Praktisch de hele dag regen

Ik hoopte dat het vandaag een paar uur droog zou blijven zodat ik eindelijk die ruiten onder handen kon nemen en we nog eens konden wandelen. Maar nee, praktisch de hele dag regende het. Tussen twee regenbuien door (en die opklaring duurde nooit lang)  heb ik toch telkens een raam kunnen lappen. Ik kreeg die van de keuken én die van de salon gedaan. Die twee laatste heb ik er toch maar bijgenomen terwijl het heel even droog was. Ik weet wel dat ze niet lang schoon zullen blijven, maar ze waren echt te smerig. En vermits we volgende week eindelijk onze vrienden uit Deurne op visite hebben, wilde ik de ruiten weer  minstens doorschijnend.  Ja, ik overdrijf, maar amper… En je zult zien: volgens de wet van Murphy zullen tegen dat die mensen komen de gevelwerken verder aan de gang zijn met alle gevolgen van dien!

De teksten voor het volgend nummer van Oostland (publicatie van de KVLS) kwamen ook binnen. Aan het nalezen ervan heb ik enkele uren besteed. Het voelde wel heel raar aan daartussen teksten van Thierry Deleu zaliger te vinden! Wel vond ik nergens in het boekje iets over zijn overlijden: dat zou er toch moeten in staan? Afijn, ik heb aan Edith gevraagd dat er nog aan toe te voegen. 

Deze avond keek ik weer naar een (deze keer heel goede) aflevering van Star Trek. Eigenlijk heeft het wel iets gezelligs zo’n “cocooning-dag”! Alleen bewegen we dan onvoldoende en voor Roger (voor iedereen trouwens) is dat niet zo gezond.

Eigenlijk zou ik eens moeten beslissen zelf foto’s te maken (maar het resultaat is telkens toch zoveel slechter dan wanneer Roger ze maakt): sinds enkele dagen vind ik de grijze lucht boven onze weide zo schilderachtig dat ik er soms minutenlang dromend sta naar te staren vanuit de keuken!

Foto’s van Kortessem

Roger heeft zijn foto’s van deze middag opgeladen op zijn pc en ik heb ze bekeken. Hieronder plaats ik, volgens mij, de mooiste.

 Een schuur aan de ingang van Kortessem, waarvan we de wederopbouw een beetje volgen. Merk de “smiley” op het dak!

 De voorkant van Kasteel De Toren. Om de achterkant te kunnen fotograferen hebben we andere toeren moeten uithalen, wat de wandeling natuurlijk extra spannend maakte!

 Na een beetje klauteren en zoeken kon Roger deze foto maken van de achterkant van Kasteel De Toren

 

 Wat ik voor mezelf “Het gele kasteel” noem. De tante Laure zaliger van Roger heeft ons daar heel lang geleden binnengebracht voor ik weet niet meer welke tentoonstelling (ik had meer aandacht voor het interieur dan voor de tentoongestelde zaken)

 Blijkbaar een vroeger klooster en een school

 

 Een hoeve uit de 17de eeuw

 Het geboortehuis van Geert Buckinx

Alle foto’s zijn van Roger

Naar Kortessem en daarna naar Bommershoven voor het mosselfeest

Mijn verkoudheid lijkt bijna over, de zon scheen mooi deze middag en het waaide niet te fel. Ik vond het eindelijk nog eens tijd voor een wandeling. Roger stelde voor verder te zoeken naar merkwaardige gebouwen in Kortessem. Voorstel aanvaard en wij daar dus naartoe. Een parkeerplaats vinden ging moeilijk deze keer: overal auto’s en heel veel wandelaars, de meesten met wandelstokken. Er bleek een of andere georganiseerde wandeltocht aan de gang.

Toch hebben we de grote drukte kunnen vermijden (nadat we onze auto toch kwijt waren geraakt). De kou viel mee, we hebben een klein uurtje goed doorgestapt (en wat deed dat deugd!) en Roger heeft (denk ik) een mooie oogst aan foto’s bijeen gekiekt. Hij heeft ze nog niet opgeladen en ik kon ze dus niet bekijken (Roger is immers nog steeds bezig met zijn muziek). Zodra hij het wel heeft gedaan, kies ik er enkele uit om hier te plaatsen.

