Heel leuke maar wel vermoeiende dag met Elena

Om zes uur werd Elena wakker en ik dacht ‘o nee!’. Ze had dorst. Nadat ze een glas water had gedronken en een beschuit had gegeten, viel ze terug in een halve, heel bewogen slaap. Roger is weer in een diepe slaap gevallen, mij was dat onmogelijk. Telkens als ik indommelde, werd Elena wakker: ‘Oma, niet slapen: je moet mijn hals “kietelen”, anders kan ik niet slapen!’.

Uiteindelijk zijn we om 8 uur opgestaan. Haar ontbijt bestond uit een sojapudding en een sojadrankje met chocolade. Fruit of brood wilde ze niet.

En dan werd het spelen (we waren achtereenvolgens weer prinsessen,  uiteraard, maar ook geiten én zwarte pieten – ‘We zeggen dat we zwart zijn, hé, oma!’), vertellen en – als de vermoeidheid toesloeg - naar filmpjes kijken. Roger en ik probeerden zelf even te dutten (na het middageten – bestaande vooral uit tomatensoep met balletjes en daarna voor Elena een yoghurt en een koekje, want ze wilde weer geen brood of fruit) tijdens een van die rustigere momenten. Roger is het gelukt, mij niet: om de 10 à 15 minuten moest ik zoeken naar een ander filmpje.

Na het vieruurtje (weer wilde ze geen fruit, wel wat kaas, weer een koekje en weer een sojapudding) keek ze naar langere films (ze had enkele dvd’s bij zich, onder andere pas gekregen van nonkel Zeger voor haar verjaardag). Ik dacht mijn kans op een dutje te grijpen, maar dat was gerekend zonder Elena’s fantasie: geregeld onderbrak ze een filmpje omdat ze met mij iets wilde naspelen.

Toch werd ze moe: ik merkte het aan haar knuffel die ze constant wilde en aan het feit dat ze geregeld bijna in slaap viel voor mijn pc. Toen ik haar voorstelde een dutje te gaan doen, antwoordde ze: ‘Nee, het is nog niet donker. Ik ben wel moe, maar dan kijk ik maar naar een filmpje!’.

Voor het avondeten had ik (ja, ik!) haar pannenkoeken beloofd. Ze wilde er alleen veel suiker op (de stroop die ik voorstelde, vond ze vies!) en at er twee, gevolgd door een bekertje melk en een beetje kaas. Als “dessert” amper een vijftal druiven. Daarna moesten we weer rollenspelletjes spelen, en toen ik om 20 uur zei dat ze echt naar bed moest, waren we weer zwarte pieten die in een schoorsteen zouden slapen.

Na het toiletritueel zou opa voorlezen (ik was echt moe van een  hele dag praten!) maar ik moest erbij blijven. Ik was immers ook een zwarte piet en ik moest bevestigen dat ik wel degelijk in dezelfde “schoorsteen” – lees “bed” - als zij zou komen slapen.

Op een zeker moment las Roger voor over “skilessen voor Tiny” maar Elena onderbrak hem constant om mij richtlijnen te geven zodat ik later “onze” schoorsteen zou terugvinden. Toen zei Roger ineens: ‘En het verhaaltje is uit’, waarop Elena prompt: ‘Maar ik heb niets gehoord over die skilessen!’ Was ze dus tegelijk aan het luisteren en aan het praten?

Ze viel praktisch meteen in slaap.

En ik checkte eindelijk mijn mails. Een van de twee gisteren aangekomen vertalingen gaat door. En de uitbater van de camping uit Aubigny belooft me nog meer vertaalwerk.

Daarna ruimde ik wat op (Roger zorgde voor de vaatwasser) en dacht  ‘En nu ga ik gewoon slapen!’. Dat heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan: ik zit te genieten van een Trappist!

O ja, vlak voor het avondeten even gebeld met onze dochter: Elena vond het niet nodig met haar “te praten”!

Elena is hier

Elena heeft geen school morgen. Of ze vandaag mocht komen logeren, vroeg haar mama. Voor mij was dat oké, ik verwachtte toch geen werk voor maandag, en Matthias nam ik er graag bij. Tot ik besefte dat het deze avond algemene vergadering was van Heemkunde Groot Heers. Zelf niet gaan, was niet echt  een probleem, maar Roger moest er echt naartoe (hij zou onder andere foto’s vertonen van de activiteiten van vorig jaar). Dat betekent dat ik Matthias zelf zou moeten optillen voor zijn toilet en om hem in bed te leggen. Zoiets laat ik liever aan Roger over.
Dus zou deze keer alleen Elena komen logeren. Ik weet dat ze ernaar uitkeek en inderdaad, zodra ze deze middag arriveerden, hebben Matthias en zij heel enthousiast gespeeld. In een mum van tijd lag de salon helemaal overhoop.

