Het verhaal van zuster Godwine

Terwijl de kindjes gisteren avond in bad zaten (Elena heeft er geen bezwaar meer tegen als Matthias samen met haar van dat moment geniet), vertelde Elena mij dat ze vandaag nog dezelfde pantalon zou dragen maar wel een nieuw t-shirt zou aandoen: dat was vrij vuil geworden. Ze bekeek mijn kleren en zei: ‘Oma, jij mag morgen die mooie rode broek ook nog aandoen, hoor. Maar jouw t-shirt mag in de wasmand, denk ik!’

Haar mama herinnerde zich ineens dat Elena vandaag zoveel mogelijk rode kleren moest aantrekken; ze zouden immers Valentijn (uiteraard zonder “Sint”) vieren op school: “iedereen verliefd”! Dus, al vanaf de kleuterschool worden die kindjes geconfronteerd met die commerciële feesten!

Ik droeg dus maar weer mijn rode pantalon tijdens de enkele boodschappen die we vandaag nog moesten doen, maar niet omdat het “Valentijn” was! En die boodschappen waren voor Roger ongeveer zijn enige bron van beweging (ikzelf had daarvoor nog wat schoongemaakt): veel te veel wind en regen vandaag!

Daarna heb ik getelefoneerd met de vroegere overste van zuster Godwine. Ze wist al dat we gisteren bij haar op bezoek waren… En ze heeft het verhaal van zuster Godwine (waar ik gisteren niets van begreep) opgehelderd.

Ik weet al lang dat zuster Godwine een (platonische, hoe kan het anders?) “liefdesaffaire” heeft met Pater Pio. Ze droeg altijd een beeldje van hem bij zich, in een van de zakken die zich verschuilen in de plooien van die typische nonnenrokken. Vlak voor ze zou verhuizen naar Bertem is zuster Godwine gevallen en Pater Pio rolde vanuit haar rok tot onder een tafel. Gevolg: Pater Pio had zijn benen “gebroken”, en zuster Godwine niets!

Pater Pio ging uiteraard (nadat hij hersteld werd met lijm) mee naar Bertem. Maar daar, na de eerste wasbeurt, bleek zuster Godwine hem kwijt te zijn. Ze heeft nog gebeld naar zuster Emilia (haar vroegere zuster overste dus) om te vragen of zij een ander minuscuul beeldje van haar “idool” kon bemachtigen. Maar dat kon zuster Emilia niet…

Met “voorbeeldige” kindjes naar zuster Godwine

Terwijl we deze middag van de school naar Lutti reden, vertelde ik aan Elena dat we na de middag mijn vroegere “juf” zuster Godwine een bezoekje zouden brengen. Of ze wilde meekomen. Ja, daar had ze wel zin in.

Matthias zag ons niet binnenkomen bij Lutti: hij was weer te druk aan het koken! Zodra hij ons opmerkte echter kwam hij al lachend en wuivend naar ons toe gekropen.

Na het middageten reden we naar Bertem, waar zuster Godwine nu in een rusthuis verblijft. Elena had, uit schrik zich te vervelen, een tablet bij zich zodat ze eventueel naar filmpjes kon kijken. Matthias zou het moeten doen met een paar knuffels.

Het tabletje werd niet gebruikt en Matthias bleef de hele tijd op de schoot van zijn opa zitten, genietend van een koekje en lachend naar de oude zuster Godwine en haar medezuster Martha die we erbij gevraagd hadden. Elena zat braaf op haar stoel, genoot zichtbaar van een glas sinaasappelsap en een paar koekjes en beantwoordde gewillig de vragen van de twee nonnen. Ze zong een paar liedjes voor hen, vertelde over de school, en keek heel nieuwsgierig hoe ik zuster Godwine hielp haar koffie op te drinken nadat we “zeiden dat” mijn oude, vroegere “juf” nu mijn baby was.

