Korte "kindjesdag"

We haalden 30°C in de schaduw op deze 29 september, maar hebben daar niet echt van genoten, hoewel het weer (een heel korte deze keer) "kindjesdag" was.

Zoals telkens pikten we Eva op terwijl ze naar huis liep, dronken we thee of koffie met Elena die iets later ook thuiskwam (Matthias was op tweedaagse met zijn klas) maar we bleven binnen zitten. Het is immers duidelijk: het is inderdaad rechtstreeks zonlicht waar Roger niet meer tegen kan. Onderweg, dankzij de autozonneklep en een zonnebril, voelde hij niets, maar o wee toen hij bij aankomst zijn bril wilde afzetten. 

We bleven dus maar met gesloten gordijnen in de woonkamer zitten in plaats van op het terras te genieten van de late herfstzon. En we bleven dus niet lang; kort nadat dochterlief Eva naar de dansles had gebracht en na de aankomst van Zeger en Matthias, reden wij al terug naar Haspengouw. Waar we deze keer wel ruim voor zonsondergang aankwamen en onze honger stilden met een gisterenavond klaargemaakte linzensoep (zonder aardappelen).

Ligt het toch aan het licht?

Het was een mooie nazomerse zondag met veel zon. En ik heb daarvan gebruik gemaakt om iets te "onderzoeken". 

We zijn nog eens binnen gebleven maar ik heb Roger gevraagd tijdens onze brunch naar buiten, naar de zon die recht op de struiken scheen, te kijken. Dat heeft hij (hoewel hij neerzat) maar eventjes kunnen volhouden, want hij werd er draaierig van. 

En ik dacht na: eergisteren werd hij duizelig toen hij rechtstond na uren onder een pergola te hebben gezeten en dus plotseling geconfronteerd werd met direct zonlicht. Thuis kreeg hij het nadat hij uit de auto was gestapt - en ik dacht weer aan te snel opgestaan, maar hijzelf zei dat het zonlicht, dat hem recht in de ogen scheen toen hij ons open poortgebouw betrad, hem draaierig maakte. 

We probeerden ons de precieze omstandigheden te herinneren rond elke aanval van duizeligheid sinds hij die medicijnen slikt, en, hoewel het plotseling opstaan vanuit een liggende of zittende houding me praktisch elke keer de oorzaak leek, wees Roger me erop dat telkens ook "plotseling veel licht" zeker ook een rol speelde. 

Misschien is de trigger dus inderdaad "plotselinge blootstelling aan licht" (en moet Roger vaker een zonnebril dragen)?

Een dagje binnen

Vandaag had Roger weer geen enkel probleem met duizeligheid. Het was dan ook een heel rustige dag. Roger deed het heel kalm aan, heeft zelfs een dutje gedaan en ikzelf ben vooral bezig geweest met mijn vroegere dagboeken. Ik heb ook gekeken naar enkele video's over het bezoek van de paus aan Frankrijk - best indrukwekkend. O ja, en ik heb ook even gegoogeld naar ervaringen van andere patiënten met dat medicament dat Roger zo slecht lijkt te verdragen.

Roger beweert immers dat hij de indruk heeft dat de duizeligheid vooral komt opzetten als hij plotseling aan fel zonlicht wordt blootgesteld. En hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. De bijsluiter vermeldt dat detail niet, maar ik heb getuigenissen gevonden van mensen die zeggen dat ze geen rechtstreeks zonlicht meer verdragen sinds ze dat medicijn slikken. 

Maar vandaag bleven we dus binnen. O ja, en we hebben samen lekker gekookt: op ons menu stond voor vandaag gevulde courgettes en ik heb de tomatenpulp uit blik vervangen door verse tomaten, een geschenk uit de moestuin van onze vrienden.  

En morgen serveer ik onder andere een linzen-tomatensalade met eieren en ansjovis: dat wordt ook smullen!

Bezorgdheid na gezelligheid

Eindelijk hadden we vandaag afgesproken met vrienden Liliane en Paul! Stel je voor: we wonen nog geen 2 km van elkaar verwijderd en dit is de eerste keer dit jaar dat we tijd vinden om elkaar te ontmoeten!

