Aan Thierry Deleu

Ik heb jou nooit in levende lijve ontmoet, maar we hadden wel vaak met elkaar te doen via e-mail: over literatuur, stukjes voor Oostland (blaadje van de KVLS), berichten voor Leespunt, enzovoort (en dan vergeet ik nog dat jij, in tegenstelling tot mij, nooit een verjaardag vergat).

En dan bestelde ik wat jouw laatste boek zou worden. Terwijl ik het las, vroeg ik me af of je toen al wist dat het je laatste zou worden! Maar daar kun je vanuit die andere dimensie natuurlijk niet meer op antwoorden.

Gisteren avond belandde ik op een site die je eigenlijk had moeten bezoeken voor je dat boek uitgaf: http://y-jesus.org/dutch/

Ik vermoed dat je daar nog veel antwoorden zou gevonden hebben! Maar ach, die heb je nu waarschijnlijk niet meer nodig?

Regen en zonneschijn

IJverige dag vandaag! Na onze uitgebreide boodschappen (de laatste winkel die we dan aandoen is steeds de leukste: de vele proevertjes – met onder andere een glaasje wijn - vervangen dan ons middagmaal) vond ik thuis twee te vertalen teksten.

Tijdens de boodschappen had het hevig geregend maar in het naar huis rijden scheen de zon. We vroegen ons dus af of we nog een wandeling zouden maken. Het binnengekomen werk maakte dat we besloten thuis te blijven.

Daarna een telefoontje met mijn moeder Nany die gisteren een uitstapje deed in het fregatschip Louise-Marie (de vrouw van een kleindochter van Nany’s beste vriendin is daarvan een bemanningslid en mijn moeder werd, samen met de echte familieleden, uitgenodigd op dat evenement). Nany was zo enthousiast over de vaart en de uitleg/rondleiding die ze kreeg dat ik haar spraakwaterval moest temperen: ik moest immers aan het werk!

Roger heeft ondertussen niet stilgezeten. Hij heeft verder gewerkt aan de boekenkasten en heeft het gras nog eens afgereden.

Ik heb mijn vertaalwerk onderbroken om nog eens linzensoep klaar te maken, en na het avondeten ben ik toch een uurtje in de relax gaan zitten met een blokje zwarte chocolade… en het boek “Schoon volk in de hemel?” van Thierry Deleu zaliger (ik moest er immers nog twee hoofdstukken uit lezen). Dat boek (dat ik in het begin wat rommelig geschreven vond) is héél interessant en héél spiritueel en geeft me  zin om alle boeken, die Thierry heeft geraadpleegd, zelf te lezen.  Ik heb het echter neergelegd na één hoofdstuk: ik had toen al stof genoeg om over na te denken!

Wat ik trouwens niet meteen kon doen: ik moest immers nog even vertalen nadat ik enkele mails heel bondig had beantwoord.

Terwijl ik voortwerkte, draaide een wasmachine en ging Roger nog even naar zijn atelier: wat een energie spreiden we ten toon de laatste tijd, niet? Ligt dat aan de warmte (want hier, achter mijn pc, is het echt heet!)?

Iets voor 24 uur waren mijn vertalingen geleverd en keek ik nog naar een spannende aflevering van Star Trek. Roger – die er ondertussen twee van bekeken had - vertelde me over een literaire site die hij online had gevonden: de Papieren man. Website die nu blijkt opgedoekt, maar wel kon bestaan dankzij subsidies van het Vlaams Fonds voor de Letteren (op de website waarnaar hierboven een link voert, in de linker kolom naar beneden scrollen en dan lees je ergens: ‘Met de steun van het Vlaams Fonds voor de Letteren’)!

Uiteraard vond Roger daar niet wie hij zocht (de auteur van het boek dat ik onlangs met gemengde gevoelens las)!

Het is duidelijk: veel schrijvers die we kennen behoren niet (meestal, maar niet altijd, onterecht) tot de weinigen (ik ging bijna schrijven "’the happy few’! )  die iets hebben aan al dat belastinggeld dat aan subsidies wordt besteed!

