Ik ga het niet hebben over de tijd die we vandaag besteedden aan het (jawel, oppervlakkig) schoonmaken van het poortgebouw, noch over de aanslag in Zweden (al begint mijn bang vermoeden bevestigd te worden: we zijn nergens meer veilig), ook niet over onze boodschappen in Sint-Truiden (die dus maar als dagelijkse wandeling moesten gelden) en het boekje met Congolese verhalen die we kochten van een Afrikaanse student, verhaaltjes die zo typisch zijn - maar daar zal ik het een andere keer over hebben... als ik het tenminste niet vergeet; ook niet over de uren die we deze avond besteedden aan "het" boek over WOI, en dan vooral Roger die een stukje over de geschiedenis van de militie heeft bewerkt en aangevuld met interessante wetenswaardigheden; en ook niet - hoewel, nu ik toch telkens in het kort zeg waar ik het niet ga over hebben, kan dit ook heel kort - dus wel: ik wilde deze avond kwartelfilets klaarmaken en Roger stelde voor dat te doen volgens mijn recept van "Boeuf Stroganoff". Wel, dat bleek een uitstekend idee en paste perfect bij onze knolselderpuree!
Maar... ik wilde het dus eigenlijk hebben over een ei.
Na het avondmaal, tijdens mijn uurtje lectuur op papier, ging Roger de rest van het gras afrijden.
Hij kwam echter heel snel terug naar binnen... met een ei. Een vers gelegd kippenei, gevonden aan de rand van ons terras, in het gras (nee, we hebben geen gazon). Wij hebben geen kippen maar ik herinnerde me dat ik al enkele avonden, terwijl ik aan mijn pc zat, een kip meende te horen achter mij (ik zit met mijn rug naar het raam dat uitkijkt op het terras). Ik hechtte daar telkens niet veel belang aan, bezig als ik was met andere zaken. Nu echter viel mijn euro: waarschijnlijk zit er in onze tuin een verdwaalde kip.
In het vervolg moet ik dus meer aandacht schenken aan het geluid dat ik geregeld hoor (hoewel, deze avond laat - het was al donker - hoorde ik het weer, we zijn gaan kijken maar vonden geen kip), want het is misschien een kip van buurvrouw Godelieve!
O ja, toch ook nog even dit: een vriend werd vandaag geopereerd en zijn vrouw mailde zopas dat alles goed is verlopen!
zaterdag 8 april 2017
Een ei gevonden
Labels:
Congo,
Geneeskunde,
heemkunde,
Huishouden,
lectuur,
literatuur,
Maatschappij,
politiek,
recepten,
religie,
vogels,
vrienden
vrijdag 7 april 2017
Een zogenaamde gewone dag
Na wat ik een vrij zware dag vond, een vrij lang telefoontje met Nany. Over het Paasfeest: wanneer en waar ze verwacht wordt, welke trein ze moet nemen, enzovoort. Ik legde haar de voornaamste zaken uit en zei dat Hendrik wel contact met haar zou opnemen voor de details (ze zullen samen reizen). En daarna hadden we het tijdens ons halfuur bellen onder andere over huishoudelijke taken.
Ik mag dan wel een hekel hebben aan die taken, ik merk wel dat alle vrouwen die ik ontmoet daar enorm veel belang lijken aan te hechten, zelfs de "meisjes" van vroeger die "toen" veel andere zorgen aan hun hoofd hadden. Maar ja, die hebben nu bijna allemaal een huishoudhulp. Ik niet (ik lijk wel de uitzondering: zelfs Nany heeft er een - gelukkig voor haar!).
Ik heb dus besloten een dag als deze te "ontleden" om na te gaan of ik echt zo lui ben als al die "goede huisvrouwen" mij de indruk geven.
- 8 uur: opstaan om na een snel ontbijt om 8:45 uur naar het gemeentehuis te rijden (ik weet het, vroeger, met kleine kinderen, moesten we - tegen onze zin - veel vroeger uit de veren).
- van 9 tot 12 uur: vergadering van de werkgroep WO I. Vruchtbaar vandaag!
