Naar Nany in een veel te druk verkeer

Roger moest in Antwerpen zijn vandaag: of ik wilde meekomen, dan zouden we eerst even een bezoek brengen aan mijn moeder Nany. Dat ging ik uiteraard niet weigeren: ik zou dan deze avond maar voortwerken aan die juridische vertaling.

Maar wat een drukte op de 313 van Hasselt naar Antwerpen! Niet te doen, al die vrachtwagens, die files, en dan nog een ongeluk, en bij mij natuurlijk zenuwen tot en met! Ik weet het, ik zit gewoon naast de chauffeur, en toch! Uiteraard kwamen we veel later dan gepland bij Nany in Schoten aan: we konden maar een kwartiertje blijven. Daarom beloofde Roger haar dat we later op de dag zouden terugkomen en deze avond samen zouden eten in een taverne in haar buurt.

Wij dus naar Antwerpen, waar we hadden afgesproken met Hendrik. Weer files! Het verkeer ging zo traag dat ik hem een paar keer belde dat hij nog eventjes moest wachten (hoe deden we dat toch vroeger zonder mobieltjes?).  Toen we eindelijk waren aangekomen,  stelde ik hem voor ons samen met Sam te vergezellen naar Schoten; maar zij hadden andere plannen.

We waren net terug naar Nany vertrokken, toen ik van haar een sms kreeg: ze zat bij haar vriendin (en overbuurvrouw) tante José. Of we haar daar kwamen afhalen? Heel graag!

Weer duurde het langer dan een half uur om de 14 kilometer, die ons van Nany scheidden, af te leggen! Files, werken, opstoppingen, het is daar niet meer te doen, in het Antwerpse!

Bij tante José werden we met open armen ontvangen, en met heerlijke witte wijn en een soort chips. Een hele tijd hebben we herinneringen opgehaald. Zalig! Ze kon ons niet vergezellen naar de taverne, want ze verwachtte een van haar dochters (die wij jammer genoeg niet meer hebben ontmoet omdat het echt tijd werd om te gaan eten als we niet al te laat wilden naar huis terugkeren: ik had immers nog werk voor de boeg).

Nany en ik kozen gegratineerd witloof met hesp, Roger vond zijn gading niet en nam dus een gewone spaghetti. Ik vond de gratin heel lekker en heb ontzettend veel genoten van de herinneringen die Nany aanhaalde over haar kinderjaren tijdens de oorlog.

Daarna reden we naar huis. Het was iets minder druk, hoewel er nog heel veel vrachtwagens onderweg waren. Niet meer te doen, die verkeersdrukte voor mij!

Ik heb hier nog een klein uurtje gewerkt maar dan voelde ik me echt te moe! En dan was ik enkel een passagier vandaag: hoe verwerkt  een chauffeur die verkeersdrukte dan wel?

Zware dag!

Ik heb vandaag 12 bladzijden vertaald en een eerste keer nagelezen, een hele prestatie dus!

Daarbij heb ik zelfs tijd gemaakt voor een wandeling, deze keer in Vechmaal (dat was mogelijk omdat Roger in mijn plaats voor het avondeten zorgde, maar zelf heb ik wel geen tijd gevonden om de keuken en de badkamer al was het maar een heel oppervlakkige beurt te geven zoals ik zinnens was: hopelijk komt er deze dagen geen onverwachts bezoek! )

Het was heel koud tijdens de wandeling en ik vroeg me af (terwijl ik de prachtige roze-rode lucht bewonderde die we nu al bijna een week krijgen maar die Roger niet lijkt op foto te kunnen vastleggen) hoe ik zal zorgen dat Roger voldoende beweging krijgt eens het echt zal winteren?

Deze avond had Heemkunde Groot Heers een lezing gepland, onder andere over het drieslagstelsel in Haspengauw. Eerst wilde ik thuis blijven voortwerken aan de vertaling en zelfs wat aan het huishouden doen, maar Roger drong aan, en dus ging ik mee.

Hoewel er interessante dingen werden verteld, had ik voor de pauze constant de neiging in slaap te vallen. Na de pauze voelde ik me minder slaperig, maar besefte ik wel dat ik niets zou onthouden van de lezing: ik heb geen auditief geheugen en onthoud dus maar flarden van een lezing zonder schriftelijk (en liefst goed gestructureerd) resumé. 

