Dagboek en droomboek

Ik heb uiteindelijk niet naar een aflevering van Star Trek gekeken! In plaats daarvan heb ik eindelijk nog eens mijn eigen dagboek bijgewerkt (deze blog zegt niet evenveel als mijn dagboek dat ik sinds mijn 12 jaar bijhoud).

En… Ik heb ook mijn “droomboek” bijgewerkt, want vorige nacht had ik weer een heel bijzondere droom, deze keer over de kleinkindjes die ons verweten te lang te zijn “weggegaan”.

In mijn droom was dat weggaan “op reis gaan”, en dat zou kunnen kloppen: ik droom ervan eens met mijn Roger enkele maanden rond te zwerven, zonder verplichtingen.

Maar er waren nog veel andere ontleedbare elementen in die droom (die ik nu niet ga verklappen)

Over storm, plezier en werk

Tijdens en na de brunch bonkte de wind tegen de ramen en de deuren, vlogen onze terrastafel en de buitenstoelen de tuin in; als ik iets naar buiten ging brengen (om bijvoorbeeld in de vuilnisbak te smijten – die ook al aan het wandelen was gegaan) hoorde ik de wind gieren in de schapenwei. En dan begon het nog pijpenstelen te regenen.

Rond 15 uur hield de regen op en leek de Zuid-westenwind plotseling te gaan liggen. Tijd voor een korte wandeling in de velden rondom het dorp, dacht ik.

Ondanks het toen ineens mooie weer bleek dat echter niet zo’n goed idee: zodra we in het open veld waren, begon de wind opnieuw te gieren… En had ik alle moeite om mezelf rechtop te houden. Roger, die met alle gemak die natuurkracht trotseerde, lachte mij plagend uit. Tja, zeg, ik weeg dan ook meer dan 20 kg minder dan hij!

We hebben wel voor het eerst dit jaar een leeuwerik gehoord!

Terwijl ik voor het avondeten zorgde, begon het weer te regenen: die tafel en stoelen liggen nog altijd waar de wind ze naartoe had geblazen.

Tijdens mijn lectuuruurtje (lectuur op papier dus) vulde Roger de vaatwasser en toen hij daarna de salon binnenkwam zat ik te gieren in m’n eentje. Ik was dan ook “ Le rire en herbe” van auteur Jean-Charles zaliger aan het herlezen (over “taalpareltjes”, oftewel fouten van scholieren, die heel dikwijls grappig zijn en af en toe heel poëtisch). Roger begrijpt niet goed, zegt hij, wat ik daar zo plezierig aan vind. En toch… Ik las hem enkele “pareltjes” voor en… Hij moest lachen, hoewel niet zo onbedaarlijk als ik.

Rond 21:30 uur besefte ik dat ik toch nog een uurtje moest voorwerken aan ons huiswerk voor die werkgroep WOI. Ik heb weer de stamboom van  twee soldaten uitgepluisd (dat is mijn streefdoel per vrije avond) én Roger uitgelegd hoe ik het doe om in dit stadium niet te veel tijd te verliezen (dat betekent: niet blijven hangen bij misschien interessante details: die komen later wel aan bod. Nu gaat het erom te zoeken wie van de nakomelingen - of zijwaartse nakomelingen - nog in leven en eventueel te bereiken zijn). Doordat ik eerst al die uitleg gaf aan Roger en zelf viel op een dossier van meer dan 70 bladzijden ben ik tot iets over 23 uur bezig geweest met die job.

Roger lijkt mijn uitleg begrepen te hebben en is nog steeds (blijkbaar met veel plezier) bezig met stambomen uitpluizen.

Voor mij echter is het tijd voor een tweede ontspanningsuurtje: nog een aflevering van Star Trek?

Hier droomden wij vroeger van! Maar dan liefst in Spanje.

Lang geleden droomden we ervan samen met een tiental vrienden een heel dorp op te kopen ergens in de bergen in Spanje. Alleen hadden we er toen het geld niet voor. Volgens Dirk Lambrechts waren toen in Aragon volledige leeggelopen dorpen te koop voor 400.000 toenmalige franken. Ik heb het nooit kunnen verifiëren en, Dirk kennende, is het mogelijk dat die prijs ontsproot aan zijn fantasie.

We  bleven dromen, sommige vrienden trouwden (en sommigen scheidden daarna), we kregen kinderen, en werk, we gingen bijna allemaal buiten Leuven wonen, leerden leven met nostalgie, verloren elkaar soms uit het oog en vonden elkaar terug toen bijna iedereen gepensioneerd was.

Vandaag ging ik even online  lezen en viel ik op dit!

Een heel middeleeuws dorp te koop voor de prijs van een grote villa! Onze vroegere droom dus! (alleen, wij wilden toen liever naar Spanje en dit dorp lijkt me toch veel duurder).