Zuster Martha (98 jaar) zag er opvallend goed uit (maar herkende ons wel niet) en ik merkte dat Elena vooral door haar was gefascineerd, vooral toen die non begon te zingen van “Klein, klein kleutertje” en daar een heel verhaaltje aan vast breidde. Zuster Godwine (92 jaar) leek minder gelukkig. Regelmatig moest ze een traan wegpinken en wij begrepen heel weinig van wat ze vertelde. Wel dat ze wilde dat ik morgen zou bellen naar zuster Emilia (haar vroegere overste – en vriendin - in Sint-Truiden) om haar de groetjes te doen, dat ze zo blij was ons te zien, dat onze kleinkinderen toch zo “voorbeeldig” zijn (ikzelf had ze liever wat minder “voorbeeldig” en dus levendiger gezien, maar ik denk dat Elena echt onder de indruk was. Waarom Matthias zich zo “voorbeeldig” gedroeg, is mij nog steeds een raadsel - een beetje moe en blij op de schoot van opa te kunnen uitrusten met een koekje?) en dat ze het niet wist, dat onze vriendin Thérèse onlangs was overleden. Het verwondert me dat de echtgenoot van Thérèse haar daarvan niet op de hoogte heeft gebracht, maar het kan natuurlijk (Guy wordt ook al 90 dit jaar).

Na een uurtje reden we terug naar “huis”, nadat ik zuster Martha had beloofd haar groetjes te doen aan… jou, Liliane! Jou bleek ze helemaal niet vergeten te zijn!

Onderweg naar “thuis” konden de kindjes eindelijk aan hun dutje beginnen!

Roger reageerde op ons bezoek met: ‘Oud worden is meestal niet aangenaam’. Ikzelf weet het niet goed. Oké, je verliest je vrienden, je wordt “weggestoken”, maar je hebt des te meer tijd om te bezinnen, te mijmeren, te bidden, om herinneringen boven te halen, enzovoort. Allemaal zaken waar we nu (jaja, zelfs op 64 en 70 jaar) te weinig tijd voor hebben. Het geheugen moet natuurlijk nog een beetje meewillen, en als dat gaat haperen, kan dat een serieuze domper betekenen, inderdaad!

Huishouden

We zijn gisteren in het containerpark geraakt, Roger heeft daarna  voort snoeisel gehakseld en ik schoongemaakt. Geen wandeling wegens geen tijd en veel te veel wind. Wel een beetje vertaalwerk.

Vandaag bijna een identieke dag (behalve dat we niet meer naar het containerpark hoefden). Weer geen wandeling (om de zelfde redenen).  Nu nog de salon onder handen nemen en ik ben klaar met de schoonmaak (alleen voor de ruiten heb ik weer geen tijd gevonden). Maar… In tegenstelling tot vrouwen die alles op een of twee dagen schoon krijgen, zal het me weinig voldoening geven: in feite moet ik daarna al meteen herbeginnen!

Deze avond ben ik beginnen “L’oeil du lapin” van Cavanna te herlezen. Genieten is dat! En gisteren heb ik naar zuster Godwine gebeld: we gaan haar binnenkort opzoeken. 

Weer een “doodgewone” dag

Deze ochtend, tijdens het opruimen, tussen alle tijdschriften opgestapeld op de hoektafel van de salon, gezocht naar de DVD van “Friends”, in leen gekregen van Zeger. Ik weet niet wanneer we samen voort zullen kunnen kijken, maar het idee dat ik die schijf  kwijt was, stond me helemaal niet aan. Ik heb gevonden wat ik zocht onder te rangschikken tijdschriften die Roger daar had opgestapeld. Zal ik maar in mijn eentje verder beginnen kijken?

Na onze boodschappen begon ik eindelijk aan ons poortgebouw. Om me eerst weer te ergeren. Roger heeft echt “angst voor leegte” en had dat deel van onze woning sinds mijn laatste “behandeling” weer vol weten te stouwen.

