Het blijft vrij druk!

Nadat ik mijn vertalingen (ja, in het meervoud, ik had het voorspeld hé!) vandaag had geleverd, besloot ik Roger nog eens aan het bewegen te zetten. Het werd een wandeling van net geen uur in Rukkelingen-Loon en Mechelen-Bovelingen. De hele dag bleef het heel grijs, maar we kregen geen regen en de temperatuur was echt te doen.
Daarna wilde ik eindelijk ons bureau onder handen nemen. Geen gemakkelijke klus wegens veel te veel boeken, papieren, documenten van de KVLS die ik nog moet archiveren… En Rogers schrijftafel die echt meer dan overvol ligt! Hij heeft mij geholpen: ik stofte mijn kant en alle boekenplanken en hij zorgde voor zijn bureau terwijl ik mijn kant van de vloer stofzuigde. Daarna begon ik aan de bereiding van het avondeten en ik hoorde dat hij ondertussen zijn kant van de vloer aan het stofzuigen was.

We aten nog eens (lekkere!) linzensoep. Na het eten heb ik een uurtje zitten lezen, en heb ik me weer afgevraagd of we geen werkvrouw moeten nemen. Maar nee, hier is dat niet te doen: een werkvrouw kan dit oude, stoffige, rommelige (maar wel gezellige, vind ik toch) huis niet op enkele uurtjes schoonkrijgen!

Dat ik daaraan dacht, had te maken met de salon. Ons bureau is nu weer eventjes “proper” maar veel “rommel” is verhuisd naar de salon!

Na mijn leespauze moest ik zorgen voor Oostland. Ik had de drukproeven van het volgende nummer vorig weekend aangekregen maar toen had ik natuurlijk geen tijd om ze na te lezen. Daar besteedde ik dus een groot deel van de avond aan. Een sterk nummer, denk ik!

Terwijl ik daarmee bezig was, kwam er een mail binnen van onze vriend Paul uit Leuven. Met als bijlage zijn bijdrage voor het boek over Dirk Lambrechts zaliger: of ik zijn tekst even wilde nalezen en eventuele bemerkingen doorgeven. Ik vind persoonlijk zijn bijdrage heel goed!

Ondertussen is het 23:20 uur geworden, heb ik de mails van vrienden niet beantwoord (dat is voor morgen of zo, mensen!) en wil ik heel graag even tijd voor mezelf!

Zeg me niet dat we dan vroeger moeten opstaan! Dat heeft geen zin, want dan rekken we de brunch toch tot het uur waarop wij, nachtraven, in staat zijn productief te werken!

Prinses of zigeunerin Elena?

Roger heeft tijdens het verblijf van Elena enkele foto’s gemaakt. Ik heb ze nu pas bekeken en ik herinnerde me daarbij dat ik in mijn eigen kinderdromen altijd over en weer “vloog” van een kasteel naar een woonwagen!

Hieronder foto’s van Elena die zich “prinses” noemde maar die soms leek op een zigeunerin (met heel goedkope juweeltjes die ik nooit draag maar waarmee Elena op haar leeftijd heel blij mee is – met dat doel heb ik ze trouwens bewaard).

 Foto’s Roger

Nog eens een “gewone” dag

Na nog eens echt uitslapen (ik begrijp nog steeds niet hoe we dat destijds gedaan kregen met onze eigen kinderen: elke dag vroeg genoeg opstaan zodat iedereen op tijd op school of op zijn werk geraakte) en onze brunch eindelijk gewerkt aan die ene wachtende vertaling. Daarna gingen we boodschappen doen, maar eerst wilde Roger langs de “kringwinkel” om al enkele boeken van Paul Boes af te leveren. We brachten wel een ander boek mee naar huis!

In het terug naar huis rijden, hoorde ik weer twee (dringende) vertaalopdrachten binnenkomen (en vlak voor ons vertrek kwam er nog een aan, echter pas tegen woensdag).

Ik zorgde thuis eerst voor ons avondeten: na een rest soep van gisteren, een koude schotel – ik weet het, niet echt een seizoengebonden maaltijd! -  met restjes: knolseldersla, tomaten, maatjes, eieren, doperwtjes, en voor ieder een kleine aardappel.

