Vandaag kreeg ik Nany wel aan de lijn en ze had weer heel veel te vertellen. Meer dan een half uur heeft ze gepraat over haar voorbije en toekomstige bezigheden (vervelen doet ze zich - gelukkig - blijkbaar niet). Ik kreeg geen enkele kans om zelf iets te zeggen tot ze vertelde dat het bij haar regende en ik antwoordde: 'Hier schijnt de zon tussen de wolken door: we gaan seffens een wandeling maken.'
'Dan ga ik je laten,' zei Nany, 'want als wij telefoneren wordt het altijd een goede babbel hé! We houden maar niet op met praten.'
In mezelf moest ik lachen, want ik kreeg immers niet meer dan twee zinnen gezegd tijdens onze babbel!;-)
Roger en ik maakten de aangekondigde wandeling, gewoon door de velden rondom ons dorp. Het was inderdaad mooi weer maar zo koud!
Onderweg enkele roofvogels zien cirkelen... en een oogstmachine voor spruitjes bezig gezien. Heel interessant, dat wel, maar Roger bleef daar een kwartier staan naar kijken en ondertussen geraakte ik stilletjes aan verkleumd!
Het was tot nu een prachtige herfst maar nu komt blijkbaar de winter eraan, en dat seizoen heb ik veel minder graag!:-(
Op dit moment is Roger nog bezig verhalen te schrijven voor de werkgroep WOI, maar... hij heeft op Google Drive ook andere bestanden gevonden (onder andere dagboeken van vroegere pastoors van de deelgemeenten van Heers) die blijkbaar heel interessant en soms heel grappig zijn!
Ikzelf heb het jongste boek van Ivo Hermans bijna uit.Ondanks de typefouten heel interessant! Het voelt zelfs aan als een erfenis. Maar blijkbaar is Ivo ook in de vele verzinselen van Dirk Lambrechts zaliger getrapt!
zondag 6 november 2016
zaterdag 5 november 2016
Rust roest niet altijd
Eerst wilde ik overslaan vandaag: wat moet je immers schrijven over een dag die zo rustig was dat er eigenlijk niets over te vertellen valt maar waarvan je zelf (juist daarom) enorm hebt genoten?
We sliepen lang, we brunchten lang, we maakten een wandeling in Borgloon (gingen naar het sportcomplex om te kijken of daar een speeltuin is voor het volgende bezoek van de kindjes: er is er een), we lazen veel - ik ben nog steeds niet klaar met Sacai maar heb wel weer een typefout gevonden! :-( Echt heel jammer! Ivo lijkt me heel erudiet te zijn, hij schrijft heel goed en dan al die fouten! Roger plukte kweeperen die nu onze keuken parfumeren.
Ik probeerde Nany (mijn moeder dus) te bellen, maar ze gaf niet thuis.
En ik kookte deze avond gewone kost: pompoensoep gevolgd door een varkenshaasje met rode kool.
Terwijl Roger me zei dat hij het avondeten heel lekker vond, herinnerde ik me ineens dat ik ooit ergens gelezen had dat kool niet ideaal is voor Roger die bloedverdunners moet slikken.
Ik heb het opnieuw opgezocht en inderdaad: ik mag hem zeker niet elke dag kool geven (en was dus niet goed bezig deze week: gisteren zuurkool, eergisteren spitskool en vandaag rode kool).
Ik heb ook twee keer de wasmachine laten draaien. Maar voor de rest werd het een heel rustige zaterdag, zonder enige verplichting en vooral daarvan heb ik genoten na onze (voor mij té) drukke maand oktober.
En... deze avond is Roger spontaan weer twee verhaaltjes beginnen schrijven voor het boek van de werkgroep WOI.
O ja, eergisteren, op de vergadering van Heemkunde Groot Heers, was ook Elie Missotten (een van de bezielers van het boek waar ik het hierboven over heb) aanwezig. Een nieuw lid?