Het werd gezelligheid troef in hun prachtig onderhouden tuin (ja, ik ben een beetje jaloers! 😉) vol bloemen en vlinders, met de katten, kippen, hanen, het konijntje en de kalkoenen op de achtergrond, en een lekker biertje. We hebben uren bijgepraat, de wereld hervormd en daarna nog van een heerlijke zelfgebakken wafel genoten met een kopje geurende koffie.

En dan, vlak voor ons vertrek, willen we de vele dieren nog een bezoekje brengen en wordt Roger ineens weer heel duizelig! Paul heeft ons naar huis vergezeld en Liliane is ons met hun auto gevolgd. Hier, bij het uitstappen, kreeg Roger het weer, maar met de hulp van onze vrienden is hij veilig en wel binnen geraakt.

Ik blijf me veel vragen stellen bij die nieuwe medicijnen: Roger leek ze eindelijk te verdragen en dan krijgt hij zo plotseling weer last van die duizeligheid!

Een experiment

We wilden onlangs een experiment wagen. Als ik alleen kom te vallen of als Roger gehandicapt geraakt, kunnen we immers niet meer elke week onze uitgebreide boodschappen doen. Dus zouden we het eens proberen: aan huis laten leveren.

Ik ga geen winkels noemen, maar de paar warenhuizen die we gewoonlijk bezoeken bieden die dienst ofwel niet aan, ofwel niet aan in deze streek. Dus werd het een duurdere winkel... Die, toen ik de prijzen heel aandachtig vergeleek, soms tot vier keer duurder bleek voor precies hetzelfde product. Maar kom, we waagden het erop.

De meerprijs voor de levering viel mee, vooral als je rekening houdt met de huidige brandstofprijzen. De wachttijd viel ook enorm mee: al de volgende dag werd onze bestelling geleverd. Ik merkte bovendien dat er rekening werd gehouden met lopende kortingen tot 10%, waardoor we in totaal niet ontzettend veel meer hebben uitgegeven dan andere weken.

Wat me echter serieus ontgoochelde, was dat een product niet voorradig bleek te zijn en dat ik daar niet van op de hoogte werd gebracht, zodat ik eventueel een ander product (of een andere verpakking) kon bestellen. Ik had namelijk één kilo aardappelen besteld. Normaal gezien koop ik ze per stuk, omdat wij daar heel weinig van eten, maar los kopen leek niet mogelijk. Wel bleek de verpakking van 1 kilo aardappelen niet voorradig te zijn en we kregen dus geen aardappelen geleverd.

Voor ons is dat helemaal geen ramp: ik wilde binnenkort een paar aardappelen toevoegen aan een linzensoep, maar zonder aardappelen smaakt die soep ook lekker. Voor de meeste mensen zijn aardappelen echter een basisproduct en ik begrijp niet dat men de klant dan niet waarschuwt dat ze niet voorradig zijn in die specifieke verpakking en niet een andere verpakking voorstelt.

Een mislukt experiment dus, volgens mij!

Hectische avond

Het was "kindjesdag" vandaag: Eva oppikken terwijl ze van school naar huis liep, me "thuis" over Matthias ontfermen, die een beetje ziek was, een spelletje spelen met Eva na haar schooltaken, een kopje thee drinken met Elena - en naar verhalen luisteren over haar eerste "fuifje" -, Zeger begroeten, die ons kwam gezelschap houden, en uiteraard dochterlief verwelkomen na haar werk. Dochterlief serveerde Eva een restje albondigas met tomatensaus. Allemaal heel gezellig en gemoedelijk.

Maar daarna... moest dochterlief Eva naar de dansles brengen, terwijl Zeger en ik al een beetje voor het eten zorgden. Toen kwam schoonzoon thuis, die het koken overnam, terwijl dochterlief ook weer thuiskwam, maar praktisch onmiddellijk met Matthias naar de dokter vertrok.