Thuis vond ik een mailtje van Edith, de voorzitter van de KVLS. Jan Gerits blijkt erg ontevreden over de lay-out van zijn essay in het laatste nummer van Oostland. Ik heb aan die tekst niets veranderd tijdens mijn correcties, maar inderdaad, ik herinner me dat ik me afvroeg waarom Jan ineens, tegen zijn klassieke gewoonte in, weblinks had toegevoegd aan zijn eindnoten. Maar kom, als het geen fouten zijn, is het niet mijn taak om er iets aan te veranderen. Ik had wel naar Edith gemaild dat ze moest oppassen: actieve weblinks ogen immers niet mooi op papier! En met die opmerking werd inderdaad geen rekening gehouden.

Nu blijkt echter dat niet Jan die linken had toegevoegd! Wie dan wel?

Vrienden, uiteraard vond ik geen tijd om jullie mails te beantwoorden, sorry hoor!

Vandaag: babysitten en daarna vertalen

We gingen weer babysitten vandaag. Elena bleek heel moe te zijn na die halve woensdag school (hoe uitputtend zijn die hele dagen dan wel  voor haar?) maar weigerde een dutje te doen. Tja, ze is nu  een kleuter, redeneert ze. Maar ze beseft niet dat ze dan lastig wordt: voor het minste weent ze, ze klaagt geregeld dat ze moe is, ze wil ineens niets meer doen, alleen naar een filmpje kijken (en dan valt ze half in slaap, maar naar bed, nee hoor!) om daarna weer recht te springen en uitbundig te beginnen spelen. Het liefst rollenspelen, maar dat wisten we al. Dat was haar juf ook opgevallen in de klas (gisteren was het “ouderavond” op school).

Matthias ging wel dutten, at weer heel veel, was heel goed gezind, speelde met zijn bussen (Sinterklaas bracht er ook een bij zijn andere grootouders – de fixatie op bussen van onze kleintjes komt, denk ik, door het feit dat de echtgenoot van Lutti buschauffeur is), en vooral met het keukentje van Elena. Lutti vertelde ons al, toen we onze peuter gingen afhalen, dat niet alleen de meisjes, maar ook hij bijna constant aan het “koken” is sinds Sinterklaas dat kookvuurtje bracht bij de onthaalmoeder.

Ik kreeg deze middag achtereenvolgens drie berichten op mijn smartphone: vertaaljobs. Jawel hoor, ik waarschuw mijn klanten als ik niet beschikbaar ben! En toch dus…

Twee maal twee bladzijden tegen morgenochtend (die heb ik pas geleverd) en een twintigtal tegen maandag. Ik heb even geaarzeld: zou ik de job niet weigeren? Maar, langs de andere kant,  het zijn zo dure tijden dat ik het geld wel kan gebruiken. Dus heb ik maar toegezegd.

Onmiddellijk na het avondeten (Elena had van tevoren gegeten en lag al te slapen, uiteraard nadat ik haar nog een verhaaltje had verteld), vroeg ik onze schoonzoon (onze dochter was gaan lesgeven) of hij het verder aankon met Matthias (die al gewassen en bedklaar was). Roger en ik vertrokken naar huis, waar ik die lange vertaling even bekeek voor ik aan die kortere begon. Ik heb bewust mijn ergernis bij de lange vertaling onderdrukt, maar nu de kortere zijn geleverd, laat ik die ergernis de vrije loop!

Lieve klanten, besef toch eens dat jullie me niet helpen met op voorhand een deel van de tekst te vertalen (en daarvoor een korting te eisen), tenzij jullie de nog te vertalen tekst in een afzonderlijk bestand sturen! Zoals jullie het nu soms doen (en deze keer weer dus) bezorgt de opdracht mij enorm veel extra werk; en de tijd die ik daaraan besteed, kan ik niet aanrekenen, vermits jullie me  per regel betalen. Ik kan ook heel moeilijk gebruik maken van mijn vertaalgeheugen, want telkens die korte niet vertaalde stukjes daarnaar kopiëren en weer invoeren in de oorspronkelijke tekst vraagt veel te veel tijd! En, als het werk af is, moet ik nog nagaan wat ik zelf heb vertaald en wat niet: weer een puzzelwerk (ik weet wel hoe ik moet tewerk gaan, maar het vraagt allemaal enorm veel tijd).

