Fijn warm nazomerweekend

Debby en Hendrik kwamen vorige vrijdagavond aan in Sint-Truiden. Hendrik leende me opnieuw een boekje over kwantumfysica (niet het boekje dat ik 1997 las, maar een Engels boekje dat ik zal proberen zo snel mogelijk te lezen).

Na een lange avond en een relatief korte nacht reden we zaterdag samen naar de ouders van Debby voor het verjaardagsfeestje van haar vader. Lekkere gerechten, veel familieleden en een heel aangename sfeer in hun tuin. De papa van Debby liet me zijn jongste schilderij bewonderen en gaf me ook een boek cadeau.

's Avonds bleef Debby bij haar ouders terwijl wij terug naar Haspengouw reden voor nog een lange praatavond.

En vandaag genoten we van het prachtige nazomerweer in de tuin, in het gezelschap van twee kippen die ons geregeld vereren met hun bezoek. De "zwerfhond" heb ik ook nog enkele keren gezien maar dit weekend is hij niet opgedoken.

Deze avond, na onze gevulde paprika's, brachten we Hendrik naar het station van Sint-Truiden. Onderweg stelde hij vast dat hij voor de aansluiting in Hasselt een uur zou moeten wachten. Even overwogen we om dan maar meteen naar Hasselt te rijden. Wat we uiteindelijk toch niet deden uit schrik dat Hendrik de trein dan zou missen (Hasselt is verder rijden dan Sint-Truiden).  Maar kom, ik heb zopas een bericht gekregen dat hij op de trein naar Antwerpen zit.

Roger en ik in "Studio Ghibli-stijl"

Hendrik stuurde me zonet een tekening in "studio Ghibi-stijl" die hij door chat GPT heeft laten maken op basis van een foto van Roger en mij aan de keukentafel. Knap en heel grappig (al vind ik chat GPT opvallend mild voor mij)!

Weer een overlijden!

Ik verneem het nu pas maar in december 2024 is Willy Meysmans, een uit het oog verloren vriend (die we ook in het zog van Dirk Lambrechts leerden kennen - wij noemden hem toen "ijzeren Willy"), overleden op 94 jaar. Ik besefte toen eerlijk gezegd niet dat hij zo'n bekend figuur was (al vond ik zijn creaties toen al mooi - en nee,  zijn "De fiere Margriet" bestond toen nog niet).

Interview met Gad Saad

Terwijl ik deze middag vrij lang telefoneerde met Jan Gerits, merkte ik dat Roger heel aandachtig naar een interview luisterde. 

Deze avond stuurde Roger me dat interview door en inderdaad, het was heel interessant.  Het was een interview met evolutiepsycholoog Gad Saad, over onder andere wokisme. Maar ook over de evolutie in het onderwijs (vooral in Amerika waar de lat opzettelijk veel lager zou worden gelegd dan vroeger), kunst, geneeskunde (en daar ook zou in Amerikaanse universiteiten de lat al veel lager liggen - ik hoop dat dit hier nog niet het geval is), politiek, wetenschap, enzovoort. 

Het was echt een boeiend betoog maar... het maakte me ook een beetje bang. Ik vroeg me bijvoorbeeld af of het onderwijs bij ons ook zo achteruit gaat dat studenten hun diploma niet meer zozeer danken aan hun kennis dan aan het feit dat ze "hun best hebben gedaan"! 😒Ik wil immers geen dokter die "zijn best heeft gedaan" maar geen diagnose kan stellen! 

We praatten daar verder over, Roger en ik en hij vroeg me of ik indertijd al een achteruitgang merkte in het onderwijs. Nee, toen nog niet, hoewel... Ik herinnerde me één anekdote die al wel in die richting ging. Bij een leraar klassieke talen had een leerling op het examen een Latijnse tekst volledig verkeerd vertaald: hij had een uit het hoofd geleerde Nederlandse vertaling van een andere Latijnse tekst gereproduceerd. Op de deliberatie wilde  de leerkracht hem toch doen slagen "omdat hij toch zo goed zijn best had gedaan om die vertalingen uit het hoofd te leren". Gelukkig (vind ik toch) vonden alle andere leerkrachten dat absoluut geen goed idee: je beloont niet iemand omdat hij voor papegaai speelt en nog minder als hij zich dan nog van tekst vergist op het examen! 

Olympische spelen: openingsceremonie

Ik heb er gisteren niet naar gekeken. 

