Drukte, blijdschap en droefheid

Vandaag gingen Roger en ik weer babysitten. We haalden Elena op bij de onthaalmoeder en merkten weer op hoe graag ze daar blijkt te zijn. Elena lijkt helemaal genezen. Ze heeft wel een lichte verkoudheid, maar ik vermoed toch dat de koorts van zondag en maandag te wijten was aan haar tandjes.

Na ons middagmaal samen met Elvira die even na ons thuiskwam bracht  Roger twee keer snoeisel naar het containerpark. En nadat Elena voor een dutje in haar bedje lag, voor ze zelf aan haar lesvoorbereidingen begon, probeerde Elvira voor mij een te vertalen tekst in PDF-formaat die deze ochtend was aangekomen (met deadline morgen) om te zetten in Word. Dat lukte helemaal niet. Dus zou ik er aan werken na onze thuiskomst (onmogelijk een PDF-bestand te vertalen door de oorspronkelijke tekst te “overtypen'” om zo de lay-out te behouden – en dat was een eis - en ik moest voor de vertaling dus over twee schermen beschikken: een voor de te vertalen tekst, en een voor de vertaling. Op onze netbook - die we bijhadden - zijn uiteraard geen twee schermen aangesloten, en Elvira was zelf bezig op haar PC).

Elena heeft bijna anderhalf uur geslapen. En wilde daarna alleen melk drinken. Waarbij ze weer half in slaap viel. Ik legde haar weer in haar bedje, en ze sliep weer een goed uurtje. Ze moest duidelijk recupereren.

Voor de rest heeft ze veel gespeeld, gelachen en gekraaid in haar wakkere periodes: ik had het gezellig druk met haar. Ik zag op mijn smartphone vrij veel berichten binnenkomen, maar vond zelfs de tijd niet om ze kort te beantwoorden. Enkele mailtjes gingen over het overlijden van Patsy: zoveel mensen zijn echt geschrokken van het nieuws!

Er kwam ook een vertalingsaanvraag binnen: 20 bladzijden “asap'”. Daarop heb ik wel snel geantwoord dat ik daar niet voor volgende maandag zou kunnen aan beginnen.

Roger en ik deden nog even boodschappen voor het avondeten, en toen we met onze waren thuiskwamen, moest Elvira naar school, was Geert pas thuisgekomen en was Elena pas wakker van haar tweede dutje.

Geert en Roger verzamelden samen nog snoeisel en brachten dat voor de derde keer naar het containerpark. Ondertussen gaf ik Elena fruitpap (maar ze at er bijna niets van) en zorgde voor het avondeten, terwijl ons klein meisje eerst wat naar mij zat te kijken vanuit haar relax en daarna, want ze werd het duidelijk beu nog voor ik klaar was, rondkroop in de living.

Geert bakte weer ons vlees (hij is daar echt een specialist in). En Elena zat bij ons aan tafel. Ze probeerde druk zelf te drinken uit een beker.

Elvira had er deze keer niet aan gedacht Zeger te vragen (ik voelde dat zij het ook heel druk had), en ik heb het niet voorgesteld: aangezien ik nog moest vertalen deze avond, wist ik dat we heel vroeg zouden moeten vertrekken. Dat hebben we inderdaad gedaan rond 20 uur. Geert (dat heb ik gemerkt) kan heel goed zorgen voor Elena en zou wel zorgen voor haar bedritueel.

Thuis heeft Roger eerst geprobeerd de te vertalen tekst om te zetten in Word, maar ook hem lukte het niet… Dus heb ik zitten vertalen zoals lang geleden, toen je nog teksten kreeg via het faxtoestel. Op die manier steek je daar toch ontzettend veel meer tijd in!

En na mijn werk (ik hou pas op) had ik geen zin om al die mailers te beantwoorden. Lieve vrienden, ik ben niemand van jullie vergeten, maar ik had het nogal druk, én ik word weer eens geplaagd door tegenstrijdige gevoelens. Ik heb weer zo genoten van kleine Elena en tegelijk treur ik nog steeds over Patsy Claes.

Patsy Claes overleden

Vlak voor we naar Diepenbeek wilden rijden voor de bestuursvergadering van de KVLS kreeg ik achtereenvolgens een vertaling aan, en een mail afkomstig van Facebook. Voor de (korte) vertaling zou ik na de vergadering zorgen, besliste ik, en daarna opende ik, hoewel ik geen echte Facebook-fan ben, toch maar de volgende mail.

Mijn vriendin Martine Delcol had pas vernomen dat onze gemeenschappelijke vriendin Patsy Claes overleden is. Ze vroeg me of ik meer wist. Nee dus, en ik schrok me een bult. Ik had inderdaad al een poosje niets gelezen van Patsy, maar dat is wel gewoon voor haar. Soms mailt ze heel vaak, soms weken niets.

Voor zover ik weet, was Patsy niet serieus ziek. Natuurlijk had ze enkele kwaaltjes, zoals ieder van ons , maar niets heel ernstigs. Wel was ze geregeld heel depressief.

Op de vergadering bleek niemand van haar overlijden te weten (Patsy was lid van de KVLS, en zelfs, voor mijn tijd, lid van het redactiecomité). Iedereen leek even ontsteld als ik.

En ik ben aan het treuren. Ik heb Patsy vrij laat en vrij toevallig leren kennen (mijn vriendin Marie-Louise kende ze wel al langer, van in de periode dat wij elkaar dan weer niet meer ontmoetten). Maar het klikte tussen Patsy en mij. Ik kon echt genieten van haar boekjes, en zij was iemand die me telkens weer meer zelfvertrouwen gaf. Zij genoot van mijn schrijfsels, herhaalde ze met aandrang. En… We hadden afgesproken binnenkort samen een roman te schrijven. We hadden immers ontdekt dat zij, nadat Roger en ik Leuvenverlaten hadden,  mensen heeft leren kennen die wij vroeger goed kenden, onder andere Dirk Lambrechts. En daarover wilden we samen binnenkort fantaseren in een roman.

Vorig jaar (of was het het jaar daarvoor? De tijd gaat zo snel) verloor Patsy haar moeder die alles voor haar betekende. Heeft dat een rol gespeeld in dat overlijden van haar?

Terwijl ik dit schrijf, krijg ik een mail van Martine Delcol: het was een longembolie.

Patsy, waar je nu bent, zul je wel Dirk Lambrechts weer ontmoet hebben, en de stichter van Flair. Tot hopelijk veel later, Patsy! Ik voel me hier nog een klein beetje nodig. Maar ik vergeet je nooit.