Ik heb al heel veel spijt dat ik die job heb aangenomen! 20 bladzijden juridische tekst tegen maandag leek me een makkie, al hou ik het minste van dat soort vertalingen. Maar 20 bladzijden waarin al stukjes vertaald zijn (soms zelfs maar delen van zinnen, soms zelfs maar één woord in een zin) vind ik vreselijk!

Je knipt toch ook niet eerst stukjes uit je haar voor je naar de kapper gaat, of wel?

Van Kuttekoven naar het kasteel van Rullingen en terug

Prachtig, zacht herfstweer vandaag, dus  maakten we nog eens tijd voor een lange wandeling. Van Kuttekoven ging het, door het veld, naar het kasteel van Rullingen. Het hotel dat daar werd uitgebaat is al een poosje failliet, en het Jachthuiscafé bleek ook gesloten. Het geheel maakte een nogal verlaten indruk!

 Foto’s Roger

We geraakten aan de praat met een andere wandelaar, die ons wist te vertellen dat het café ook failliet was. ‘Het zijn zware tijden voor caféuitbaters’, redeneerde hij. ‘Dat rookverbod heeft ze geen deugd gedaan,’ antwoordde Roger, ‘veel rokers gaan niet meer op café’.

Dat verband wilde de wandelaar niet leggen, want rokers mogen nog steeds roken, maar buiten; en niet rokers worden nu niet meer verplicht passief mee te roken. Roger zei: ‘Laat de uitbater dan toch zelf kiezen of hij een café voor rokers of voor niet rokers wil!’.

Ha nee, dat vond onze man ook geen goed idee: stel dat het enige café in jouw dorp een rokerscafé is, dan moet je als niet roker kilometers verder op café gaan! Afijn, het was duidelijk dat onze opinies over dat onderwerp diametraal tegenover elkaar stonden! En toch heeft ons gesprek meer dan een kwartier geduurd!

Wij maakten een deugddoende lus terug naar Kuttekoven (onderweg hebben we nog ongewild een konijn doen opschrikken) en reden van daar naar huis. Waar vertaalwerk wachtte. Daar ga ik me nu nog een poosje mee bezig houden.

Enkele herinneringen aan het voorbije weekend

Over gisteren valt niet bijzonder veel te vertellen. Na een bezoekje van Marie-Claire hebben we uitgebreid boodschappen gedaan, maar vermits het vooral over kerstcadeaus ging, zal ik daar maar niets over vertellen zeker?

Wel heeft Roger de website van de KVLS bijgewerkt… en heb ik me geërgerd aan het feit dat in het nieuwe nummer van Oostland, dat met de post was aangekomen, mijn correcties van het voorwoord niet werden opgenomen. Een onnozele vergissing, maar ondertussen staat dat voorwoord wel vol fouten!

Roger heeft echter ook zijn foto’s van het weekend opgeladen en daarvan deel ik er graag een paar met jullie.

 Foto’s Roger

De kleinkindjes zijn vertrokken

Rond 7:30 uur werden Elena en Matthias ongeveer tegelijkertijd wakker! Weer heel (te!) vroeg voor Roger en mij (zelfs toen onze drie kindjes nog naar school moesten, stonden we nooit op voor 7:45 uur, en toch waren we om 8:15 klaar om te vertrekken; ik vraag me nu vaak af hoe we daar in slaagden). Dus werd deze ochtend nog even het “tentbed” ingeschakeld. Maar van slapen kwam niets meer: de kinderen waren zo uitgerust dat ze nog een half uur hebben liggen rollebollen. We stonden dus maar op. Na een snel toilet en ons ontbijt was het weer “speeltijd”. Elena was nog even een juf en heel eventjes onze mama, Matthias oefende op de trap, speelde met zijn vrachtwagen en zijn bus. Matthias ging rond 10:45 uur weer even naar bed, en Elena begon toen poppetjes tot leven te brengen. Ik hoorde haar heel geconcentreerd tegen zichzelf verhaaltjes vertellen en maakte van de gelegenheid gebruik om de keuken wat op te ruimen.

