Danseresjes in "mooimaakhuisjes"

Elena is haar knuffel kwijt en dat was een drama. We vermoedden dat ze haar "Koewa" had meegenomen toen we vandaag naar Sint-Truiden reden en besloten nog voor het avondeten terug te rijden. Misschien uit de auto gevallen toen we parkeerden aan de kringwinkel?
Elena vond dat een goed idee, Matthias had gemengde gevoelens (het was eigenlijk al etenstijd) en wilde absoluut zijn knuffels (Poewa en Spook) meenemen. Wij vonden dat weer niet aangewezen: stel dat hij ook ergens een knuffel vergat? Resultaat: we vertrokken met een goed geluimde Elena en een wenende Matthias. Dat huilen duurde gelukkig niet lang, maar Elena's humeur verslechterde toen bleek dat we Koewa niet zouden vinden.

In het terugkomen schemerde het al. We reden langs de "Chaussée d'amour" en ineens zegt Elena me: 'Zie eens hoeveel danseresjes in die fel verlichte huisjes, oma! En ze zijn bijna allemaal in hun blootje, en er staat alleen een stoel in hun huisje, en o, kijk daar is weer zo'n verlicht huisje maar daar zit geen danseresje!'
'Die is waarschijnlijk gaan eten', antwoordde Roger.
En Elena: 'Sommige danseresjes zijn zich mooi aan het maken (lees "opmaken"): ik denk dat het mooimaakhuisjes zijn. Waarschijnlijk maken die danseresjes zich klaar om naar een dansschool in de buurt te gaan!'.

Thuis was Matthias heel blij zijn knuffels terug te vinden en begon Elena weer te treuren. Maar ons etentje (worst, gebakken aardappelen en appelmoes na tomatensoep met balletjes en gevolgd door een ijsje op een stokje) maakte veel goed. En na nog een verhaaltje en de belofte dat zodra we Koewa terugvinden we hem naar haar brengen, ging Elena toch met een vrij gerust gemoed naar bed.

Hoe moet ik nu mijn belofte tegenover Elena en Matthias houden?

Het wintert echt: op dit moment geeft de thermometer -4°C aan.
Naar goede gewoonte stonden we vrij laat op. Na onze brunch zorgde ik al voor een deel van het avondmaal en maakte ik een deeg klaar voor pannenkoeken met speltbloem, stevia en sojamelk (de kindjes hebben die aanpassingen aan het gebruikelijke recept zelfs niet gemerkt).

Daarna gingen Roger en ik wandelen, gewoon in de velden rond het dorp (en weer vroeg ik me af waarom we het steeds zo ver zoeken! Het is immers niet voor niets dat ik meteen akkoord ging met de aankoop van dit huis: de omgeving had toen veel te maken met mijn beslissing).
De zon scheen, en ondanks de kou was ik in het zweet na onze beklimming van de "Wijnberg". Ik genoot.

Thuis (ik had tijdens de wandeling mijn GSM thuis achtergelaten) vond ik (jawel, op een zondag!) een vertaalopdracht. 17 bladzijden. Gelukkig (hoewel ik vermoed dat ik daarvoor zal moeten passen op de vergadering van werkgroep WOI binnenkort) pas tegen volgende vrijdag!

Rond 15 uur kwamen ze aan, Matthias die meteen in de armen van zijn opa sprong (maar mij daarna ook knuffels en kusjes gaf), Elena die al volop plannen maakte voor haar verblijf hier, Eva die aan het huilen ging en die duidelijk last had van krampen, en hun ouders. Ze brachten een heel lekkere zelfgebakken pruimentaart mee. Het werd dus een uitgebreid vieruurtje nadat Roger koffie had gezet en ik thee. En ik stelde weer eens vast dat mails (in dit geval van Zeger en Hendrik) beantwoorden vanop mijn GSM mij niet goed afgaat!:-)

Daarna weer een wandeling. Elena wilde nog eens het kasteel van "Belle en het Beest" (ze bedoelt het kasteel van ons dorp) zien (al zei ze me onderweg: 'Misschien bestaat Belle wel niet echt, hé oma') en Matthias ontdekte en genoot van alles onderweg.