We sliepen lang, we brunchten lang, we maakten een wandeling in Borgloon (gingen naar het sportcomplex om te kijken of daar een speeltuin is voor het volgende bezoek van de kindjes: er is er een), we lazen veel - ik ben nog steeds niet klaar met Sacai maar heb wel weer een typefout gevonden! :-( Echt heel jammer! Ivo lijkt me heel erudiet te zijn, hij schrijft heel goed en dan al die fouten! Roger plukte kweeperen die nu onze keuken parfumeren.
Ik probeerde Nany (mijn moeder dus) te bellen, maar ze gaf niet thuis.
En ik kookte deze avond gewone kost: pompoensoep gevolgd door een varkenshaasje met rode kool.
Terwijl Roger me zei dat hij het avondeten heel lekker vond, herinnerde ik me ineens dat ik ooit ergens gelezen had dat kool niet ideaal is voor Roger die bloedverdunners moet slikken.
Ik heb het opnieuw opgezocht en inderdaad: ik mag hem zeker niet elke dag kool geven (en was dus niet goed bezig deze week: gisteren zuurkool, eergisteren spitskool en vandaag rode kool).
Ik heb ook twee keer de wasmachine laten draaien. Maar voor de rest werd het een heel rustige zaterdag, zonder enige verplichting en vooral daarvan heb ik genoten na onze (voor mij té) drukke maand oktober.
En... deze avond is Roger spontaan weer twee verhaaltjes beginnen schrijven voor het boek van de werkgroep WOI.
O ja, eergisteren, op de vergadering van Heemkunde Groot Heers, was ook Elie Missotten (een van de bezielers van het boek waar ik het hierboven over heb) aanwezig. Een nieuw lid?
vrijdag 4 november 2016
En maar werken!
Vandaag kreeg ik een mail van vriendin Tine: of ik zo vriendelijk wilde zijn om de teksten voor haar nieuwsbrieven in verband met haar website over Congo na te lezen en te verbeteren indien nodig. En wat denken jullie dat ik heb geantwoord, wetende dat ik meestal vriendelijk ben?:-)
Deze avond heb ik echter ook Roger aan het werk gezet (nadat we onze dagelijkse wandeling maakten in Sint-Truiden omdat Roger graag naar winkeletalages kijkt).
Hij is nu teksten aan het schrijven voor het boek van de werkgroep WOI. Ik had hem immers aangeraden een deel van het werk zelf te doen, omdat ik (terecht, zo blijkt) vermoedde dat het hem zou boeien, die opzoekingen in allerlei bronnen en het verwerken van die gegevens in een eenvoudig verhaal over een soldaat.
Het voordeel voor mij is natuurlijk dat deze schrijver tegenover mij zit, mij vragen kan stellen, en dat ik meteen kan optreden als er iets misgaat.
Nadeel is uiteraard dat ik verondersteld word constant aanspreekbaar te zijn, en dus weer niet met mijn eigen zaken kan bezig zijn, noch naar een of andere film kan kijken.
Hoewel...
Roger is nu al een hele tijd heel enthousiast aan zijn tweede soldaat bezig en heeft nog steeds mijn aandacht niet geëist.
Deze avond heb ik echter ook Roger aan het werk gezet (nadat we onze dagelijkse wandeling maakten in Sint-Truiden omdat Roger graag naar winkeletalages kijkt).
Hij is nu teksten aan het schrijven voor het boek van de werkgroep WOI. Ik had hem immers aangeraden een deel van het werk zelf te doen, omdat ik (terecht, zo blijkt) vermoedde dat het hem zou boeien, die opzoekingen in allerlei bronnen en het verwerken van die gegevens in een eenvoudig verhaal over een soldaat.
Het voordeel voor mij is natuurlijk dat deze schrijver tegenover mij zit, mij vragen kan stellen, en dat ik meteen kan optreden als er iets misgaat.
Nadeel is uiteraard dat ik verondersteld word constant aanspreekbaar te zijn, en dus weer niet met mijn eigen zaken kan bezig zijn, noch naar een of andere film kan kijken.
Hoewel...