We worden oud! :-)

We liepen vandaag weer te voet naar Heers om boodschappen te doen voor het weekend, kwamen deze keer na 20 minuten al aan in de supermarkt en namen na onze inkopen de bus terug naar huis. Het lijkt er wel op dat we steeds sneller lopen: eergisteren deden we er nog 25 minuten over!

Het is vooral Roger die heel snel stapt, en ik, ik dribbel achter hem aan en voel bij elke stap dat ik zo mijn gewrichten overbelast! Ik weet echter dat Roger het nooit zal leren, trager gaan… Dus moet ik wel volgen. Dat heb ik immers beloofd toen we trouwden! 

Maar mijn knieën en heupen deden wel echt pijn toen we in dat warenhuis aankwamen!

Thuisgekomen nam ik onze keuken eindelijk nog eens fatsoenlijk onder handen:  meer dan 2 uur werk waarvan ik 50 minuten doorbracht met de telefoon in mijn linkerhand en tegen mijn linkeroor: mijn moeder Nany aan de lijn. Haar beste vrienden zijn op vakantie en ik weet dat ze dan nood heeft aan een babbel. Ze vertelde me deze keer over een reisje naar Parijs waar ik niets van wist. De jongste broer van mijn vader heeft daar jaren gewoond en ze zou hem eens zijn gaan bezoeken samen met de oudste broer van mijn vader en diens echtgenote. Alleen kon ze zich het jaar niet herinneren. Natuurlijk komt het door dat tegelijk telefoneren dat mijn schoonmaak iets langer duurde dan normaal, hoewel ik aan onze vrij grote en een beetje overvolle keuken toch altijd veel meer dan een uur spendeer. En daarbij: nu was het echt te lang geleden, dus denk ik niet dat ik tijd heb verloren. Eerst telefoneren en daarna schoonmaken zou immers meer uren gevergd hebben.

Nog voor onze boodschappen kregen we het bezoek van een tuinman die Boudewijn Knevels ons gisteren had aangeraden en die we nog gisteren avond hadden gebeld. Maar wat een ontgoocheling: hij kwam ons vertellen dat hij het heel druk heeft en dus geen tijd om er nog tuinen bij te nemen. Of stond onze “verwilderde” tuin hem niet aan?  Dat betekent alleszins dat we een andere oplossing moeten vinden, want dat tuinieren wordt te zwaar voor Roger. We kunnen natuurlijk de schapen inzetten (Roger gaat daar niet echt mee akkoord) om het gras kort te houden, maar er is ook nog het snoeien bijvoorbeeld. Terwijl ik daar over nadacht (tijdens het schoonmaken van de keuken dus en na mijn telefoontje met Nany) merkte ik ineens dat Roger bezig was met dat snoeien. En net toen ik bedacht dat ik  na mijn werk dan maar het snoeisel zou bijeenharken,voelde ik de eerste pijnscheut in mijn rug.

Uiteraard is al het snoeisel blijven liggen! Tot wanneer? Een deel van dat van vorig jaar ligt er nog steeds!

We worden oud, dat is overduidelijk! En toch zou ik hier willen blijven wonen zolang we het kunnen.

Mijn rug ging me steeds meer pijn doen deze avond, maar mijn uurtje lectuur in de relax na het avondeten bracht een beetje soelaas (alleen liggen en wandelen lijken te helpen).

Ik las onder andere verder in dat laatste boek van Thierry Deleu en merkte dat hij, net als ik, de “erfzonde” vereenzelvigt met karma! Ik vind het echt jammer dat hij een einde aan zijn leven liet maken: die man had volgens mij nog veel te vertellen!

Rustige zondag met onder andere een wandeling naar Kuttekoven

Het was vandaag schitterend weer en Roger wilde graag de bus naar Borgloon nemen. Daar aangekomen stelde hij voor nog eens naar Kuttekoven te wandelen.  Dat vond ik oké: ik hou van dat dorpje en van het mooie kerkje. Onderweg merkte ik dat veel bomen schuchtere blaadjes krijgen en dat er weer een lentegeur in de lucht hangt. Hopelijk is die lange winter nu voor goed voorbij!