- 12:15 tot 12:45: snel middagmaal
- 12:45 tot 14:30: voor mij enkele (ik weet het: ook oppervlakkige, dat wordt me vaak verweten) huishoudtaken, voor Roger een deel van het gras afrijden tot het begon te regenen, en daarna een paar dringende mails beantwoorden plus een paar kranten doornemen.
- Daarna, tot bijna 17 uur: naar de post om een brief te versturen en voor mij een nieuwe lading bij Svenson bestelde Glucosamine af te halen. Daarna naar Mettekoven voor Rogers dagelijkse wandeling. Heel mooie wandeling maar koud dat het was!
- 17 uur: we eten soep en daarna lees ik al een paar bestanden na voor het boek van de werkgroep WOI.
- 17:45 uur: ik begin te koken terwijl Roger op dokterscontrole is.
- 18:30: we gaan aan tafel
- 19 uur: eindelijk tijd voor mezelf: ik lees op papier (en val even bijna in slaap terwijl ik chocolade laat smelten op mijn tong) terwijl Roger de vaatwasser vult.
- 19:45: ik lees nog een paar bestanden na voor het boek van WO I.
- 20 uur: Nany belt me op en we babbelen een dik half uur nadat ik mijn bestand heb gesaved (want, vergeten te vertellen: tussendoor hadden we even geen toegang tot het Internet en,onwetend als ik ben over informatica, was ik bang dat mijn pc zou herstarten voor ik dat bestand had bewaard).
- 20:45 uur: ik begin systematisch alle bestanden voor het boek van de werkgroep WOI een (laatste?) keer na te lezen, mail naar Elie Missotten over details en Roger (die ik inschakelde voor een taalprobleem bij een bepaald bestand en die daar zelf nog historische fouten in vond) en ik zijn tot 24:30 daarmee bezig.
- 24:45 uur: na nog even praten met mijn liefje mail ik naar enkele vrienden dat ik pas morgen echt zal mailen 😟
- 01 uur: Roger en ik praten wat en besluiten dat er nog veel werk is aan "het" boek.
- 02 uur: Zou ik niet gaan slapen?
Ik mag dan wel een hekel hebben aan die taken, ik merk wel dat alle vrouwen die ik ontmoet daar enorm veel belang lijken aan te hechten, zelfs de "meisjes" van vroeger die "toen" veel andere zorgen aan hun hoofd hadden. Maar ja, die hebben nu bijna allemaal een huishoudhulp. Ik niet (ik lijk wel de uitzondering: zelfs Nany heeft er een - gelukkig voor haar!).
Ik heb dus besloten een dag als deze te "ontleden" om na te gaan of ik echt zo lui ben als al die "goede huisvrouwen" mij de indruk geven.
- 8 uur: opstaan om na een snel ontbijt om 8:45 uur naar het gemeentehuis te rijden (ik weet het, vroeger, met kleine kinderen, moesten we - tegen onze zin - veel vroeger uit de veren).
- van 9 tot 12 uur: vergadering van de werkgroep WO I. Vruchtbaar vandaag!
- 12:15 tot 12:45: snel middagmaal
- 12:45 tot 14:30: voor mij enkele (ik weet het: ook oppervlakkige, dat wordt me vaak verweten) huishoudtaken, voor Roger een deel van het gras afrijden tot het begon te regenen, en daarna een paar dringende mails beantwoorden plus een paar kranten doornemen.
- Daarna, tot bijna 17 uur: naar de post om een brief te versturen en voor mij een nieuwe lading bij Svenson bestelde Glucosamine af te halen. Daarna naar Mettekoven voor Rogers dagelijkse wandeling. Heel mooie wandeling maar koud dat het was!
| Foto's Roger |
- 17 uur: we eten soep en daarna lees ik al een paar bestanden na voor het boek van de werkgroep WOI.
- 17:45 uur: ik begin te koken terwijl Roger op dokterscontrole is.
- 18:30: we gaan aan tafel
- 19 uur: eindelijk tijd voor mezelf: ik lees op papier (en val even bijna in slaap terwijl ik chocolade laat smelten op mijn tong) terwijl Roger de vaatwasser vult.