Dochterlief en Matthias kwamen weer thuis en we gingen aan tafel voor een heerlijke maaltijd (zalm, prei en worteltjes met verse volkoren pasta - kende ik niet en bleek heel lekker). Roger en ik vertrokken vlak na het eten - heel onbeleefd, maar we wilden vóór het invallen van de duisternis thuis zijn - en schoonzoon vertrok zo goed als tegelijkertijd met ons om Eva af te halen na haar dansles.

"Wat een hectische avond was me dat voor dochterlief en schoonzoon," dacht ik onderweg, "nog drukker dan toen ik destijds avondles Frans gaf! Ik denk niet dat ik dat nog zou aankunnen!"

En... uiteraard bleken Roger en ik toch nog iets te laat te zijn vertrokken: het was al donker toen we thuiskwamen!

Een duidelijke uitleg over suiker

Na zijn eerste hartinfarct in 1997 werd Roger op een vetarm dieet gezet. Dat liet ik hem heel gehoorzaam volgen, met als compensatie dat hij, vermits dat niet verboden was, vrij veel "zoete spullen" mocht eten, zoals ijsjes, taart, pasta, enzovoort. Later begreep ik dat suiker al even, zo niet nog meer, nefast is. Ik zette Roger op een koolhydraatarm dieet (en hij vermagerde zienderogen een tiental kilo), maar officieel werd zijn hartvriendelijk dieet nooit gewijzigd. Tot onlangs, toen hij twee nachten in het ziekenhuis doorbracht: nu staan alle suikers en snelle koolhydraten ook op de "zwarte lijst".

Dat intrigeerde me: kreeg dokter Allouche (en anderen) eindelijk gelijk van de officiële geneeskunde? Vandaag zocht en vond ik nog een video van dokter Allouche over de nadelen van suiker. Allouche is gespecialiseerd in (het vermijden van) diabetes en geeft in de video een heel interessante en begrijpelijke uitleg over de gevolgen van suikerconsumptie. In tegenstelling tot wat de "lijst" van Roger zegt, wil hij geen onderscheid maken tussen snelle en trage koolhydraten, maar spreekt hij liever over de glycemische index of zelfs de glycemische last. Volgens hem hoeft men nu geen koolhydraten meer te eten bij elke maaltijd, omdat we niet meer voldoende bewegen om ze te verbruiken en ze dus door de insuline in onze lever zullen worden omgezet in vet. Hij geeft een heel duidelijke uitleg over het metabolisme van suiker, de invloed van insuline op ons gemoed, op gewichtstoename, op de eierstokken en op de neurotransmitter serotonine (en ik wist niet dat een gebrek aan serotonine gewoon "depressie" heet), kortom, het is een heel interessante uitleg. Daarbij legt hij elke wetenschappelijke term heel duidelijk uit. En hij legt ook uit waarom je vanaf een bepaalde leeftijd meer eiwitten nodig hebt.

Maar... ik besef plotseling dat de video weer in het Frans is. Hoewel, als je een beetje Frans begrijpt, luister maar: hij gebruikt heel gewone woorden.

Bijtanken

We moesten vandaag nog iets kopen in Sint-Truiden en ook "tanken" onderweg. En eerlijk, ik schrok: 125 euro voor één tankbeurt! En uiteraard komen we niet toe met één tankbeurt per maand (en hebben we heel veel  andere, steeds maar stijgende kosten). En nogmaals, wij mogen niet echt klagen (hoewel we ons toch sommige zaken - die we gelukkig niet echt belangrijk vinden - moeten ontzeggen). 

Maar stel dat Roger mij overleeft (als het omgekeerd is, wordt het heel eenvoudig: dan wordt er niet meer gereden en de auto wordt zo snel mogelijk verkocht - en uiteraard moet ik dan ook zo snel mogelijk naar een plek verhuizen waar ik geen auto nodig heb), maar stel dus dat ik voor Roger overlijd. Dan daalt zijn pensioeninkomen serieus en wordt 250 of meer euro  per maand besteden aan brandstof gewoon onmogelijk!