Uiteraard wilde Roger eerst nagaan hoever het stond met de renovatie van de vroegere pastorie.

 Foto’s Roger

Daarna wandelden we door het dorp, richting kerkje en van daar klommen we terug naar Borgloon (een hele lange klim trouwens).

 Foto’s Roger

Een klein uurtje na ons vertrek uit Borgloon kwamen we er weer aan en we namen de volgende bus naar huis.

Thuis heb ik onder andere nog een blog bezocht waarnaar een Matadi-vriend me onlangs een link opstuurde. Vooral van dit deel krijg ik heel nostalgische gevoelens! Ondertussen werkte Roger de website van de KVLS bij.

Na het avondeten en wat lectuur (onder andere in dat laatste boek van Thierry Deleu – dat steeds interessanter, maar daarom niet gemakkelijker, wordt) keek ik nog naar een aflevering van Star Trek: Ethics. Boeiend!

Wachten…

We verwachtten bezoek van een KVLS-lid na de middag. Mijn bedoeling was daarna te bellen naar Liliane en als ze thuis was, en vrij, Roger te bewegen tot een wandeling naar haar, ondanks de kou. De buitentemperatuur steeg vandaag immers niet boven de 4,5°C. Tijdens het wachten heb ik vertaalwerk verricht. Toen ik daar na enkele uren mee klaar was en we nog steeds niemand hadden ontvangen, belde ik even met mijn moeder. Ondanks het feit dat ze niet veel beleeft deze dagen (ze past op de hond Louise van mijn broertje en schoonzus) had ze weer veel te vertellen. Rond 17:30 uur begon ik ons avondeten (jaja, heel mager, gezond en toch lekker!) voor te bereiden. Onze verwachte bezoeker kwam uiteindelijk niet opdagen, en wij hebben dus bijzonder weinig beweging gekregen!

Na het eten heb ik nog een uurtje liggen lezen in de relax (uiteraard met op mijn tong smeltende, bittere chocolade), in die twee boeken. In “Schoon volk in de hemel?” las ik dat Thierry Deleu bekend is met het fenomeen dat sommige mensen van anderen energie aftappen, iets wat ik zelf geregeld meemaak en dat het thema vormt van  mijn boek “Incubi”. In verband met dat boek heb ik een heel slechte herinnering. Toen het verscheen, zei mijn moeder me na lectuur dat ze het heel goed vond. Iets later, na een gesprek met een van haar vrienden die het ook had gelezen, veranderde ze van gedacht: het was maar een onnozel verhaaltje. Zij en die vriend hadden blijkbaar niet door dat achter dat “verhaaltje” een geval van “vampirisme” schuilging!

Gisteren had Jan Gerits mij de tekst van de volgende Limburgse monografie doorgemaild. Ik besloot die deze avond na te lezen (boeiend!) en besteedde daar nog meer dan twee uur aan. Voor de opmaak zal ik zorgen nadat ik antwoord heb gekregen van Jan, want ik ontmoette toch enkele zaken die volgens mij onjuist waren.

Dat betekent dat ik, ondanks al dat wachten en het gebrek aan beweging, een vrij rijke en vruchtbare dag achter de rug heb: het is tijd voor ontspanning met een aflevering van Star Trek!

Normaal gezien zou ik nu nog de boekhouding van de KVLS moeten bijwerken maar dat doe ik morgen: ik ben echt te moe! En jullie mails beantwoorden, vrienden, dat is ook voor later. Sorry hoor, maar ik ga even alleen aan mezelf denken!

Hoe gezellig als de tijd trager gaat!

Natuurlijk gaat de tijd niet echt trager, integendeel: hoe ouder we worden, hoe sneller die gaat. Maar zonder auto lijkt voor mij toch alles trager te gaan. Dat gevoel had ik al in Antwerpen. Als ik iets ondernam met de kinderen, trok ik daar minstens een halve dag voor uit. Zelfs naar de bibliotheek gaan, leek op een uitstap. Als Roger iets ondernam met ons gezin (en we dus ergens met de auto naartoe reden) had ik toen al het gevoel dat we alles veel te snel deden: we konden immers verschillende zaken doen op één middag, wat voor mij niet mogelijk was te voet.

