Vakantie vieren...

Einde schooljaar voor de kindjes. Omdat hun mama moest werken, vingen wij ze deze middag op. Eva onderweg van school naar huis, Matthias, die Eva was gaan afhalen, tegelijkertijd, en Elena iets later "thuis". Daarna keurde ik de rapporten goed (die alle drie uitstekend waren, zoals ik al vermoedde - daarom had ik een presentje klaarliggen) en aten we samen op het terras.

Matthias ging naar zijn kamer, terwijl Elena, Eva en ik spelletjes speelden tot het tijd was voor het vieruurtje. Ik zorgde voor de beloofde pannenkoeken.

Daarna volgden nog boeiende gesprekken, onder andere over de tekeningen en verhaaltjes in de Tiny-boekjes. Met de pas aangekomen Zeger kwamen er ook nog nieuwe spelletjes bij, die hij meebracht.

Schoonzoon kwam thuis, schonk ons een biertje in en begon te koken. Iets later kwam dochterlief ook thuis en konden we aan tafel voor een lekkere pastaschotel om het begin van de vakantie te vieren.

Tijdens die feestelijke middag vernam ik ook droevig nieuws: het overlijden, vorige zaterdag, van Paulette, de tweede vrouw van mijn aangetrouwde oom zaliger, de vader van onder andere mijn neef Yves. De moeder van Yves en zijn vier broers was mijn tante Béatrice, de jong overleden zus van mijn vader.

Een klein gemist geluk

Gisterennacht daalde de buitentemperatuur voor de eerste keer sinds lang onder de kamertemperatuur vóór we gingen slapen. Voor we naar bed gingen, opende ik dus het raam. Net toen ik voelde dat ik weggleed in een zalige, frisse slaap, sloeg een felle windstoot ons raam even dicht en weer open. Roger besliste om het raam weer te sluiten.

En terwijl ik even later luisterde naar het getokkel van de regen en een paar donderslagen, voelde ik me toch weer een beetje teleurgesteld: ik heb als kind leren houden van onweer.

Maar waarschijnlijk had Roger gelijk en nam hij een veilige beslissing. En vandaag was het inderdaad iets frisser (maar nog niet fris genoeg om te koken: we aten nog eens gazpacho, gevolgd door een salade van linzen, tomaten, uien en tonijn uit blik).   

De hitte van vroeger en nu

Buiten, in de schaduw, haalden we vandaag even de 39°C en binnen, in de keuken, 30°C. Nauwelijks verdraaglijk. Ik ben eerlijk gezegd blij dat het vanaf overmorgen weer zal afkoelen.

Ik weet dat we eigenlijk niet mogen klagen, dat het bij onze drie kinderen binnen nog heter is. Ik weet ook nog goed dat we in 1976, in ons eerste flatje in Antwerpen, weken aan één stuk meer dan 30°C haalden. Ik herinner me hoe warm die lente en zomer waren in de ziekenhuiskamer van mijn vader, die in september van datzelfde jaar, net toen het weer wat frisser was geworden, overleed.

Ik herinner me ook heel goed de warme maand juli van 1994, die we hier doorbrachten (we woonden toen nog in Antwerpen en dit huis was ons “buitenverblijf”, dat Roger aan het opknappen was). Ik werkte die hele maand aan een vertaling, met binnentemperaturen van rond de 30°C en buiten zelfs enkele uitschieters tot 38°C. Ik weet nog hoe het zweet vaak van ons afdroop, hoe moe we soms waren, maar we kregen het huishoudelijke en andere werk toch nog gedaan.

Nu doen we bijna niets meer (behalve dat ik ’s avonds nog een paar kopjes, borden en glazen afwas en Roger de flesjes water in de koelkast aanvult). Koken doe ik niet en al het andere werk blijft liggen - werk dat we volgende week zullen moeten inhalen.

Het is overduidelijk: we verdragen de hitte veel minder goed dan vroeger. We zijn oud geworden!

Medjugorje

De verschijningen in Medjugorje intrigeren me al heel lang (ik heb ooit - gratis - een boek van "soeur Emmanuel" in het Nederlands vertaald). 