Lesgeven in de jaren 90 van vorige eeuw

Ik viel deze avond nog op deze video (nog eens in het Nederlands) over het lesgeven in de jaren 90. Ik heb zelf af en toe een leerling gehad die even lastig deed, maar nooit een lastige klas. Waarschijnlijk lag dat aan de scholen waar ik heb lesgegeven maar ik ben er zeker van dat ik het in klassen zoals in deze reportage geen maand had uitgehouden!  Eigenlijk zou ik eens een even eerlijke video willen zien over lesgeven in deze tijd!

Even relativeren

Vermits onze afspraak met vriend Karel vandaag niet doorging, deden we al de boodschappen die we morgen gepland hadden. We gingen naar de apotheker, de schoenmaker en twee grootwarenhuizen. En Roger heeft op geen enkel moment last gehad van duizeligheid. Dat probleem lijkt dus opgelost. Wel was hij behoorlijk moe na al die inkopen (en dat blijkt ook een mogelijke bijwerking van dat medicament te zijn), maar dat lijkt me gemakkelijker te beheren en minder gevaarlijk.

En ik kreeg nog enkele telefoontjes en mails die me deden inzien dat ik eigenlijk niet te klagen heb. Rogers chronische hartprobleem, mijn RA, de verkoudheden en andere kleine ongemakken of kwetsuren van kinderen en kleinkinderen zijn niets in vergelijking met wat sommige van onze vrienden en kennissen meemaken: werkverlies, familievetes, psychische problemen, acute of ernstige ziekten, scheidingen en overlijdens. Ik denk dat ik echt moet proberen minder te klagen!

Verandering van programma

Vandaag zou normaal gezien een "kindjesdag" zijn geworden, maar dat werd het niet. Roger, die nog geregeld last had van duizelingen, vond het niet verantwoord om in die toestand naar het Leuvense te rijden.

Omdat de "kindjes" al zo groot zijn geworden dat ze eigenlijk geen oppas meer nodig hebben na school (maar we gewoon voor de gezelligheid nog geregeld voor "oppas" spelen), belde ik gisteren naar dochterlief om haar te vertellen dat we vandaag niet zouden komen. En daarna belde Roger naar vriend Karel, met wie we morgen een afspraak hadden, ook om onze ontmoeting af te zeggen.

Ondertussen heeft Roger ook naar zijn arts gebeld en die leek heel enthousiast over de werking van die nieuwe medicijnen. Hij was zo lovend over de toestandsverbetering van Rogers hart (en ook longen, lever en nieren!), dat Roger, die daar blijkbaar fel van onder de indruk was, hem bijna vergat te vertellen over zijn duizeligheid. Nadat ik het hem had ingefluisterd, haalde hij dat probleem toch aan. En weer leek de arts die bijwerking doodgewoon te vinden. Hij raadde Roger nog eens aan altijd heel rustig van positie te veranderen (maar daar let Roger nu al goed op).

En dan... heeft Roger vandaag helemaal geen last meer van duizelingen. Is hij eindelijk gewend geraakt aan dat medicament?

Jammer voor onze afspraak met Karel, want heel binnenkort vertrekt hij zoals elk jaar voor een poosje naar zijn zoon in Frankrijk. En als hij terug in het land zal zijn, zal de wintertijd ervoor zorgen dat Roger nog maar voor heel korte periodes naar het Leuvense zal durven te rijden.

Een nieuwe dichtbundel

Het zijn rustige dagen: Roger heeft nog steeds last van die bijwerkingen. Ondertussen heb ik wel een Facebookpagina ontdekt over de toekomstige poëziebundel van "onze" Debby!  Het wordt een heel mooie bundel, dat kan ik jullie verzekeren (ik heb de gedichten al gelezen 😉).  

Eigenaardig?

Voor mij was het vooral een huishouddag (ik moest immers werk inhalen) terwijl Roger eerder lui was vandaag (maar hij heeft wel, onder andere, brood gebakken). 