Nu Roger enkele weken rijverbod heeft, krijg ik weer datzelfde gevoel als toen hij overdag werkte en ik op mezelf (en bus en tram) was aangewezen om iets te ondernemen met de “kindjes”. En vandaag was dat gevoel er heel fel.

We moesten heel vroeg opstaan. De PT-waarde van Rogers bloed moet immers geregeld onderzocht worden (om de bloedverdunners aan te passen) en we verwachtten onze huisarts om 7:30 uur. Hij kwam al aan om 7:20 uur, was weer vertrokken om 7:35 uur, en wij kropen weer gezellig in bed, Roger en ik. Volgens mijn innerlijke klok was het voor mij toen pas 6:35 uur!

Na de middag zijn we even bij Marie-Claire gaan buurten. Ik wilde haar immers bedanken voor al de hulp die ik ooit van haar heb gekregen. We hebben lang geconverseerd, samen met haar jongste zoon die toevallig aanwezig was (Marie-Claire heeft twee zonen en één dochter). Het ging onder andere over onze gemeenschappelijke afkeer voor te veel drukte in ons leven (ik denk wel dat Roger, die de auto echt mist, daar niet echt mee instemde, maar hij heeft niet gereageerd). Voor haar zijn de dagen tegenwoordig immers ook te druk (ziekte in de familie).

Daarna heb ik veel gelezen (afwisselend in “De reclamejongens” van Bruno Vanspauwen – boek geleend van onze dochter. Echt een eyeopener – en in “Schoon volk in de hemel?” van Thierry Deleu). Dat laatste boek getuigt van de enorme eruditie van Thierry zaliger, maar ik vind het een beetje rommelig geschreven.

En deze avond, na ons eten (groentesoep, gerookte zalm, krieltjes, sla en tomaten), nog even gekeken naar een aflevering van Star Trek, The next generation: “The game”. Niet de beste aflevering, dat is waar, maar Hendrik had ons ervoor gewaarschuwd.

Daarna nog een paar mails beantwoord en wat opgezocht over de Etrusken. Normaal gezien zouden we immers onlangs naar de desbetreffende tentoonstelling in Tongeren zijn geweest met Heemkunde Groot Heers, maar dat hadden we afgezegd omwille van de problemen met Roger zijn gezondheid.

Eerlijk gezegd: ik ben daar niet kwaad om en geniet veel meer van dit rustig leven dan van ons gewoonlijk druk leven!

Ik wilde morgen even langs Liliane gaan, heb haar proberen op te bellen rond 19 uur, zonder resultaat. Maar we komen sowieso binnenkort heel even langs, Liliane, want jou wil ik ook speciaal bedanken voor alle hulp! En dat zullen we op ons gemakje doen!

Rust

Normaal gezien moesten we vorige zaterdag naar een museum met de heemkundige kring, zouden we vorige zondag naar de presentatie van een dichtbundel geweest zijn en had ik deze avond een vergadering van de KVLS. Morgen zouden we naar de presentatie gaan van de nieuwe roman van Ivo Konings. Dat werd allemaal afgezegd, en ik ben er niet kwaad om. Ons leven werd echt te druk! Dat voelde ik goed gisteren en vandaag: wat genoot ik van de rust!

Vandaag, ondanks de aanhoudende kou, een wandeling van een goed half uur in het dorp, een telefoontje met mijn moeder Nany (die erg verkouden is), in de tuin weer de bonte specht gadegeslagen,  en vooral: het boek van Thierry Deleu zaliger en dat van Ivo Konings (ik had hem gevraagd of hij het wilde opsturen) zijn per post aangekomen. Lectuur bij de vleet dus. Deze avond heb ik wel eerst weer een Maigret van Simenon uitgelezen en daarna nog genoten van een aflevering van Star Trek, the next generation.

En daarvoor, als avondmaal,  een eenvoudige soep en een lekker wokgerecht met heel veel groenten en een klein beetje mager rundsvlees.