Deze avond laat viel ik op een heel interessante enquête over dat fenomeen. Vooral het medische experiment op de "zieners" trok mijn aandacht (ook al omdat het gesuperviseerd werd door een arts die ik al een hele tijd volg online: dokter Joyeux). De "zieners" zouden letterlijk "in trance" zijn tijdens die "verschijningen". 

Echt, een heel interessante enquête!

De gazpacho wacht wel

Ik heb deze avond de volgorde van de gerechten omgewisseld, en na de vis met sla en tomaten hadden we geen honger meer voor de gazpacho. Wat geen probleem is, want die blijft desnoods nog enkele weken goed.

En weer hoefde ik zelfs niet te koken. Wat ik met deze hitte (we haalden bijna 35°C vandaag) zeer apprecieer! Het was dan ook een luie dag, met veel lectuur en nu kijken naar een nieuwe reeks video's van Céleste, Charlotte en hun baby, die een nieuwe trektocht zijn begonnen.

Roger slaapt vrij veel, maar zolang hij voldoende drinkt, lijkt me dat oké.

Huishoudelijke probleempjes

Na nog een siësta voor Roger deze middag (ik heb de indruk dat die hitte hem uitput) deden we onze wekelijkse boodschappen. Daarvoor stel ik altijd eerst een weekmenu op, rekening houdend met wat ik nog in de koelkast of de diepvriezer heb - en daar was niets meer bij dat ik met deze hitte graag klaarmaak.

Voor deze avond stond dus op het menu: gazpacho gevolgd door gerookte forel met rucola en kerstomaten. Helaas, na zijn halve liter gazpacho had Roger helemaal geen honger meer. Ikzelf kreeg drie uur later wel nog een beetje honger en ik at dus maar wat brood met kaas en enkele tomaatjes. 

Op zich is dat allemaal geen probleem... maar mijn zorgvuldig opgestelde weekmenu schuift daardoor wel één dag op (en misschien nog meer, want morgen wordt het nog warmer en heb ik ook gazpacho voorzien als "voorgerecht"). En natuurlijk moet ik er ook voor zorgen dat we niets hoeven weg te gooien en dat de etenswaren niet over hun houdbaarheidsdatum geraken. 

Dat betekent dus morgen opnieuw plannen! Wanneer heeft een huisvrouw eigenlijk verlof?  

Een aangenaam uurtje ondanks de hitte

Ik kreeg dit filmpje voorgesteld door YouTube. De spreekster vertelt over haar weerkerende gewrichtspijnen en raadt haar lotgenoten aan trouw hun medicijnen te slikken. Niet echt overtuigend, vond ik, want zonder medicijnen, enkel door niet eender wat te eten, bereik ik blijkbaar nog een beter resultaat dan zij.

Dit gezegd zijnde, de huidige hitte lijkt mijn gewrichten geen deugd te doen: ondanks mijn "dieet" krijg ik de jongste dagen afwisselend pijnscheuten en een branderig gevoel in mijn vingers, enkels en knieën. 

Ik was dan ook heel blij dat er deze middag, tijdens de receptie na het uitreiken van het "Gouden Lowieke", niet enkel cola en limonades maar ook water werd aangeboden. 

Deze middag kregen de leerlingen van de Heerse scholen in het BASS inderdaad de resultaten te horen van die literaire wedstrijd georganiseerd door Heemkunde Groot Heers. 

Ondanks de temperatuur die steeg tot 34°C in de schaduw, was het in het gebouw dit jaar aangenaam koel (vorig jaar was het er echt broeierig, herinner ik me). Het werd dus een aangenaam uurtje, met blije kindergezichten, het voorlezen van enkele opstellen en gezellig gekeuvel met heemkundeleden en de bibliothecaresse.

Vaak komt de oplossing vanzelf

Het is nog steeds heel warm en we doen echt niet veel, behalve lezen.

Maar... deze avond werd er aangebeld: onze nieuwe buur. Het huis, dat grenst aan onze tuin in de zijstraat, stond al een poosje te koop (en is nu dus blijkbaar verkocht).

Een heel vriendelijke jonge man vertelde ons dat hij enkele isolatiewerken wil laten uitvoeren waarvoor het plaatsen van een stelling in onze tuin noodzakelijk is. Hij vroeg of we daar bezwaar tegen hadden. Uiteraard hadden we daar niets op tegen!