En daarna, in plaats van te lezen in de relax met mijn blokje chocolade smeltend op de tong, heb ik gezorgd voor die twee dringende vertalingen.

Na de levering wilde ik toch even pauzeren (ik was echt moe). En uiteraard kwamen daar bittere chocolade en boeken aan te pas.

Na een uurtje “pauzeren” heb ik toch maar gezorgd voor die vertaling tegen woensdag (ik moet wel nog nalezen) omdat die twee pas geleverde jobs mij op de ene of andere manier deden vermoeden dat er nog teksten zullen volgen. Het enige wat ik kan verklappen, is dat het teksten waren voor een website (nee, niet die van de camping in Aubigny ), en ik heb ervaring genoeg met dat soort vertalingen om te weten dat er dan meestal andere teksten volgen.

Ik was eindelijk aan het kijken naar een aflevering van Star Trek toen ik een mail hoorde binnenkomen. KVLS-lid Pierre Van Laeken is overleden, op 76 jaar!

We hadden Pierre al een hele poos niet meer gezien (en ik weet dat  aan de wankele gezondheid van zijn vrouw Elvira, maar nu blijkt dus dat zij hem overleeft!). Ik herinner me hem als een heel attente, lieve man, die heel goed schreef maar niet echt erkend werd als schrijver (zoals de meeste leden van de KVLS trouwens ).

We worden oud! Onlangs, aan telefoon, klaagde mijn moeder (Nany, bijna 84 jaar) erover dat ze tegenwoordig zo vaak naar uitvaarten moet gaan. Toen ik antwoordde dat, gezien haar leeftijd, het geen abnormaal fenomeen is, begon ze over hoe goed al die tachtig- of negentigjarigen vrienden zich wel voelen! Sorry, mama, ook mensen van 70 tot 80 jaar gaan over (oei, ik zal maar hout vasthouden: Roger is al 71) en zelfs veel jongere mensen doen dat!

Assepoester en Roger

Blijkbaar heeft Roger vandaag goed geluisterd naar Elena en Assepoester en intrigeerde dat sprookje hem!

Hij ging immers op zoek naar de oorsprong van het verhaal en vond dit.

Ikzelf heb vroeger geleerd (in de literatuurlessen) dat Perrault het oorspronkelijk had over “des pantoufles de vair” - vair is een soort bont.  Vermits “vair” en “verre” (glas) op dezelfde manier worden uitgesproken, werd er al snel gesproken over glazen muiltjes (zo leerde ik dus).

Daar bestaat dus twijfel over, lazen we in Wikipedia. En daar las ik ook wat ik denk het oorspronkelijke verhaal te zijn.

Elena is terug naar huis

Deze ochtend werd Elena pas wakker om 7:45 uur. Dat is al schappelijker voor de nachtraven die Roger en ik zijn!

Als ontbijt dronk ze een bekertje melk en at daarbij een yoghurt en een paar beschuiten. Fruit wilde ze weer niet.

Daarna hebben we natuurlijk gespeeld, verteld enzovoort. Ineens had Elena een heel goed idee: ze wilde nog naar de film over Assepoester kijken, en zij en ik zouden die naspelen. Ik zou de prins zijn en zij Assepoester. Ze ging heel secuur te werk: bekeek een deel van de film, vroeg me om de film even te pauzeren; daarna speelde zij (of speelden wij als de episode dat vroeg) het na. Ze was zo verstandig de andere personages erbij te verzinnen (‘We zeggen dat ik tegen mijn stiefmoeder spreek, hé, oma!’).
Daarna keek ze verder. Ik denk dat ze het filmpje alles bij elkaar meer dan zeven keer heeft bekeken… en bestudeerd. Als Assepoester had ze drie outfits uitgekozen: haar eerste prinsessenjurk (bijna tot op de draad versleten) was de jurk van de werkende Cinderella. Haar nieuwe prinsessenjurk en haar “glazen” muiltjes waren de outfit die ze aantrok nadat de fee had ingegrepen en een andere outfit (een zwierige rok van mij, die ik ooit voor haar heb versmald en waar ik eergisteren een van mijn oude t-shirts aan vastnaaide, was haar trouwjurk). ‘De kleur is wel niet juist, maar we zeggen dat het wit is, hé? En als ik deze sjaal – een blauw-witte glinsterende sjaal die ik ooit ergens heb gewonnen – er bij aandoe, is het echt een bruidsjurk!’.
Ik weet niet meer hoe vaak ik haar heb geholpen om van outfit te veranderen! Tussendoor, zolang ik niet zelf moest “optreden” kon ik wat opruimen enzovoort.