We gaan proberen het zo te houden en soms zullen we daarvoor moeten onbeleefd zijn. Ik ben immers van plan niet meer op elke uitnodiging in te gaan: hoogstens nog één per weekend!

Huishouden en KVLS

Vandaag was dus de salon aan de beurt. Gelukkig kreeg ik geen enkele vertaling binnen zodat ik er voldoende tijd zou kunnen aan besteden. Omdat onze “bibliotheek” nog steeds niet in orde is (en daarvoor zullen we pas kunnen zorgen na de gevelwerken die maar blijven uitgesteld worden, vermoedelijk omwille van het weer) staan er in die salon onder andere stapels dozen vol met boeken, die zelfs uitpuilen op een tafel en op de vroegere naaimachine van mijn marraine aan het raam. Het stofzuigen vergde dus wel enige acrobatische toeren! En dat voelde mijn rug na een uurtje wel heel fel. Gelukkig merkte Roger het en nam hij de stofzuiger van mij over. Wat is hij soms toch een schat!

Ik moest daarna nog alleen de vloer opnemen en dat maakte voor mij een heel groot verschil: deze avond heb ik helemaal geen rugpijn meer en ik voel me klaar om morgen de volgende kamer onder handen te nemen.

Deze avond was het om 19 uur redactieraad voor Oostland in De Ploeg in Diepenbeek en aansluitend hielden we onze maandelijkse KVLS-bestuursvergadering. Op de redactieraad ontmoette ik eindelijk nog eens Willy Nelissen die zo’n twee jaar geleden uit het bestuur is gestapt. Op de bestuursvergadering waren vrij veel mensen niet aanwezig: de griep hé!

Jeannette trakteerde: ze verjaart binnenkort. En uiteraard werd er ook gesproken over het overlijden van Thierry Deleu. Ook voor Oostland zullen we hem missen: ik denk dat in elk nummer van de twee laatste jaren een stukje van hem werd opgenomen (en in het nummer dat binnenkort verschijnt zijn het er zeker 3).

We hebben op deze weer heel koude dag dus weer niet gewandeld maar ik vermoed dat Roger voldoende beweging heeft gekregen met zijn deel van het huishouden!

Praktisch de hele dag regen

Ik hoopte dat het vandaag een paar uur droog zou blijven zodat ik eindelijk die ruiten onder handen kon nemen en we nog eens konden wandelen. Maar nee, praktisch de hele dag regende het. Tussen twee regenbuien door (en die opklaring duurde nooit lang)  heb ik toch telkens een raam kunnen lappen. Ik kreeg die van de keuken én die van de salon gedaan. Die twee laatste heb ik er toch maar bijgenomen terwijl het heel even droog was. Ik weet wel dat ze niet lang schoon zullen blijven, maar ze waren echt te smerig. En vermits we volgende week eindelijk onze vrienden uit Deurne op visite hebben, wilde ik de ruiten weer  minstens doorschijnend.  Ja, ik overdrijf, maar amper… En je zult zien: volgens de wet van Murphy zullen tegen dat die mensen komen de gevelwerken verder aan de gang zijn met alle gevolgen van dien!

De teksten voor het volgend nummer van Oostland (publicatie van de KVLS) kwamen ook binnen. Aan het nalezen ervan heb ik enkele uren besteed. Het voelde wel heel raar aan daartussen teksten van Thierry Deleu zaliger te vinden! Wel vond ik nergens in het boekje iets over zijn overlijden: dat zou er toch moeten in staan? Afijn, ik heb aan Edith gevraagd dat er nog aan toe te voegen. 

Deze avond keek ik weer naar een (deze keer heel goede) aflevering van Star Trek. Eigenlijk heeft het wel iets gezelligs zo’n “cocooning-dag”! Alleen bewegen we dan onvoldoende en voor Roger (voor iedereen trouwens) is dat niet zo gezond.