Vandaag echter ontdekte ik talloze Franse YouTubekanalen die er hevig gechoqueerd over spraken. De eerste die ik hoorde fulmineren, was "frère Paul-Adrien", maar hij bleek verre van de enige te zijn (zelfs moslims zag ik erg gechoqueerd reageren - ik vind er niet meteen een voorbeeld van terug, zoveel kanalen hadden het immers over "de vernedering van het Christendom én alle religies" of nog over "het Beest van de Apocalyps"). 

Ik kan dus echt niet zelf oordelen: was het zo erg? De enkele beelden die ik kreeg te zien, deden me wel heel spontaan terugdenken aan een film die ik heel lang geleden in Leuven zag: Satyricon van Fellini. 

Wat me ook opviel: in het journaal (deze avond op tv) werden die gechoqueerde reacties geminimaliseerd en de enkele "FaceBookvrienden" die het over die ceremonie hadden, bleken in de wolken te zijn. 

Ik keek gisteren dus niet naar tv en dacht dat ik niets zou missen, nu vraag ik me echter af wat ik wel heb gemist! 😉

P.S. Terwijl ik dit schrijf, blijf ik vallen op verontwaardigde reacties, echt de ene na de andere (hier een voorbeeld). Ik heb blijkbaar iets serieus gemist!

Belangrijk bezoek

Ik keek er al een paar dagen naar uit: vandaag kregen we de kindjes en hun ouders op bezoek. 

Na een wandeling in en rond Borgloon waarbij ze genoten van het eindelijk mooie weer én van de (nu wel héél druk bezochte) "doorkijkkerk", kwamen ze hier aan. Bij een verfrissend drankje praatten we bij waarna Roger en dochterlief frieten gingen halen terwijl schoonzoon het heel lekkere vlees bakte dat ze hadden meegebracht en de sla en appelmoes klaarmaakte. Elena vertelde me enthousiast over Griekse mythen en sagen, Eva vond tussen onze boeken een sprookjesboek waarin ze gretig begon (voor) te lezen en Matthias speelde met veel succes Balaxie op mijn pc.

Dan gingen we aan tafel, smulden en praatten nog. Na nog een afwasje moesten ze ons verlaten (morgen is het school) met de belofte geregeld een berichtje te sturen (en binnenkort zou er een brief per post van Eva én van Elena moeten aankomen).

Ik heb genoten! En nu is het tijd voor het (tragische) vervolg van "Jean de Florette", namelijk "Manon des sources"!

De zaak Dutroux

AM vertelde me vandaag dat onze huisarts (die ook de hare is) in juli op pensioen gaat. Heel jammer, vind ik dat, want ik vermoed dat een jongere arts minder "persoonsgericht" zal zijn dan hij.

Het boek, waar ik het gisteren over had, blijft me intrigeren (ik stel me al heel lang de vraag waarom in de zaak Dutroux de piste van een pedofiel netwerk niet werd gevolgd). Ik zocht en vond een interview met de rijkswachter die het boek schreef (met de hulp van een auteur) én een gesprek met Philippe Geluck, die een voorwoord schreef voor het boek. Allemaal vrij angstaanjagend! 

En, bedacht ik terwijl ik een vriendelijk mailtje van Elena beantwoordde, ze hebben gelijk: het gaat niet enkel over wat er toen is gebeurd maar ook over de veiligheid van onze kinderen in de toekomst!

De lijkwade van Turijn

Ik schrijf soms dat we met de kinderen en kindjes vaak heel interessante discussies hebben en deze avond was dat ook het geval. Elena vertelde ons over een examenvraag over piëta's en bracht zo gaandeweg het gesprek op de lijkwade van Turijn. De eerste reactie van haar papa was (zoals ik verwachtte) dat het ging om een middeleeuwse vervalsing. Maar ik herinnerde me vaag onlangs te hebben gelezen of gehoord dat aan die "vervalsing" nu opnieuw getwijfeld wordt. Dochterlief zocht een beetje op haar mobieltje en bevestigde dat er weer twijfels bestaan. 

Deze avond vond ik het toch echt nodig nog eens op te zoeken hoe het allemaal in elkaar zit en ik kwam terecht op dit artikel in Wikipedia. Ik weet dat Wikipedia niet altijd te vertrouwen is maar dit artikel zegt ongeveer hetzelfde als wat ik onlangs dus ergens las of hoorde en is bijzonder leerzaam, intrigerend en... interessant! Ik lees aan het einde van de tekst dat de meningen van wetenschappers over de authenticiteit van die lijkwade ook verdeeld zijn! 