- 19:45: ik lees nog een paar bestanden na voor het boek van WO I.
- 20 uur: Nany belt me op en we babbelen een dik half uur nadat ik mijn bestand heb gesaved (want, vergeten te vertellen: tussendoor hadden we even geen toegang tot het Internet en,onwetend als ik ben over informatica, was ik bang dat mijn pc zou herstarten voor ik dat bestand had bewaard).
- 20:45 uur: ik begin systematisch alle bestanden voor het boek van de werkgroep WOI een (laatste?) keer na te lezen, mail naar Elie Missotten over details en Roger (die ik inschakelde voor een taalprobleem bij een bepaald bestand en die daar zelf nog historische fouten in vond) en ik zijn tot 24:30 daarmee bezig.
- 24:45 uur: na nog even praten met mijn liefje mail ik naar enkele vrienden dat ik pas morgen echt zal mailen 😟
- 01 uur: Roger en ik praten wat en besluiten dat er nog veel werk is aan "het" boek.
- 02 uur: Zou ik niet gaan slapen?
donderdag 6 april 2017
Weer geen foto's
Terwijl Roger deze avond enkele details natrekt voor het boek over de Grote Oorlog en nadat ik een paar mails heb beantwoord, besef ik ineens dat Roger weer geen foto's heeft gemaakt tijdens onze (vrij korte) dagelijkse wandeling.
Het was heel lang geleden dat we nog naar dat bosje tussen Heers en Waremme (Borgworm in het Nederlands) trokken. Echt een minuscuul bosje op de taalgrens, naast de veldweg tussen de twee gemeenten. Aangename wandeling, ondanks de frisse wind.
Alleen kwamen we een volledig vermolmde boom tegen waarvan de stam (weliswaar lichtjes) bewoog in de wind: we besloten toch maar zo snel mogelijk het (slecht onderhouden hoewel er eigenaardig genoeg een fietspad door loopt?) bosje te verlaten en via een lus door akkers en weiden opnieuw de holle weg naar Waremme te bereiken. Daarna was het een poosje flink klimmen voor we terug bij onze geparkeerde auto waren.
Als we met de auto naar Waremme rijden, besef ik nooit dat we zo fel aan het klimmen zijn. En hetzelfde maakten we mee toen we pas uit dat bosje kwamen en uitkeken op Opheers (deelgemeente van Heers): Roger en ik dachten dat we dan zeker ook Batsheers (andere deelgemeente) zouden zien aan de horizon en beseften weer niet dat het dorp door een heuveltje aan ons zicht onttrokken wordt.
Terwijl we langs de holle weg terug naar onze auto klommen en genoten van bloesemde sleedoorns en wilde kerselaars, van het gelach van spechten in de struiken en van het gekwetter van mij onbekende vogels dacht ik wel af en toe even: 'Ik moet Roger vragen minstens één foto te maken, of mijn fototoestel uit mijn rugzak halen' (nee, mijn smartphone maakt geen mooie foto's) maar telkens vergat ik dat te doen omdat ik zo genoot van de rust rondom mij.
Uiteraard reden we daarna even naar Batsheers om ons ervan te vergewissen dat er inderdaad een heuvel staat tussen dat dorp en waar we ons eerst bevonden (we vonden het zelfs nodig daarom daar even rond te wandelen 😉 waardoor Roger zeker zijn beweging heeft gekregen)!
Het was heel lang geleden dat we nog naar dat bosje tussen Heers en Waremme (Borgworm in het Nederlands) trokken. Echt een minuscuul bosje op de taalgrens, naast de veldweg tussen de twee gemeenten. Aangename wandeling, ondanks de frisse wind.
Alleen kwamen we een volledig vermolmde boom tegen waarvan de stam (weliswaar lichtjes) bewoog in de wind: we besloten toch maar zo snel mogelijk het (slecht onderhouden hoewel er eigenaardig genoeg een fietspad door loopt?) bosje te verlaten en via een lus door akkers en weiden opnieuw de holle weg naar Waremme te bereiken. Daarna was het een poosje flink klimmen voor we terug bij onze geparkeerde auto waren.