Thuis aten we tomaten-pompoensoep en daarna puree van aardappelen en broccoli met zalm (tja, ik pas mijn recepten aan de kindjes aan).

Foto Roger

Nadat hun ouders weer vertrokken waren met Eva, wilden ze nog naar een filmpje kijken maar heel snel bleek Matthias heel moe.Elena ging akkoord om ook naar bed te gaan als ik het filmpje waar ze op dat moment naar keken, zou pauzeren, wat ik dan ook deed.

Na het tanden poetsen, een verhaaltje en een kusje sliepen Elena en Matthias vrij snel in...

En daarna crashte de computer van Roger! Het filmpje werd bekeken op die pc, dus vind ik morgen heel moeilijk de film terug waar de kindjes naar keken (ik weet alleen dat het een sprookje was).

Heel vervelend voor iemand zoals ik van wie een van de principes is: mijn beloftes houden!

Wandeling in Vrijhern en Vliermaal

Na enkele korte smeltende sneeuwbuien gingen we vandaag wel even wandelen. Eerst in de buurt van de kluis en de Loretokapel in Vrijhern (die ik niet kende en nogal indrukwekkend vond) en daarna in de buurt van het kasteel en de molen (die verbouwd wordt) van Vliermaal.
Heel lang duurde onze wandeling niet: het was heel koud (en vrij modderig).

Foto's Roger

Sneeuw en vertaalopdracht op Rogers verjaardag

Vandaag werd Roger 72 jaar! Ik had iedereen gewaarschuwd dat ik voor niemand anders dan hem tijd zou maken: buiten de sigaren die we onlangs kochten, zou dat mijn cadeau zijn. Wat we met deze dag zouden aanvangen, hadden we nog niet beslist. Een lange wandeling? Ergens iets drinken daarna? Afijn, naar goede gewoonte hadden we niet echt iets gepland.

Toen ik deze ochtend laat, na Roger, wakker werd, zei hij me: 'Het is aan het sneeuwen'. Inderdaad, de tuinen lagen onder een 5 centimeter dik wit tapijt. De straat was wel al geruimd.

Tijdens onze brunch vernam ik dat Roger niet echt zin had in een wandeling terwijl het sneeuwde. Ik eigenlijk ook niet om eerlijk te zijn. Hij kroop achter zijn pc en ik belde toch even naar Nany die ons had proberen te bereiken, waarschijnlijk net toen ik onder de douche stond en Roger de schapen voederde. Roger genoot van alle wensen via kaartjes, e-mails, berichten op Facebook enzovoort: mensen, allemaal heel fel bedankt (want ik vermoed dat hij de moeite niet zal nemen om jullie te bedanken, of wel?).

Het bleef maar sneeuwen. En toen kwamen er 8 A4's binnen om te vertalen, "ASAP" en ten laatste tegen dinsdag.
Ja maar... Wij krijgen Elena en Matthias binnenkort te logeren tot dinsdagavond en ik weet uit ervaring dat ik dan niet of nauwelijks aan vertalen toekom. Omdat Roger druk online aan het lezen was en een wandeling uitgesloten bleek, besloot ik er dus maar meteen aan te beginnen. Met Roger tegenover mij was dat eigenlijk zelfs heel gezellig werken.

Tegen de avondmaaltijd was de vertaling klaar. Ondertussen had Roger nog een telefoontje gekregen van Hendrik en van zijn broer. En na het avondeten konden Roger en ik gezellig samen naar een aflevering van "Katarakt' kijken, nadat ik toch maar een wasmachine had laten draaien (ik gebruik massa's zakdoeken de laatste tijd). Nu geniet hij volop van zijn sigaar nadat hij nog een mail van Zeger heeft beantwoord! En ik... geniet van de lekkere tabaksgeur die ik ruik ondanks mijn niezen en hoesten!

Want ik ben echt vreselijk verkouden, op de manier waarbij de meeste mensen het hebben over een "griepje"!

Na zonneschijn komt regen

De zon scheen deze ochtend: na onze brunch en een paar huishoudelijke taakjes stelde ik een wandeling voor. 'Zouden we niet eerder mijn nicht Jeannine bezoeken,' opperde Roger, 'en daarna daar in de buurt wat rondwandelen?'

