Naar Heers

We moesten vandaag in het Administratief Centrum van de hoofdgemeente (Heers dus) zijn. Omdat het zo mooi weer was (weliswaar na een beetje regen ‘s ochtends) liepen we er te voet naartoe, weer via die rustige Vijverstraat. Uiteraard maakten we een ommetje langs dat bospaadje dat we onlangs ontdekt hebben.

 

We zijn alles bij elkaar (omweg via die vijver en afhandeling van onze zaken in het administratief centrum meegerekend) iets meer dan een uur onderweg geweest. Zeggen dat als Roger had mogen rijden we zeker de auto van stal hadden gehaald. Dan had ik onderweg de specht niet horen lachen, niet gemerkt dat er overal narcissen bloeien, had ik het vogelconcert én het kwaken van de eenden rond en in die vijver gemist (deze keer geen reigers gezien), en had ik het speenkruid in dat bosje niet ontdekt. En, omdat ik daarna erop zou gestaan hebben dat Roger wat beweging zou krijgen, zouden we naar het een of ander dorp zijn gegaan (wat vaak veel meer dan een half uur heen en terug rijden betekent) om daar nog minstens een half uur te wandelen. Wat is het leven toch zalig rustig zonder auto! Nu, ik weet wel dat Roger anders denkt en dat hij de auto mist!

Hij wil immers liefst meer zien op één dag! Ikzelf  echter hou echt van zo’n traag levensritme!

Over de media en sensatiezucht

Ik begrijp wel dat het busongeluk van deze ochtend, waar radio en televisie constant over bezig bleven, iedereen zijn aandacht weerhield. Maar bedenk toch dat radio, kranten en televisie telkens nieuwe items nodig hebben, en zo'n ongeluk is voor hen welgekomen: emotie en sensatie kluisteren de mensen immers aan die media, die de aandacht nodig hebben om te kunnen overleven.

Natuurlijk was het erg, dat ongeluk, maar terwijl daar 5 doden vielen, vielen er tegelijk ontzettend veel meer doden overal ter wereld in auto-ongevallen, in oorlogen, ten gevolge van ziektes, enzovoort.

Daar wordt natuurlijk niet over gesproken: het zou niet te doen zijn... En het zijn er te veel: daarvan worden de mensen niet emotioneel. Ik weet niet meer wie schreef: 'één dode is een tragedie, duizenden doden is statistiek'. En zo is het.

Natuurlijk leef ik mee met de mensen die nu getroffen zijn, maar ik weiger mee te doen aan heel dat sensatiegedoe.

Hoewel ik vermoed dat we allemaal uiteindelijk maar uit één geest voortkomen, heeft de natuur ervoor gezorgd dat we in onze incarnatie als mens van elkaar gescheiden zijn. En blijkbaar is dat nodig: niemand kan de zorgen van alle andere mensen op zijn schouders dragen (zoals ikzelf  het Nieuwe Testament begrijp - en dat is niet volgens de "Kerk" - is Jezus daar wel in geslaagd). Soms moet je volgens mij zelfs afstand nemen van geliefden om zelf niet ten onder te gaan.

Dus, ja, in mijn hart leef ik mee met de overledenen en de gekwetsten van vandaag, maar ook met alle andere zieken, wezen, weduwen en weduwnaars, met eenzamen, behoeftigen, stervenden, enzovoort.

Maar hier op aarde kan ik echt niet al hun lasten op mijn schouders heffen!

Rustige zondag met onder andere een wandeling naar Kuttekoven

Het was vandaag schitterend weer en Roger wilde graag de bus naar Borgloon nemen. Daar aangekomen stelde hij voor nog eens naar Kuttekoven te wandelen.  Dat vond ik oké: ik hou van dat dorpje en van het mooie kerkje. Onderweg merkte ik dat veel bomen schuchtere blaadjes krijgen en dat er weer een lentegeur in de lucht hangt. Hopelijk is die lange winter nu voor goed voorbij!

Uiteraard wilde Roger eerst nagaan hoever het stond met de renovatie van de vroegere pastorie.

 Foto’s Roger

Daarna wandelden we door het dorp, richting kerkje en van daar klommen we terug naar Borgloon (een hele lange klim trouwens).

 Foto’s Roger

Een klein uurtje na ons vertrek uit Borgloon kwamen we er weer aan en we namen de volgende bus naar huis.

Thuis heb ik onder andere nog een blog bezocht waarnaar een Matadi-vriend me onlangs een link opstuurde. Vooral van dit deel krijg ik heel nostalgische gevoelens! Ondertussen werkte Roger de website van de KVLS bij.

