Campers

Ik vergat het te vermelden: toen we naar Hognoul reden, gingen we onderweg even een handel in campers binnen.
Ik weet niet of Roger het met opzet deed (normaal gezien spreken we Frans aan de andere kant van de taalgrens, wat mij niet meer dan normaal lijkt): hij begon deze keer in het Nederlands tegen de uitbater. En… Die deed echt zijn best om ons in onze taal te beantwoorden. Zo fel zelfs dat ik me een beetje schuldig voelde. We waren immers helemaal niet van plan een camper te kopen. We wilden alleen zien hoe die ingericht zijn. Soms zocht de man naar zijn woorden en had ik “goesting” om hem te helpen, maar telkens weerhield ik me daarvan. En echt, hij vond telkens het woord dat hij zocht. Een pluim voor de Walen!

We keken dus naar de inrichting van zulke campers en die leek me heel goed doordacht. Beter dan die van onze vroegere caravan! (We hadden, in 1982, een tweedehands caravan gekocht om met de kinderen, waaronder Zeger die amper 6 maand was, iets comfortabeler te kunnen kamperen. Maar Roger reed niet graag met dat gevaarte achter de auto, en zodra het enigszins mogelijk werd, gebruikten  we weer de tent. De caravan hebben we voor een spotprijs verkocht aan een fruitteler).

Ze stonden me dus wel aan, die campers, en nog het meest een omgebouwde camionette. Alleen waren ze veel te duur! Voor minder dan 50.000 euro koop je  ze niet. En je bent dan verplicht de hele tijd je “huisje” mee te slepen! Ik zie ons daarmee al bijvoorbeeld niet naar de Salto de Roldan rijden!

Oké, campersbewoners hebben meestal ook een motor of een kleinere auto bij. Vermits echter een camper voor ons al te veel kost, is nog een ander voertuig zeker uitgesloten.
En daarbij… Zou Roger daar graag mee rijden? Het blijft toch een heel gevaarte!

Of… zijn de druiven te zuur?

Regen, Hognoul, Ikea en Elena

Het regende vandaag. Hoewel, niet aan één stuk door zoals waar mijn moeder en mijn zus over klaagden, respectievelijk aan telefoon en in een mail. Hier verscheen af en toe de zon. We konden zelfs even wandelen, in Hognoul, bij Luik. In het daar naartoe rijden besefte ik weer in welke mooie streek wij wonen. Aan de Waalse kant is het trouwens nog mooier: minder bebouwing. Ik zei tegen Roger: ‘Je zou je hier in Frankrijk wanen!’ maar hij vond (terecht) dat het hier toch drukker bebouwd is dan daar.

 Foto’s Roger (op de tweede foto een vroegere hoeve die onderverdeeld werd in flats)

Omdat we toch in Hognoul waren, stelde Roger voor nog even de plaatselijke Ikea binnen te gaan. Wat een volk! Ik had er moeten aan denken: het is zaterdag én “solden”-maand. Toen ik die overrompeling merkte, was mijn eerste gedachte Roger te vragen meteen terug naar huis te rijden. Maar hij leek echt zin te hebben om de winkel binnen te gaan en ik volgde hem. We konden niet weerstaan aan een hobbelpaard, in feite een hobbelrendier, en kochten het voor Elena. Ze zal het ontdekken als ze binnenkort naar hier komt met haar ouders.

Deze middag kregen we een telefoontje van haar moeder. Ze waren op hun beurt net terug van hun vakantie in Spanje en komen heel binnenkort op visite. Ik hoop zo dat de andere “kindjes” die dag ook vrij zijn zodat het een kleine reünie wordt! En dat Elena haar rendiertje “tof” zal vinden! Onze kleine meid mag deze dagen immers een beetje verwend worden: binnen zes maanden ongeveer is haar “alleenheerschappij” voorbij! Ik wist het al langer maar nu mag ik het uitbazuinen: Roger en ik worden in januari voor de tweede keer grootva en oma!

Huishouden, speelgoedrecuperatie en… arm Vlaanderen

Het heeft vandaag praktisch de hele dag geregend. Maar ik heb me niet verveeld.

Om te beginnen heb ik de kamer van onze dochter “opgerommeld”. En dat betekent voor haar misschien echt “rommel gemaakt”! Ik heb haar persoonlijke spullen dichter bij elkaar gebracht, de zaken die ze nu zeker niet meer nodig heeft als ze hier komt logeren (zoals een waskom (!), hopen schrijfpapier en stukjes stof die ze gebruikte voor haar patchworks) op een andere plek gerangschikt.

