Verkavelingsvlaams promoten?

Een van mijn (echt Antwerpse!) vriendinnen vroeg me onlangs in een mail wanneer ik nog eens een stukje zou publiceren onder de noemer “Onze Lieve Heer begrijpt geen Vlaams”, en Hendrik zei me dat precies omdat ik zo ongeregeld daarover iets postte, het “boek” een beetje onleesbaar wordt. Hij raadde mij aan alles nog eens in zijn geheel te publiceren (op papier?) nadat ik al mijn (nagelezen en goed bevonden) hoofdstukken hier zou gepost hebben.
Ze hebben allebei gelijk… Maar ik word niet gesubsidieerd en moet dus nog steeds vertalen enzovoort om een beetje mosterd of stroop op mijn boterham te kunnen smeren! En ondertussen kan ik natuurlijk niet voor mezelf schrijven, noch zomaar iets posten van mijn vroegere schrijfsels zonder dat eerst nagelezen te hebben!

Ondertussen wordt mijn schrijfsel blijkbaar ingehaald. Onlangs las ik in Knack dit! En daar ga ik gedeeltelijk mee akkoord. Gedeeltelijk, want ik zou dat “tussentaaltje” zeker niet verbinden met nationalisme.

Zeker in België is het belangrijk dat Vlamingen een correct Nederlands leren spreken. Anders blijven de Francofonen  hen uitlachen.

Ik vroeg me eigenlijk af waarom ik precies nu daar iets over las in dat blad (tja, soms lijk ik wel wereldvreemd! )

Vandaag kreeg ik een antwoord in ’t Pallieterke.  Drie professoren aan de universiteit van Antwerpen zouden pleiten voor een vorming van de studenten in die “tussentaal”. Waanzinnig is dat! Het resultaat zou zijn, zoals ‘t Pallieterke zegt: ‘de Walen lachen in hun vuistje’!

Want waarom zouden ze dan nog Nederlands leren, als wij toch allemaal een plaatselijk taaltje hanteren?

Correcties, wandeling en “Nonkel Fé” op DVD

Uiteraard heb ik vandaag, na onze brunch, tussen de boodschappen en onze dagelijkse wandeling door en nog even na het avondeten de vertaling verder nagelezen. Het ging heel vlot.

We begonnen onze wandeling (met prachtig weer) nog eens in Piringen. Door de velden liepen we richting Mulken.

 Foto Roger

In feite wisten we niet goed in welke richting we stapten, we wilden gewoon een niet te korte lus maken. Op een zeker ogenblik zag Roger in de verte een kerk en hij vermoedde dat het die van Mulken was. We vroegen het aan een tractorbestuurder die we tegenkwamen: Roger bleek gelijk te hebben!

 Foto Roger

Maar we stapten niet tot dat dorp: we maakten toch een kortere lus.
Terwijl we van de eerste rijpe bosbessen in de struiken naast de weg genoten, zagen we op een zeker ogenblik op een kruispunt een “herdenkingskruis” :

 Foto Roger

Meestal staan die in deze regio op de plek waar iemand verongelukt is. Is het daarom dat een van de wegen op dat kruispunt (die ons terug naar het dorp Piringen bracht) “Dodemansstraat” heet?

Deze avond, na het eten, mijn lectuuruurtje en uiteraard nog even corrigeren, bekeek ik eindelijk de DVD van René. Of beter gezegd, een deel van de DVD, want er staan veel meer filmpjes op dan Nany vermoedde! Ik heb genoten, met soms tranen in mijn ogen!

Ik weet dus dat ik volgende dagen ook geregeld zal genieten van nostalgische filmpjes!

O ja, ik bezocht ook even de blog van “tante Izzy” en vernam dat deze ochtend haar zus een tweede zoontje had gebaard. Liliane en Paul zijn dus voor de derde keer grootouders geworden! Proficiat, vrienden!