Na het avondeten en wat lectuur (onder andere in dat laatste boek van Thierry Deleu – dat steeds interessanter, maar daarom niet gemakkelijker, wordt) keek ik nog naar een aflevering van Star Trek: Ethics. Boeiend!

Proficiat, lieve schoonzoon!

Terwijl wij vandaag als pubers genoten van de eerste zon, van de wind in onze haren, van poëzie en natuurschoon, en tegelijk vergaten dat we allemaal al oude mensen zijn, werd onze schoonzoon 40 jaar! Ik belde hem op nog voor we de belbus naar Mettekoven namen en zei hem dat, nu hij bij de volwassenen hoort, hij zich ook volwassen moet gedragen!

‘Ik liet net Elena paardje rijden op mijn rug’, antwoordde hij. Perfect dus!

En Elena vertelde me daarna enthousiast dat ze op de rug van haar papa paardje aan het rijden was geweest, dat het feest was voor haar papa en dat ze met haar mama voor een kaartje en een cadeautje had gezorgd. Schattig, niet?

Bloesemwandeling zonder bloesems

Geen bloesems dit jaar op de bloesemwandeling van de KVLS! Maar des te meer gezelligheid. Het weer was stukken beter dan gisteren, we waren met een kleine groep van 12 mensen en het parcours dat Boudewijn deze ochtend had uitgestippeld was heel aangenaam.

Roger en ik hadden de belbus genomen en kwamen iets te vroeg in Mettekoven aan. Dat gaf ons de kans er wat onder ons tweetjes rond te lopen, ik kon op mijn gemak wat eten (zoals altijd had ik wat brood bij) en we merkten dat het goede seizoen eindelijk in aantocht lijkt: vrij veel toeristen (onder andere met Vespa’s).

 

 Foto’s Roger

Na korte tijd kwam Boudewijn aangelopen en weldra voegden zich de andere leden van de KVLS (en een paar andere mensen) bij ons.

Om 14 uur trokken we de velden in. Onderweg had Boudewijn (vaak heel mooie) gedichten opgehangen die werden voorgelezen.

 Boudewijn Knevels, Daniël Depireux, Stan Mardaga en echtgenote

 Willy Nelissen

Stan Mardaga

 Guido Massonnet

 Luis Ruiz (foto’s Roger)

Na praktisch twee uur wandelen, dronken we samen nog iets op het binnenterras van het enige café in dat dorp (waar ze weer eens de “kopertjes” van Roger weigerden).

 Bert Baree, Roger en Willy Nelissen (eigen foto)

 Luis Ruiz en echtgenote Erika

 Boudewijn en Daniël

 met Luis en Erika (foto’s Roger)

Na nog twee uurtjes gezelligheid bracht een beltaxi Roger en mij op vijf minuten terug naar huis. Een geslaagde dag, en voldoende beweging voor Roger dus!

Na ons avondeten, heb ik nog een uurtje vertaald: ik sta nu zelfs voor op mijn werkschema!

Herinneringen

Gelezen bij Guy Missotten. Waar is de tijd?

Elena en Jappy de beer

De laatste keer dat Elena hier was, ontmoette ze mijn eigen knuffelbeer, Jappy, voor de eerste keer.

Jappy heb ik gekregen nadat we uit Congo terugkwamen in 1960, van Nononc. En ik heb die knuffel altijd heel fel gekoesterd. Telkens als Roger in het ziekenhuis was, lag Jappy bijvoorbeeld dicht bij mij in bed.

Maar overdag zat hij gewoonlijk in de “bibliotheek”… tot die werken daar werden aangevangen. Ik wilde niet dat Jappy beschadigd zou worden en haalde hem dus naar de salon, waar hij nu zit te rusten in een fauteuil.

Daar ontmoette Elena hem dus voor de eerste keer. Ze stond verwonderd, ik stelde hem aan haar voor en Elena zei spontaan: ‘Dag Jappy!’   

Maar Jappy antwoordde niet! Eigenaardig, want mij vertelt hij heel veel, onder andere over mijn Nononc!

De moeder van Elena vond de naam van mijn knuffel maar niets, en dat kan ik begrijpen. Maar ik gaf mijn liefste knuffel die naam toen ik amper 11 jaar was! En ondertussen is de mode voor namen natuurlijk heel fel veranderd.

Voor mij blijft “Jappy” dus toch dé naam voor de liefste troetelbeer, en Elena bleek het daarmee eens te zijn, want, ondanks het feit dat Jappy haar begroeting niet hardop had beantwoord, bleef ze met en over hem praten de laatste keer dat ze hier was.