Als we met de auto naar Waremme rijden, besef ik nooit dat we zo fel aan het klimmen zijn. En hetzelfde maakten we mee toen we pas uit dat bosje kwamen en uitkeken op Opheers (deelgemeente van Heers): Roger en ik dachten dat we dan zeker ook Batsheers (andere deelgemeente) zouden zien aan de horizon en beseften weer niet dat het dorp door een heuveltje aan ons zicht onttrokken wordt.
Terwijl we langs de holle weg terug naar onze auto klommen en genoten van bloesemde sleedoorns en wilde kerselaars, van het gelach van spechten in de struiken en van het gekwetter van mij onbekende vogels dacht ik wel af en toe even: 'Ik moet Roger vragen minstens één foto te maken, of mijn fototoestel uit mijn rugzak halen' (nee, mijn smartphone maakt geen mooie foto's) maar telkens vergat ik dat te doen omdat ik zo genoot van de rust rondom mij.
Uiteraard reden we daarna even naar Batsheers om ons ervan te vergewissen dat er inderdaad een heuvel staat tussen dat dorp en waar we ons eerst bevonden (we vonden het zelfs nodig daarom daar even rond te wandelen 😉 waardoor Roger zeker zijn beweging heeft gekregen)!
Labels:
Fotografie,
Haspengouw,
heemkunde,
Informatica,
natuur,
uitstappen,
vogels
woensdag 5 april 2017
Veel tijd voor mezelf vandaag
Ik nam vandaag onze werkkamer onder handen en dat bezorgde me gedurende een paar uurtjes meer dan voldoende gymnastiek (dankzij onder andere al de rommel die we er accumuleren😟).
Toen ik merkte dat Roger spontaan zijn rommel begon op te ruimen, daarna overging tot het sorteren van alle in de salon opgestapelde tijdschriften, dat hij uitgelezen boeken weer op hun plaats ging zetten in onze bibliotheek, dat hij ettelijke keren naar de verdieping trok om spullen te klasseren en dat hij daarna een oude naaimachine uithaalde en uitprobeerde (eerst leek die niet te werken maar uiteindelijk bleek dat te liggen aan het feit dat Roger veel te oud garen had gebruikt - garen dat nog mijn Marraine had toebehoord) omdat we die machine willen uitlenen aan onze dochter, besloot ik, ondanks het mooie weer, niet aan te dringen op een wandeling.
En heb ik zitten lezen en genieten van al die tijd die ik ineens voor mezelf kreeg. Clem Schouwenaars (ja, nog steeds hij) woonde, zo las ik, een poosje op kamers op de Vlaamse kaai (waar de De Burburestraat, waar wij woonden in Antwerpen, op uitkomt) in een huis zonder elektriciteit. Toen ik auteurs relaas las over zijn werk als leraar, schoot ik dan weer zo fel in de lach dat Roger zich afvroeg wat ik aan de hand had.
Daarvoor had ik even gebeld met dochterlief om bepaalde zaken te regelen voor Pasen. Ik kreeg onder andere Eva aan de lijn (net voor ze voor de eerste keer een ijsje van de ijscoman zou eten) die maar lachte en steeds "ja" zei.
Koken moest ik deze avond niet: we aten restjes.
Na het eten een vrij lang telefoontje met Hendrik (heel slecht nieuws wat betreft de zus van vriendin Sam 😒) die me aanraadde te kijken naar Flashback om deze avond te eindigen.
Ik denk dat ik dat ga doen!
Toen ik merkte dat Roger spontaan zijn rommel begon op te ruimen, daarna overging tot het sorteren van alle in de salon opgestapelde tijdschriften, dat hij uitgelezen boeken weer op hun plaats ging zetten in onze bibliotheek, dat hij ettelijke keren naar de verdieping trok om spullen te klasseren en dat hij daarna een oude naaimachine uithaalde en uitprobeerde (eerst leek die niet te werken maar uiteindelijk bleek dat te liggen aan het feit dat Roger veel te oud garen had gebruikt - garen dat nog mijn Marraine had toebehoord) omdat we die machine willen uitlenen aan onze dochter, besloot ik, ondanks het mooie weer, niet aan te dringen op een wandeling.
