Deze middag kreeg ik een telefoontje van buurjongen L.: hij en zijn vader zouden vandaag opnieuw komen “zagen”. Ik vroeg meteen aan Roger wat er nu weer gezaagd moest worden, en toen hoorde ik dat er nog allerlei takken in de wei lagen én dat ze de vlierstruiken onder handen zouden nemen. Dat vooruitzicht maakte me eerlijk gezegd helemaal niet blij, want ik vond die overhangende vliertakken juist zo mooi.
Volgens Roger versperden ze de doorgang van de tuin naar de wei, en bovendien, zo zei hij, besef ik toch wel hoe hard vlierstruiken kunnen woekeren? Natuurlijk besef ik dat. Maar ik vind ze zo prachtig, en in bloei ruiken ze heerlijk. Ik opperde nog dat er misschien beter eindelijk iets aan ons terras gedaan werd, want het opnieuw bruikbaar maken ervan blijkt voor Roger echt een te zware klus geworden.
Maar nee hoor: de vlierstruiken moesten weg!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten