Protest en vernieling

Ik heb vandaag, tegen mijn gewoonte in, veel tijd aan de telefoon doorgebracht. Vriendinnen met problemen, maar die vooral hun afschuw wilden uiten over de rellen die overal in Europa uitbreken. 

Voor de protesten had iedereen begrip, en ik eigenlijk ook. Maar de vernielingen, nee, die gingen hun te ver. Ik gaf hun gelijk.

Even vroeg ik me af of mei 1968 opnieuw begonnen is, maar ik heb de indruk dat de vernielingen nu veel erger zijn. Protesteren is één ding, maar waarom moet dat zo vaak gepaard gaan met het vernielen van andermans eigendom?

Godgeklaagd

Ik verbeterde vandaag nog even een schooltaak van achterbuurjongen L. Zijn antwoorden waren praktisch foutloos (al kan ik altijd een fout over het hoofd hebben gezien: dat moeilijke Nederlands is immers mijn tweede taal). Maar... Ik vond twee heel flagrante grammaticale fouten in de opgave! 

Is dat niet godgeklaagd? Hoe kunnen die studenten een correcte taal leren gebruiken als hun leerkracht taalfouten maakt? 

Geslaagde presentatie van "Geniepige beroering"

Vandaag presenteerde Debby in het Antwerpse haar bundel "Geniepige beroering Dwalen in emoties". Wij trotseerden dus nog eens die akelige "313". Helaas, kwamen we een halfuur te laat aan omdat we 40 minuten in een file stonden ten gevolge van een ernstig ongeval in Ranst.

De feestelijkheden waren dus al begonnen toen we, na het zoeken van een parkeerplaats, de zaal binnenkwamen. Een oom van Debby zorgde voor de aankondiging van lezers, zangers en muzikanten. We genoten achtereenvolgens van enkele voorgelezen gedichten, muziek en liedjes, gebracht door vrienden van Debby.

Terwijl ik daarna Debby hielp haar bundel te verkopen en zij exemplaar na exemplaar signeerde, kregen we toch de tijd om ons even te onderhouden met de aanwezigen. Buiten de vele vrienden van Debby en Hendrik (onder wie Frank, die vroegere leerling die ik zo apprecieerde en met wie ik, net zoals vroeger op de speelplaats, even filosofeerde), waren er uiteraard enkele familieleden van Debby (haar moeder had lekkere gebakken bananen klaargemaakt),  Zeger, Hendrik, dochterlief en schoonzoon met de drie kindjes, én mijn Antwerpse vriendin Jeannine met wie ik eindelijk nog even kon keuvelen.

Een geslaagde presentatie van een prachtige bundel (de vader van Debby zorgde voor de cover) dus. Jammer genoeg moesten we al vrij vroeg terug naar Haspengouw rijden zodat we voor het invallen van de duisternis thuis zouden zijn.

Hieronder enkele eigen (slechte) foto's. Zeger maakte er veel betere, maar die zijn nog niet beschikbaar.

Korte kindjesdag

Het was weer een heel korte kindjesdag, maar een heel plezierige, hoewel Elena op haar beurt een beetje ziek was. Na het vieruurtje en het overhoren van Eva's lessen (Matthias ging op zijn kamer studeren),  vertelde Elena over haar vriendjes, haar bezigheden, haar leraars, en haalden Roger en ik herinneringen op aan onze jeugd en vertelden we anekdotes over die tijd. Vermits we voor ons huwelijk jaren tot dezelfde vriendenkring behoorden in Leuven, konden we vaak een anekdote vanuit twee gezichtspunten vertellen: heel leuk!

Maar het was dus heel kort: om 19 uur waren we al terug thuis.  

Excuses...

Ik wilde vandaag onder andere wassen en een beetje schoonmaken. Maar.. eerst zou ik een paar schooltaken van buurjongen L. nakijken (dat was veel interessanter). Daarna zette ik de wasmachine aan het werk, en ondertussen had ik de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing aangekregen. We lopen een beetje achter: er moeten immers nog twee monografieën verschijnen dit jaar. Dus begon ik meteen de tekst na te lezen en dat nam een paar uur in beslag. Nadat ik de was te drogen had opgehangen, vroeg Roger mijn hulp voor een beetje administratief werk en daarna was het hoog tijd om te beginnen koken.

