Vertalingen en nostalgie

Deze ochtend vond ik nog een stukje dat ik aan een van de vertalingen van gisteren moest toevoegen. Nog voor onze brunch was ik daarmee klaar (ik was vroeger opgestaan dan Roger), op één uitdrukking na: “enkel doorgeschoren” (het gaat over het vastmaken van lasten voor het hijsen door een kraan). Ik vond de vertaling niet, de betekenis van het Nederlandse woord ook niet en uiteindelijk stuurde ik de vertaling maar zo op, met een vraag over dat “doorgeschoren”. Gaat het misschien over een Kempisch dialectwoord?

Afijn, Roger stond op, we brunchten en daarna begon ik aan de schoonmaak van de salon. ‘Ik zal wel stofzuigen’, zei Roger (doet hij dat echt graag of wil hij mijn rug sparen? ).

Zijn hulp was welkom: dat voel ik al een hele poos in mijn rug. En ook het schoonmaken gaat sneller op deze manier.

Telkens als ik een bericht hoorde binnenkomen, liep ik wel naar mijn pc: ik vind het heel vervelend als ik in een vertaling niet  kan “afronden”. Er kwam echter maar geen antwoord op mijn vraag betreffende dat “doorgeschoren”.

Dus stelde ik maar een wandeling voor.

We wandelden op de grens van Engelmanshoven en Gelinden, ik vond het niet zo’n mooie wandeling (te miezerig en te veel lelijke villa’s) maar één huis (of eerder wat er van overblijft) weerhield wel onze aandacht.

 Foto’s Roger

Roger (en ik denk dat hij gelijk heeft) vreest dat ook met ons huis dat zal gebeuren als wij er niet meer zijn.

Toen we terug thuis waren, had ik nog steeds geen antwoord gekregen op mijn vraag aan de klant!  Vermoedelijk hebben ze zelf het Franse woord voor “doorgeschoren” gevonden (en hopelijk op de juiste plaats in de zin gezet; maar ze hebben filialen in Frankrijk) . Een standaardtaal lijkt me dus toch heel nuttig (afijn, als dit, zoals ik vermoed, gaat over een dialectwoord)!

Ik kookte (typische Vlaamse kost, wel een beetje aangepast: bloemkool met “witte saus” op basis van het kookvocht en bouillon in plaats van met melk), checkte daarna nog geregeld mijn mailbox:  geen antwoord!

Na mijn “op papier lectuuruurtje”, het bekijken van een aflevering van Star Trek heb ik…

Tja, raad eens wat ik daarna gedaan heb?

Foto’s van vroeger bekeken op de pc van Roger (nu ik weet dat ik via onze connectie ook toegang heb tot die foto’s!) en heel veel nostalgie gevoeld!

Wandeling in Mettekoven

We zochten het niet te ver vandaag: het werd nog eens een heel aangename wandeling in Mettekoven. Gedurende een dik uur liepen we in de velden rond het dorp waar we alleen een schichtig konijn tegenkwamen (en een eenzame laars ), het was niet echt koud en pas na de wandeling begon het te regenen. We hebben weer geluk gehad!

 Foto’s Roger

Zalige zondag

Eindelijk nog eens een heel rustige dag, en dat deed me deugd! Laat opgestaan, uitgebreide brunch en daarna een flinke wandeling in de buurt van Kerniel. Het was mooi, lauw winterweer: we hebben ervan genoten.

 Foto’s Roger

Daarna lectuur terwijl Roger werkte in zijn houtatelier. Ik had tijdens het rangschikken van onze boeken immers Dorothy L. Sayers’ detectiveromans ontdekt en ben de ene na de andere aan het lezen: echt spannend! En een boeiend maatschappijbeeld van een nu echt vervlogen tijd.

Het was vandaag niet enkel zondag maar ook “zondedag” voor Roger (één keer per week laat ik hem toe iets verbodens te eten). Deze avond was dat pens! Met gebakken appeltjes, na een soepje dat ik in elkaar geflanst had met een restje preisoep en een rest spruitjes van gisteren: een heerlijke combinatie, zo bleek. 

O, wat een zalige dag was dat!

Zware dag!

Ik heb vandaag 12 bladzijden vertaald en een eerste keer nagelezen, een hele prestatie dus!

Daarbij heb ik zelfs tijd gemaakt voor een wandeling, deze keer in Vechmaal (dat was mogelijk omdat Roger in mijn plaats voor het avondeten zorgde, maar zelf heb ik wel geen tijd gevonden om de keuken en de badkamer al was het maar een heel oppervlakkige beurt te geven zoals ik zinnens was: hopelijk komt er deze dagen geen onverwachts bezoek! )

Het was heel koud tijdens de wandeling en ik vroeg me af (terwijl ik de prachtige roze-rode lucht bewonderde die we nu al bijna een week krijgen maar die Roger niet lijkt op foto te kunnen vastleggen) hoe ik zal zorgen dat Roger voldoende beweging krijgt eens het echt zal winteren?