We praatten nog wat. Hij vertelde over zijn vrouw, over hun plannen met het huis, en terloops kwamen we ook op zijn beroep: hij is dakwerker!

Toevallig zijn wij al een hele tijd op zoek naar een dakwerker. Niet voor een nieuw dak, maar omdat Roger niet meer in staat is om zelf regelmatig onze dakgoot proper te maken. En onze vroegere dakdekker is immers met pensioen.

Onze nieuwe buur beloofde dat hij voor die dakgoot zal zorgen! 

Eigenlijk wist ik het diep in mezelf, dat de oplossing ooit vanzelf zou komen!

Ik heb nog een beetje gelezen

Roger - die doodmoe was deze avond (door de hitte?) - is vrijwel onmiddellijk gaan slapen toen we thuiskwamen. Ik heb verder gelezen in dat dagboek. Ik heb heel dikwijls de neiging daar delen uit te kopiëren en misschien te bespreken, maar naarmate ik verder lees, besef ik dat het hele dagboek een studie waard is (en waarschijnlijk is die studie al gebeurd?).

Kijk, hieronder een voorbeeld: een uittreksel waarin Virginie Loveling vertelt hoe Duitse soldaten worden voor de gek gehouden door hun overheid:

"Bezoek van een bewoner uit Limburg. Altijd dezelfde verhalen van soldaten — voorbijrukken, soldatenlogees, soldateneuveldaden, van goed soldatengedrag ook daarbij. Maar het volgend nieuwe: De schrik van den IJzer is de nachtmerrie der troepen. Zoodra er spraak is daarheen te moeten, sidderen de moedigsten. Openbare vrees bij de overheden wordt wel — uit ontzag voor de tucht — niet uitgesproken, maar straalt uit alles door. En nu is er een bewimpeld middel uitgedacht om ze er als eene blij huppelende kudde naartoe te krijgen: ‘"Mannen, frisch auf!"’ klinkt het langs de rangen, ‘"wij trekken naar Duitschland."’ De trein neemt inderdaad de richting naar Luik. Omstappen daar en de voor 't meerendeel onwetenden in de aardrijkskunde zijn onbekend met het feit, dat ze westwaarts België doorkruisen zullen." 

Een warme namiddag onder de esdoorn

We pikten vandaag weer Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was bezweet. “Ik ga seffens zwemmen in de vijver”, kondigde ze aan. Onderweg vertelde ze over de toetsen die achter de rug zijn en over het einde van het schooljaar dat in zicht komt.

“Thuis” werden we verwelkomd door dochterlief en Elena. In de tuin, in de schaduw van de esdoorn, kregen we fris water aangeboden en mocht ik de toetsen van Eva inkijken. Elena vertelde over haar examens en ging daarna verder studeren. Dochterlief trok zich ook terug naar haar werkkamer. Matthias zat al die tijd op zijn kamer (te studeren?).

Na een plonsje in de zwemvijver kwam Eva weer bij ons zitten en speelde ik meer dan een uur spelletjes met haar. Ondertussen zat Roger te rusten (eigenlijk te puffen, vrees ik, want zelfs in de schaduw was het nog heel warm).

Zeger kwam eraan, klaagde ook over de hitte (vooral op zijn studio). Elena en Matthias kwamen erbij zitten en dochterlief begon eten klaar te maken. Ik liep toen net even naar de keuken en had medelijden met haar: zo warm!

Schoonzoon kwam thuis, de tafel onder de esdoorn werd gedekt en we aten heel lekkere hamburgers, slaatjes en gebakken aardappelen. De temperatuur was ondertussen al wat gedaald en we bleven nog lang gezellig napraten rond de tafel in de tuin.

Tegen 21 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw. De thermometer wijst nog altijd 26,5 °C aan in onze werkkamer.

Een hete zondag

Vorige nacht ging ik slapen zonder die oordopjes. Er was immers een hevig onweer bezig en ik wilde de donderslagen horen terwijl ik in slaap viel. Een hevig onweer ’s avonds of ’s nachts herinnert me altijd aan mijn kinderjaren in Matadi. In het begin was ik heel bang van dat natuurfenomeen, maar zodra ik wist dat er een bliksemafleider in de buurt was en dat na het onweer alles opgefrist zou zijn, gaven de bliksemflitsen en donderslagen me een rustig gevoel.