Eigenlijk zou ik eens moeten beslissen zelf foto’s te maken (maar het resultaat is telkens toch zoveel slechter dan wanneer Roger ze maakt): sinds enkele dagen vind ik de grijze lucht boven onze weide zo schilderachtig dat ik er soms minutenlang dromend sta naar te staren vanuit de keuken!

Vertaling, bezoek, mails en weer een overlijden

De vertaling is af, ik moet nog alleen nalezen maar dat doe ik maandag (zondag is voor mij rustdag).

Ik vond het nog steeds te koud – en had het trouwens te druk met mijn werk – voor een wandeling maar er wordt tegen morgen dooi beloofd: eindelijk!

Dat zei ook overbuurvrouw Marie-Claire die even op bezoek kwam, die dit seizoen al even beu is als ik, en met wie ik nog eens heb kunnen bijpraten. Niet alleen over leuke dingen, want zij heeft ook de nodige zorgen. Toch deed het me goed: Marie-Claire en ik zitten heel vaak op dezelfde golflengte. Ze vertelde onder andere over een overlijden in het dorp waar ik niets van wist. Roger checkte toen even de brievenbus, en inderdaad daarin stak de doodsbrief. Heel goed kenden we de man niet, maar we hebben op dorpsfeesten toch enkele keren gezellig zitten praten met hem. Hij was 76 jaar.

Marie-Claire had ook een cadeau bij voor baby Matthias. Ik heb een deel van de inhoud even mogen bekijken: prachtige kleertjes, gekozen door haar dochter Nele. En weer een schoentje, gevat in een plastic bol, dat onze buurvrouw heeft gemaakt met de geboorte-aankondiging. Voor Elena had ze destijds hetzelfde gemaakt en dat hangt nog steeds aan haar bedje!

Heel fel bedankt, Marie-Claire, maar de bedoeling van die geboortekaartjes is echt niet dat je in ruil een cadeau geeft!

Ik kreeg vandaag onder andere ook een lieve mail van een Matadi-vriend, Lieven Peeters. Hij heeft ook een kleinkind dat Matthias heet!

En deze avond, terwijl ik kookte, kwam er een telefoontje van mijn vriendin uit Deurne. Om ons te feliciteren met Matthias natuurlijk, maar ook om te vragen of onze afspraak in februari doorgaat. Uiteraard: de laatste keer dat we elkaar zagen was - denk ik – in oktober 2011!

Ik kreeg (maar dat was gisteren avond laat al) een reactie van “Tante Izzy” op deze blog. Ze gaat weer iets speciaals haken voor onze kleinzoon!

Er kwam ook een mail aan van de zoon van Thierry Deleu, met een kopie van de doodsbrief. Ik veronderstel dat hij die heeft gestuurd naar al de correspondenten van zijn vader. Ik heb de aankondiging op Leespunt gezet, maar ik denk dat ondertussen iedereen al weet dat Thierry niet meer onder ons vertoeft.

Deze avond laat had ik ineens de neiging om de vertaling na te lezen, maar ik heb mezelf bedwongen: dat is immers werk voor maandag. En ik heb dus nog maar gekeken naar twee afleveringen van Star Trek!

Elena en Matthias

21 januari 2013

Kort, want ik ben echt moe. Deze nacht werd Elena wakker om 1:30 uur. Om haar papa (die na enkele aarzelingen toch thuis was komen slapen) de nodige rust te gunnen, nam ik haar weer in ons bed. Daar heeft ze tot welgeteld 3:15 uur zitten vertellen over haar mama en Matthias, zitten spelen met haar knuffels, en af en toe geweend terwijl ze naar haar mama vroeg. Het is duidelijk dat er zich van alles afspeelt in het brein van zo’n peutertje. Maar ik geraakte steeds meer uitgeput! Uiteindelijk viel ze in een halve slaap, ik stelde voor haar naar haar bedje te brengen, en dat was goed als ik nog een verhaaltje vertelde. Rond 3:45 uur sliep Elena en kroop ik weer in bed.