Het kinderbedje, gekregen van Boudewijn, heb ik op een andere, meer logische plek opgesteld. En aan het hoofdeind van dat bedje heb ik de naaitafel (eigenlijk een heel mooi kastje) dat ik erfde van mijn Marraine, opgesteld. Daar heb ik onze dochter haar correspondentie uit gehaald: ze moet zelf beslissen wat ze doet met die brieven. Ik ga daar het speelgoed voor Elena in onder brengen.

Want daarna vond ik tussen de rommel die achter onze varkensstal ligt een kist vol speelgoed. Speelgoedautootjes, legoblokken en -poppetjes, enzovoort. Ik heb daarmee gedaan wat de onthaalmoeder van Elena mij aanraadde. Maar helaas, ofwel heeft zij ander speelgoed, ofwel is dat geen goed idee!

Na een 60°C was moest ik immers het meeste speelgoed wegsmijten, wegens vervormd. Als ik eindelijk eens op onze rommelzolder geraak, en daar het vroeger speelgoed van de “kindjes” terugvind, mag ik dat zeker niet meer zo behandelen!

Roger was de hele dag… niet echt droevig, maar toch malcontent. En dat begreep ik maar al te goed: te veel toegevingen vanwege de Vlamingen voor de splitsing van BHV!

Soms vraag ik me af waarom hier nooit een revolutie uitbarst! Waarom zijn Vlamingen toch zo “onderdanig”? 

Brustem

Niet echt warm, maar toch zacht weer vandaag. We reden nog eens naar Brustem, op zoek naar die burchttoren van de 11de eeuw. En hebben hem gevonden, verscholen in de bosjes en bovenop een bijna verticale kunstmatige heuvel.

 Foto Roger

Eigenlijk kon je er bijna niets van zien (behalve dat hij in de steigers stond) tenzij je tot helemaal bovenaan klom. Wat ik, met mijn hoogtevrees, natuurlijk niet heb gedaan: stel je voor dat ik daarna niet meer beneden geraakte! Roger deed het wel en zei me nog voor hij aan de beklimming begon dat als hij daarboven een mooie prinses ontmoette, ik hem niet zou terugzien!

 Foto’s Roger

Helaas voor hem, in het terugkomen, terwijl hij bijna de heuvel afgleed (de helling was nat van de voorbije regens) vertelde hij me dat de prinses die daar aan het spinnen was geen oog had voor hem!

Aan de voet van de heuvel liep rondom de constructie een gracht.

 Foto Roger

Alleen één plekje was doorwaadbaar (en langs daar zijn wij er ook geraakt). In feite een site die volgens mij kinderen zou moeten aanspreken. Maar we ontmoetten er geen. Wel vlakbij, op een speeltuintje naast de kerk, niet in de buurt van de burcht (maar dus wel ook in de buurt van de vroegere (mooie) pastorie).

 Foto Roger

Eigenaardig. Ik ben zeker dat als wij als kind zo’n plek zouden ontdekt hebben, we daar regelmatig zouden te vinden zijn geweest!

Daarna zochten we het kasteel van Brustem, dat we niet hebben gevonden. Het is raar: Brustem is niet groot en toch geraken we er op de dool! Wat we wel tegenkwamen, was de mooie Romaanse Sint-Eucheriuskapel. Waar ook de heilige Bertilia wordt vereerd. Die heilige zou deel uitmaken van de Drie Heilige Gezusters (ik had nog nooit van hen gehoord) Bertilia, Genoveva en Eutropia. En die zouden dan weer (vond ik in die Geogids) een Keltisch-Romeinse bronnencultus verchristelijkt hebben.

 Foto’s Roger

Regen en Limburgse monografieën

Deze ochtend vond ik een mail van Emmy Swerts: ze wenste ons een heerlijke Vlaamse feestdag.

Ondanks de voorspellingen leek het weer vrij stabiel en ik behandelde eindelijk ons terras met bleekwater.

Daarna zouden we onze dagelijkse wandeling maken, deze keer in Brustem. Ik wilde op zoek naar de overblijfselen van de burchttoren uit de 11de eeuw. Om ons te oriënteren (want nergens was er een aanwijzing daarnaartoe) gebruikte ik de “Geogids” over de omstreken van Sint-Truiden. Maar wat een fouten vond ik daarin, ongelooflijk: “noemen” in plaats van “heten” en gallicismen! Arm Vlaanderen!

We hadden pas de weg naar de burcht gevonden toen de regen ineens met bakken uit de lucht viel. En het bleef maar stortregenen, dus reden we uiteindelijk terug naar huis. De “ontdekkingstocht” zal voor later zijn!

Thuis regende het nog steeds pijpenstelen. De behandeling van ons terras zal dus wel tot niets gediend hebben!

Ik ben te overmoedig geweest: al dagen wordt er regen overdag voorspeld en geloofde ik echt dat ik door positief denken dat kon afwenden!