En na ons avondmaal en de afwas, viel ik op een heel interessant "Dwarsliggers"-gesprek (tweetalig). Over politiek, onderwijs, subsidies, tewerkstelling, drugs, enzovoort. 

Het werd dus een interessante dag, maar ik heb weer niet schoongemaakt. Ik weet het, "les excuses...".

Korte "kindjesdag"

We haalden 30°C in de schaduw op deze 29 september, maar hebben daar niet echt van genoten, hoewel het weer (een heel korte deze keer) "kindjesdag" was.

Zoals telkens pikten we Eva op terwijl ze naar huis liep, dronken we thee of koffie met Elena die iets later ook thuiskwam (Matthias was op tweedaagse met zijn klas) maar we bleven binnen zitten. Het is immers duidelijk: het is inderdaad rechtstreeks zonlicht waar Roger niet meer tegen kan. Onderweg, dankzij de autozonneklep en een zonnebril, voelde hij niets, maar o wee toen hij bij aankomst zijn bril wilde afzetten. 

We bleven dus maar met gesloten gordijnen in de woonkamer zitten in plaats van op het terras te genieten van de late herfstzon. En we bleven dus niet lang; kort nadat dochterlief Eva naar de dansles had gebracht en na de aankomst van Zeger en Matthias, reden wij al terug naar Haspengouw. Waar we deze keer wel ruim voor zonsondergang aankwamen en onze honger stilden met een gisterenavond klaargemaakte linzensoep (zonder aardappelen).

Hectische avond

Het was "kindjesdag" vandaag: Eva oppikken terwijl ze van school naar huis liep, me "thuis" over Matthias ontfermen, die een beetje ziek was, een spelletje spelen met Eva na haar schooltaken, een kopje thee drinken met Elena - en naar verhalen luisteren over haar eerste "fuifje" -, Zeger begroeten, die ons kwam gezelschap houden, en uiteraard dochterlief verwelkomen na haar werk. Dochterlief serveerde Eva een restje albondigas met tomatensaus. Allemaal heel gezellig en gemoedelijk.

Maar daarna... moest dochterlief Eva naar de dansles brengen, terwijl Zeger en ik al een beetje voor het eten zorgden. Toen kwam schoonzoon thuis, die het koken overnam, terwijl dochterlief ook weer thuiskwam, maar praktisch onmiddellijk met Matthias naar de dokter vertrok.

Dochterlief en Matthias kwamen weer thuis en we gingen aan tafel voor een heerlijke maaltijd (zalm, prei en worteltjes met verse volkoren pasta - kende ik niet en bleek heel lekker). Roger en ik vertrokken vlak na het eten - heel onbeleefd, maar we wilden vóór het invallen van de duisternis thuis zijn - en schoonzoon vertrok zo goed als tegelijkertijd met ons om Eva af te halen na haar dansles.

"Wat een hectische avond was me dat voor dochterlief en schoonzoon," dacht ik onderweg, "nog drukker dan toen ik destijds avondles Frans gaf! Ik denk niet dat ik dat nog zou aankunnen!"

En... uiteraard bleken Roger en ik toch nog iets te laat te zijn vertrokken: het was al donker toen we thuiskwamen!

Lesgeven in de jaren 90 van vorige eeuw

Ik viel deze avond nog op deze video (nog eens in het Nederlands) over het lesgeven in de jaren 90. Ik heb zelf af en toe een leerling gehad die even lastig deed, maar nooit een lastige klas. Waarschijnlijk lag dat aan de scholen waar ik heb lesgegeven maar ik ben er zeker van dat ik het in klassen zoals in deze reportage geen maand had uitgehouden!  Eigenlijk zou ik eens een even eerlijke video willen zien over lesgeven in deze tijd!

Nog eens een boek kopen?

We deden vandaag onze boodschappen en hebben heel veel moeten kopen: ik heb nog vrij veel tijd besteed aan alles opbergen. Deze avond, na ons avondmaal en de afwas, wilde ik  mijn tijd vooral besteden aan het kijken naar een of andere film, maar toen stelde Roger mij een intrigerend interview voor.

In de video spreekt auteur Marion Sigaut (die ik niet kende) over haar jongste boeken, waarin ze grote historische leugens aan het licht brengt. De video is in het Frans, er zijn geen Nederlandse ondertitels, maar ik denk dat het interview vrij gemakkelijk te volgen is. 