Ik werd weer gewekt door de telefoon. Even aarzelde ik of ik zou opnemen (daar is het niet mijn huis hé!) maar omdat die bleef rinkelen, deed ik het toch (ik hoorde later van onze schoonzoon dat hij dat gerinkel zelfs niet gehoord had, uitgeput als hij was). Ik vernam dat de schoonmaakster (jaja, onze dochter heeft er wel een, wat me ook noodzakelijk lijkt met haar beroep) niet kon komen, omwille van de weersomstandigheden. Ik kroop dus nog even in bed, maar kort daarop hoorde ik via de babyfoon dat Elena wakker was.

Nog voor ik in haar kamer was, had haar papa haar al uit bed gehaald en klaargemaakt voor een badje. Ik zorgde dan maar voor het ontbijt, waarna Roger zich ook snel bij ons voegde.

Eigenlijk had ik gedacht Elena vandaag thuis te houden, maar vermits de koorts helemaal over leek, vond haar papa het beter haar naar Lutti te brengen, samen met origineel verpakte suikerboontjes voor alle vriendjes.

Ik zocht ondertussen nog eens op het Internet naar Thierry Deleu en vond dit. Blijkbaar heeft hij het dus zelf gewild.

Nadat ik enkele echt noodzakelijke huishoudelijke taken had verricht, gingen we Elena halen rond 12:30 uur. Ze leek weer heel moe, maar ook heel enthousiast. Deze keer geloofde ze me toen ik haar zei dat als ze een beetje zou slapen, we nog sneller naar haar mama zouden gaan (en het ging ook sneller op de weg, want de wegen waren grotendeels vrij).

Elena sliep vrij lang, maar daarna gingen we meteen naar Matthias en namen we haar vieruurtje er mee naartoe om tijd te winnen. Weer sliep onze nieuwe baby en weer heb ik de kleur van zijn ogen niet kunnen zien!

 Foto’s Roger. Op de laatste foto, de “tekening” die Elena haar broertje cadeau gaf.

Blijdschap alom in de familie dus… Maar voor mij ook gemengd met een eigenaardige soort droefheid. Ik heb Thierry nooit in levende lijve ontmoet, maar we mailden geregeld (en zijn overlijden wierp een licht op zijn allerlaatste, door mij niet helemaal begrepen,  mail!), ik heb een van zijn mooiste romans besproken, hij stuurde me geregeld interessante nieuwsjes op, en, in tegenstelling tot mijn gewoonte, vergat hij mijn verjaardag nooit!  

Vaarwel Thierry, ik hoop zo dat je nu van uit die andere dimensie ons niet vergeet!

Lieve vrienden die me de laatste dagen een mail stuurden, heb nog even geduld. Ik heb nu echt geen tijd om iedereen te beantwoorden, maar binnenkort wel!

Matthias

20 januari 2013, zondag

Gisteren om 22 uur kregen we een telefoontje van onze dochter: of we konden afkomen. Ik graaide het hoogstnodige voor een kort verblijf bij elkaar (maar vergat toch wel kledij voor mezelf in te pakken zeker! Nog een geluk dat onze dochter enkele kleren heeft hangen die me nog passen! ) en iets over 23 uur kwamen we bij haar aan. Haar echtgenoot en zij stonden klaar om naar de materniteit te vertrekken, Elena sliep natuurlijk al.

Roger en ik brachten nog een rustig uurtje door met lectuur, muziek en een flesje wijn en rond middernacht gingen we slapen.

Om 5:30 uur werd ik gewekt door telefoongerinkel. Slaperig nam ik op en “voelde” hoe onze dochter glunderde terwijl ze ons vertelde dat Matthias een uurtje geleden was geboren. Op de achtergrond hoorde ik een baby heftig huilen en er trok een gelukzalige rilling door heel mijn lijf.

Om 6:30 uur werd Elena wakker. Ik nam haar nog even bij ons in bed, vertelde dat haar broertje was geboren, en dat als ze nu nog even zou slapen, ze heel, heel gauw met papa naar mama en broertje zou rijden. Ik loog niet: de tijd gaat immers sneller als je slaapt. Maar Elena had daar geen oren naar. Tot 7:15 uur is ze bij ons in bed blijven vertellen over dat broertje uit de buik van mama en zingen (allerlei kinderliedjes). Toen zijn we maar opgestaan en na ons ontbijt heb ik haar klaargemaakt voor de grote ontmoeting.