We hadden honger gekregen van de wandeling dus warmde ik thuis een restje preisoep van gisteren op.

Deze avond gingen we naar het halfjaarlijks mosselfeest in Bommershoven. Deze keer kon niemand van Rogers sibbe erbij zijn. Wel spraken we een hele poos met de nicht en aangetrouwde neef (in de betekenis van “kozijn”) van Roger. Wij hadden zowel niet zo denderend als heel goed nieuws te vertellen: de gezondheidstoestand van onze “familiezieke” en de geboorte van baby Matthias. Zij hadden dan weer slecht nieuws over de gezondheid van hun schoonbroer. Zoals Rogers nicht zei: we worden allemaal oud!

De mosselen waren weer lekker naar het schijnt (ikzelf had geopteerd voor een heerlijke koude schotel). Toen we naar huis reden, regende het weer en waaide het heel fel. We hebben dus geluk gehad deze middag!

This love will carry me

Ik heb me vandaag natuurlijk niet alleen geërgerd aan sommige reacties in de kranten! Integendeel!

Roger is de hele dag bezig geweest met het sorteren van zijn ontzettend uitgebreide muziekverzameling. En daar heb ik  van genoten!

Zopas zette hij de DVD “Transatlantic Sessions”, die hij van Hendrik heeft gekregen met Kerstmis, op en kreeg ik eindelijk weer een van de songs waarbij ik smelt te horen: “This love will carrry” van Dougie Maclean.

En daarna kreeg ik Marie-Josée Neuville te horen. Herinneringen uit mijn kinderjaren, en heel mooi!

Over kleding op het werk

Wat is er vandaag toch allemaal te doen geweest over het niet meer mogen dragen van bepaalde T-shirts aan stadsloketten in Antwerpen!

Destijds vond de directie van een bepaalde school dat ik beter in rok of jurk kwam lesgeven in plaats van in  mijn geliefkoosde spijkerbroeken. Ik had toen de keuze: ofwel toegeven, ofwel ophoepelen. Ik bleef en schafte me twee fatsoenlijke rokken aan, die ik afwisselend droeg een heel trimester. Roger werd, toen hij nog werkte, verplicht elke dag een door hem zo gehate stropdas aan te trekken. Natuurlijk kon hij ook kiezen: blijven en elke dag tegen zijn zin die stropdas knopen, of ander werk zoeken. Hij bleef: de voordelen van die job wogen niet op tegen de nadelen van dat gehate kledingstuk (of moet ik het een versiersel noemen?). En in T-shirt werd hij al helemaal niet verwacht! Nee, elke dag een pak en een vers gestreken hemd (ik, die niet graag strijk, had hem veel liever in T-shirt zien vertrekken!).

Ik weet ook wel dat het hier en nu gaat om de gevoeligheid van homoseksuelen.  Laat me dan overspringen naar een andere herinnering. In een andere school, waar ik wel in spijkerbroek mocht voor de klas staan, kwam eens een lerares aan in een zeer uitdagende outfit. Het was toen weliswaar heel warm, maar zelf vond ik haar decolleté, haar volledig blote armen en schouders, én haar minirokje veel te uitdagend voor een jongensschool (de lerares was hetero, in de twintig en gaf zoals ik les aan jongens tussen 17 en 21 jaar ). Ze werd heel discreet bij de directeur geroepen (maar ik had het natuurlijk weer gemerkt) en vanaf de volgende dag droeg ze meer “fatsoenlijke” kleren. Ook zij had moeten kiezen!

Ik vond het destijds ook niet leuk een rok te moeten dragen (en daardoor veel dure panty’s te verslijten), Roger heeft heel zijn carrière gesakkerd op die stropdas. Maar uiteindelijk ligt de keuze toch bij de werknemer?

Je merkt wel dat ik me al veel beter voel dan gisteren!