De allereerste keer

Tijdens onze brunch zag ik ineens een heel mooie eekhoorn rondhuppelen in de tuin, vlak bij het terras. Dat was de allereerste keer dat ik zo’n diertje in onze tuin zag. Ik vroeg aan Roger om een foto te maken, maar de pragmatische Roger antwoordde, terwijl hij nog eens in zijn boterham hapte: ‘Straks hebben we geen noten meer op onze notelaar. Waar een eekhoorn zit, kun je geen noten meer plukken!’.

In mijn naïviteit vroeg ik nog even of we de eekhoorn geen okkernoten van de vorige jaren konden voederen, zodat hij onze notenboom zou gerust laten, maar Roger vond dat geen oplossing. Afijn, met al dat praten waren we te laat voor een foto… en of we nog okkernoten zullen kunnen rapen valt af te wachten.

Stiekem hoop ik dat ik het beestje morgen nog eens zie! Het was echt een prachtig exemplaar!

Rustige maandag

Ik kreeg deze ochtend al antwoord op de vragen aangaande de pas gemaakte vertaling. Dus ben ik, na een korte wandeling in de beemden rond Piringen (echt rustgevend én met al een typische herfstgeur), al beginnen nalezen. Voor de rest niet veel anders gedaan dan gekookt, wat opgeruimd en gelezen. De Wereld van Sofie wordt steeds boeiender! En een telefoontje van Nany en van onze dochter beantwoord. Hoewel, dat laatste gesprek was weer eerder met Elena die me blijkbaar (maar niet altijd duidelijk) van alles te vertellen had!

Op de radio hoorde ik hevige verontwaardiging over het feit dat een non uit het klooster van Malonne al zo lang correspondeerde met Michèle Martin! Typisch voor onze antichristelijke radio (ik ging bijna schrijven “antireligieus”, maar dat klopt niet: het zijn alleen de Christelijke religies waartegen ze “met woorden vechten”): ik vind die briefwisseling juist blijk geven van een zeer Christelijke houding!

Ik  kreeg (eigenlijk gisteren al tijdens de reünie) een mailtje van Zeger die niet zo opgetogen was na zijn reis naar Lissabon: ‘Vergane glorie!’.

En ik dacht terug aan twee vriendinnen die gisteren het vele gebruik van het Internet als asociaal afdeden. Ik heb hen toen geantwoord dat, in tegenstelling tot wat zij beweerden, je veel meer vindt op het net dan in papieren encyclopedieën, én dat als je allebei tegelijk, naast elkaar, met bijvoorbeeld een glaasje wijn, kunt surfen, dat even gezellig kan zijn als naast elkaar een boek te lezen. Daarin gaven ze me gelijk.

Van de ene vriendin (bijna 80 jaar) begreep ik die afkeer wel, van de andere, die deze maand 60 jaar wordt én heel haar carrière les gaf aan tieners, veel minder! Nee, mensen, ik ben niet aan het roddelen: ik heb hen dat gisteren persoonlijk ook duidelijk uitgelegd en we moesten smakelijk lachen om ons meningsverschil!

Gisteren avond heel laat nog, nadat ik vorige post had gepubliceerd, kreeg ik een link naar de foto’s van onze vriendin Marie-Rose. Wat maakt die mooie foto’s zeg! Ik mag ze natuurlijk niet zo maar publiceren, het zijn haar foto’s en niet die van mij of van Roger (de meeste mensen staan er niet bij stil, maar net zoals ik het niet leuk zou vinden dat een van mijn schrijfsels op een andere blog of in een boek van iemand anders zou verschijnen zonder mijn naam eronder, wil een fotograaf graag dat, als men zijn foto’s gebruikt, minstens zijn naam wordt vernoemd!) ! En ik mag ook niet, zonder de toestemming van Marie-Rose een link ernaartoe plaatsen! Ik heb haar dus aangeraden die foto’s op de een of andere manier aan iedereen te tonen. Echt, ze zijn prachtig!