Ondanks het onweer van vannacht haalden we vandaag nog 31°C en 28°C in de keuken, die op het zuidwesten gericht is. Voor zover ik me herinner, was dat de hoogste temperatuur die we hier in huis ooit hebben gehad (in ons eerste flatje in Antwerpen haalden we soms gemakkelijk meer dan 30°C). Ik weet niet of ik zulke binnentemperaturen vandaag nog zou aankunnen (en ik denk dat ze voor Roger ronduit gevaarlijk zouden zijn).

Ja, ik weet het: er zijn nog altijd mensen die in flats of studio’s wonen die moeilijk af te koelen zijn, en ik heb echt met hen te doen! Ik herinner me trouwens ook nog heel goed de soms ondraaglijke zomertemperaturen in het appartement van mijn moeder Nany zaliger.

We brachten deze hete zondag vooral door met lezen (ik nog steeds dat dagboek, dat voor mij echt een ontdekking betekent).

En vandaag heb ik zelfs niet gekookt, omdat ik vreesde dat het daardoor nog warmer zou worden: we aten deze avond blikjes sardienen of makreel, koude prinsessenboontjes met mayonaise en serranoham.

Het dagboek krijgt er bladzijden bij

Ik had gisteren hier gelezen dat je gratis de elektronische versie van dat dagboek kunt downloaden en daar heb ik vandaag dankbaar gebruik van gemaakt.

Het zit zo: ik las vandaag in het papieren boek deze passage: "De kranten hebben alles verbloemd. Ons volk is moeten wijken voor de overmacht. Telkens en telkens kwamen ze verhalen van zege: de Duitschers waren gevlucht, hadden zich overgegeven daar of ginder na ernstige verliezen te hebben ondergaan. Aldus was het ook tijdens den oorlog van Transvaal: de boeren wonnen steeds overal volgens de dagbladtijdingen, die wisten dat de openbare meening met hen was. Nu eerst wordt geweten dat de vijand den 7 Augustus in Luik was en dat het fort van Loncin den 16 viel. ‘"De forten houden stand,"’ verzekerde mij gisteren nog een oudofficier." en liet die aan Roger lezen (ik zei hem: "blijkbaar kon je toen de media al niet altijd vertrouwen"). Roger las die passage, maar bleef daarna verder lezen in dat boek. 

En toen herinnerde ik me dus dat je die elektronische versie mocht downloaden. En vermits ik tegenwoordig liever op scherm lees...

En... ik kan nu zelfs dagboekbladzijden lezen die uit het papieren boek zijn weggelaten.

Niet veel gedaan?

Het is heet, de werklui aan de overkant hielden al ’s middags op met werken. En volgens overbuurvrouw Marie-Claire, die even kwam bijpraten, wordt het de volgende dagen nog warmer. Ik heb vandaag niet naar het weerbericht geluisterd of gekeken, maar ik vermoed dat de hitte inderdaad nog enkele dagen zal aanhouden.

Ik heb eigenlijk weinig gedaan vandaag, of beter: ik heb veel gedaan, maar weinig “gewerkt”. Diepgaande gesprekken gevoerd met Marie-Claire, die onlangs voor de tweede keer grootmoeder werd, enkele mails - waaronder een lange mail van Matadi-vriendin Sabine - beantwoord, een telefoontje gevoerd, opnieuw het reisdagboek van mijn oudoom Theo gelezen en nu, na ons avondmaal, ga ik nog een aantal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken.

En daarna ligt er een dik boek op mij te wachten: de "Oorlogsdagboeken" van Virginie Loveling. We hebben dat boek al heel lang, maar telkens stelde ik de lectuur ervan uit. Vandaag heb ik beslist dat het er echt van zal komen!

Gewetensonderzoek

Ik belde vandaag even naar straatgenote V. Gewoon om te keuvelen omdat ik weet dat ze dat graag heeft. Ze vertelde me dat ze me al enkele keren tevergeefs had proberen te telefoneren (V. en ik bellen elkaar op onze vaste telefoon en dat maakt dat ik niet spontaan zie als ik een oproep heb gemist). En dat ze toch zo blij was dat ik haar nu zelf belde. 

Dezelfde reactie kreeg ik onlangs van Antwerpse vriendin Greet toen ik haar belde nadat ik had gezien dat ik een oproep van haar had gemist op mijn gsm.