Roger is nu al een hele tijd heel enthousiast aan zijn tweede soldaat bezig en heeft nog steeds mijn aandacht niet geëist.
donderdag 3 november 2016
Berlingen en Heemkunde Groot Heers
Na onze gewone dagtaken, een telefoontje met Jan Gerits en daaropvolgend enkele aanpassingen aan de jongste Limburgse monografie, een mooie wandeling van een uurtje (van de kerk van Berlingen naar het kasteel van Rullingen en terug), het koken en avondmalen, reden we naar Heks.
Jos Schoefs van Heemkunde Groot Heers gaf er immers een lezing over "De invloed van de Romaanse taal op de dialecten van Heers".
Heel interessant maar ik werd onderbroken door een oproep op mijn mobieltje.
Nee, ik had dat niet laten aanstaan, maar ineens, ik weet niet waarom, voelde ik de neiging dat weer even aan te zetten en wat bleek? Iemand had mij al 11 keer proberen te bereiken.
Dus verliet ik het lokaal om die persoon terug te bellen en miste ik daardoor een groot deel van de lezing.
Gelukkig had Jos een samenvatting op papier bij, en daar heb ik thuis gretig in gelezen!
Als ik nu nog maar een jaar of 20 was, of zelfs 30 - maar dan zonder kinderen want in hen steek je als mens enorm veel tijd - ik zou zo graag verder zoeken naar het ontstaan van de eigenaardige en grillige taalgrens in dit land. Hier is er geen natuurlijke grens toch?
 |
| Foto's Roger |
Heel interessant maar ik werd onderbroken door een oproep op mijn mobieltje.
Nee, ik had dat niet laten aanstaan, maar ineens, ik weet niet waarom, voelde ik de neiging dat weer even aan te zetten en wat bleek? Iemand had mij al 11 keer proberen te bereiken.
Dus verliet ik het lokaal om die persoon terug te bellen en miste ik daardoor een groot deel van de lezing.
Gelukkig had Jos een samenvatting op papier bij, en daar heb ik thuis gretig in gelezen!
Als ik nu nog maar een jaar of 20 was, of zelfs 30 - maar dan zonder kinderen want in hen steek je als mens enorm veel tijd - ik zou zo graag verder zoeken naar het ontstaan van de eigenaardige en grillige taalgrens in dit land. Hier is er geen natuurlijke grens toch?
 |
| Deze bloemetjes uit de tuin van Martine en Tony gingen weggesmeten worden na de vergadering, ik heb ze dus maar mee naar huis gebracht (eigen foto) |
woensdag 2 november 2016
Over onder andere "Sacai"
Vandaag stond op mijn programma: de volgende Limburgse monografie nalezen, verder opruimen, de bibliotheek, salon en keuken een beetje schoonmaken na die drukke dagen en daarna misschien, bij wijze van wandeling, een bezoek brengen aan enkele graven.
Aan de (inderdaad interessante maar jammer genoeg weinig uitgebreide wegens te discrete auteur) monografie besteedde ik enkele uren. Het gaat deze keer over Piet Reynders, die onder andere, zo vernam ik, de tekst schreef voor Sint-Evermarus.
Daarna kreeg ik weer correctiewerk binnen. Waar ik me aan ergerde: men had me gezegd dat ik er heel weinig werk zou aan hebben, wat helemaal niet waar bleek. Die tekst was gewoon slecht geschreven: zinnen slecht opgebouwd, taalfouten, spelfouten, grammaticafouten. Ik stak daar weer enkele uren in... maar eigenaardig genoeg stelde me dat ook een beetje gerust.
Lang geleden kreeg ik immers ook (maar toen van een ander vertaalbureau) correctie na correctie in plaats van vertaling na vertaling. Ik wist dat ze een stagiair in dienst hadden en echt, die man deed het ongelooflijk goed. Ik moest dus praktisch niets verbeteren aan de vertalingen die me werden voorgelegd en uiteraard mijn klant erop wijzen dat ze daar een heel goede vertaler hadden. Die stagiair (die ik nooit heb ontmoet) werd later door dat vertaalbureau aangenomen als vaste werkkracht en ik was een klant kwijt.
