Goed gevulde dag

Tijdens ons ontbijt (nee, geen brunch vandaag: we moesten naar de vergadering van WO I) zag ik een eekhoorntje rondhuppelen. Ik wilde er nog een foto van maken maar de tijd ontbrak. Roger wil die diertjes liever niet in de tuin (omdat ze zijn noten stelen), ik vind ze zo mooi... en vermits we geen noten zullen hebben dit jaar zijn ze welkom!

Zware vergadering maar iets korter dan normaal. Alle resterende affiches nagekeken en afgesproken dat iedereen me toch lang voor 15 september zijn opmerkingen bij het boek doorstuurt: er moeten echt nog te veel aanpassingen gebeuren.

Rond 11:45 uur waren Roger en ik terug thuis en, nadat ik een eerste wasmachine liet draaien, werkte ik voort aan "ons" boek, terwijl ik toch wat kaas en een sinaasappel at bij wijze van middagmaal.

Tegen 13:30 uur - ik had eerst de was te drogen gehangen -  vertrokken we naar Herk de Stad. "Onze zieke" revalideert daar nu.

Ze sliep zo diep en vredig toen we aankwamen... dat we besloten haar te laten slapen. Zelf wandelden we naar het centrum (via een kleine omweg zodat Roger toch enige beweging zou hebben) en dronken een biertje op een terras terwijl we herinneringen ophaalden aan een uit het oog verloren kameraad die vroeger daar vlakbij woonde.

Eigen foto

Tegen 16 uur liepen we terug naar het revalidatiecentrum. Nu lag "onze zieke" niet meer op haar kamer... maar we troffen haar, met dochter, kleinkinderen en echtgenoot in de tuin waar we nog een hele poos vertoefden, genietend van de laatste spaarzame zonnestralen (je voelt echt de herfst aankomen).

Ik vond dat ze er veel beter uitzag. Oké, de revalidatie zal waarschijnlijk maanden in beslag nemen maar echt, ik merkte al een meer dan subtiel verschil met vorige keer.

Iets voor 17 uur zijn we vertrokken. Roger zou vandaag voor het avondmaal zorgen en dus wilden we mosselen kopen.

Terwijl Roger die klaarmaakte, heb ik een tweede wasmachine laten draaien, verder gewerkt aan "ons" boek, en een heel oude Limburgse monografie gezocht voor Hector Van Oevelen (die ik niet persoonlijk ken) die me er in een mail had naar gevraagd. Ik veronderstel dat hij mijn adres had van Jan Gerits.

Na de lekkere mosselen en het te drogen hangen van de was, voortgewerkt aan die drukproeven waarmee ik rond 22:30 uur klaar was.

Daarna kreeg ik al de correcties van Roger doorgestuurd. Ik heb er, op iets meer dan een dik uur tijd, nog maar een derde kunnen van verwerken maar het valt op: hij merkt fouten op die ik niet opmerk en vice versa.

Als ik dus ongeveer 4 uur uur nodig heb om de correcties van één lid te verwerken, betekent dat 8 maal 4 uur voor ik alle bemerkingen heb doorgenomen. Vier overvolle werkdagen dus!

En onze andere verplichtingen zijn echt nog niet achter de rug! 😓

Over onder andere Haspengouw en spinnen

Terwijl Roger nog aan de brunch zat, heb ik eindelijk nog eens gestreken zodat we na onze uitgebreide boodschappen tijd zouden overhouden voor een wandeling.

Het werd een mooie, lange wandeling rond Engelmanshoven: fel klimmen en dalen langs velden en bosjes met af en toe het geroep van een roofvogel boven ons. Wat is het hier toch mooi!

Eigen foto

Na ons avondmaal, net toen ik wilde beginnen aan mijn uurtje lectuur op papier, een telefoontje van Nany over de begrafenis van onze aangetrouwde nicht. Nany zal niet kunnen aanwezig zijn (tenzij wij haar de dag voordien afhalen, naar hier brengen, meenemen naar de uitvaart en daarna terug naar het Antwerpse voeren, maar daar hebben we deze week geen tijd voor). Roger en ik zullen er wel proberen naartoe te gaan.

Daarna was het tijd om de drukproeven van het boek van de werkgroep WO I verder na te lezen. Ik ben vandaag geraakt aan bladzijde 260 maar dan voelde ik me ineens echt te moe.

Dan maar geluisterd naar dit, dit interessant stukje gelezen waar Roger me had over gesproken en... .
gekeken naar een filmpje dat onze vriend René mij had doorgestuurd. Over de laatste reis met zijn broer, zussen, mama en papa die kort daarna overleed. Pakkend!

O ja, en toen ik een Trappist wilde halen, zag ik dit op een muur van de salon:

Eigen foto's

Roger zei: 'Je gaat die foto's toch niet posten?'
Natuurlijk wel: in elk huis zitten immers spinnen, alleen durven ze zich hier te vertonen, want ze weten dat ik ze niet doodtrap!😊

Nieuw schooljaar

Ook voor onze dochter is het nieuwe schooljaar begonnen en vandaag "moesten" we de eerste keer "babysitten".