En heb ik zitten lezen en genieten van al die tijd die ik ineens voor mezelf kreeg. Clem Schouwenaars (ja, nog steeds hij) woonde, zo las ik, een poosje op kamers op de Vlaamse kaai (waar de De Burburestraat, waar wij woonden in Antwerpen, op uitkomt) in een huis zonder elektriciteit. Toen ik auteurs relaas las over zijn werk als leraar, schoot ik dan weer zo fel in de lach dat Roger zich afvroeg wat ik aan de hand had.
Daarvoor had ik even gebeld met dochterlief om bepaalde zaken te regelen voor Pasen. Ik kreeg onder andere Eva aan de lijn (net voor ze voor de eerste keer een ijsje van de ijscoman zou eten) die maar lachte en steeds "ja" zei.
Koken moest ik deze avond niet: we aten restjes.
Na het eten een vrij lang telefoontje met Hendrik (heel slecht nieuws wat betreft de zus van vriendin Sam 😒) die me aanraadde te kijken naar Flashback om deze avond te eindigen.
Ik denk dat ik dat ga doen!
Labels:
Auteurs,
Eva,
familie,
Film,
Geneeskunde,
Huishouden,
humor,
literatuur,
Onderwijs,
Schrijvers,
vrienden,
Vroeger
dinsdag 4 april 2017
Vechmaal
Na de boodschappen en enkele huishoudtaken wilde Roger vandaag nog eens in Vechmaal wandelen.
Inderdaad een paradijselijk dorpje, zoals Christiane mij onlangs mailde: echt jammer dat Roger geen foto's heeft gemaakt (ik weet het, ik heb ook een fototoestel maar om te beginnen zit dat in mijn rugzak en ten tweede, Roger maakt veel mooiere foto's dan ik).
Echter: ondanks de deugddoende stilte die af en toe werd onderbroken door een fazant of een roofvogel, de bloesemende sleedoorns en wilde kerselaars, de holle wegen en de lenteparfums, moest ik constant denken aan het noodlot dat zich vorig weekend in dat dorpje voltrok.
Ja, ik weet het, wat vandaag in Rusland gebeurde is veel erger maar dat in Vechmaal staat dichter bij ons.
Inderdaad een paradijselijk dorpje, zoals Christiane mij onlangs mailde: echt jammer dat Roger geen foto's heeft gemaakt (ik weet het, ik heb ook een fototoestel maar om te beginnen zit dat in mijn rugzak en ten tweede, Roger maakt veel mooiere foto's dan ik).
Echter: ondanks de deugddoende stilte die af en toe werd onderbroken door een fazant of een roofvogel, de bloesemende sleedoorns en wilde kerselaars, de holle wegen en de lenteparfums, moest ik constant denken aan het noodlot dat zich vorig weekend in dat dorpje voltrok.
Ja, ik weet het, wat vandaag in Rusland gebeurde is veel erger maar dat in Vechmaal staat dichter bij ons.
Labels:
dieren,
Fotografie,
Haspengouw,
Huishouden,
Maatschappij,
natuur,
overlijden,
politiek,
uitstappen,
vrienden
maandag 3 april 2017
Halle-Booienhoven
Roger wilde vandaag voor onze wandeling nog eens naar Halle-Booienhoven.
We merkten, tijdens onze toch een uur durende wandeling, dat nu ook de perenbomen aan het bloesemen zijn. Ik vrees dat de KVLS haar jaarlijkse poëtische bloesemwandeling dit jaar te laat heeft geprogrammeerd!
Na onze wandeling gingen we nog iets drinken, genieten van de zon en mensen observeren op het terras van "De Kluizenaar".
Er was daar een vrouw (nee, ze staat niet op de foto hieronder) van wie de luxe afstraalde.
'Aan wat merk je dat?' vroeg Roger me. Ik legde uit dat ik, ondanks het feit dat ikzelf daar geen enkel belang aan hecht, toch wel een beetje dure kleding en juwelen herken. Toen we het café verlieten, bleef Roger even in bewondering staan voor een "dure en zeldzame" auto (merk vergeten). En ineens stond de man (of partner) van die vrouw naast ons: hij wilde iets halen uit zijn auto (het voertuig dat Roger aan het bewonderen was dus) en legde ons van alles (waar ik niets van begreep) uit over zijn exclusieve wagen. 'Je had gelijk,' zei Roger mij achteraf, 'ook hij houdt blijkbaar van luxe!'.
Nadat ik thuis een (zelf bedachte, die heel lekker bleek) stoofschotel had in gang gezet, belde ik eindelijk nog eens naar een Matadi-vriend die, samen met zijn vrouw, veel tegenslag op gebied van gezondheid heeft gehad de laatste maanden, en moest ik voor de zoveelste keer vaststellen dat niet iedereen denkt zoals ik over telefoneren. Blij dat hij was! Hij verweet me net nog niet dat ik niet vaak genoeg belde! 😉
Daar moet ik dus in het vervolg rekening mee houden, al begrijp ik dat zelf niet goed: als je constant aan telefoon hangt, heb je toch helemaal geen tijd meer om iets of wat creatief te zijn, om te lezen, om te mediteren, enzovoort? Allemaal zaken waar onze vrienden ook veel belang aan hechten toch?
Deze avond laat, na een uurtje lectuur en het beantwoorden van enkele mails, eindelijk de volgende Limburgse monografie (geschreven door Roger Janssen) volledig in orde gebracht. Afijn, dat hoop ik... want dikwijls vindt Jan Gerits, naar wie ik mijn werk dan mail, hier en daar nog een detail dat niet in orde is! 😒
| Foto's Roger |
Persoonlijk vond ik dat dorp weinig inspirerend, behalve dan de vervallen boerderij die we ergens achterin ontdekten.
| Foto's Roger |
| Foto Roger |
Er was daar een vrouw (nee, ze staat niet op de foto hieronder) van wie de luxe afstraalde.
'Aan wat merk je dat?' vroeg Roger me. Ik legde uit dat ik, ondanks het feit dat ikzelf daar geen enkel belang aan hecht, toch wel een beetje dure kleding en juwelen herken. Toen we het café verlieten, bleef Roger even in bewondering staan voor een "dure en zeldzame" auto (merk vergeten). En ineens stond de man (of partner) van die vrouw naast ons: hij wilde iets halen uit zijn auto (het voertuig dat Roger aan het bewonderen was dus) en legde ons van alles (waar ik niets van begreep) uit over zijn exclusieve wagen. 'Je had gelijk,' zei Roger mij achteraf, 'ook hij houdt blijkbaar van luxe!'.
![]() |
| Foto Roger |
Nadat ik thuis een (zelf bedachte, die heel lekker bleek) stoofschotel had in gang gezet, belde ik eindelijk nog eens naar een Matadi-vriend die, samen met zijn vrouw, veel tegenslag op gebied van gezondheid heeft gehad de laatste maanden, en moest ik voor de zoveelste keer vaststellen dat niet iedereen denkt zoals ik over telefoneren. Blij dat hij was! Hij verweet me net nog niet dat ik niet vaak genoeg belde! 😉
Daar moet ik dus in het vervolg rekening mee houden, al begrijp ik dat zelf niet goed: als je constant aan telefoon hangt, heb je toch helemaal geen tijd meer om iets of wat creatief te zijn, om te lezen, om te mediteren, enzovoort? Allemaal zaken waar onze vrienden ook veel belang aan hechten toch?
Deze avond laat, na een uurtje lectuur en het beantwoorden van enkele mails, eindelijk de volgende Limburgse monografie (geschreven door Roger Janssen) volledig in orde gebracht. Afijn, dat hoop ik... want dikwijls vindt Jan Gerits, naar wie ik mijn werk dan mail, hier en daar nog een detail dat niet in orde is! 😒
Labels:
Architectuur,
café,
Congo,
Jan Gerits,
KVLS,
Limburgse monografieën,
Maatschappij,
natuur,
recepten,
Roger Janssen,
uitstappen,
vrienden,
Vriendschap
zondag 2 april 2017
Een spirituele wetenschapper: Jean-Jacques Crèvecoeur
'Ik ga Roger nu voorstellen onze dagelijkse wandeling te maken,' zei ik tegen Nany toen ik vandaag van haar afscheid nam na ons lang telefoongesprek.