Deze keer hoef ik absoluut niet te stoefen over de vertaler!
We deden onze boodschappen, Roger werkte daarna nog een uurtje of zo in zijn atelier (hij moest onder andere een deurslot vervangen) en ik belde met Nany. Uiteindelijk bleef er geen tijd over voor de schoonmaak en/of voor een bezoek aan begraafplaatsen.
Roger maakte mosselen klaar terwijl ik de monografie een laatste keer nalas en daarna naar Jan Gerits stuurde.
In feite leest een mens zijn teksten nooit vaak genoeg na! Vlak na het versturen van de tekst naar Jan en voor ik het document afsloot, las ik het nog eens snel diagonaal, en ja hoor: ik viel op een fout waar ik had over gelezen!
Na de lekkere mosselen van deze avond greep ik naar een blokje chocolade en het boek "Sacai" van Ivo Hermans. Hij schrijft echt boeiend, ik herken veel uit zijn verblijven in Spanje en uit zijn verhalen over onder andere Dirk Lambrechts. Maar weer: ik kwam enkele echt storende fouten tegen. Het boek is duidelijk niet vaak genoeg nagelezen! Eigenaardig, want de titel heeft te maken met "ogen" en "zien"!:-)
Aan de (inderdaad interessante maar jammer genoeg weinig uitgebreide wegens te discrete auteur) monografie besteedde ik enkele uren. Het gaat deze keer over Piet Reynders, die onder andere, zo vernam ik, de tekst schreef voor Sint-Evermarus.
Daarna kreeg ik weer correctiewerk binnen. Waar ik me aan ergerde: men had me gezegd dat ik er heel weinig werk zou aan hebben, wat helemaal niet waar bleek. Die tekst was gewoon slecht geschreven: zinnen slecht opgebouwd, taalfouten, spelfouten, grammaticafouten. Ik stak daar weer enkele uren in... maar eigenaardig genoeg stelde me dat ook een beetje gerust.
Lang geleden kreeg ik immers ook (maar toen van een ander vertaalbureau) correctie na correctie in plaats van vertaling na vertaling. Ik wist dat ze een stagiair in dienst hadden en echt, die man deed het ongelooflijk goed. Ik moest dus praktisch niets verbeteren aan de vertalingen die me werden voorgelegd en uiteraard mijn klant erop wijzen dat ze daar een heel goede vertaler hadden. Die stagiair (die ik nooit heb ontmoet) werd later door dat vertaalbureau aangenomen als vaste werkkracht en ik was een klant kwijt.
Deze keer hoef ik absoluut niet te stoefen over de vertaler!
We deden onze boodschappen, Roger werkte daarna nog een uurtje of zo in zijn atelier (hij moest onder andere een deurslot vervangen) en ik belde met Nany. Uiteindelijk bleef er geen tijd over voor de schoonmaak en/of voor een bezoek aan begraafplaatsen.
Roger maakte mosselen klaar terwijl ik de monografie een laatste keer nalas en daarna naar Jan Gerits stuurde.
In feite leest een mens zijn teksten nooit vaak genoeg na! Vlak na het versturen van de tekst naar Jan en voor ik het document afsloot, las ik het nog eens snel diagonaal, en ja hoor: ik viel op een fout waar ik had over gelezen!
Na de lekkere mosselen van deze avond greep ik naar een blokje chocolade en het boek "Sacai" van Ivo Hermans. Hij schrijft echt boeiend, ik herken veel uit zijn verblijven in Spanje en uit zijn verhalen over onder andere Dirk Lambrechts. Maar weer: ik kwam enkele echt storende fouten tegen. Het boek is duidelijk niet vaak genoeg nagelezen! Eigenaardig, want de titel heeft te maken met "ogen" en "zien"!:-)
dinsdag 1 november 2016
Kerniel
Ik had geen tijd om het te vertellen maar vorige vrijdag maakten Roger en ik ook nog even tijd voor een korte wandeling in Kerniel:
Dat dorp (waar Rogers het grootste deel van zijn kinderjaren doorbracht) vind ik heel mooi maar vooral bij het klooster begin ik te dromen. Ik weet niet hoeveel nonnen nu nog wonen in dat enorme complex: een stuk of vier?