Vincent van Gogh

Gisteren leek het al lente, vandaag begint de lente maar het is opnieuw veel kouder! 

Deze dag werd voornamelijk besteed aan huishoudtaken maar ik kreeg toch een beetje tijd voor ontspanning.  Ik keek namelijk naar deze prachtige documentairefilm over Vincent van Gogh. Heel goed gemaakt, vind ik (met behulp van AI onder andere). 

En... Deze avond lees ik in een tijdschriftje een tekst die ik zelf heb nagelezen voor zijn publicatie.  Een flagrante vervoegingsfout (die ik had verbeterd) is blijven staan en... dat is echt ontgoochelend!

O ja, en ondertussen is mijn brief via de post onderweg naar Eva!

Céleste en Charlotte zijn in Rome

Hij heeft een tijdje geen video's gepost, Céleste Grant van "Bunker sauvage" maar ik wist dat hij en zijn Charlotte een poosje geleden met hun ezels en hun hond in Rome waren aangekomen. 

Vandaag, na nog enkele huishoudtaken, vond ik eindelijk de (lange) video over het einde van hun pelgrimstocht. Ik genoot er volop van. Buiten het relaas over hun aankomst in Rome is het een prachtig virtueel bezoek aan Rome en aan het Vaticaan, met uiteraard veel kunst (ook, zoals steeds, mooie muziek) maar ook veel spiritualiteit. En een prachtige verrassing aan het einde.

Bezoekje aan Maj en Charlie

Deze ochtend werden we gewekt door een heel hevig onweer met felle regen- en hagelbuien. Deze keer hoorden we wel geen hagelkanonnen! Later bleken in de buurt veel kelders te zijn ondergelopen maar wij bleven gelukkig weer gespaard. 

Na de middag reden we even naar het rusthuis van Heers voor een bezoekje aan Maj. We kregen de kans met haar nog een andere kamer in het rusthuis te bezoeken (kamer die me herinnerde aan die van Paul B. zaliger destijds). Net als toen stond die eenpersoonskamer me fel aan. We liepen dan, met Maj en haar echtgenoot Charlie, naar de gezellige cafetaria. Bij een kopje koffie of thee praatten we, onder andere over de plannen van Maj en Charlie, die binnenkort wat ik een "kunstboek" zou noemen, presenteren:  een bundel gedichten van Maj met foto's van Charlie. We hadden het ook over hun leven in het rusthuis en echt, ik heb weer de indruk dat geen enkel verwijt uit de documentaire, die ik gisteren bekeek, op dit rusthuis van toepassing is.  Ik heb het al gezegd: als ik naar een rusthuis zou moeten (en ik kon kiezen), ik zou opteren voor dat van Heers. 

Ha nee, toch niet, want het heeft wel één heel groot nadeel voor ons: praktisch niet te bereiken zonder auto. Stel: Roger en ik zouden daar wonen en Hendrik of Zeger zouden ons een bezoekje willen brengen. Dat is voor hen, vanuit het Antwerpse of het Leuvense, praktisch onmogelijk met het openbaar vervoer.

Na een uurtje bijpraten kregen we het gezelschap van een heel lieve dame die bleek de schoondochter van Maj en Charlie te zijn.  Roger en ik zijn  toen niet lang meer gebleven. Ik wilde immers nog een boodschap doen in Sint-Truiden (waar de straten blank hadden gestaan na de felle regens). Helaas, we vonden geen parkeerplaats dicht genoeg bij de winkel waar ik wilde zijn (kermis in Sint-Truiden hé!) en, vermits ver lopen niet meer echt aan ons besteed is, keerden we maar onverrichterzake naar huis.

"Vrij rustige dag" voor mij

Toen we gisteren bij dochterlief en schoonzoon aankwamen, werden we uitbundig ontvangen door de kindjes. Elena overhandigde ons ook plechtig twee mooie tekeningen die ze voor ons had gemaakt. Tijdens de barbecue had ik die opzij gelegd zodat ze niet vuil zouden worden. En... we vergaten ze mee naar hier te nemen! Dat ontdekte ik deze ochtend toen ik de kunstwerkjes een plekje wilde bezorgen!

Na onze "brunch" vond ik vandaag op mijn pc een berichtje van Elena: "Oma, je bent de tekeningen vergeten!" Inderdaad dus! 😒

Verder was het een vrij rustige dag voor mij. Omdat alles voor mij veel trager gaat dan vroeger ben ik wel de rest van de dag bezig geweest met de allernoodzakelijkste huishoudtaakjes - ik heb aanvaard dat mijn ledematen niet  meer aankunnen wat ze vroeger konden - en uiteraard koken (voor twee dagen, want morgen zal ik daar geen tijd voor vinden - meer uitleg volgt later). 