Daarna keek ik naar de tuin en zag ik dat het miezerde.
'Ach, we zullen maar in Sint-Truiden wandelen,' stelde Roger voor. En hij wist goed waarom: onze eerste halte was aan de Kringwinkel waarbinnen we uiteraard geen last hadden van de motregen!
Daarna wandelden we toch nog een klein uur in Sint-Truiden zelf. Er zijn daar buurten met heel mooie huizen en toch vond ik het niet zo'n aangename wandeling: die regen!
Maar kom, Roger heeft zijn beweging gekregen.
Deze avond, na het avondmaal (preisoep en daarna niertjes "al Jerez" voor Roger en omelet-tomaat-ui-look voor mij), mijn uurtje lectuur op papier (na een ontgoochelende Nicolas Ségur, nog een verhaal van Clem Schouwenaars) en het beantwoorden van enkele mails, kon ik eindelijk kijken naar een interview met Jean-Jacques Crèvecoeur.
Jean-Jacques Crèvecoeur bewonder ik al lang (omwille van zijn spirituele dimensie als wetenschapper, omdat hij de zaken zo eenvoudig kan uitleggen - je moet er wel Frans voor begrijpen - en omdat hij zegt dat hij nu altijd zijn intuïties volgt). Ik vond het trouwens een uiterst boeiend interview, dat jullie eventueel hier kunnen bekijken. Op minuut 39 legt hij bijvoorbeeld uit hoe hij een "idee" onderscheidt van een intuïtie. En dat gevoel herken ik!
Een detail viel me onmiddellijk op: net als wij heeft hij televisie verbannen uit zijn huis maar... in tegenstelling tot mij leest hij zijn mails pas 's avonds (en dat zou op zich geen slecht idee zijn voor mij... als niet de vertaalaanvragen ook via mail binnenkwamen).
Daarna keek ik naar de tuin en zag ik dat het miezerde.
'Ach, we zullen maar in Sint-Truiden wandelen,' stelde Roger voor. En hij wist goed waarom: onze eerste halte was aan de Kringwinkel waarbinnen we uiteraard geen last hadden van de motregen!
Daarna wandelden we toch nog een klein uur in Sint-Truiden zelf. Er zijn daar buurten met heel mooie huizen en toch vond ik het niet zo'n aangename wandeling: die regen!
Maar kom, Roger heeft zijn beweging gekregen.
Deze avond, na het avondmaal (preisoep en daarna niertjes "al Jerez" voor Roger en omelet-tomaat-ui-look voor mij), mijn uurtje lectuur op papier (na een ontgoochelende Nicolas Ségur, nog een verhaal van Clem Schouwenaars) en het beantwoorden van enkele mails, kon ik eindelijk kijken naar een interview met Jean-Jacques Crèvecoeur.
Jean-Jacques Crèvecoeur bewonder ik al lang (omwille van zijn spirituele dimensie als wetenschapper, omdat hij de zaken zo eenvoudig kan uitleggen - je moet er wel Frans voor begrijpen - en omdat hij zegt dat hij nu altijd zijn intuïties volgt). Ik vond het trouwens een uiterst boeiend interview, dat jullie eventueel hier kunnen bekijken. Op minuut 39 legt hij bijvoorbeeld uit hoe hij een "idee" onderscheidt van een intuïtie. En dat gevoel herken ik!
Een detail viel me onmiddellijk op: net als wij heeft hij televisie verbannen uit zijn huis maar... in tegenstelling tot mij leest hij zijn mails pas 's avonds (en dat zou op zich geen slecht idee zijn voor mij... als niet de vertaalaanvragen ook via mail binnenkwamen).
Labels:
Architectuur,
Auteurs,
familie,
Informatica,
lectuur,
literatuur,
natuur,
recepten,
Spiritualiteit,
Televisie,
uitstappen,
vertalingen,
Wetenschap
Abonneren op:
Posts (Atom)