Ze heeft het natuurlijk over literatuur, auteurs, geschiedenis, politiek en religie, maar ook over in de geschiedenisboeken verzwegen verbranding van mannelijke heksen, pedofilie en verkrachtingen in de hogere kringen,  (door een "elite" gewilde?) verlaging van het schoolniveau, kortom, allemaal akelige zaken! 

Misschien moet ik eens een van haar boeken lezen? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit. 

Nog eens niertjes

Het was een rustige zondag. Even over en weer gemaild met Eva die gemengde gevoelens heeft over het begin van het nieuwe schooljaar. Een telefoontje gekregen van straatgenote V. die me onder andere vertelde dat haar kleinzoon, buurjongen L, dit jaar naar een hogeschool zou gaan. Nog een maand uit mijn dagboek van 1985 laten overtypen en eindelijk nog eens niertjes met sherry klaargemaakt voor Roger (ik at rauwkost).

Tijdens zijn kort verblijf in het ziekenhuis kreeg Roger nog eens een lijst "aangeraden en afgeraden voedingswaren" voor zijn hart. Een interessante lijst die ik vergeleek met de allereerste lijst, die hij kreeg in 1997. Toen heb ik zelf de diëtiste er moeten op wijzen dat vette vis wel gezond is (die stond toen nog in de kolom "afgeraden"). Nu bleek die voedingslijst serieus bijgewerkt: vette vis staat bijvoorbeeld in de "goede" lijst, en suiker en snelle koolhydraten in de "slechte" lijst. Maar op het gebied van cholesterol is de lijst nog bijna even streng. In 1997 mochten er slechts 3 eieren per week, nu 7. En... niertjes staan nog steeds aan de "slechte" kant. 

Toch heb ik vandaag Roger dus niertjes geserveerd: ze wachtten al zo lang in de diepvriezer! Maar dat zal de laatste keer zijn tot zijn volgende verjaardag. En uiteraard heb ik ze in olijfolie klaargemaakt. Want dat is nog iets dat ik niet begrijp: in die fameuze lijst worden plantaardige olies aangeraden, maar maakt men geen enkel verschil tussen bijvoorbeeld olies met veel of weinig omega 3-vetzuren. 

Het is gelukt!

Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).

We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.

O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!

Sabine mailde me deze avond deze foto, gemaakt door de dienster:

Logistiek

Het is wat frisser dan vorige week, maar buiten de wekelijkse boodschappen, deze avond linzensoep klaarmaken en de afwas, heb ik nog niets in het huishouden gedaan. Het is immers nog altijd iets te warm... en ik voel me nog moe. Bovendien doen al mijn gewrichten nog geregeld fel pijn.

Maar... even over iets anders.

Toen ik buurjongen L. begon te helpen met zijn schooltaken, vernam ik dat hij op school in een afdeling "logistiek" zat. Uiteraard kende ik dat woord, maar ik wist niet goed wat er precies mee bedoeld werd. L. kon het mij ook niet heel goed uitleggen. Toen ik hem nog even later vergezelde naar school en een gesprek had met zijn leerkrachten, bleken zij mij ook niet precies te kunnen uitleggen wat "logistiek" betekent.

Sindsdien kom ik dat woord in alle mogelijke contexten tegen. Soms heb ik de indruk dat het een beetje te snel andere woorden vervangt. Ik lees over "logistiek" als het gaat over het "leegmaken van een rusthuiskamer" na een overlijden, een andere keer spreekt men van "logistiek" als men het heeft over het "koken voor een internaat of een vakantiekolonie", enzovoort. 

Nu studeert L. niet meer "logistiek" maar "webdesign". Ik vraag me soms wel af of hij nu zelf weet wat "logistiek" eigenlijk betekent?

Vakantie vieren...

Einde schooljaar voor de kindjes. Omdat hun mama moest werken, vingen wij ze deze middag op. Eva onderweg van school naar huis, Matthias, die Eva was gaan afhalen, tegelijkertijd, en Elena iets later "thuis". Daarna keurde ik de rapporten goed (die alle drie uitstekend waren, zoals ik al vermoedde - daarom had ik een presentje klaarliggen) en aten we samen op het terras.

Matthias ging naar zijn kamer, terwijl Elena, Eva en ik spelletjes speelden tot het tijd was voor het vieruurtje. Ik zorgde voor de beloofde pannenkoeken.

