-immune ziekten als polyartritis kunnen hebben, maar ik weet dat die RA bij mij niet een bijwerking is van het vaccin! 😀

Die kwaal is immers begonnen lang voor de vaccins op de markt waren, en ik had eigenlijk al lang geregeld last van artritis (maar was dat straal vergeten omdat ik er al zoveel jaren niets meer had van gevoeld). Daarbij vermoed ik nu dat het "griepje" dat ik in januari 2020 opliep, eigenlijk covid was, en dat die gewrichtspijnen enzovoort een gevolg daarvan zijn. 

Hitte en herinneringen

We haalden 36°C in de schaduw vandaag en in de keuken 27,5°C. Roger beweert dat hij die temperatuur niet te hoog vindt, maar hij slaapt wel het grootste gedeelte van de dag. Omdat ik weet dat zulke hitte niet echt gezond is voor hartpatiënten, drong ik niet aan maar zorgde ik er wel voor dat hij om het uur wat dronk.

Het werd dus een bijzonder luie dag (nee, geen boodschappen en de zalm heb ik deze avond geserveerd met rauwkost - en rode bonen voor Roger).  

En ik heb mijn tijd vooral besteed aan het verder laten overtypen van mijn vroegere dagboeken. We zijn nu in 1984, een vriendin van mij is in december van het vorige jaar overleden en haar zoon brengt het grootste gedeelte van de tijd buiten de schooluren bij ons door. Ik schrijf dat mijn kinderen een beetje lastig zijn, opvallend veel aandacht vragen en ik vraag me af waarom. Nu denk ik dat het antwoord overduidelijk is: ze waren immers een beetje jaloers op die "tijdelijke broer" met wie ze mijn aandacht moesten delen!

Een platte batterij gooit roet in het eten

De autobatterij moet binnenkort vervangen worden, dat weten we. Maar binnenkort is niet meteen en dus had ik daar helemaal geen rekening mee gehouden bij mijn dagplanning. De bedoeling was vandaag onze wekelijkse boodschappen te doen zodat we morgen, als het nog heter wordt dan de 30°C die we vandaag haalden, geen enkele verplichting zouden hebben.

Maar... de auto wilde niet starten: batterij plat. We belden Touringhulp, die na een hele tijd wachten het probleem kwam verhelpen.  Na nog een klein halfuur stelde Roger voor toch nog aan die boodschappen te beginnen. Wat ik dan weer geen goed idee vond, wegens al veel te laat en eigenlijk tijd om te beginnen koken. We spraken dan af dat we vandaag al bier zouden kopen en de rest van de boodschappen uitstellen (ik heb  immers nog wat proviand in huis). Roger wilde daarna nog heel even rondrijden in onze prachtige streek (en dan vind ik het telkens zo jammer dat we niet meer door bos, veld en wei kunnen trekken).

Daarna kwamen we zo laat thuis dat ik het niet meer de moeite vond om te koken. Na ons voorgerecht, bestaande uit een paar glazen gazpacho, stelde ik voor gewoon wat brood met beleg te eten in de plaats van de voorziene zalm met wortels, erwtjes en uitjes. 

Ons avondmaal heeft ons gesmaakt (en er was opvallend weinig af te wassen) maar of brood (zelfs volkoren) met kaas en fijne vleeswaren vis en groenten kan vervangen, daar twijfel ik sterk aan! 😄

Nog niet klaar

We zijn eindelijk bijna rond met de schoonmaak. Nog twee kamers en het poortgebouw te doen, maar vandaag is het zondag, dus rustdag... en voor volgende week wordt opnieuw een hittegolf aangekondigd. Er staat blijkbaar geschreven dat we deze maand voor de zoveelste keer niet klaar zullen geraken met het huishoudwerk. Ik moet steeds vaker terugdenken aan 1976 (omdat het toen ook zo lang heel warm was maar we desondanks het werk nog aankonden).

Nu, ik weet wel dat wij eigenlijk niet mogen klagen, in vergelijking met de toestand in Frankrijk en Spanje (en egoïstisch als we zijn, zijn we heel blij dat niemand van de familie daar nu op vakantie is en dat de familie in Madrid niet rechtstreeks bedreigd wordt!) 

Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!