Deze avond had Heemkunde Groot Heers een lezing gepland, onder andere over het drieslagstelsel in Haspengauw. Eerst wilde ik thuis blijven voortwerken aan de vertaling en zelfs wat aan het huishouden doen, maar Roger drong aan, en dus ging ik mee.

Hoewel er interessante dingen werden verteld, had ik voor de pauze constant de neiging in slaap te vallen. Na de pauze voelde ik me minder slaperig, maar besefte ik wel dat ik niets zou onthouden van de lezing: ik heb geen auditief geheugen en onthoud dus maar flarden van een lezing zonder schriftelijk (en liefst goed gestructureerd) resumé. 

Thuis vond ik een mailtje van Edith, de voorzitter van de KVLS. Jan Gerits blijkt erg ontevreden over de lay-out van zijn essay in het laatste nummer van Oostland. Ik heb aan die tekst niets veranderd tijdens mijn correcties, maar inderdaad, ik herinner me dat ik me afvroeg waarom Jan ineens, tegen zijn klassieke gewoonte in, weblinks had toegevoegd aan zijn eindnoten. Maar kom, als het geen fouten zijn, is het niet mijn taak om er iets aan te veranderen. Ik had wel naar Edith gemaild dat ze moest oppassen: actieve weblinks ogen immers niet mooi op papier! En met die opmerking werd inderdaad geen rekening gehouden.

Nu blijkt echter dat niet Jan die linken had toegevoegd! Wie dan wel?

Vrienden, uiteraard vond ik geen tijd om jullie mails te beantwoorden, sorry hoor!

Jan “Moustache”, de boormeester

Die Jan was de grootvader van Martin en Boudewijn Knevels. Martin, de oudste broer van Boudewijn, heeft de dagboek-cahiers van zijn grootvader verzameld in een familiekroniekje dat hij heeft uitgegeven, in feite alleen voor familieleden.

 Martin Knevels (foto Roger)

Deze avond kwam hij voor Heemkunde Groot Heers vertellen over die schriftjes. Het werd een boeiend verhaal over het leven in de Kempen in het begin van vorige eeuw.

 

 Foto’s Roger

Die grootvader van Martin en Boudewijn was dus “boormeester”: dat betekent dat hij de ondergrond van de Kempen peilde naar steenkool en andere ertsen (want volgens Martin zijn grootvader zaten er veel andere ertsen die ongebruikt zijn gebleven).

Ondanks het feit dat die kroniek oorspronkelijk alleen voor de nakomelingen  van Jan “Moustache” was bedoeld, hebben we toch een boekje kunnen kopen voor 10 euro. En deze avond, na de vergadering, heb ik er een beetje diagonaal in gelezen.

Eigenaardig genoeg viel mijn oog meteen op een stukje uit 1911. Het ging over vreemdelingen die naar de Kempense mijnen  kwamen, en over de Walen die als enigen niet geneigd waren Nederlands (of, in die tijd het lokale dialect? ) te leren om zo met de mensen uit de Kempen te kunnen praten. Nee, ze eisten van die Limburgers dat ze Frans zouden leren, en noemden hen onder elkaar toen al “sales Flamins”. Jan “Moustache” was, ondanks het feit dat hij maar tot 12 jaar naar school was geweest, wel bekend met vreemde talen, en  heeft de belediging dus heel goed begrepen… En onthouden!

Jan werd “Moustache” genoemd omdat hij een opvallende snor had. Zijn kleinzoon Boudewijn Knevels heeft ook een knevel! En Vlamingen zullen al gauw doorhebben dat een “moustache”  een “snor” betekent!  

Deze middag, nog voor de lezing, maar na nog een beetje samen te hebben schoongemaakt (hoewel, heeft dat veel zin met die werken in de straat die maar niet ophouden?) zijn we nog drie kwartier gaan wandelen, van Borgloon naar Kuttekoven en terug.
Het was koud, grijs en heel winderig! Toen we langs het kasteeltje De Klee stapten, zei Roger mij dat hij het geen mooi kasteel vond. Ik integendeel begon natuurlijk weer te dromen over hoe het zou zijn als ik daarin woonde! En natuurlijk kwamen er in mijn droom (vriendelijke en niet door mij uit de hoogte bekeken) hulpjes aan te pas om “mijn kasteel” te helpen onderhouden!

Had Roger dat door?

 Foto’s Roger