Daarna volgden nog boeiende gesprekken, onder andere over de tekeningen en verhaaltjes in de Tiny-boekjes. Met de pas aangekomen Zeger kwamen er ook nog nieuwe spelletjes bij, die hij meebracht.

Schoonzoon kwam thuis, schonk ons een biertje in en begon te koken. Iets later kwam dochterlief ook thuis en konden we aan tafel voor een lekkere pastaschotel om het begin van de vakantie te vieren.

Tijdens die feestelijke middag vernam ik ook droevig nieuws: het overlijden, vorige zaterdag, van Paulette, de tweede vrouw van mijn aangetrouwde oom zaliger, de vader van onder andere mijn neef Yves. De moeder van Yves en zijn vier broers was mijn tante Béatrice, de jong overleden zus van mijn vader.

Een aangenaam uurtje ondanks de hitte

Ik kreeg dit filmpje voorgesteld door YouTube. De spreekster vertelt over haar weerkerende gewrichtspijnen en raadt haar lotgenoten aan trouw hun medicijnen te slikken. Niet echt overtuigend, vond ik, want zonder medicijnen, enkel door niet eender wat te eten, bereik ik blijkbaar nog een beter resultaat dan zij.

Dit gezegd zijnde, de huidige hitte lijkt mijn gewrichten geen deugd te doen: ondanks mijn "dieet" krijg ik de jongste dagen afwisselend pijnscheuten en een branderig gevoel in mijn vingers, enkels en knieën. 

Ik was dan ook heel blij dat er deze middag, tijdens de receptie na het uitreiken van het "Gouden Lowieke", niet enkel cola en limonades maar ook water werd aangeboden. 

Deze middag kregen de leerlingen van de Heerse scholen in het BASS inderdaad de resultaten te horen van die literaire wedstrijd georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. 

Ondanks de temperatuur die steeg tot 34°C in de schaduw, was het in het gebouw dit jaar aangenaam koel (vorig jaar was het er echt broeierig, herinner ik me). Het werd dus een aangenaam uurtje, met blije kindergezichten, het voorlezen van enkele opstellen en gezellig gekeuvel met heemkundeleden en de bibliothecaresse.

Een warme namiddag onder de esdoorn

We pikten vandaag weer Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was bezweet. “Ik ga seffens zwemmen in de vijver”, kondigde ze aan. Onderweg vertelde ze over de toetsen die achter de rug zijn en over het einde van het schooljaar dat in zicht komt.

“Thuis” werden we verwelkomd door dochterlief en Elena. In de tuin, in de schaduw van de esdoorn, kregen we fris water aangeboden en mocht ik de toetsen van Eva inkijken. Elena vertelde over haar examens en ging daarna verder studeren. Dochterlief trok zich ook terug naar haar werkkamer. Matthias zat al die tijd op zijn kamer (te studeren?).

Na een plonsje in de zwemvijver kwam Eva weer bij ons zitten en speelde ik meer dan een uur spelletjes met haar. Ondertussen zat Roger te rusten (eigenlijk te puffen, vrees ik, want zelfs in de schaduw was het nog heel warm).

Zeger kwam eraan, klaagde ook over de hitte (vooral op zijn studio). Elena en Matthias kwamen erbij zitten en dochterlief begon eten klaar te maken. Ik liep toen net even naar de keuken en had medelijden met haar: zo warm!

Schoonzoon kwam thuis, de tafel onder de esdoorn werd gedekt en we aten heel lekkere hamburgers, slaatjes en gebakken aardappelen. De temperatuur was ondertussen al wat gedaald en we bleven nog lang gezellig napraten rond de tafel in de tuin.

Tegen 21 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw. De thermometer wijst nog altijd 26,5 °C aan in onze werkkamer.

Rijke vrijdag

Gisterenavond gaf Debby een groot feest ter gelegenheid van haar verjaardag. Dochterlief en schoonzoon zouden er naartoe gaan en wij zouden dan de kindjes gezelschap houden. Vermits we toch in het Leuvense moesten zijn, bezochten we eerst schoonzus L. in de namiddag.

Daarna reden we naar dochterlief waar we uitbundig werden ontvangen door de kindjes. Er was nog tijd voor een gezamenlijk aperitief en avondmaal (met uitstekende Indiase gerechten en interessante gesprekken, onder andere over AI in het onderwijs) en daarna vertrokken de feestvierders naar het Antwerpse.

