Het heeft praktisch de hele dag geregend. Vlak na de middag hield het even op en ik stelde Roger voor onze dagelijkse wandeling te maken in Herk de Stad voor we "onze" zieke zouden bezoeken. Ik was pas uitgesproken of het begon hier weer pijpenstelen te regenen en op mijn computerscherm zag ik dat het in Herk de Stad al even erg was.
Geen wandeling dus. Rond 16 uur reden we de parking van het revalidatiecentrum op en in de gietende regen liepen we naar de ingang.
Ons familielid leek nogal vermoeid door het drukke revalidatieprogramma maar ook heel blij ons te zien. Ze sprak al enkele woorden heel verstaanbaar uit maar, ik merkte het wel, dat vroeg van haar een heel zware inspanning. Antwoorden op onze vragen via een of ander gebaar lukte nog niet.
Vreselijk, vind ik dat, niet kunnen communiceren (jawel, dat zeg ik, die niet graag telefoneer en zelfs niet zo heel graag 'babbel', maar die heel graag brieven schrijf - brieven die tegenwoordig praktisch altijd worden vervangen door mails).
Dat herinnert me aan een uitlating van Diane De Keyzer gisteren: ze vreest dat, door al die mails in plaats van brieven, geschiedkundigen later minder materiaal zullen vinden voor hun boeken. Ik dacht even te reageren maar uiteraard deed ik het uiteindelijk niet.
Ik wilde toen eigenlijk dit zeggen: mensen die nu mails meteen wegsmijten nadat ze gelezen en beantwoord zijn, zijn te vergelijken met mensen die vroeger alle beantwoorde brieven meteen wegsmeten.
Mensen die vroeger het liefst geen enkele brief wegsmeten, zullen nu ook geen enkele (beetje belangrijke) mail wegsmijten... en het grote verschil is dat de mails die ze zelf hebben geschreven ook bewaard blijven, terwijl je vroeger - ik heb het enkele keren meegemaakt, onder andere na een overlijden - nog zoveel brieven van correspondenten kunt bijhouden als je wilt, het is de correspondent die beslist wat er gebeurt met die handgeschreven brieven die jij naar hem stuurde.
Sorry voor deze lange parenthese!
Onze familiezieke leek onze communicatie via aanrakingen, lachen en oogcontact te appreciëren, want toen ik de eerste keer aanstalten maakte om afscheid te nemen, klampte ze zich aan mijn hand vast.
Op een zeker ogenblik had ik de indruk dat ze hoofdpijn had.
Heel lang geleden, toen onze kinderen nog kindjes waren (en eigenlijk daarvoor ook sporadisch bij vrienden), had ik opgemerkt dat ik iemands hoofdpijn kon wegnemen door de palm van mijn hand op de pijnlijke plek te drukken.
Dat deed ik nu dus ook, al was ik niet zeker van die hoofdpijn. De reacties van "onze" zieke waren sprekend: eerst pakte ze mijn hand vast, en terwijl ik dacht dat ze die van haar voorhoofd zou wegduwen, zorgde ze integendeel dat ik mijn hand iets feller tegen haar voorhoofd aandrukte. Na ongeveer vijf minuten duwde ze zachtjes mijn hand weg en gaf ze ons een zo lieve glimlach!
Ik hoop zo dat ze me ooit kan vertellen wat in deze periode door haar hoofd gaat! Ik heb zo'n vermoeden dat ze zich gevangen voelt in haar eigen defecte lichaam!😓
donderdag 14 september 2017
woensdag 13 september 2017
Boeiende dag
Deze ochtend vergadering van de werkgroep WO I. Alles is nagelezen en deze avond mailt Elie de tekst terug naar de zetter.
Roger en ik verlieten de vergadering al om 11 uur: om 12:10 uur zouden we Elena en Matthias in het Leuvense van school afhalen.
Elena kwam als eerste naar ons gelopen, nestelde zich in mijn armen en we wachtten tot Matthias op de speelplaats zou verschijnen. Hij verscheen echter niet... en stilaan werden Roger en ik ongerust tot we hem na een poosje zoeken vonden achter een muurtje aan de ingang. Hij had ons niet opgemerkt, dacht dat we nog niet waren aangekomen en wachtte daar braafjes op ons.