Roger ging deze avond naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers en ondertussen heb ik nog verder mijn vroegere dagboeken overgetikt. 

Ik staak dat werk geregeld, me afvragend of het allemaal wel zin heeft. Maar deze avond, terwijl ik verder de foto's van Nany sorteerde, dacht ik geregeld: "Als mijn moeder vlotter had geschreven, ik ben zeker dat ze bij elke foto meer had genoteerd dan de datum, de plaats en het evenement". Want blijkbaar hechtte ze meer belang aan al die herinneringen dan mijn vader die bijvoorbeeld de foto's van Congo kriskras in een (heel mooie) zelfgemaakte album kleefde. 

En... wat zou ik graag gehad hebben dat mijn moeder (Nany dus) meer informatie had geschreven bij elke foto - of, uiteraard,  dat ze een dagboek had bijgehouden! 

Dus besloot ik dat het wel zin heeft verder te werken aan het overtikken van die dagboeken! 

Huishouden, herinneringen en weer een overlijden

Vandaag was het 10°C koeler dan gisteren: weer zo'n plotselinge schommeling!

Ik heb ons salon onder handen genomen (dat was echt nodig! 😅) maar deze keer heb ik niet gesakkerd op de "rommel" of de vele snuisterijen, hoewel ik er nu twee keer langer over doe dan vroeger. 

Nee, terwijl ik elk object (zorgvuldig!) afstofte, kwamen er weer herinneringen in me op. 

Het begon met het laatste bezoek van mijn "kozijn" Yves. Yves vertelde me toen onder andere over de laatste maanden van zijn vrij jong overleden moeder, mijn tante Béatrice. Hij zei dat ze klaagde over hun woning (bedacht door haar echtgenoot): te strak, te modern, te leeg, te ongezellig, te onpersoonlijk (volgens mijn tante). En ik herinnerde me (en zei hem) dat ze ook tegen mij eens had geklaagd. 

Ik ging immers geregeld mijn zieke tante helpen zorgen voor haar kinderen tijdens de vakanties. Het oudste kind (Yves) was 5 jaar jonger dan ik en dus nog een puber, terwijl ik al een jonge volwassen was tegen wie "tante Bibi", zoals ik haar noemde, al eens haar hart uitstortte. 

Ze woonde niet graag in die "bunker" die haar man had ontworpen en verlangde naar een huis dat meer leek op het huis van haar ouders (mijn grootouders van vaders kant): knus, gezellig, met veel hoekjes en kantjes, veel (vaak oude) boeken op oude houten rekken, een overvloed aan snuisterijen en schilderijen (dikwijls van de hand van mijn grootmoeder), zachte sofa's, dikke vloerkleden, fluwelen gordijnen en krakende houten trappen. 'Ik denk dat dit huis mij ziek heeft gemaakt', zei ze me zelfs.

Toen begreep ik haar maar half. Ik vond het huis van de ouders van Yves net wel iets hebben: in die betonnen woning leek alles ruim, licht, open, én zo gemakkelijk te onderhouden! Maar later (toen was "tante Bibi" al overleden) en deze middag, na ongeveer twee uur schoonmaken, begreep ik het wel! 

Ik vroeg me wel nog af of die grootmoeder van mij dat grote herenhuis in Ukkel zelf onderhield, maar besloot dat ze waarschijnlijk hulp kreeg in het huishouden. 

O ja, gisteren heel laat kreeg ik een mail van zuster A. (vriendin van schoonzus L.). Haar zus (die in hetzelfde rusthuis als L. verbleef) is overleden!   

P.S. 14 juli 

Die krakende houten trap was de trap naar een, in mijn kinderogen, heel mysterieuze zolderkamer, palend aan een zolder waar ik eigenaardig genoeg geen enkele herinnering aan heb. De hoofdtrap was van steen in dat huis van mijn grootouders.

Zonnige zondag

Het was ook een heel rustige zondag. Korte wandeling in Mechelen-Bovelingen, waar ik graag in de "Rode dreef" het uitgehouwen beeld van de "zwarte graaf" wilde bewonderen. 

En daarna rust in de tuin waar Roger het gras had afgereden.

Tussendoor kreeg ik geregeld mailtjes van Eva en Matthias (en deze laatste vond soms dat ik niet snel genoeg antwoordde 😀).