Roger moest deze avond naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers. Ik hoopte ondertussen te kunnen kijken naar een DVD die mijn moeder Nany mij gisteren doorgaf (leende) vanwege onze vroegere buurjongen in Schoten, René Steurs, over zijn “nonkel Fé” (alias “Père Joseph”) zaliger die mij als heel jong meisje een spirituele “boost” gaf. Maar ik kreeg de tijd niet: dat nalezen van de vertaling hé!

Maar naar die DVD kan ik dus morgen uitkijken!

Matadi-reünie

Het was vandaag weer zover. We kozen nog eens voor De Horne in Vechmaal en genoten weer van een heel lekker etentje. Tussen onze heerlijke vissoep en de zeebaars of lamsbout kregen we zelfs een gratis sorbet om het eerste gerecht te helpen zakken. Gelukkig of ik had niets meer kunnen proeven van het hoofdgerecht!

Een geslaagde dag dus: prachtig weer, lekkere drank en spijzen, een mooi kader, een zeer vriendelijke en hulpvaardige ober –onze ouders en zuster Godwine worden oud, en de laatste moest voor veel zaken geholpen worden - en vooral die jarenlange vriendschap die weer tot uiting kwam!

We zijn nu 52 jaar weg uit Matadi, maar elk jaar kijken we uit naar dat weerzien. We halen nog steeds met hetzelfde plezier herinneringen op, we herinneren ons de goede momenten met onze overleden vrienden (en dit jaar legde Roger Beeckman in zijn toespraak ook de nadruk op die facetten). Roger (de mijne) had gezorgd dat wie dat wilde op zijn laptop kon kijken naar filmpjes die hij gemaakt had van onze reünies in de jaren 90, ten tijde dat Pater Marcel Inghels ze nog organiseerde. Nostalgie troef dus! Maar toch zo’n blij en tevreden gevoel! Onze Matadi-vrienden waren in Afrika voor ons immers een soort familie en zulke reünies zijn voor ons eigenlijk een familiebijeenkomst!

Enkele sfeerfoto’s:

 Foto’s Roger

 Foto’s gemaakt door de ober

Attenhoven en Kerkom

Het vertaalwerk is klaar! Dat wil zeggen: ik moet nog alles nalezen, maar dat doe ik volgende week nadat ik van de klant antwoord heb gekregen op enkele vragen die ik hem heb gesteld, vooral over letterwoorden.

Het weer was heel mooi en we wilden wel eens gaan kijken hoe het nu gesteld is met de ingestorte Sint-Petrushoeve in Attenhoven.

Terwijl we wat rondliepen in de gemeente zagen we dat die boerderij uit de  16de eeuw binnenkort wordt gerestaureerd. Op dit ogenblik ligt er een overkapping over de ruïne.

 Foto’s Roger

Net zoals de vorige keer dat we in Attenhoven (deelgemeente van Landen) waren, merkten we dat er nog andere mooie hoeves bouwvallig zijn.

 Foto’s Roger

Daarna reden we naar Kerkom (deelgemeente van Sint-Truiden) waar we eerst wat rondliepen op het kerkhof. Er staat daar een huis dat langs achteren aanleunt tegen die begraafplaats. We hebben het gezien voor het afgebroken werd, en in onze herinnering  keken er toen ramen uit op dat kerkhof. Nu staat er een nieuw huis, zonder ramen aan de achterkant.

 Foto Roger

Daarna wandelden we nog een dik half uur rond in het dorp.

‘s Avonds na het eten (een eenvoudige koude schotel), terwijl Roger de vaatwasser vulde,  heb ik enkele uren verder gelezen in De Wereld van Sofie. Het blijft ongelooflijk boeiend!

Foto’s

Door omstandigheden geraakte ik een poosje niet meer gemakkelijk aan Roger zijn foto’s. Maar dat is nu opgelost en ik heb eindelijk enkele foto’s gepubliceerd bij mijn relaas van 23 augustus en 25 augustus.