Zouden die mooie gebouwen echt niet kunnen dienen voor iets anders nadat die laatste bewoonsters overgegaan zijn?
 |
| Foto's Roger |
Zouden die mooie gebouwen echt niet kunnen dienen voor iets anders nadat die laatste bewoonsters overgegaan zijn?
Drukke Allerheiligen
Vandaag sliep Elena langer: ze maakte Matthias en mij pas wakker om 7:30 uur. Om 8 uur stonden we op.
Van na het ontbijt tot na het middagmaal hebben de kinderen heel goed gespeeld: rollenspelletjes, met de legoblokjes, met de auto's en de poppen.
Daarna stelden Roger en ik hen voor naar een speeltuin te rijden. Het viel me op dat Matthias het voorstel veel enthousiaster onthaalde dan Elena.
Eerst ging het naar het domein van Nieuwenhove waar ze een ijsje zouden krijgen na het spelen. Maar zeg, wat was het daar ontzettend druk!
''t Is dat ik beloofd heb dat we naar een speeltuin zouden gaan,' zei ik tegen Roger, 'want anders zou ik vragen om terug naar huis te rijden. Al dat volk vind ik niet zo leuk.'
'Je hebt dat niet echt beloofd, hoor oma,' verbeterde Elena me, 'maar je hebt ons wel echt een ijsje beloofd. Als we niet naar de speeltuin kunnen gaan, krijgen we dan dat ijsje niet?'
'Natuurlijk wel,' antwoordde ik terwijl ik een lach onderdrukte omwille van zoveel zin voor detail bij onze grote meid.
Ze leek dus gerustgesteld toen bleek dat we daar geen parkeerplaats vonden. Blijkbaar had dat ijsje veel meer belang voor haar dan de speeltuin.
Roger stelde voor naar Sint-Truiden zelf te rijden: 'In het Speelhof is immers ook een speeltuin!'
Het was daar iets minder druk, maar toch liep er ook heel veel volk rond. Ik heb vroeger nooit opgemerkt dat op Allerheiligen zoveel mensen op stap zijn, behalve op de begraafplaatsen dan!
We parkeerden de auto aan het Begijnhof en liepen naar de speeltuin. Waar Matthias meteen op een houten trein toeliep waar hij de hele tijd heeft zitten in spelen dat hij de bestuurder ervan was. Elena deed een paar glijbanen maar wilde verder nergens op gaan. Ze observeerde wel alles en had nog voor mij opgemerkt dat sommige kinderen heel gevaarlijk deden.
Daarna kregen de kindjes hun ijsje in het café (ook al bomvol: net toen ik dacht dat we zouden moeten verhuizen naar bijvoorbeeld Stephane Malais in Heks, vonden we nog een tafel voor vier).
Terwijl Elena en Matthias genoten van hun kinderijsje en Roger en ik van onze Orval moest ik vertellen over vroeger: over mijn grootmoeders Nany (hier heb ik het over de moeder van mijn vader die zich, net als mijn eigen moeder, Nany liet noemen door de kleinkinderen) en Marraine, over opa's moeder en vader, over onze broers en zussen, neven en nichten. En merkte ik dat Elena heel fel de mensen rondom zich observeerde. Dat leek ze allemaal veel boeiender te vinden dan die speeltuin!
Matthias leek minder geïnteresseerd maar genoot wel duidelijk van de sfeer: hij wilde perse op mijn schoot komen zitten. Gevolgd, uiteraard door een afgunstige Elena: wat een geluk dat ik twee knieën heb!:-)
Toen we thuiskwamen, was het voor mij echt tijd om te beginnen koken. Elena en Matthias wilden naar een film kijken.
Hun mama, papa en Eva kwamen eraan iets voor 18 uur. En wat lachte Eva nu vriendelijk naar Roger en mij: was het hier te druk vorige zondag dat ze zo eenkennig overkwam?