Ik begon met alles bij elkaar te zoeken dat volgens mij naar het containerpark mag en was heel verbaasd, toen Roger verscheen (ik dacht om zoals gewoonlijk te zeggen dat ik niets mag wegsmijten, mijn “bekende nachtmerrie” dus!), dat hij er deze keer nog andere zaken bijhaalde.  Zijn her en der verspreide gereedschap begon ik daarna bij elkaar te leggen (met de bedoeling Roger te vragen wat ik ermee moest doen). Hij bracht warempel meteen het grootste deel ervan terug naar zijn atelier. 

Voor ik daarna begon te vegen, checkte ik op de gemeentesite of het containerpark vandaag open was: het bleek de hele dag gesloten!

Dus heb ik maar rond de hoop, die klaarstaat om morgen naar het containerpark gebracht te worden, geveegd (nadat ik het meeste stof en enkele oude spinnenwebben had verwijderd van de poort, uit de hoekjes en van de muren). En weer hielp Roger mij! Bedankt, liefke!

De plek waar nu die hoop nutteloze en “kringloop”-spullen – een hoop met ongeveer de oppervlakte van onze aanhangwagen – staat, veeg ik morgen wel, nadat we naar het containerpark zijn gereden en ik de volgende stap heb gezet in mijn “schoonmaak”: de keuken.

Uiteraard deed mijn rug pijn na al dat werk en een wandeling zou welkom zijn geweest maar het begon al te regenen voor het einde van die karwei. En met regenweer kunnen we ook niet voortwerken aan dat snoeisel. Dat moet dus ook weer uitgesteld worden!

Dat betekent niet dat ik me voor de rest van de dag verveeld heb, integendeel!

Deze avond nog naar een aflevering van Star Trek gekeken.  Een nachtmerrieachtige aflevering. Ik heb ervan genoten ondanks het feit dat ik constant wist dat het “niet echt  was” (net zoals ik in mijn minder leuke dromen “weet” dat het maar een droom is).

Homeopathie

Ik ga het er toch nog even over hebben, hoewel ik weet dat ik veel spot zal krijgen te verduren via telefoon, mail en (heel soms) een reactie op deze post.

Dat ik zo snel verlost was van mijn “griepje” (oké, het was waarschijnlijk geen influenza, maar ik voelde me echt ziek, en ik herinner me dat Roger tegen mij zei, toen hij iets later dan ik in bed kroop, dat ik “brandde”) ligt volgens mij aan die korreltjes – die ik niet opnieuw hoefde in te nemen, ze blijven immers werken zolang je hun werking niet teniet doet door bijvoorbeeld koffie of munt te gebruiken.

Toen Roger de volgende dag het ook zitten had, stelde ik hem voor zijn (“specifieke”, want die korreltjes doen niets tegen symptomen maar versterken jouw eigen, “specifieke” afweersysteem tegen ziektes) middel te laten smelten onder zijn tong.

Hij twijfelde even, bedacht toen waarschijnlijk dat het hem alleen zijn koffieverbruik zou kosten, en deed het. Waarna hij in slaap viel. Een heel typisch gevolg!

En hij heeft eigenlijk geslapen tot bijna deze middag, waarna hij zich zo goed voelde dat hij begon te geloven in die homeopathie en geen koffie wilde drinken (en hij deze avond fit en vol verwachtingen naar de afspraak  in Bommershoven ging).

De groene thee (om de ene of andere reden maakt thee of zelfs cafeïnevrije koffie het verschil, toch volgens de boeken van Vithoulkas die ik heel lang geleden las) die ik hem bij het ontbijt in de plaats van koffie gaf, smaakte hem wel niet.

Maar daar passen we dan wel een mouw aan (wat een mooie uitdrukking!)!

Nederlands is zo’n mooie, beeldrijke taal (dat zei ik ook deze avond nog tegen onze Spaanse schoonbroer terwijl we weer even buiten stonden te roken!)