Eerst hadden we alleen te doen met Eva die opvallend veel woordjes begint te zeggen.

Daarna gingen we samen Elena en Matthias afhalen in de school (te voet, met Eva in de buggy).

De twee groten hadden heel veel te vertellen en waren van plan thuis nog heel veel te spelen, en, wat Elena betreft, te tekenen... want, na een boekje over Assepoester, wil ze nu een boekje over Sneeuwwitje maken.
Ze tekent dan zelf de prentjes en haar mama, papa of ik moeten opschrijven wat zij erover (in prachtige zinnen) vertelt.

In haar volgende boekje zou ze eerst zorgen voor een kaft of titelblad, vertelde Elena me en ze vroeg me of het erg was dat ze daar niet had aan gedacht in "Assepoester"! Uiteraard heb ik haar gerustgesteld!

Eigen foto's

Buurmeisje Anna kwam spelen maar ik merkte wel dat Elena liever voort had getekend.

Matthias, die een poosje met Eva had gespeeld, besloot dan maar Anna te volgen naar haar huis.

Eigen foto

Eva deed dan een beroep op mij: ik moest met haar op de sofa kijken in een boekje maar deze keer moest ik niet vertellen: zij vertelde me wat ze allemaal zag!

Toen ik begon te koken, wilde Elena naar een filmpje kijken en het was schattig om te zien hoe Eva zich naast haar nestelde.

Eigen foto

Het avondeten was ongeveer klaar toen dochter en schoonzoon aankwamen en na de maaltijd zijn Roger en ik meteen naar huis vertrokken: we wilden immers voort proefdrukken nalezen (ik ben deze avond aan bladzijde 200 geraakt).

O ja, deze ochtend, voor we naar het Leuvense vertrokken, een telefoontje van Nany: Fina, de echtgenote van haar "kozijn" E. is overleden.

Gegratineerde spitskool

Ik zou eigenlijk een paar mails moeten beantwoorden maar, vrienden, dat zal voor morgen of misschien zelfs pas overmorgen zijn: morgen wordt weer een drukke dag.

Een bepaalde vriendin wil ik wel graag nu via deze blog beantwoorden. Ze vroeg me in een mail wat ik bedoel met gegratineerde spitskool.

Dat is uiteraard weer iets dat ik zelf in elkaar heb geflanst... en onze vrienden bleken deze middag dat doodeenvoudig gerecht heel fel te appreciëren.

Ik maakte het zo klaar (voor 4 personen dus):

Gisterenavond kookte ik heel veel (bijna twee stuks) in reepjes gesneden spitskool en een paar aardappelen (2 niet te dikke) gaar in heel licht gezouten water. Ondertussen bakte ik gemengd gehakt, vier lookteentjes en een gesnipperde ui in olijfolie met een beetje peper en heel weinig zout.
Toen alles gaar was, ging in een ovenschotel eerst een laag vlees, daarna de snel en niet te gepureerde groenten waar ik een scheutje amandelmelk, een klontje boter en wat nootmuskaat had bijgedaan, en daarop vrij veel geraspte kaas. Daarna ging de schotel in de koelkast.

Vandaag schoof ik die schotel in de oven, waar hij opwarmde en gratineerde terwijl we soep aten.

Onze vrienden uit Herzele

Vandaag kregen we eindelijk onze vrienden uit Herzele nog eens op bezoek.

Weer werd het gezellig bijpraten, over politiek enzovoort converseren en herinneringen ophalen tijdens een aperitief, het middagmaal (broccolisoep, gegratineerde spitskool en fruit), een vieruurtje (mattentaart ons geoffreerd door onze vrienden) en het avondmaal (kaasschotel en fruit).

Tussen het middagmaal en het vieruurtje stelde ik een wandeling voor maar het was duidelijk dat onze vrienden daar niet veel zin in hadden (hij heeft de laatste maanden enkele gezondheidsproblemen gehad).

Ze delen onze angst voor de toekomst, dat is een feit.

O ja, deze middag, vlak voor onze vrienden aankwamen, belde Nany om te vertellen over de prachtige familiebarbecue bij vriend René, waar ze gisteren mocht aan deelnemen. Ik had ondertussen van de schoonzus van René al een foto ontvangen waar Nany heel jong en gelukkig op oogt:

Foto Hilde Lever

Over een rode lederen sofa

Ik wil het deze avond niet hebben over het huishouden noch over onze wandeling van een dik uur in Sint-Truiden of over de boeiende uren nalezen van die drukproeven. Wel over een rode sofa.

Enkele weken geleden zagen we die voor het eerst in de Kringwinkel. Een rode lederen sofa waarvan de afzonderlijke zitjes fungeren als relax. Mooi, heel aangenaam zitten en liggen, en veel minder duur dan één van onze twee sofa's destijds.
Alleen: we hebben geen plaats in ons salon voor een derde sofa!