Het kompas met Rik Torfs

Heel rustige zondag vandaag en dat deed deugd. Ik keek onder andere naar en genoot van "Het kompas met Rik Torfs" (aangeboden door "Tegenwind"). Over politiek, wetenschap, religie, spiritualiteit, filosofie, sociologie, geschiedenis, kunst en zoveel meer. Echt boeiend!

Heropening van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen

In elke nieuwsuitzending ging het vandaag over die heropening na 11 jaar verbouwen. En ik werd weer nostalgisch. Niet dat ik vandaag erbij had willen zijn (veel te druk, vermoed ik) maar... 

We woonden vroeger vlak bij dat museum. Voor Antwerpenaren was de toegang gratis en dus liepen we er geregeld binnen, de kinderen en ik. We liepen door een paar zalen, bekeken en bespraken sommige schilderijen en daarna speelden de kinderen nog even in het parkje (of moet ik "grote tuin" zeggen?) dat zich rond het museum uitstrekt. Ondertussen zat ik na te genieten op een bank of (soms) te praten met vriendin Jeannine die ook in de buurt woonde en ook vaak het museum binnenliep.

Le petit Nicolas

Ik vernam vandaag het overlijden op 89 jaar van Sempé, de illustrator van "Le petit Nicolas". Ik heb die "kinderboeken", geschreven door Goscinny, altijd prachtig gevonden en gaf ze destijds zelfs te lezen aan mijn "grote" leerlingen (15-20 jaar) die er ook enorm van genoten. Enkele jaren geleden vond ik de tekenfilmpjes "Le petit Nicolas" op YouTube en keek er nog geregeld met veel plezier naar (jawel, op mijn leeftijd!).

Ik weet niet of de boekjes in het Nederlands zijn vertaald, een Nederlandstalige versie van de filmpjes heb ik ook nog niet gevonden. Als ik die ooit vind, laat ik de kindjes ernaar kijken!

Trompe- l'oeil

Ik ben al lang gefascineerd door trompe-l'oeils (optische illusie) en deze avond viel ik nog op dit tijdens mijn "ontspanningsuurtje" voor het slapengaan.

Gebakjes bekoren me niet zo maar dit soort van "bakken" vind ik echte kunst! 

Familielegendes

Ik ben al een poosje geleden beginnen over en weer te mailen met mijn nicht Chantal. Ze stelt zich, evenals ik (vroeger vooral, minder sinds ik hier woon), heel veel vragen over onze voorouders Renwa. De stamboom die we hebben gaat niet verder terug dan tot de vader van onze overgrootvader, die trouwens Renwaer heette. Onze grootmoeder, van Chantal en mij, beweerde altijd dat ze uit Frankrijk afkomstig waren maar daar hebben noch Chantal noch ik ooit enig bewijs voor gevonden, tenzij Renwaer een vernederlandsing zou zijn van "Renoir", wat Chantal meteen deed fantaseren (je moet weten dat onze grootmoeder heel mooi schilderde). 

Maar Chantal dacht ook dat onze overgrootvader rentmeester was in Alden Biesen! Daarin herken ik wel de grootheidswaanzin van onze "Nany" (en deze keer bedoel ik niet mijn eigen moeder maar de moeder van mijn vader en van Chantal haar vader), onze grootmoeder van vaderskant dus! Die overgrootvader was immers pachter op Alden Biesen!😉

Dat heb ik Chantal deze avond in een mail duidelijk gemaakt (ik haalde er de verhalen bij die de nichten uit Ulbeek en verre neven Louis uit Neerrepen en Nestor uit Heers me vertelden): ik hoop dat mijn nicht niet te ontgoocheld zal zijn!😉

Cadeautjes

Nany kreeg geen cadeau: ze vernam dat ze nog eens 10 dagen op haar kamer moet blijven (en was helemaal niet tevreden).

Hier ging het er anders aan toe. Sinterklaas kwam langs deze nacht en vandaag, tegen 14 uur, kregen we even bezoek van de kindjes en hun ouders. Roger maakte enkele foto's:

Maar...  de kindjes en hun ouders hadden ook cadeautjes voor ons bij: zelfgemaakte bladwijzers en kunstwerkjes en een prachtig kussen ontworpen en genaaid door dochterlief:

Wij, de volwassenen, dronken snel een kopje koffie of thee en de kindjes (eenmaal is geenmaal) een cola of Fanta. 

Daarna reden onze bezoekers terug naar huis. Een blitzbezoek wegens Corona dus, jammer genoeg (vonden de kindjes ook)!