Mijn linzensoep

Ik heb dit recept zelf ontworpen nadat we in Labastida, in 1975, een dergelijk gerecht hadden genuttigd. Volgens Roger lijkt het heel fel op wat we daar aten, en volgens zijn zus die met een Spanjaard is getrouwd, komt mijn recept ongeveer overeen met dat van haar schoonfamilie. Misschien is het wel iets minder vet: altijd die zorg om Roger zijn gezondheid hé!

Hier gaan we dan:

Ingrediënten per persoon:

60 gr linzen

1 dikke ui (in niet te kleine stukjes)

1 teentje knoflook

1 tomaat*

1 aardappel (zeker in vier gesneden, en liefst nog kleiner)

1 wortel (optioneel en in stukjes gesneden)

1 koffielepel olijfolie

En daarbij:

1 ring chorizo (in kleine stukjes gesneden)

Een beetje peterselie

Paprikapoeder

1 bouillonblokje

Een snuifje zout

Een beetje peper

Water tot de linzen flink onderstaan.

Bereiding:

Olijfolie verwarmen, daarin de ui en de teentjes look glazig laten worden.

Chorizo, tomaten (en eventueel wortels) erbij doen.

Aardappelen toevoegen.
Flink roeren om aanbakken te vermijden.
Linzen toevoegen, water, peterselie, bouillonblokje, zout, peper en paprika**

Nog even roeren en water toevoegen tot de bereiding meer dan onder water staat.
Ongeveer twee uur laten koken***

Je verkrijgt een vrij dikke maaltijdsoep, die ik opdien – uiteraard in diepe borden – met lepel, mes en vork.

* ik neem normaal gewoon een blik gepelde tomaten, meestal is dat genoeg voor de disgenoten, en dat kleurt het gerecht mooi rood.

** Als je relatief veel chorizo gebruikt, hoeft er zelfs geen paprika bij (chorizo bevat veel van dat kruid) maar als je bv. slechts één ring chorizo gebruikt voor zes personen, kun je er beter vrij veel paprika bij doen.

*** In een snelkoker precies 35 minuten na de ‘stoomstoot’

Een beetje ziek

Terwijl Roger vandaag mijn vroegere cursist verder hielp puin naar het containerpark van Tongeren te brengen, wilde ik eigenlijk beginnen ramen lappen. Maar ik voelde me een beetje koortsig, en daarbij: het regende. Plus dat ik alleen de ruiten van de keuken zou kunnen onder handen nemen, want zodra die werken aan de gevel echt beginnen, worden de vensters in de voorgevel toch weer smerig.

Ik ging dus liggen in de relax, met de bedoeling nog even te slapen (dat is het beste medicijn tegen een serieuze verkoudheid, want nee, ik heb geen influenza: het verschil ken ik heel goed). Ik nam er wel “Bartje” van Anne De Vries bij, want ik heb dat boek nog niet gelezen, hoewel we het al jaren in ons bezit hebben. Eigenlijk ontgoochelde het me een beetje: veel te veel details, uitweidingen, herhalingen. Het lijkt wel of De Vries niet heeft durven schrappen. En de taal is toch echt zo oubollig! Hoe is dat toch mogelijk met nog geen 100 jaar verschil? Is Nederlands, in tegenstelling tot Frans, waarin ik met alle gemak boeken van meer dan 200 jaar geleden lees, dan zo levendig? De inhoud is wel heel interessant: ik wist niet dat in het begin van vorige eeuw mensen in Nederland nog zo armoedig leefden!

Iets over 15 uur hield de regen op. En net op dat moment kwam er weer een dringende vertaling binnen. In feite was ik blij dat ik die ramen kon laten links liggen!

Al hoestend, proestend, niezend, bibberend en zwetend (afwisselend) heb ik die tekst op een paar uurtjes afgekregen. En toen kwam Roger thuis.

Ik zorgde voor weer eens een lekkere linzensoep. Terwijl we ervan smulden, vroeg Roger of ik mijn recept al ooit had gedeeld met mijn blogvolgers. Nee dus, hoewel sommige mensen er mij ooit naar gevraagd hebben.

Beloofd, mensen, mijn volgende post gaat over die linzensoep! Alleen voor wie van peulvruchten houdt natuurlijk!