En... ik begin me af te vragen waarom ik dat zo zelden doe, spontaan iemand opbellen. Jawel, ik weet dat de voornaamste reden is dat ik liever schrijf dan praat (wat mis ik al die vroegere brieven!) én dat de tweede reden is dat ik altijd vrees ongelegen te komen. Je moet immers met zoveel "onbeleefde" uren rekening houden: etenstijd, journaaltijd, dutjestijd, enzovoort.  Maar toch, als ik weet dat een telefoontje die bepaalde persoon meestal plezier doet, waarom bel ik hem of haar niet vaker? 

Ik hoorde het lawaai niet!

Ik heb zelden zo goed geslapen als vannacht, mét die oordopjes! Ik was deze morgen zo opvallend uitgerust dat ik me afvroeg of ik ook na de bouwwerken niet beter een beroep zou blijven doen op die dopjes.

Roger, die ze niet heeft willen gebruiken, beweert dat hij ook heel goed geslapen heeft, maar was de hele dag opvallend slaperig. Dat kan aan de hitte gelegen hebben (de buitentemperatuur bereikte 34 °C, maar in huis steeg de thermometer niet boven de 26 °C), maar gezien het gedreun waarop ik getrakteerd werd toen ik deze ochtend die oordopjes uitdeed, vermoed ik dat hij na 6.30 uur verschillende keren wakker is geschrokken van het lawaai.

Gewijzigde plannen

Op ons programma stond voor vandaag een etentje in "De Brug" met vriend Karel, daarna een bezoekje aan schoonzus L., en voor morgen: boodschappen doen.

Vlak voor we naar het Leuvense vertrokken, keek ik echter de website van "De Brug" na en merkte ik dat het restaurant vandaag en morgen gesloten is. We belden dus naar Karel met de bedoeling onze afspraak en het bezoek aan L. uit te stellen, zodat we al vandaag onze boodschappen konden doen en tijdens de aangekondigde hitte van de volgende dagen niet meer naar buiten hoefden. Karel stelde echter voor om dan maar naar "Lunch Delight", vlak naast de Carrefour, te gaan.

Een uurtje later zaten we met ons drieën te smullen in dat Chinese restaurant, waar Karel meteen werd herkend door de serveerster. We vragen ons telkens af hoe die Chinese restaurants aan zulke lage prijzen kunnen werken: we aten en dronken voor 20 euro per persoon (hierboven zie je Karels en mijn gerecht) en kregen bovendien voldoende overschot mee naar huis voor nog een volledige maaltijd.

Om 14 uur sloot het restaurant en waren wij min of meer uitgepraat. Karel, die vlakbij woont, liep terug naar huis en wij besloten naar Haspengouw terug te rijden en toch al onze boodschappen te doen. Eerst en vooral kochten we oordopjes. Want de bouwwerken, die zo stil begonnen, beginnen ons nu ernstig te storen: al om 6.30 uur vanmorgen werden we gewekt door gezoem, gedreun en gebonk.

Ik ben blij dat we die boodschappen nog vandaag deden, want morgen wordt hier opnieuw meer dan 30 °C aangekondigd en dat is te heet voor Roger. Hopelijk slapen we (en vooral hij) nu ook beter!

De pijp van Maigret

Ik keek deze avond nog eens naar een aflevering van "Les enquêtes de Maigret", namelijk "La pipe de Maigret".

Op een zeker ogenblik heeft Maigret (heel slecht gezind op dat moment, omdat hij zijn favoriete pijp kwijt is) te doen met een vrouw die heel fier beweert dat ze er wel heeft voor gezorgd dat haar echtgenoot geen pijp of wat dan ook rookt. En dan hoor je Maigret (heel stilletjes) zeggen: "Ocharmen die man!". Een zo typische reactie voor die tijd, toen in onze maatschappij roken nog aanvaardbaarder was dan zich volproppen met zoetigheden.

Bouwwerken

We waren zo blij toen de rust was weergekeerd en nu vreesden we dat die rust opnieuw verstoord zou worden. En ons uitzicht zal veranderen: op de wei tegenover ons huis, met een prachtige kerselaar waar we tot nu toe op uitkeken, gaan bouwwerken beginnen!