Die nieuwe medicatie ligt hem duidelijk niet. De dokters zijn ervan op de hoogte, maar lijken te zeggen dat die bijwerkingen er gewoon bij horen, terwijl Roger zich nu eigenlijk zieker voelt dan vóór die verandering van medicijnen. En ik durf natuurlijk niet zomaar op eigen initiatief een dosis te verminderen.

Eigenaardig genoeg (hoewel, eigenlijk niet zo eigenaardig) maakt het feit dat Roger nu nog trouwer een "hartvriendelijk" dieet volgt, en dat we dus alle suikers hebben verbannen (behalve voor mij een blokje avondchocola met 90% cacao), dat ikzelf me de laatste dagen bijzonder goed voel: nergens pijn meer en vinger- en andere gewrichten die na jaren voor het eerst helemaal ontzwellen !

Wegdromen in een hangar

Ik wilde vandaag wassen, een beetje opruimen en de salon schoonmaken... maar na onze brunch stelde Roger voor naar de kringwinkel in Tongeren te rijden. Ik gaf hem zijn zin, want daar zou hij immers nog  wat "wandelen"... en ik hou van die winkel. Ik vind hem heel mooi ingericht, je vindt er veel schatten, maar vooral: het is een immense hangar waarin ik elke keer wegdroom.  Ik loop daar dan in rond en beeld me in dat ik er onze woning van maak. En in gedachten deel ik de ruimte in: een zithoek, een werkhoek, een leeshoek, een keuken- en eethoek, een speelhoek voor de kindjes, een slaapgedeelte, enzovoort. 

Het werd dus een aangename en lange "wandeling". Maar deze avond moest ik mijn huishoudwerk inhalen, wat minder aangenaam was en trouwens niet volledig gelukt is.

Een wandeling in Ikea

Roger moest vandaag naar de huisarts, onder andere om bloed te laten controleren (ik hoopte ook op een aanpassing van de medicatie maar dat zal waarschijnlijk pas na de bloedanalyse mogelijk zijn). 

Daarna had ik zin in een "wandeling" in de Ikea van Hognoul, waar we genoten van de "decors" (hoewel er minder waren dan vroeger) en daarna van een gratis kopje koffie of thee. Ik merkte dat de "wandeling" Roger wat vermoeide, maar gelukkig kun je af en toe even gaan zitten in die winkel.

Deze avond moest Roger normaal gezien naar een vergadering maar hij heeft zich moeten verontschuldigen: ik laat hem niet graag meer rijden na zonsondergang.

Nog eens een boek kopen?

We deden vandaag onze boodschappen en hebben heel veel moeten kopen: ik heb nog vrij veel tijd besteed aan alles opbergen. Deze avond, na ons avondmaal en de afwas, wilde ik  mijn tijd vooral besteden aan het kijken naar een of andere film, maar toen stelde Roger mij een intrigerend interview voor.

In de video spreekt auteur Marion Sigaut (die ik niet kende) over haar jongste boeken, waarin ze grote historische leugens aan het licht brengt. De video is in het Frans, er zijn geen Nederlandse ondertitels, maar ik denk dat het interview vrij gemakkelijk te volgen is. 

Ze heeft het natuurlijk over literatuur, auteurs, geschiedenis, politiek en religie, maar ook over in de geschiedenisboeken verzwegen verbranding van mannelijke heksen, pedofilie en verkrachtingen in de hogere kringen,  (door een "elite" gewilde?) verlaging van het schoolniveau, kortom, allemaal akelige zaken! 

Misschien moet ik eens een van haar boeken lezen? 

Tijd voor boodschappen

Vandaag was onze garagist terug uit vakantie en deze ochtend mocht Roger hem de auto brengen. Maar... de motor wilde weer niet starten. De garagist kwam de batterij opladen, Roger reed de auto naar de garage en de echtgenote van de garagist bracht Roger terug. En tegen 16 uur hadden we opnieuw een rijvaardig voertuig.