Rond 12:30 uur aten we ons middagmaal. Ongeveer 300 gram groentepap voor Matthias. Elena eet niet graag brood: haar noenmaal bestond uit ongeveer 160 gram groentepap, een mandarijntje en een halve boterham met choco. Het is opvallend hoeveel meer Matthias eet dan zijn grote zus. Die zus vertelde tijdens het eten nog over het bezoek van Sinterklaas aan de school. Eigenaardig: ze had het vooral over de opvallend blinkende schoenen van Zwarte Piet!

Daarna, rond 13:30 uur, was het duidelijk: Elena had weer zand in haar oogjes gestrooid gekregen (ik had haar gisteren avond verteld over het “zandmannetje” – wat we toen natuurlijk even moesten naspelen, opa zijnde het zandmannetje dat we zogezegd niet konden zien, Elena, Matthias en ik fungerend als slaperige kindjes). Roger bracht haar naar bed, en toen gebeurde er weer iets heel typisch met Matthias. Daarvoor was onze jongen druk aan het spelen, soms wilde hij door opa opgepakt worden, soms door mij. Zodra hij opa zag de salon verlaten met Elena, begon hij echter te wenen! Ik kreeg hem gelukkig getroost en Roger mocht daarna zelfs de schapen gaan voederen zonder dat de baby een kik gaf tijdens diens afwezigheid.

Rond 14:00 uur begon hij ook in zijn oogjes te wrijven. Hij lag pas te soezen in zijn bedje (en ik maakte me klaar voor ook een kort dutje in de relax ) toen onze dochter belde: ‘We zijn naar jullie onderweg!’.

Drie kwartier later kwamen zij en onze schoonzoon hier aan, met een (heel lekkere) fruittaart. De kindjes sliepen nog, maar kort daarop konden hun ouders hen zelf uit hun bedje halen (heel blije Elena dus, want ik had haar beloofd dat als ze na haar dutje wakker zou worden, haar ouders hier zouden zijn, natuurlijk hopend dat ik gelijk zou krijgen). Na een vieruurtje (taart dus, ook voor Elena; Matthias kreeg zijn gewone fruitpap) maakten we nog een wandeling, onder andere in het bos grenzend aan het kasteel van Heers. We hebben er allemaal van genoten: het was aangenaam herfstweer, Elena fantaseerde over de twee kastelen die we tegenkwamen en genoot van de knisperende bladeren onder haar voeten, er werd bijgepraat, Matthias zat in zijn buggy en keek rond. Elena was onderweg wel weer even haar moeders mama en mijn mama!

Ze zijn allemaal vertrokken kort na het avondeten. Elena dacht dat ze het Sinterklaasspeelgoed hier moest laten en leek zo blij toen ik haar zei dat het echt allemaal voor haar en Matthias was, dat haar mama alles dus mee naar huis zou nemen.

Roger en ik hebben daarna nog opgeruimd, ik heb nog wat gelezen en daarna gekeken naar een aflevering van Star Trek… en denk dat ik seffens ga slapen.

Vrienden die nog een antwoord verwachten op een mail, sorry: dat stel ik uit tot morgen!

Het tentbed

Ik vergat het daarnet te vertellen: Elena en Matthias werden inderdaad heel vroeg wakker: om 5:30 uur (“voelen” die kinderen nog altijd in termen  van zomertijd? Mogelijk, want toen was 5:30 uur nog 6:30 uur, de precieze tijd waarop ze toen door de week werden gewekt).

Voor de nachtraven die Roger en ik zijn, was dat veel te vroeg. Dus stelde Roger voor de kindjes in ons bed te nemen en ze daar te proberen weer in slaap te krijgen. Zo gezegd, zo gedaan, maar ik had wel een uitleg nodig om Elena (vooral zij, Matthias laat ons nog begaan) zover te krijgen. Ik weet niet waarom ik het woord “tentbed” gebruikte. Dacht ik aan ons donsdeken dat voor de kinderen zou fungeren als een soort tent? Afijn, ik zei: ‘Elena, we gaan verder slapen in een tentbed!’.

En  ze sliepen voort tot na 8 uur, Elena en Matthias.

Deze avond, voor ze naar bed werd gebracht, vroeg Elena mij of ze zou  slapen in het tentbed. Ik antwoordde dat ze in haar bedje met de vele knuffels zou slapen, maar dat ze misschien morgen ochtend in het “tentbed” van oma en opa zal belanden.