Ik belde naar Jeannine: we waren welkom. Ook haar broer en schoonzus waren daar. Er werd taart gegeten en koffie of thee gedronken. De rijsttaart (waarvan ik toch maar een stukje proefde) was ontzettend lekker: volgens mij zijn Limburgse taarten ("Limburgse vlaaien") echt de beste!
Een van de twee honden van Jeannine was deze nacht op 14 jaar gestorven en zij haalde herinneringen op aan haar trouwe huisdier. De andere hond kwam bij mij weer aaitjes bedelen.
En... ineens herinnerde Roger zich dat we vandaag nog iets moesten regelen in De Horne. We namen dus afscheid en reden naar Vechmaal.

Onderweg viel er een heel koude regen uit een nu mooie grijze lucht: met zulk weer zouden we toch geen wandeling gemaakt hebben, suste ik mijn geweten (Roger moet immers veel bewegen). Nadat we de zaken in De Horne hadden geregeld, reden we naar huis waar ik snel zorgde voor een soepje en daarna een stoofschotel in gang zette.

Het bleef regenen en terwijl ons gerecht sudderde, lazen we de kranten online en telefoneerde ik even naar Elena. Zij wordt vandaag immers 5 jaar! Onze grote meid vertelde me enthousiast over het feestje in de klas. Daarna was het tijd om ook onze vriend Roger Beeckman via mail te feliciteren: hij wordt vandaag immers 87 jaar!
Ondertussen was het bijna 19:30 uur geworden. Roger (de mijne dus) herinnerde zich ineens: 'Hé, ik moet wel om 19:45 uur op een bestuursvergadering van Heemkunde zijn!'
Daar had ik helemaal niet meer aan gedacht.

Roger vertrok en na een uurtje lectuur beantwoordde ik een mail van Bernadette voor ik rond 21:30 uur een paar aardappelen opzette.

Iets na 22 uur kwam Roger thuis en aten we eindelijk ons hoofdgerecht. Het regende nog steeds.

Winter!

Het is eindelijk winter en dat maakt me niet blij! Maar ja, het was nodig. Vandaag een wandeling in Oleye. Ik vertoef graag in dat dorp maar vandaag vond ik de wind veel te koud: we liepen er amper een half uur rond.

Buiten een paar huishoudelijke karweitjes dus veel lectuur vandaag. Nog altijd de uittreksels uit de dagboeken van Ernest Claes (het zijn twee boeken) en een boek waarvan ik niet (meer?) wist dat we het hadden: "Manuel de la superstition" van Patrice Boussel. Intrigerend! Uiteraard ook online gelezen en onder andere dit dat mij zeer verontrust.

Voor de rest valt er niet veel te vertellen over deze dag, behalve dat ik lang aan telefoon heb gehangen met onze dochter om een toekomstige logeerpartij van Elena en Matthias te regelen... en dat ik opnieuw snipverkouden ben.

Ideale maand?

Het wordt echt koud, stelden we vandaag vast tijdens een wandeling van iets meer dan een halfuur in Mettekoven. Nu ja, tot nu mochten we echt niet klagen over wintertemperaturen. Voor mij zal het wel weer wennen worden: ik heb het niet graag koud!
Het was weer een mooie wandeling maar heel modderig. Gelukkig had ik een oude broek aan!:-) (hoe plaats ik smileys in Blogger? Kan iemand me dat vertellen?).

Vlak voor ik aan het avondeten zou beginnen, kwam er een vertaling van 2 A4's aan. Daar heb ik eerst voor gezorgd. Deze maand is tot nu optimaal wat de vertalingen betreft. Ik mag immers niet te veel verdienen (ik wil liever geen sociale bijdragen betalen) en ook niet te weinig, want met mijn pensioentje loop ik niet ver. Een moeilijke evenwichtsoefening en echt, zoals het er deze maand aan toe gaat, is ideaal.

We aten gegratineerde koolrabi. Heel lekker en voor herhaling vatbaar (al moet Roger niet te vaak kool eten, met zijn bloedverdunners).