Vandaag zijn die werken effectief gestart... en ze verliepen zo opvallend stil dat we er geen hinder van ondervonden. De kerselaar is wel al verdwenen.

Zullen wij nog ooit gaan kijken?

Naar het schijnt was het optreden van "De Reizende Reiger" een succes gisteren. Eva (die ging kijken met haar ouders - Elena en Matthias bleven thuis om te studeren) "vond het heel leuk", schreef ze me, "maar ze was doodmoe daarna, want het was heel laat geworden".

Zullen wij nog ooit kunnen gaan kijken?

Rijke vrijdag

Gisterenavond gaf Debby een groot feest ter gelegenheid van haar verjaardag. Dochterlief en schoonzoon zouden er naartoe gaan en wij zouden dan de kindjes gezelschap houden. Vermits we toch in het Leuvense moesten zijn, bezochten we eerst schoonzus L. in de namiddag.

Daarna reden we naar dochterlief waar we uitbundig werden ontvangen door de kindjes. Er was nog tijd voor een gezamenlijk aperitief en avondmaal (met uitstekende Indiase gerechten en interessante gesprekken, onder andere over AI in het onderwijs) en daarna vertrokken de feestvierders naar het Antwerpse.

De kindjes en wij hebben dan nog enkele uurtjes spelletjes gespeeld, naar muziek geluisterd, verteld, getekend, gekleurd en bijgepraat. Zwaar verkouden Elena heeft ook een heel klein beetje gestudeerd.

Nadat de kindjes waren gaan slapen, was het lectuurtijd voor Roger en mij. Roger heeft eindelijk "Flarden" van Koen De Cauter gelezen en ik heb "Recuerdos" van Ivo Hermans diagonaal herlezen. Vooral omdat ik bepaalde passages wilde noteren (over duende en kitsch).

En... eindelijk kreeg ik een - gesproken - antwoord op een bericht van mij van Matadi-vriendin Marie-Rose (ze is slechtziende geworden en heeft het moeilijk met lezen en schrijven).

Iets na middernacht kwamen dochterlief en schoonzoon thuis, enthousiast over de fuif, en reden wij terug naar Haspengouw. 

Deze avond treedt "De Reizende Reiger" op, maar wij gaan niet kijken: na gisteren zou dat te zwaar zijn  voor Roger. Trouwens, ik vraag me af of er in dat gezellig kleine zaaltje plaats zou zijn voor mijn rollator (want parkeren moet altijd vrij ver ervandaan)?

Overlijden van Christine Cotton

Ik heb deze dagen, met de hulp van Roger, vooral huishoudelijk werk ingehaald (één kamer per dag, dus er ligt nog veel werk voor de boeg). Maar ik heb ook tijd gevonden om een vriendin gerust te stellen die in alle staten was omdat haar broer een ernstige hartoperatie moest ondergaan, ik heb even contact gehad met mijn zus en mijn tante-vriendin Françoise (de echtgenote van mijn "Nononc") die allebei met lichamelijke kwalen kampten. En ik heb deze avond geluisterd naar een uitleg van Crèvecoeur over het overlijden van Christine Cotton. Over dat overlijden vertelt Crèvecoeur details die nog erger zijn dan wat ik wist of vermoedde. Echt angstaanjagend is dat! O ja, de link naar het discours van Crèvecoeur voert je naar een privékanaal en je moet dus inloggen als je zijn uitleg wilt horen. 

Tussen stof en monografieën

Na onze snelle boodschappen vandaag (we hadden deze week niet zo heel veel nodig) was ik van plan onze werkkamer onder handen te nemen. Maar toen kwam er een telefoontje van Jan Gerits met de vraag of hij mij de tekst van de volgende Limburgse Monografie ter nalezing mocht doorsturen. Ik wist dat het vrij dringend was, en, toegegeven, ik vind dat veel interessanter werk dan schoonmaken, dus ging ik meteen akkoord.

Kort daarna kreeg ik een mail met als bijlage de tekst van een monografie over een zekere Jules Frère die ik helemaal niet kende (maar die ik nu, enkele uurtjes later, des te beter ken uiteraard).

Dat nalezen was boeiend werk... maar onze werkkamer is weer niet schoongemaakt!