Op een zeker moment kwam ik haar “bespieden” terwijl ik nog niet nodig daar moest zijn en merkte ik dat ze alles, wat Assepoester zei, stilletjes in zichzelf herhaalde. Roger – die tegenover haar op zijn eigen pc bezig was – kent het verhaal nu wel uit zijn hoofd, denk ik!

Na het middageten (voor Elena weer een bekertje melk, een halve sojapudding, een beschuitje met kaas en de beloofde pannenkoek die er tenslotte twee werden), “oefende” ze voort tot wanneer haar ouders aankwamen met Matthias. Net toen ze aanbelden, was het weer tijd om haar “baljurk” aan te trekken… maar dat wilde ze deze keer niet doen. Ik vond dat heel eigenaardig. Hoewel het voor mij op die manier wel gemakkelijker was, drong ik even aan. ‘Nee, we zeggen dat dit nu een mooie jurk is geworden!’, hield ze vol.

Ik vroeg me dit af: kan het zijn dat haar ouders hebben voorgesteld die oude, kapotte, versleten jurk weg te smijten nu ze een nieuwe heeft? En was ze bang dat als ze zagen dat zij die oude in een spel gebruikt als inderdaad een lelijke jurk, ze zouden aandringen om die weg te doen? Ik acht het echt mogelijk!

Matthias leek uiterst enthousiast toen hij ons zag. Hij heeft druk gespeeld, en was even vrolijk als altijd. Naar het schijnt heeft hij vorige woensdag, na ons vertrek, voor de eerste keer “oma” gezegd. Toen zijn papa dat vertelde en ik antwoordde dat ik heel fier was, had ik de indruk dat hij glunderde.

Tussen haakjes gezegd, terwijl ik even niet moest optreden als prins, heb ik vandaag naar Nany gebeld en haar onder andere verteld dat Matthias “Nany” zegt als hij een foto van haar ziet. Ook zij leek heel “fier”.

Eigenlijk was ik van plan een wandeling voor te stellen. De kindjes waren zo druk aan het spelen (Matthias vond de vingerpopjes heel “plezant”), we zaten zo gezellig bij elkaar met een drankje, Elena en Matthias waren aan hun vieruurtje toe (slechts een vijftal druiven voor Elena) dat ik er echter de kans niet toe kreeg.

Kort daarna moest ik trouwens voor het avondeten zorgen. Elena en Matthias aten heel goed van de courgettesoep, de zwarte en witte “pens” met gebakken appeltjes leken minder in hun smaak te vallen.

En dan is iedereen vertrokken. Ik heb nog wat opgeruimd, Roger heeft de vaatwasser gevuld. Ik legde me in de relax met een blokje bittere chocolade en een boek… En ik viel in slaap!

Bij het opruimen vond ik de “glazen” muiltjes van Elena. Daar zal ze wel naar zoeken morgen! Meisje, je hebt ze hier vergeten maar we brengen ze mee  volgende keer dat we komen babysitten. Dan spelen we dat ik de goede fee ben, oké?

Een dag met Elena

Elena werd nog eens om 6 uur wakker. Roger kon nog wat doorslapen, ik moest me weer met haar bezighouden. Rond 7:45 uur zijn we alle drie opgestaan. Er waren nog pannenkoeken: Elena at er een als ontbijt (met heel veel suiker), met een beker melk die ze niet volledig opdronk. Fruit wilde ze weer niet, wel een sneetje hesp – zonder brood.

We speelden, we vertelden, en rond 10 uur vroeg ze een koekje. Het fruit dat ik voorstelde, sloeg ze af: ze moest absoluut een koekje hebben.