Na het eten werden Elena en Matthias door hun ouders klaargemaakt voor de nacht terwijl ik Eva haar laatste fles gaf en daarna reden onze gasten naar huis.
Roger en ik ruimden op. Daarna ging ik wat lezen in de relax... waar ik in slaap viel tot na 22 uur!
Van na het ontbijt tot na het middagmaal hebben de kinderen heel goed gespeeld: rollenspelletjes, met de legoblokjes, met de auto's en de poppen.
Daarna stelden Roger en ik hen voor naar een speeltuin te rijden. Het viel me op dat Matthias het voorstel veel enthousiaster onthaalde dan Elena.
Eerst ging het naar het domein van Nieuwenhove waar ze een ijsje zouden krijgen na het spelen. Maar zeg, wat was het daar ontzettend druk!
''t Is dat ik beloofd heb dat we naar een speeltuin zouden gaan,' zei ik tegen Roger, 'want anders zou ik vragen om terug naar huis te rijden. Al dat volk vind ik niet zo leuk.'
'Je hebt dat niet echt beloofd, hoor oma,' verbeterde Elena me, 'maar je hebt ons wel echt een ijsje beloofd. Als we niet naar de speeltuin kunnen gaan, krijgen we dan dat ijsje niet?'
'Natuurlijk wel,' antwoordde ik terwijl ik een lach onderdrukte omwille van zoveel zin voor detail bij onze grote meid.
Ze leek dus gerustgesteld toen bleek dat we daar geen parkeerplaats vonden. Blijkbaar had dat ijsje veel meer belang voor haar dan de speeltuin.
Roger stelde voor naar Sint-Truiden zelf te rijden: 'In het Speelhof is immers ook een speeltuin!'
Het was daar iets minder druk, maar toch liep er ook heel veel volk rond. Ik heb vroeger nooit opgemerkt dat op Allerheiligen zoveel mensen op stap zijn, behalve op de begraafplaatsen dan!
We parkeerden de auto aan het Begijnhof en liepen naar de speeltuin. Waar Matthias meteen op een houten trein toeliep waar hij de hele tijd heeft zitten in spelen dat hij de bestuurder ervan was. Elena deed een paar glijbanen maar wilde verder nergens op gaan. Ze observeerde wel alles en had nog voor mij opgemerkt dat sommige kinderen heel gevaarlijk deden.
Daarna kregen de kindjes hun ijsje in het café (ook al bomvol: net toen ik dacht dat we zouden moeten verhuizen naar bijvoorbeeld Stephane Malais in Heks, vonden we nog een tafel voor vier).
Terwijl Elena en Matthias genoten van hun kinderijsje en Roger en ik van onze Orval moest ik vertellen over vroeger: over mijn grootmoeders Nany (hier heb ik het over de moeder van mijn vader die zich, net als mijn eigen moeder, Nany liet noemen door de kleinkinderen) en Marraine, over opa's moeder en vader, over onze broers en zussen, neven en nichten. En merkte ik dat Elena heel fel de mensen rondom zich observeerde. Dat leek ze allemaal veel boeiender te vinden dan die speeltuin!
Matthias leek minder geïnteresseerd maar genoot wel duidelijk van de sfeer: hij wilde perse op mijn schoot komen zitten. Gevolgd, uiteraard door een afgunstige Elena: wat een geluk dat ik twee knieën heb!:-)
Toen we thuiskwamen, was het voor mij echt tijd om te beginnen koken. Elena en Matthias wilden naar een film kijken.
Hun mama, papa en Eva kwamen eraan iets voor 18 uur. En wat lachte Eva nu vriendelijk naar Roger en mij: was het hier te druk vorige zondag dat ze zo eenkennig overkwam?
 |
| Eigen foto |
 |
| Foto Roger |
Roger en ik ruimden op. Daarna ging ik wat lezen in de relax... waar ik in slaap viel tot na 22 uur!
Abonneren op:
Posts (Atom)