We bleven verder dus binnen, wat ook wel gezellig was. Ik pleegde nog een lang telefoontje met Jan Gerits over de jongste Limburgse Monografie. De laatste van de reeks zal dit jaar aan hem besteed worden. Ik had daar destijds een van zijn goede kennissen over aangesproken, en dat achter de rug van Jan Gerits gearrangeerd, hoewel Jan – uit valse bescheidenheid? – daar eigenlijk tegen was.

Nu hij het weet, heb ik de indruk dat hij het wel “tof” vindt. En hij verdient het zeker! De ijverige Jan Gerits is onlangs 80 jaar geworden, en als er nog langer gewacht wordt met die publicatie over hem, is het mogelijk dat hij er maar vanuit het hiernamaals kan kennis van nemen. Welke bril zou hij dan wel nodig hebben om het van zover te kunnen lezen?

En… Roger voerde mij deze avond naar een zeer interessante tekst over tatoeëring. Ikzelf begrijp niet goed wat mensen daartoe brengt, maar, om helemaal eerlijk te zijn, ook niet waarom vrouwen hun oren laten perforeren!

Een doodgewone dag of “petits bonheurs”?

Een doodgewone dag, die indruk kreeg ik eerst deze avond toen ik de voorbije dag overzag. Maar toen herkende ik ineens de vele “petits bonheurs du jour” zoals ik ze in het Frans noem. De kleine momentjes van intens geluk. Die je vaak vergeet te onthouden als je ze niet opschrijft (dat zou ik trouwens aan Elena willen leren, zodra ze er enigszins toe in staat is: die kleine geluksmomenten te registreren, in het begin natuurlijk alleen met van die heerlijke kindertekeningen).

Om te beginnen hoor ik sinds onze thuiskomst iedereen klagen over het weer. Oké, het is geen 35°C, maar vandaag kregen we toch veel meer dan 23°C, en alleen enkele druppels deze avond. Mooi weer (met prachtige wolken) overdag maar ‘s avonds of  ‘s nachts wat regen: wat wil een mens meer (zolang niet alles overstroomt natuurlijk) om te kunnen genieten van een mooie groene omgeving?

We moesten naar de post. En daar ontmoetten we Paul Boes. Het was héél lang geleden, want hij trekt zich een beetje op zichzelf terug de laatste tijd. Maar het weerzien was heel aangenaam.

Na nog een gesprekje met de postbeambte, een aangetrouwde achterkozijn (achterneef voor de Nederlanders) van Roger gingen we wandelen in Alt-Hoeselt.

Behalve de site vlak bij de kerk, vond ik het dorp niet echt mooi.

 Foto’s Roger

Al de rest leek op een villawijk. Maar we wandelden wel een bosje in. Waar we na een poosje een open plek tegenkwamen, met (blijkbaar) speciaal voor fietsen uitgestippelde weggetjes. Ze voerden ons wel heel snel in het rond: waren ze voor kinderen bedoeld? Ze deden me enigszins denken aan de Wildertse duintjes in de buurt van Antwerpen. Hoewel, daar waren veel meer wegentjes waar onze “kindjes” hun hart ophaalden op hun fietsje! 
We ontmoetten er een heel vriendelijke vrouw die haar kinderen  in het oog hield terwijl ze zich amuseerden op die weggetjes (die bij nader inzien door hun niveauverschillen meer leken op een skatebaan in het bos). We praatten even met elkaar. Zij wist ook niet of het pad verder liep. En dat deed het niet. Na een kort lusje kwamen we haar weer tegen, en ze toonde ons een andere weg door het bos, die zeker een lus naar het dorp zou maken. We hebben die uiteindelijk toch niet tot het einde gevolgd omdat we dan nog een uur langer onder weg zouden zijn: nu waren we maar pas na meer dan 1 uur terug bij de kerk waar onze auto stond. 

Thuis aten we maatjes met sla, tomaten, komkommer, en voor één keer frietjes (lekker eten is ook “un petit bonheur”!).

Het regende nog steeds niet.

Tijdens het eten vond ik op de smartphone een mailtje van Zeger. Ik ga het daar verder niet over hebben, maar het feit dat onze kinderen elkaar waar nodig onderling helpen geeft ook een geluksgevoel!

Ik belde hem wel even op via de smartphone, en dat ging moeilijk (onze “kindjes” zeggen dat ons huis een “bunker” is). En net dan vielen er (amper) enkele druppels regen.

Deze avond, na het eten, terwijl ik de mails van mijn vriendinnen beantwoordde, kreeg ik van mijn tante-vriendin Françoise een link naar haar verse blog! En dat vond ik ook een “petit bonheur”!

Bestaat dat wel, een doodgewone dag?

Toch eens terug naar Congo gaan en op deze manier reizen op de stroom?

Onze vriend Roger Beeckman stuurde ons onderstaand filmpje door.

Het lijkt me nog erger dan destijds!