Ik was opgelucht, want onze proviandkasten zijn bijna leeg. We hadden vorige week immers geen boodschappen gedaan en hebben nu bijna alles uit onze koelkast, diepvriezer en kasten opgegeten. Vroeger, toen we nog op reis gingen, probeerden we telkens vóór ons vertrek de koelkast leeg te krijgen, maar nu schiet er in huis helemaal niets eetbaars meer over, behalve enkele blikken sardienen, makreel en tonijn, enkele bokalen olijven, schorseneren en asperges, een pak boter, een fles notenolie, een fles sherryazijn, een beetje mayonaise en het nodige om brood te bakken. Daar zou ik nog een paar dagen een maaltijd mee kunnen verzinnen, maar eigenlijk is het tijd om heel gauw nieuw proviand in huis te halen. Ik heb immers ook geen chocolade meer!

Een enthousiaste Eva

Dochterlief en schoonzoon moesten vandaag naar een feestje zonder de kinderen en eigenlijk zou het vandaag voor ons een "kindjesdag" zijn geworden. Roger durft zich echter niet meer te ver van huis te begeven met de auto (onder andere omwille van die batterij die moet worden vervangen - onze garagist zal pas binnenkort terug zijn uit vakantie).

Zeger ging in onze plaats de kindjes gezelschap houden. En ik besteedde mijn tijd dus vooral aan die monografie, terwijl Roger veel online las. Tussendoor kreeg ik wel af en toe een te beantwoorden mail, onder andere van zus Bie, maar het was vooral Eva die me geregeld een enthousiast mailtje stuurde. Als ik haar mag geloven, beleefden de kindjes een heel prettige middag met hun "nonkel Zeger"!

Goed bestede zondag

Gisterenavond had Jan Gerits me eindelijk de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing gemaild. Daar heb ik dan een groot deel van deze zondag aan besteed en dat was absoluut geen verloren tijd. 

Het wordt weer een boeiende monografie, deze keer over Ferdinand Duchateau. Hoewel Duchateau een productieve auteur blijkt te zijn geweest, vind je bijna niets over hem op het internet, zelfs niet op Wikipedia. Misschien zou Jan Gerits zijn monografieën online moeten plaatsen? Hoewel, ik vrees dat hij, op zijn leeftijd (94 jaar), daar het nut niet van inziet.

50 jaar later

Gisteren was het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed. Matadi-vriend Roger had het onthouden en belde me op. Het is opvallend hoeveel kleine details onze 97-jarige vriend zich nog herinnerde aan die periode!

En we hebben nog lang andere herinneringen opgehaald tijdens dat telefoontje. Hij en Lily maken het relatief goed, al beseffen ze heel goed dat het rusthuis waar ze verblijven "hun laatste station" is. Ze hebben het wel duidelijk nog niet verteerd dat ze zo goed als verplicht werden hun huis te verlaten.

Tja, waarom?

Het is duidelijk dat Roger niet meer graag rijdt 's nachts (en eerlijk gezegd vind ik het dan ook niet meer veilig hem na zonsondergang te laten rijden). Dat zorgt wel voor enkele problemen, zeker in de winter. Dat betekent bijvoorbeeld nog voor het avondeten terug naar huis rijden de dagen dat we de kindjes opvangen na school. En Hendrik en Debby en/of Zeger van en naar het station van Sint-Truiden rijden zal ook telkens vrij vroeg moeten gebeuren, wat voor een serieus probleem zal zorgen die ene dag dat ik de kinderen graag allemaal samen hier heb. 

Zeger zei me onlangs - toen ik het even had over al die zaken - dat hij niet begreep waarom wij absoluut zo ver van de "bewoonde wereld" (de benaming is van hem) wilden komen wonen. 

Tja, waarom? Omdat het hier een prachtige streek is, dat het Roger zijn geboortestreek is... en dat we, zoals zoveel mensen, nog niet aan onze oude dag dachten toen we naar hier verhuisden. Maar met de rest van de familie zo ver van ons vandaan (en kinderen die het in de stad heel goed kunnen doen zonder auto en dus zelf geen vervoer hebben) wordt het allemaal een serieus probleem!

Bijna tijd voor een "Groot feest"?

998892 pageviews deze avond.  Dus... bijna tijd voor een "groot feest"? 

Maar... om wat te vieren eigenlijk? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit.