Batsheers en duizeligheid

Goed gewerkt vandaag (waaraan vertel ik morgen als ik er de tijd voor vind) ondanks een aanval van positieduizeligheid (BPPD).

Af en toe heb ik daar immers last van (maar dit is de eerste keer dat ik lees dat zo'n aanval tot 4 weken kan duren: bij mij duurde het tot nog toe hoogstens een paar dagen en dat vind ik al meer dan akelig genoeg).
Eigenlijk heb ik de eerste lichte symptomen zaterdag al gevoeld maar deze ochtend bij het opstaan waren ze op hun hoogtepunt.
Na mijn uurtje lectuur op papier deze avond (onze dochter had "Inferno", dat ik dinsdag bij haar was vergeten, zaterdag meegebracht) ging het dan weer ineens veel beter met de duizeligheid.

Ondanks mijn duizelig hoofd maakten we vandaag een wandeling in Batsheers. Mooi vind ik dat dorpje met al zijn ezeltjes...

Foto Roger

... al zou ik twee keer nadenken alvorens daar een stuk grond te kopen: je zit er erg afgelegen.

Foto's Roger

Deze avond, voor het avondmaal, nog een enthousiast telefoontje van Nany gekregen. Ze gaat "verder feesten". Vandaag al vierde ze iets te vroeg de verjaardag van tante José mee en morgen gaat ze mosselen eten met Lily en Roger. Woensdag heeft ze weer een ander feestje voor de boeg en donderdag heeft ze ook iets te doen.

Ik ben echt blij voor haar, want menselijk contact, wat ze blijkbaar echt nodig heeft, zal ze niet missen de volgende dagen!

Stilte

Roger en ik hebben altijd nood aan stilte na een periode met veel sociale contacten. En de laatste weken waren op dat gebied vrij druk.

Het werd vandaag voor ons dus bewust een rustige, stille zondag.

Maar... de stilte werd even onderbroken door een telefoontje met Nany. Zij vond haar stille zondag blijkbaar niet zo leuk. Ze had nog met niemand gepraat vandaag (ik ook niet, maar ik vond dat niet erg, integendeel) en ze leek voor de zoveelste keer een beetje jaloers op vriendinnen van haar die elke (zon)dag bezoek krijgen van een van hun kinderen.

Wij wonen te ver van Nany om zomaar even bij haar langs te rijden. Nany denkt dat, als wij dichter bij haar zouden wonen, ze ons vaker zou zien. Misschien iets vaker inderdaad, maar ik weet echt niet of het veel vaker zou zijn. Jammer genoeg verschillen wij nogal van Nany die het liefst van al elke dag (overvloedig) met mensen wil praten, terwijl Roger en ik dikwijls proberen niet te hoeven praten.

Maar... ik vraag me vaak af hoe egoïstisch ik ben als ik op deze manier denk!

Toneel spelen

Elena vertelde me vandaag over de eerste toneelles die ze vorige woensdag had bijgewoond. Als ik het allemaal goed begrepen heb, was ze een beetje ontgoocheld omdat ze verwachtte dat ze ineens rollenspelletjes zou mogen doen, terwijl ze in feite de "juf" moest nadoen en met mimiek en gebaren bepaalde gemoedstoestanden uitbeelden.

Veel later (Elena was al vertrokken, met haar broertje, zusje en ouders) kreeg ik de tijd om even langer met Zeger te praten. Ik wilde weten vanaf welke leeftijd kinderen konden "ingelijfd" worden in een improvisatietroep zoals de Reizende Reiger. Zeger vertelde me over de regels van het improvisatietoneel, en eigenlijk kwam het neer op één regel (waaruit al de rest voortvloeit): "accepteren".

'Elena is te jong om die regel te aanvaarden,' argumenteerde Zeger. Nadat hij enkele voorbeelden had gegeven om de "regel" te illustreren, gaf ik hem gelijk.
En toch bedenk ik deze avond dat kinderen in feite niets anders doen in hun rollen- of fantasiespel.
Er is er altijd tussen de kinderen een natuurlijke leider. En dat kind zegt dan: 'We zeggen dat...'.
De andere kinderen aanvaarden dat en dan kan het (rollen- of fantasie-) spel beginnen.

Of redeneer ik hier verkeerd, Zeger?

Feestje voor Nany

Vandaag vierden we eindelijk de 85 jaar van Nany.

Roger en ik haalden eerst Zeger af in Leuven en reden daarna naar Nany die we samen met tante José meenamen naar De Bist in Ekeren. Daar stonden mijn zus, mijn broertje en hun respectievelijke (gedeeltelijke, want onze drie nichtjes konden niet komen) gezinnen, Nononc, Françoise, Lily en Roger ons al op te wachten. Onze dochter kwam iets later aan, samen met haar echtgenoot en de drie kindjes, en nog even later verscheen Hendrik. Elena en Matthias hebben zich tussen hun spaghetti en het kinderijsje goed geamuseerd in de speeltuin, en Eva lachte bijna de hele tijd (hoewel, ze heeft ook even gehuild: ze werd te moe en geraakte niet in slaap).

Tante José en Eva (foto's Roger)

Ik was echt blij iedereen nog eens te ontmoeten, het etentje was heel lekker, de sfeer prima, kortom een geslaagd feestje.

Foto's Roger

Voor meer foto's zie bij (tante) Françoise.

Maar ik stelde vast dat Roger en ik bijna meer verwend werden dan Nany. Hendrik had voor mij zwarte chocolade bij vanwege mijn vriendin Jeannine. Bedankt Jeannine! En van neef Anton en zijn vriendin kregen we een pompoen en drie dikke courgettes van eigen kweek cadeau!

Deze keer ben ik niet buiten gaan roken (dampen kun je heel discreet zodat het niet hoeft op te vallen als je dat doet waar het eigenlijk niet mag) en ik heb dus praktisch de hele middag gezeten. Wel, ik merkte dat mijn knieën daar niet van gediend waren!

En... ik blijk steeds moeilijker conversaties te kunnen volgen als er veel geroezemoes is.

Ballerina's, Decathlon en Klein Gelmen

Een goede vriendin van mij reageerde deze ochtend in een mail op mijn voorlaatste post. Dat je bij Decathlon ballerina's vindt voor geen geld (en dat zij soms nog oudere kleren durft aan te trekken dan ik.:-)

Daarna gingen Roger en ik heel even buurten bij Marie-Claire. Toen ik zag welke schoenen ze aan haar voeten had, zei ik spontaan tegen Roger: 'Zulke schoenen moet ik hebben!'.
'Decathlon,' zei Marie-Claire.
We praatten een poosje met onze buurvrouw (die het nog drukker heeft dan wij: ik schaam me soms als ik klaag over ons te drukke leven. Maar echt, ik heb het liever wat rustiger... en Marie-Claire ook blijkbaar) voor we een paar boodschappen gingen doen in Sint-Truiden.

Sint-Truiden heeft sinds kort zijn Decathlon, dus stelde Roger voor die winkel even binnen te gaan. 'Helaas, in deze winkel verkopen we dat type schoenen niet,' kregen we als antwoord op onze vraag. Bij gelegenheid zullen we eens naar de Decathlon in de buurt van Luik rijden.

Voor ik daarna aan het avondeten begon, maakten we nog de ons welbekende wandeling van Klein Gelmen naar Mettekoven en terug.
Het is een aangename, heel rustgevende lus, langs weiden, akkers, bosjes en zelfs bijenkorven. Met een hutje in het bos en langs het pad heel veel meidoornstruiken die nu met hun rode bessen pronken. En -  ik heb het wel gevoeld telkens als ik er door liep - heel veel spinnenwebben op dit moment.

De temperatuur was veel aangenamer dan vorige dagen.

Over familiefilmpjes en heel oude kleren

Deze avond laat heb ik nog gekeken naar door Hendrik gedigitaliseerde familiefilmpjes.
Onder andere het verrassingsfeest voor de 65 jaar van mijn moeder Nany en een familiereünie van Rogers kant.
Hendrik, ik ben echt heel blij dat je dat werk hebt verricht: de filmpjes vallen heel goed mee en ik geraak bij het bekijken ervan in mijn natuurlijke (echt!) nostalgische staat.

Roger keek even mee en had als opmerking op een fragment door Hendrik opgenomen en waarop hijzelf (Roger dus) voorkwam: 'Ik zag er toen beter uit dan nu.'

Uiteraard, we zijn nu 20 jaar ouder en er zijn trouwens al veel mensen verdwenen die in die filmpjes voorkomen!

Ikzelf merkte iets anders op, weer typisch voor mij. In de twee filmpjes draag ik dezelfde kleding... en precies dezelfde kleren droeg ik ook onlangs bij Nany, tijdens onze ontmoeting met Roger, Lily, Rachel en Sabine. Ik weet nog dat ik het bloesje in kwestie gekocht heb voor de bruiloft van mijn broertje in, tja, was dat nu 1994 of 1995?
Wat betekent dat ik nu verschijn in kleren van meer dan 20 jaar oud. Eigenaardig dat modebewuste Nany daar nog geen opmerking heeft over gemaakt! :-)

Shoppen in Hasselt

Ik stond vandaag op om 9 uur met de bedoeling te voet naar de redactievergadering van de werkgroep WOI te gaan.
Toen ik echter merkte dat er al een job wachtte, heb ik mij via mail verontschuldigd bij Elie.
Ik had immers de keuze tussen
- naar de vergadering gaan en de vertaling na de middag maken waardoor ik Roger, die naar Hasselt zou rijden, niet kon vergezellen
- of meteen zorgen voor de vertaling en na de middag Roger vergezellen naar Hasselt.
Vermits ik wel zou horen welke beslissingen werden genomen op de vergadering, koos ik voor dat laatste.

Het was warm, net geen 30°C en er liep weer ontzettend veel volk rond op straat en in de enkele winkels die we binnengingen (deze keer niet de Mediamarkt, wel De Standaard, A.S. Adventure, enkele schoenwinkels en Oil &Vinager). Ik merkte voor de zoveelste keer dat shoppen mij echt niets zegt. Ik heb, bijvoorbeeld, ballerina's nodig. Roger moedigde mij aan schoenwinkel na schoenwinkel binnen te gaan maar na twee of drie winkels was ik het al kotsbeu. Wat ik veel liever deed, was daarna mensen observeren op een caféterras of in het terugkomen met de bus (veel scholieren die, het viel me weer op, veel rustiger waren dan mijn vrienden en ik op hun leeftijd).

Thuis was het hoogtijd om een wasmachine te doen draaien en voor het avondeten te zorgen.