Gedeeltelijk teleurstellend mosselfeest

We voelden ons deze avond gezond genoeg om naar het jaarlijks mosselfeest te gaan van de fanfare van Bommershoven; waar we hadden afgesproken met de tweede oudste zus van Roger en haar Spaanse echtgenoot, en met zijn broer van wie de vrouw er niet bij was wegens te moe en wat grieperig.

 Foto’s Roger (en tja, ik weet het, ik heb nagelaten een foto te maken van Roger zelf)

Van de nichten en aangetrouwde neven van Roger ontmoetten we er alleen Remi deze keer… Die sinds kort geen voorzitter meer is van de fanfare.

En dat hebben we geproefd! De mosselen bleken een mengelmoes van grote en kleine exemplaren, waardoor sommige te lang en andere te kort gekookt hadden, en vertoonden veel gebroken schelpen. De koude schotel, die ik had besteld en die andere jaren altijd zo smakelijk was, was veel minder gevarieerd en leek wel de vorige dag klaargemaakt: tomaten zo flets als maar zijn kan, in plaats van gekookte ham een stukje kip en een stukje onbestemd vlees die er echt niet meer smakelijk uitzagen. We hebben onze klachten uiteraard gerapporteerd aan Remi, maar die kan natuurlijk niets anders doen dan ze door te geven aan de huidige voorzitter. We zullen later wel zien – als we er nog naartoe gaan - of er rekening wordt mee gehouden (naar het schijnt klaagden er meer mensen).

Wat het eten betreft dus een teleurstellende avond. Wel waren  we heel blij onze respectievelijke zus/schoonzus en broer/schoonbroer(s) terug te zien. Alleen jammer dat de rest van de sibbe er niet bij kon zijn. 

Vrijheid

Het heeft iets knus, heb ik altijd gevonden, dat uitzieken (zeker als het om een banale ziekte gaat, want influenza zullen we wel niet hebben, daarvoor lijkt ons “griepje” me te onschuldig). Je moet natuurlijk de kans krijgen om uit te zieken, wat niet altijd het geval was toen de kinderen nog naar en van school moesten worden gebracht (hoe vaak heb ik me toen vermand om me, ondanks de koorts, tot aan de schoolpoort te slepen, of een zieke baby of peuter zo goed mogelijk ingeduffeld en verplicht mij te vergezellen omdat ik hem niet alleen thuis wilde laten terwijl ik de andere kindjes ging afhalen).

Nu is het anders en we konden ons permitteren letterlijk niets te doen. Roger heeft bijna de hele dag liggen slapen op de sofa, af en toe wakker wordend om iets te drinken (hij heeft niets willen eten). Ikzelf heb vooral naast hem liggen lezen, met liters groene thee en als voeding enkel een banaan, een sojapudding, een stukje kaas en een blokje bittere chocolade.

Voor de zoveelste keer heb ik vastgesteld dat koorts maakt dat je zintuigen alles scherper waarnemen. Ik hoorde het huilen van de wind in de bomen en  het tokkelen van de regen op de ruiten veel beter en alles wat ik aanraakte deed mijn huid tintelen.

Maar ik heb dus vooral gelezen en daarover wilde ik het eigenlijk hebben. Het boek “Vrijheid” van Jonathan Franzen, geleend van onze schoonzoon, heb ik eindelijk uit en ik heb er enorm van genoten. Hier vinden jullie een bespreking die veel meer zegt dan wat ik kan verzinnen. Het verhaal wordt dus verteld vanuit verschillende standpunten (zonder dat je daardoor in de war geraakt, wat ik zo vaak meemaak als ik boeken lees die – meestal  Vlaamse - auteurs  op die manier  proberen op te bouwen) en inderdaad, zoals je leest in de recensie, moet je daardoor telkens je persoonlijke interpretatie van de feiten herzien.

Dit is het eerste boek dat ik lees van Franzen, en, lieve schoonzoon, je had gelijk: hij is een groot schrijver!