De kindjes en wij hebben dan nog enkele uurtjes spelletjes gespeeld, naar muziek geluisterd, verteld, getekend, gekleurd en bijgepraat. Zwaar verkouden Elena heeft ook een heel klein beetje gestudeerd.

Nadat de kindjes waren gaan slapen, was het lectuurtijd voor Roger en mij. Roger heeft eindelijk "Flarden" van Koen De Cauter gelezen en ik heb "Recuerdos" van Ivo Hermans diagonaal herlezen. Vooral omdat ik bepaalde passages wilde noteren (over duende en kitsch).

En... eindelijk kreeg ik een - gesproken - antwoord op een bericht van mij van Matadi-vriendin Marie-Rose (ze is slechtziende geworden en heeft het moeilijk met lezen en schrijven).

Iets na middernacht kwamen dochterlief en schoonzoon thuis, enthousiast over de fuif, en reden wij terug naar Haspengouw. 

Deze avond treedt "De Reizende Reiger" op, maar wij gaan niet kijken: na gisteren zou dat te zwaar zijn  voor Roger. Trouwens, ik vraag me af of er in dat gezellig kleine zaaltje plaats zou zijn voor mijn rollator (want parkeren moet altijd vrij ver ervandaan)?

Elena vertelt over "Sunneklaas"

Weer pikten we vandaag Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Thuis at ze een appel en begon ze meteen samen met mij haar Frans te herhalen (geen danslessen meer voor volgend schooljaar). Elena en Matthias kwamen ook thuis, aten een appel of een sinaasappel en gingen op hun kamer studeren. Zeger kwam er ook aan, en een beetje later speelden hij, Eva, Matthias en dochterlief gezelschapsspelletjes terwijl Roger en ik de kranten doornamen

Tegen etenstijd was Elena ook klaar met haar studie. Aan tafel vertelde ze ons wat ze gehoord had over het "Sunneklaas"-feest op het Waddeneiland Ameland (waar ik nog nooit had van gehoord). Hoewel niet bijster vrouwvriendelijk leek het mij toch een heel vrolijke traditie!

Toen we het over de Waddeneilanden hadden, herinnerden Zeger en zijn zus zich een weekend dat we lang geleden met onze vroegere Duitse vrienden J. en G. doorbrachten op het eiland Spiekeroog. En bij mij was het weer nostalgie troef!

Van poëzie tot proza

Ik denk dat ik al had verteld dat ik de gedichten van Debby erg apprecieerde en dat ik haar had aangeraden te proberen ze te publiceren? Ze dacht toen eerst aan een uitgave in eigen beheer, maar vandaag verneem ik dat ze een uitgever heeft gevonden die er werk van wil maken. Fantastisch nieuws is dat!

Roger en ik gingen vandaag naar de bibliotheek van Heers, waar we samen met Ludo D., Michel M. en bibliothecaresse Heidi moesten "jureren" voor "het Gouden Lowieke" 2026. We waren het al snel eens over wie het beste opstel had geschreven en konden dus nog even napraten over de organisatie van de prijsuitreiking binnen enkele weken.

Daarna lieten Michel en Ludo ons elk een deel van hun verzameling bewonderen: pennen(stokken) in ontelbare plaatselijke houtsoorten en prachtige wijwatervaatjes.

Ludo vertelde me ook over een Limburgse auteur die ik nog helemaal niet kende: Toni Coppers. Misschien moet ik eens een boek van hem lenen?

Gezellige zondag

De gemeente Heers trakteerde vandaag de inwoners op een zomeraperitief, Hendrik, Debby en anderen hadden een poëtische picknick georganiseerd. Maar wij hadden beloofd aan dochterlief en schoonzoon dat we zouden komen "kindjes-zitten".

En het was weer oergezellig. Samen met de kindjes zorgen voor het eten, spelen met Eva terwijl Elena en Matthias gingen studeren, bijpraten met Zeger die ondertussen was aangekomen, terwijl Eva naar een verjaardagsfeestje ging en Matthias naar de Scouts vertrok.

Gelukkig was de hitte voorbij en konden we tot de thuiskomst van dochterlief en schoonzoon op het terras zitten. Waar Zeger me een paar van zijn tekeningen toonde, die ik heel origineel vond. Ze gaven me zelfs goesting om zelf weer te gaan tekenen.