‘s Middags at ze een een dik bord soep met balletjes, daarna wilde ze weer een sojapudding die ze  niet volledig opat. En dan leek ze moe. Ze werd hangerig, wilde naar filmpjes kijken, ging soms even in de sofa liggen, eiste mijn schoot op, werd dan weer eventjes heel levendig om een half uur later voor mijn pc te gaan zitten met haar duim in haar mond en haar knuffel “Koewa” dicht bij haar. Ik heb herhaaldelijk gezegd dat ze echt even mocht slapen, ze wilde niet.

Rond 14:30 uur stelde ik voor naar Ikea te rijden. Om te wandelen was het immers veel te koud en leek Elena me veel te moe. Ik hoopte dat ze onderweg (een klein halfuur rijden) in slaap zou vallen en in de winkel zouden we wel een leenbuggy gebruiken. En… ze zou een speeltje mogen kiezen voor haar en voor Matthias.

Ze viel in de auto inderdaad meteen in slaap (en ik ook bijna).

Het was heel druk bij Ikea, zo druk dat Roger achteraf zei: ‘Het zal lang duren voor we hier terugkomen!’

Elena echter genoot van de decors, herkende sommige speeltjes die ze al heeft, soms door Sinterklaas gebracht– en ik zag haar grijze celletjes werken!

Ze koos een knuffel (zij en ik wisten niet precies of het een elfje of een fee was, die knuffel: thuis hebben Roger en zij ernaar gegoogeld en nog zijn we er niet uit). Voor Matthias koos ze een set van 10 vingerpopjes. Waar ze uiteraard ook al wilde mee spelen toen we terug thuis waren.

Maar eerst gingen we iets drinken bij Ikea: koffie voor Roger, thee voor mij en mineraalwater voor Elena (ze wilde niets anders). Ik zorgde er wel voor dat ze niet opmerkte dat je daar ook gebak en andere zoetigheden kunt krijgen: ze eet al zo zoet. Ik had 4 Parovita-beschuitjes bij en een banaan. De beschuitjes at ze allemaal met veel smaak op, de banaan weigerde ze.

In het terug naar huis rijden, was Elena de hele tijd aan het praten tegen de nieuwe knuffel. Ze fantaseerde duidelijk dat ze dat wezentje had gered uit een zeer saai “winkelbestaan”. Terwijl ik stilletjes genoot van wat ze allemaal vertelde (dat meisje heeft enorm veel fantasie en een heel grote woordenschat), viel ik toch weer even in slaap (ik ben dan ook heel moe)!

Thuis wilde ze alleen water drinken; een beker melk of chocomelk, fruit of een beschuit sloeg ze allemaal af. Alleen een stukje kaas wilde ze.

Ik begon het avondmaal klaar te maken terwijl Elena speelde met de poppen, met haar nieuwe knuffel aan wie ze “haar kasteel” (lees “ons huis”) toonde.

En… met de vingerpopjes (tja, ze dacht blijkbaar niet alleen aan Matthias toen ze die “kocht” – want zo vertelde ze het aan haar mama die deze avond belde: ‘Ik heb een elfje gekocht en…  Oma, hoe noem je dat weer, al die diertjes? Ha ja, vingerpopjes, voor Matthias… Maar natuurlijk zullen we daar samen mee spelen hé!’)

We aten spinaziestamppot en Roger bakte daar eitjes bij. Elena vond het lekker en at goed maar weer weigerde ze melk, sojapudding of fruit. Ik sprak niet over een ijsje als dessert en zij vroeg er niet naar.

Nu slaapt Elena, na nog een laatste verhaaltje en een filmpje over Assepoester. ‘Zie je wel, oma,’ zei  ze, ‘een fee en een elfje zijn hetzelfde: de goede fee van Assepoester kan ook vliegen!’

Zoete aardappelen

Ik had deze avond Elena wel pannenkoeken beloofd maar voor Roger en mezelf kookte ik gewoon: selder met vleesballetjes. Ik had echter de aardappelen uit dat recept van mijn marraine vervangen door zoete aardappelen, waarvan de glycemische index eigenaardig genoeg lager blijkt te zijn dan die van aardappelen. Maar… Ikzelf vond die zoete aardappelen niet lekker!