We hebben het geld niet, alle vrienden zijn gesetteld, de kinderen ook: die droom zal dus nooit uitkomen!

En toch: wat is dromen plezierig! En fantaseren over wat ons leven zou zijn geweest als we ooit met z’n allen een bergdorp hadden gekocht!

Kweepeerboom bloesemt

Wat ik eergisteren vergat te doen, heeft Roger vandaag gedaan: een foto maken van de kweepeerboom:

 Foto Roger

Dat was tegen valavond, na onze uitgebreide boodschappen, met een al bewolkte lucht. Daarvoor was het prachtig weer, maar we hadden geen tijd voor een wandeling.

Regen

Nog voor onze brunch een telefoontje van mijn moeder Nany. Roger nam op (ik was in de badkamer). Ze vroeg of ik wilde terugbellen: ze had me iets te  vertellen.

Ik wist meteen wat: had in een mail al gelezen dat ze gisterenavond een van onze kennissen had ontmoet tijdens een concert.

Ze leek echt teleurgesteld en zelfs een beetje boos toen ik haar zei dat ik er al van op de hoogte was: ‘Hoe is dat toch mogelijk! Ik kan bijna nooit meer iets nieuws vertellen!’.
Tja, Nany vertelt graag nieuwtjes en de laatste tijd zijn anderen haar vaak voor via dat internet waar zij niets wil mee te maken hebben.

Hoewel het hier toen nog niet regende (bij Nany wel) heeft het voor de rest van de dag bijna niets anders gedaan. Toch wandelden we een uurtje in Sint-Truiden, en daarna, terwijl de wasmachine aan de gang was, heb ik gebruik gemaakt van een korte droge periode om ons terras onder handen te nemen. Daarna begon het opnieuw te regenen.

Trage zaterdag

Eindelijk nog eens een “trage” dag. Ondanks het mooie weer geen wandeling maar Roger heeft voldoende beweging gekregen: enkele werkjes in en rond het huis (onder andere het gras nog eens afgereden, wat toch een dik uur vergde). Ik merkte dat de kweepeerboom mooi aan het bloesemen is, wilde er een foto van maken, maar ben het vergeten.

Daarna een boodschap en dan wilde ik onkruid uittrekken tussen de klinkers van het terras… Maar ineens bedacht ik dat ik beter eerst even naar Nany zou bellen. ‘Eigenaardig,’ zei ze, ‘ik had net de eerste cijfers van jullie telefoonnummer gevormd’. Natuurlijk is dat toeval, Hendrik, maar een toeval dat heel vaak voorkomt!

Nany (mijn moeder dus) had weer heel veel te vertellen, dus was het na ons gesprek te laat om nog aan ons terras te werken: het was tijd om te koken. Ik heb in ons avondmaal allerlei restjes verwerkt en dat gaf een heel lekker resultaat: een soep van groene groenten en kikkererwten, en daarna een puree van knolselder (en enkele aardappelen), spruitjes, champignonsaus en voor Roger een rest lamsvlees. Voor mij een kippenbil.

Na het eten nog een uurtje in de relax liggen lezen in dat nieuwe boek over Belgische vrouwen in Congo.

Daarna de kranten doorgenomen en weerstaan aan de neiging om alle mails van de voorbije dagen te beantwoorden. En nu: kijken naar een aflevering van Star Trek.

De reizende reiger

Vandaag, ondanks de kou, een lange wandeling in Vechmaal, een heel mooie deelgemeente van Heers.

 Dit is een brievenbus (foto Roger)

Voor de rest nog wat tijd besteed aan ons huiswerk voor de werkgroep WOI. Ik heb een manier gevonden om sneller te werken, want eigenlijk vind ik het nogal saai.

Na het avondeten reden we naar Heverlee (Leuven) om te gaan kijken naar een voorstelling van “De reizende reiger”. Zeger speelde deze keer niet mee (hij stond achter de bar) maar we hebben hem toch even kunnen spreken. Dat werd weer genieten van improvisatietoneel…

 Foto’s Roger

En vooral de twee muzikanten bewonderen: ongelooflijk wat die presteerden (ook improvisatie). Het waren twee broers (namen natuurlijk weer vergeten), van wie de ene lid is van “De reizende reiger” en de andere van de Nederlandse improvisatietoneelgroep die vandaag te gast was. De muzikant van “De reizende reiger” verlaat binnenkort ons land en het toneelgezelschap zoekt dus een vervanger. Ik vroeg even aan Zeger (die ook met muziek bezig is) of hij in staat zou zijn tot dezelfde prestatie en onze jongste antwoordde eerlijk: ‘Nee!’.

 Foto Roger

We waren wel pas iets voor 23:30 uur thuis waar we nog de keuken moesten opruimen. Ons leven wordt echt te druk! Eergisteren vroeg Martine me nog waarom ik geen romans meer schreef. Tja, waarom zou dat zijn?