Uitreiking Nestorprijs 2015

Vandaag waren we door de redactie van Heibel en de stad Herentals uitgenodigd op de negende uitreiking van de Nestorprijs. Die werd dit jaar toegekend aan dichteres Aleidis Dierick en kleinkunstenaar Jan De Smet.

Normaal gezien zou Nany met ons meegegaan zijn maar daar heeft haar gebroken botje een stokje voor gestoken.

Het was goed. Aleidis Dierick schrijft prachtige gedichten (die ze niet zelf voorlas: dat werd gedaan door Elia Vermeulen). Prima vond ik dat: ze deed het voortreffelijk, wat niet altijd het geval is als een dichter zijn eigen teksten brengt. Jan De Smet gaf twee korte optredens, waarvan een samen met Luk Tegenbos die ook de laudatio voor De Smet verzorgde. Dat elkaar bewieroken in die laudatio ’s vind ik altijd wel heel grappig!

Volgde een receptie (met tal van Bv's ). Deze keer waren kunstschilder Modamske en Kristien niet aanwezig maar we ontmoetten wel hun vrienden Reinhilde Van Grieken en haar echtgenoot. Hoewel het gezellig was, zijn we niet heel lang gebleven: ik moest thuis nog koken (en het is een uur rijden van hier).

Roger beloofde, zoals elk jaar, de foto’s die hij heeft gemaakt naar Frans Depeuter te sturen voor onder andere publicatie in Heibel. Hier volgen ze ook binnenkort.

Borgloon

Nadat Roger naar Hasselt was gereden voor nazicht van de auto en ik ondertussen voor enkele huishoudelijke karweitjes zorgde, deden we onze boodschappen en maakten we daarna  tijd voor een wandeling in Borgloon. Ik hou echt van dat stadje maar nog meer van de herinneringen die Roger daar telkens ophaalt. Zijn grootouders van moederskant woonden immers daar!

We hadden weer geluk: de verwachte regen viel pas deze avond en het was vrij mooi weer met helaas toch een iets koele wind.

Daarna was het tijd om te koken: we aten soep van latuw en prei (een heel geslaagde combinatie) en daarna een slaatje van tonijn, tomaten, linzen, hardgekookt ei en een paar aardappelen, dat ook heel lekker bleek.

Mijn uurtje lectuur op papier werd (eindelijk, maar ja, Roger wilde het absoluut eerst lezen ) besteed aan het laatste nummer van Heibel. Boeiende lectuur!

Foto’s van Elena en haar opa

Vandaag was een luie dag, zou mijn Marraine zaliger gezegd hebben! Zij begreep inderdaad niet dat lezen ook zijn nut heeft!

Ik heb vandaag dus inderdaad niet veel anders gedaan (onder andere met heel veel plezier in Heibel)!

Deze avond ging ik wel even kijken of Roger “zijn” foto’s van gisteren al had opgeladen…  en herinnerde me dat alleen ik foto’s had gemaakt.  Tijdens het koken, toen Elena niet alleen haar poppen eten wilde serveren, maar ook mij. Ik had toen echt geen tijd, raadde haar aan opa uit te nodigen, wat ze dan ook deed… en toen ik ze beiden bezig zag, heb ik toch heel even mijn kookpotten verlaten om volgende foto’s te maken (ik weet het, ze zijn niet zo goed als die van Roger):

 Eigen foto’s met het toestel van Roger

Over schrijfsels en ‘Brief aan Boudewijn’ van Walter Van den Broeck

Ik las ook  in Heibel (nee, dat blad krijg je niet uitgelezen op één dag, tenzij je niets anders te doen hebt natuurlijk) dat ‘Brief aan Boudewijn’ van Van den Broeck wel de moeite van het lezen waard is. Dat vond ik ook toen ik eraan begon. Maar als ik soms van verveling bladzijden oversla en daarna merk dat ik nog steeds kan volgen (en als dat niet het geval is, ga ik enige bladzijden achteruit en zie ik wel waar ik precies mijn lezing moet hervatten) dan wijst dat toch op een gebrek?

Volgens mij zou in een boek elke zin, en liefst zelfs elk woord, zijn nut moeten hebben (en ik weet heel goed dat me dat ook vaak niet lukt).

Herlezen, en nog eens herlezen (soms tot 10 maal) én vooral veel schrappen lijkt me de boodschap. Maar ik moet toegeven dat ik tot nu geen enkel fout geschreven woord heb gevonden in ‘Brief aan Boudewijn’. Wat ik niet kan zeggen van de meeste Nederlandstalige boeken die ik las.

Daarom heb ik me vandaag weer heel fel geërgerd aan een tekst die ik moest reviseren: alles leek erop te wijzen dat die zelfs niet door de spellingcontrole was ‘gedraaid’. Tikfouten op elke regel, DT-fouten, letters die door elkaar waren gehaspeld, foutieve woorden en zinswendingen, en te veel of te weinig spaties.

Ik begrijp dat sommige mensen niet correct kunnen schrijven (dat is dan de fout van het onderwijs dat ze hebben genoten, of van hun intellect) maar ik begrijp niet dat in deze tijd (met alle middelen die we nu krijgen voorgeschoteld) iemand nog bijna in elke zin een fout laat staan!

Over Heibel en Walter Van Den Broeck

Een van de boeken die ik aan het lezen ben is ‘Brief aan Boudewijn’ van Walter Van Den Broeck. Ergens in een doos tussen de oude nog niet gelezen boeken gevonden.
Dat ik het begon te lezen lag aan een recensie van Jeroen Brouwers. Hij die in ‘Vlaamse leeuwen’ echt niet hoog opliep met Vlaamse auteurs, spreekt heel lovend over dit ‘oeuvre’.

Maar het boek ontgoochelt mij. Op maatschappelijk gebied is het wel interessant (tenminste als ik geregeld een aantal bladzijden zever oversla, want hoe langdradig!) maar de stijl en de opbouw inspireren me niet. Ik vroeg me dus af welke voor mij onzichtbare schatten de strenge Brouwers er wel in had gevonden.

We zijn geabonneerd op ‘Heibel’, een “Blad zonder blad voor de mond” onder redactie van Frans Depeuter en Robin Hannelore. En van het laatste nummer dat onlangs in de brievenbus viel, ben ik deze dagen ook aan het genieten. Omdat Thierry Deleu pas een recensie erover heeft gepubliceerd in Leespunt bespaar ik me de moeite meer uitleg te geven over dat bijzonder blad.
Maar wat ik wel even wilde vermelden: het bevat een artikel gewijd aan Walter Van Den Broeck. En dat verklaart de lovende bewoordingen van Brouwers: ‘ons kent ons’!