Elena vertelt over "Sunneklaas"

Weer pikten we vandaag Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Thuis at ze een appel en begon ze meteen samen met mij haar Frans te herhalen (geen danslessen meer voor volgend schooljaar). Elena en Matthias kwamen ook thuis, aten een appel of een sinaasappel en gingen op hun kamer studeren. Zeger kwam er ook aan, en een beetje later speelden hij, Eva, Matthias en dochterlief gezelschapsspelletjes terwijl Roger en ik de kranten doornamen

Tegen etenstijd was Elena ook klaar met haar studie. Aan tafel vertelde ze ons wat ze gehoord had over het "Sunneklaas"-feest op het Waddeneiland Ameland (waar ik nog nooit had van gehoord). Hoewel niet bijster vrouwvriendelijk leek het mij toch een heel vrolijke traditie!

Toen we het over de Waddeneilanden hadden, herinnerden Zeger en zijn zus zich een weekend dat we lang geleden met onze vroegere Duitse vrienden J. en G. doorbrachten op het eiland Spiekeroog. En bij mij was het weer nostalgie troef!

Foto's van Denise

Vriendin Denise stuurde me haar foto's van gisteren, waarvan ik er enkele hieronder post (nee, ik heb niet al die gebakjes opgegeten 😆) :

Een mooie herinnering aan die abdij van Park waar ik al van kinds af aan zo graag vertoefde!

Weerzien

Na bijna drie jaar hadden we vandaag om 13 uur in Leuven afgesproken met mijn vriendin en vroegere klasgenote Denise en haar vriend Walter. We pikten ze op aan het station en reden samen naar Grand Café 500. Wij hadden daar al eens gegeten met Zeger en ook één keer met Karel en we wisten dat het er heel lekker is. Dat beaamden Denise en Walter deze keer ook!

We hadden natuurlijk veel bij te praten: nieuwtjes, gezondheid, familie, bezigheden (waaronder nog steeds heel veel reizen voor onze vrienden), lectuur, en herinneringen ophalen. 

Na ons middagmaal reden we naar de abdij van Park. In de vroegere abdijmolen trakteerden Walter en Denise ons op koffie of thee met versnaperingen.

Walter en Denise bewonderden nog de prachtige site (Denise maakte enkele mooie foto's die ze me nog gaat sturen) en uiteraard vertelde ik weer over vroeger, toen ik geregeld met mijn "marraine", en soms met mijn "Nononc", naar de abdij wandelde. 

Tegen 18 uur brachten we onze vrienden terug naar het station en beloofden we elkaar dit volgend jaar te herhalen.

Lachen of wenen?

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Op een zeker ogenblik zie ik in een dossier van een verzetsstrijder, in een door hem in te vullen formulier, staan: "Voor de terdoodveroordeelden die terechtgesteld werden, opgeven: terechtgesteld den... te (plaats):"

En ik schoot onvrijwillig in de lach: alsof die terechtgestelde nog kon invullen waar en wanneer dat gebeurd is! (Uiteraard weet ik ook dat iemand anders dat zal invullen, maar zoals je dat las, gaf het echt de indruk dat de overledene dat moest doen).

Toen we na de vergadering thuiskwamen, vernam ik vlak na elkaar het overlijden van Christinne Cotton en van Magriet Hermans. Toen lachte ik niet meer!

Van poëzie tot proza

Ik denk dat ik al had verteld dat ik de gedichten van Debby erg apprecieerde en dat ik haar had aangeraden te proberen ze te publiceren? Ze dacht toen eerst aan een uitgave in eigen beheer, maar vandaag verneem ik dat ze een uitgever heeft gevonden die er werk van wil maken. Fantastisch nieuws is dat!

Roger en ik gingen vandaag naar de bibliotheek van Heers, waar we samen met Ludo D., Michel M. en bibliothecaresse Heidi moesten "jureren" voor "het Gouden Lowieke" 2026. We waren het al snel eens over wie het beste opstel had geschreven en konden dus nog even napraten over de organisatie van de prijsuitreiking binnen enkele weken.

Daarna lieten Michel en Ludo ons elk een deel van hun verzameling bewonderen: pennen(stokken) in ontelbare plaatselijke houtsoorten en prachtige wijwatervaatjes.

Ludo vertelde me ook over een Limburgse auteur die ik nog helemaal niet kende: Toni Coppers. Misschien moet ik eens een boek van hem lenen?