Kort na Roger wilde ook onze dochter vertrekken, met Matthias dus, en toen begon Elena te wenen. Ze dacht dat haar broertje ook hier zou blijven, ze wilde niet gaan slapen zonder haar broertje, ze zou haar broertje zo fel missen, afijn, ze leek ontroostbaar. Tot onze dochter en Matthias wegreden, want toen wilde ze meteen naar een filmpje kijken. En naar nog een. En dat ik een verhaaltje voorlas. En nog een. Zich verkleden, een glas water drinken, een koekje eten, nog een verhaaltje beluisteren, enzovoort. Ik zag wel dat ze doodmoe werd en stelde voor naar boven te gaan. ‘Ja… Ha, nee, toch niet. Ik zal een beetje rusten in de relax’, antwoordde ze.

Ik denk dat ze dit huis als een beetje mysterieus ervaart en dat samen met haar broertje gaan slapen haar telkens een soort “zekerheid” gaf (‘Ik mag in jullie bed slapen, en met jullie hé?’, drong ze verschillende keren aan deze avond).

Uiteindelijk is ze in de relax ingeslapen. Roger kwam thuis iets over 22:30 uur. Straks moet hij haar naar boven dragen!

Ondertussen wel weer twee grote vertaalopdrachten (die ik niet had verwacht) moeten weigeren (tenzij ik er maandag mag aan beginnen, na een ander van twee bladzijden die ik wel verwachtte).

Weerzien

Eerst met de kleinkinderen. Elena vonden we niet meteen op de speelplaats… Na een poosje rondkijken, hoorde ik haar ineens van achter Roger roepen tegen Anna: ‘Dat is mijn oma!’. Bleek dat ze zich verstopt hadden. Heeft ze nagedacht over mijn opmerking van vorige week?

Matthias moest bij Lutti weer alle kindjes omhelzen voor we naar “huis” reden. Onderweg en “thuis” waren we weer prinsessen en ridders. Onze dochter deed Matthias enkele woordjes nazeggen. Met veel plezier noemde hij “Nany” (mijn moeder) en “Moemoe “ (zijn andere overgrootmoeder) maar toen hij “Opa” en “Oma” moest nazeggen, antwoordde hij gewoon: ‘Nee!’!

Even was het vrij rustig voor mij: terwijl Matthias zijn dutje deed, hielp Roger Elena een “spoorweg” te bouwen.

 Eigen foto

Later kwam buurmeisje Anna spelen, en toen kreeg ik mijn bezigheid! Ze wilden immers in de speelkamer (op de begane grond), Matthias wilde hen volgen, en dus moest ik mee: Matthias is nog te klein om daar alleen gelaten te worden.

Later, na het avondeten, terwijl onze dochter lesgaf en de kindjes door hun papa in bad en naar bed werden gedaan, hadden Roger en ik afgesproken met Paul en Lut. Ook twee vrienden die we hebben leren kennen in het zog van Dirk Lambrechts zaliger. Ze wilden spreken over dat boek over Dirk (waar zij ook aan meeschrijven). Roger en ik hadden het Begijnhofhotel voorgesteld: daar kun je gratis parkeren… En ik vermoedde dat Karel (de broer van Dirk zaliger dus) ook daar zou zijn. Hij was er, maar per toeval, vertelde hij. Hij was eerst van plan geweest ergens anders iets te gaan drinken, maar daar was het te druk. ‘Er bestaat geen toeval’, zei Paul.

Paul en Lut konden hem en ons dus veel vragen stellen over de tijd voor zijzelf Dirk leerden kennen. Paul vertelde mij dat hij mijn bijdrage heel goed vond, liet die aan Karel lezen die er ook duidelijk van genoot. ‘Wat je schrijft, is de waarheid,’ reageerde Karel, ‘en als dat voor vele latere vrienden van Dirk een ontluistering is, het zij zo’. Hijzelf weigert echter een bijdrage te leveren.

Aangename avond dus, soms hilarisch omwille van de  herinneringen aan onze vroegere fratsen, maar vooral weer heel nostalgisch!

Wandeling aan de rand van Sint-Truiden

Eindelijk eens geen regen, sneeuw of wind vandaag en zelfs een heel klein beetje zon. Dus gingen we nog eens wandelen: achter de Stayenmolen. Behalve een vaag verkeersgeluid komende van de steenweg, rust en stilte. Niemand ontmoet, alleen een reiger (denk ik toch) zien voorbijvliegen. Het deed ons deugd.

 Foto’s Roger

Deze avond, na het avondeten (kliekjes), gekeken naar “Thé ou café” (op mijn pc, de uitzending van vorige zondag).

“Thé ou café” met Malek Chebel en Farid Abdelkrim

Deze avond de uitzending van vorige zondag gevisioneerd. Boeiend! Als je enigszins Frans begrijpt, raad ik je aan er hier naar te kijken.

Malek Chebel pleit voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen in een liberale Islam. Farid Abdekkrim schreef zopas een boek waarin hij vertelt waarom hij de Moslimbroeders de rug heeft toegekeerd.