Rond 8:30 uur belde haar papa om te vragen of ze klaar was om afgehaald te worden. Ik gaf hem onze grote meid even door aan telefoon en ze vertelde hem heel fier: ‘Papa, broertje is geboren!’

Ze reed met hem mee naar de materniteit en daar zagen wij haar terug een uurtje later. Wat een wolk van  een broertje heeft ze gekregen! Ze stond er zelf in volle bewondering voor. En ze vertelde me dat broertje Matthias heet.

Nadat Elena, haar papa en wij “thuis” lasagne hadden gegeten, legde ik Elena in bed voor een dutje (ze liet heel gemakkelijk begaan, maar had dan ook een beetje koorts). Ze sliep relatief lang, maar na haar ontwaken (en veel minder koorts) konden we niet snel genoeg naar haar mama en Matthias rijden. Het ging echter heel traag op de weg vandaag: het heeft bijna de  hele tijd gesneeuwd en het was echt stapvoets rijden.

Matthias en zijn mama kregen deze middag ook bezoek van zijn nonkel Zeger, zijn tante Hilde en nonkel Dominique, en zijn neefjes Thibault en Louis. Hijzelf bleef de hele tijd slapen (ik heb de kleur van zijn ogen zelfs nog niet kunnen zien), maar Elena was des te druk. Zodra er iemand binnenkwam op de kamer, begon ze te vertellen over dat broertje dat eerst in de buik van mama zat en nu in dat mooie bedje lag. Ze was duidelijk heel fel onder de indruk!

We hebben Elena mee naar “huis” gebracht nog voor haar Vake en Moeke aankwamen (maar ze ziet hen morgen): ik wilde niet dat ze te laat zou gaan slapen. Weer ging ze heel gewillig naar bed, nadat ik een verhaaltje had verteld.

Daarna opende Roger een fles wijn, we praatten wat, lazen wat, en ik bekeek eindelijk wat langer alle mails die waren binnengekomen… en vernam van een KVLS-lid dat Thierry Deleu is overleden. Ik schrok! Het laatste boek dat ik van hem besteld heb, is nog steeds niet aangekomen… Heeft dat daar iets mee te maken? Zal ik het nog aankrijgen? Want net nu lijkt het me nog meer bijzonder!

We zochten een bevestiging van dat overlijden op het Internet, maar vonden alleen condoleances op Facebook (maar die konden berusten op een misverstand, troostten we ons nog) en uiteindelijk ook een reactie op mijn post van 18 december.

Over Heibel en Walter Van Den Broeck

Een van de boeken die ik aan het lezen ben is ‘Brief aan Boudewijn’ van Walter Van Den Broeck. Ergens in een doos tussen de oude nog niet gelezen boeken gevonden.
Dat ik het begon te lezen lag aan een recensie van Jeroen Brouwers. Hij die in ‘Vlaamse leeuwen’ echt niet hoog opliep met Vlaamse auteurs, spreekt heel lovend over dit ‘oeuvre’.

Maar het boek ontgoochelt mij. Op maatschappelijk gebied is het wel interessant (tenminste als ik geregeld een aantal bladzijden zever oversla, want hoe langdradig!) maar de stijl en de opbouw inspireren me niet. Ik vroeg me dus af welke voor mij onzichtbare schatten de strenge Brouwers er wel in had gevonden.

We zijn geabonneerd op ‘Heibel’, een “Blad zonder blad voor de mond” onder redactie van Frans Depeuter en Robin Hannelore. En van het laatste nummer dat onlangs in de brievenbus viel, ben ik deze dagen ook aan het genieten. Omdat Thierry Deleu pas een recensie erover heeft gepubliceerd in Leespunt bespaar ik me de moeite meer uitleg te geven over dat bijzonder blad.
Maar wat ik wel even wilde vermelden: het bevat een artikel gewijd aan Walter Van Den Broeck. En dat verklaart de lovende bewoordingen van Brouwers: ‘ons kent ons’!