Nu is het zo dat ik al enkele jaren pleit om onze salonmeubels naar de "bibliotheek" te verhuizen en de eettafel die in de "bibliotheek" staat naar wat nu ons salon is, te verplaatsen.

Dat zou als voordeel hebben dat de eetkamer veel dichter bij de keuken komt te liggen, en dat we in de huidige grote bibliotheek-eetkamer-zithoek enkele zithoekjes bij kunnen creëren.

En... in een van die zithoekjes zou die rode sofa heel mooi staan (en desnoods moeten dan maar andere, minder mooie luie stoelen verdwijnen. Maar daar ben ik zelfs niet zeker van: als we die rode sofa zouden kopen, moet ik sowieso mijn "plannetje" voor de bibliotheek herzien en daarna pas kan ik beslissen wat we wegdoen - maar als eerste bepaalde "zetels" die ik nooit mooi heb gevonden uiteraard).

Maar... Roger bleef gekant tegen mijn idee. Oké, het vergt enige verhuizing maar niet echt veel. Wat misschien wel zou tegenvallen: in de huidige "bibliotheek" kunnen we niet naar muziek luisteren... en in de huidige salon (die dan eetkamer zou worden), zouden we geen zithoek meer hebben.

Voor het eerste probleem zouden we wel een oplossing vinden (met draadloze boxen bijvoorbeeld), op de tweede vereiste heb ik het antwoord al.

Als ons salon echt wordt omgevormd tot eetkamer komt er veel ruimte vrij; en plaats genoeg om, tussen de twee ramen een tafeltje - ik dacht aan de naaimachine van marraine - te zetten en aan weerskanten daarvan twee echt luie stoelen die we nu zelden gebruiken. Een echt heel gezellig mini- zithoek voor ons beiden dus!

En als we met meer mensen zijn, tja, dan is er daarvoor de huidige bibliotheek die dan bibliotheek-salon zou worden. Of de eetkamer natuurlijk die veel meer plaats zal bieden dan de keuken waar we nu eten.

Afijn, ondanks heel die uitleg (die ideeën van mij zijn heel oud) wilde Roger er niets van horen...  tot we die rode sofa zagen, en er allebei op verliefd werden.

Eerst (ik merkte het wel) wilde Roger die meteen kopen. Maar dat vond ik dan weer geen goed idee: nu hebben we er echt geen plaats voor.

We besloten te wachten. Elke keer als we in de Kringwinkel kwamen, keken we eerst of die sofa er nog te koop stond.

De laatste keer was hij er nog. Weer stond ik op het punt tegen Roger te zeggen: 'We kopen hem' en weer dacht ik: 'In ons huidig salon hebben we er geen plaats voor.'

Deze avond, na al ons werk, hadden we het weer even over die sofa en weer zei ik tegen Roger dat die alleen in de bibliotheek zijn plaats kan vinden.

En... hij leek niet meer zo gekant tegen mijn ideeën: hij vroeg me of ik een nieuw plannetje kon maken voor de "bibliotheek".

Ik ben benieuwd of de rode lederen sofa nog te koop zal staan de volgende keer dat we naar de Kringwinkel gaan!

Een wandeling tussen veel karweitjes door

Ondanks het vele werk vandaag (de keuken een beurt geven, wat geen sinecure is! Ik klaagde dat er te veel rommel ligt en Roger vroeg wat ik dan wel weg wilde om het schoonmaken te vereenvoudigen. Mijn antwoord was niet bevredigend: ik somde alle spullen op die hijzelf zo graag verzamelt in onze leefkeuken, de spullen die op het aanrecht staan omdat ik ze elke dag gebruik en zijn verzameling zoutvaatjes: het resultaat was dat niets verdween. Deze avond nog uren besteed aan het nalezen van die drukproeven en ook nog uitgebreid gekookt voor ik een lange telefoon kreeg van Nany), ondanks dat vele werk dus tijd gevonden voor een mooie, lange wandeling in Mettekoven.

Zoete geuren, prachtig licht, heel veel sleedoorns en een aangename lauwe temperatuur. Ik kreeg een pril herfstgevoel.

Eigen foto's

Foto's Roger

Daarna nog een Orval gedronken op het terras van De Kluizenaar... en vernomen dat de uitbaters volgend jaar in mei ermee ophouden. De huur zou veel te hoog zijn (dat hadden we al gehoord van de vorige uitbaters). Jammer!

Na schooltijd naar onze dochter gebeld om te vragen hoe de eerste schooldag was verlopen maar niet lang kunnen praten: ik hoorde Elena en Eva roepen en wenen. Elena bleek ontgoocheld omdat ze nog niets had geleerd, Eva leek moe na een dagje onthaalmoeder maar Matthias, die ik niet hoorde, was rustig aan het spelen.