Bijna ruzie tijdens het nalezen van een vertaling

Voor we vandaag boodschappen deden, las Roger mijn vertaling na. Gelukkig, want ik heb soms nog last met taaleigen in het Nederlands. Zo had ik bijvoorbeeld geschreven over “legendes die de verbeelding aanspreken”, wat Roger mij meteen deed veranderen in “legendes die tot de verbeelding spreken”.

Maar… Roger vond de tekst blijkbaar zo interessant dat hij niet alleen verbeterde maar ook bijzonder spraakzaam werd: ‘Waar ligt dat kasteel? Dat hebben we nooit gezien!’ (hopelijk betekent dat dat we dit jaar weer eventjes in Aubigny en omstreken zullen vertoeven).

Of: ‘Waarom schrijf je hier ineens over een rondwarend spook?’ Omdat zoiets in de Franse tekst stond natuurlijk; en daarin ook zonder duidelijke overgang, maar… herhaalde ik: ‘het is een website waarvan ik enkel de tekst heb, waarschijnlijk hoort dit bij een afbeelding’. Of nog: ‘Ik herinner me niet dat er achtergrondmuziek was in het sanitair!’, waarop ik dan weer: ‘Jawel, dat was er, maar nu moeten we verbeteren en niet zo maar wat praten!’  Zo ging dat maar door!

Een beetje boos werd ik (en Roger reageerde héél boos), want op de duur werd ik er dood nerveus van: iets nalezen betekent dat je niet bij elk item moet gaan nadenken over wat er allemaal achter de tekst zit (hoewel, af en toe is dat inderdaad nodig, ik geef het toe. Maar niet bij elke zin).

Twee uur hebben we eraan besteed (nee, echt niet omdat er zoveel moest gecorrigeerd worden, wel omdat Roger telkens alles wilde onderzoeken, erover praten, naar iets zoeken op Google, enzovoort). Als ik zo zou werken, ik zou mijn klanten minstens het dubbele moeten aanrekenen!

Toch bedankt, Liefje, want je hebt echt kemels uit de vertaling gehaald (ik zei het al, als ik vanuit het Frans in het Nederlands vertaal, heb ik de neiging om maar net iets minder breedsprakerig te zijn dan Fransen: er zijn dus nog veel zinsdelen gesneuveld dankzij jou)!  Dat betekent natuurlijk ook dat ik er veel minder aan verdien: een vertaling wordt per regel of woord betaald.

Alleen… volgende keer laat ik je aan jouw eigen tempo nalezen (en niet zoals vandaag: ik las samen met jou en vandaar dus mijn zenuwen!).

Je bent immers op pensioen (tja, ik zogezegd ook: vaak benijd ik gepensioneerde mannen!) en inderdaad,waarom zou je niet genieten van elke zin die ik je doorstuur en dat dan echt aan je eigen tempo? 

Dan kan ik ondertussen bezig zijn met die gehate huishoudtaken waar ik me vandaag pas kon mee bezighouden na onze boodschappen.

De vertaling is ondertussen wel geleverd, ook dankzij jou!

Zondagsrust

Daar kan ik van genieten. Maar… Ik verlangde ook naar een wandeling. Helaas heeft het de hele dag geregend en zelfs gesneeuwd (geen wit tapijt: de sneeuw smolt onmiddellijk) en was het heel koud.

Dan maar gelezen, eindelijk sommige mails (en een brief) beantwoord, gesurft (onder andere naar dit gekeken, op aanraden van die Franstalige “vriend” die ik maar één keer heb ontmoet). Interessant, dat programma, alleen veel te vroeg voor ons! Nu weet ik echter dat je daags nadien via het Internet kunt kijken, en dat zal ik zeker vaker doen!

Ondertussen paste Roger de website van de KVLS aan. En haalde hij een encyclopedie van de wereldliteratuur uit de aanhangwagen.  Interessant, maar we hebben er gewoon geen plaats meer voor!

Roger en ik zijn geen praters. Dat betekent dat ik bijvoorbeeld tijdens het koken op mezelf aangewezen ben (ik vind dat niet erg!). Vandaag bereidde ik een stamppot van aardperen en knolselder, die we aten met zalm. Heel lekker! Hoe komt het dat ik die aardperen niet vroeger heb leren kennen?

Roger heeft gelezen (ja, hij surfte ook veel vandaag) dat ze een suiker bevatten die niet gemakkelijk word opgenomen in de darmen. Is dat de verklaring waarom hun glycemische index lager zou zijn dan die van aardappelen?

Tijdens het koken dacht ik terug aan een “grap” van vorige zondag. Een van onze vriendinnen is arts en ze vertelde dat als een van haar patiënten over een behandeling vraagt: ‘Voel je daar iets van?’, zij steevast antwoordt: ‘Nee, ikzelf voel daar niets van!’

Het werd dus een heel rustige dag, maar nu ga ik toch even op avontuur met Star Trek!