Eva was al thuis bij onze dochter. We aten, Anna kwam spelen en eigenlijk had ik een hele poos geen ander werk dan af en toe tussen te komen bij een zeldzame ruzie. Wel maakte ik enkele foto's:
Op een zeker ogenblik, nadat Elena met haar mama naar de zwemles was en Matthias even buiten speelde met Anna, wilde Eva het rustiger aan doen: op mijn of opa's schoot zitten en in een boekje kijken.
Later, toen haar mama was gaan lesgeven en terwijl haar grote broer en zus naar een filmpje keken en ik voor het avondeten zorgde, begon Eva ineens weer te spelen met de Legoblokjes enzovoort. Ik weet wel niet of Elena, Matthias en Anna zullen appreciëren wat ze van hun constructie heeft gemaakt! 😊
Roger en ik zijn vlak na het avondeten (gebakken aardappelen, bloemkool en worst) vertrokken en lieten het slaapritueel over aan schoonzoon: we reden naar Gingelom om een lezing bij te wonen van Diane De Keyzer. Echt boeiend!
Daarna was er uiteraard nog een receptie! 😉
Roger en ik verlieten de vergadering al om 11 uur: om 12:10 uur zouden we Elena en Matthias in het Leuvense van school afhalen.
Elena kwam als eerste naar ons gelopen, nestelde zich in mijn armen en we wachtten tot Matthias op de speelplaats zou verschijnen. Hij verscheen echter niet... en stilaan werden Roger en ik ongerust tot we hem na een poosje zoeken vonden achter een muurtje aan de ingang. Hij had ons niet opgemerkt, dacht dat we nog niet waren aangekomen en wachtte daar braafjes op ons.
Eva was al thuis bij onze dochter. We aten, Anna kwam spelen en eigenlijk had ik een hele poos geen ander werk dan af en toe tussen te komen bij een zeldzame ruzie. Wel maakte ik enkele foto's:
 |
| Eigen foto's |
 |
| Eigen foto |
 |
| Eigen foto's |
Daarna was er uiteraard nog een receptie! 😉
dinsdag 12 september 2017
Broekom
Nadat ik gisteren nog uren had gewerkt aan de drukproeven, verwachtte ik vandaag de laatste toe te voegen opmerkingen/correcties. Omdat ik vermoedde dat ik daar weer veel tijd zou in steken, hadden we beslist onze uitgebreide boodschappen op een latere dag te doen.
Ik was echter zo snel klaar met die verwerking dat we besloten toch vandaag onze inkopen te doen. Deze keer reden we niet langs de Kringwinkel. We wilden niet nog eens bekoord worden door die rode sofa. We hadden immers pas beslist dat we hem niet zouden kopen. Nadat we enkele facturen hadden betaald voor een bedrag ongeveer gelijk aan de prijs van die canapé zagen we in dat het waanzinnig zou zijn nog eens zoveel geld (dat echt niet op onze rug groeit) te besteden aan iets dat we helemaal niet nodig hebben.
Na de boodschappen (het weer was iets minder regenachtig en koud geworden) wilden we een wandeling maken in Heks om daarna iets te drinken in de tuin van Stephane Malais... en toen beseften we dat het dinsdag was en dus de meeste cafés gesloten zijn.
Het werd Broekom waar we een lus maakten van de kerk naar de molen en terug: een heel aangename, rustgevende wandeling onder mooie herfstluchten.
Ik was echter zo snel klaar met die verwerking dat we besloten toch vandaag onze inkopen te doen. Deze keer reden we niet langs de Kringwinkel. We wilden niet nog eens bekoord worden door die rode sofa. We hadden immers pas beslist dat we hem niet zouden kopen. Nadat we enkele facturen hadden betaald voor een bedrag ongeveer gelijk aan de prijs van die canapé zagen we in dat het waanzinnig zou zijn nog eens zoveel geld (dat echt niet op onze rug groeit) te besteden aan iets dat we helemaal niet nodig hebben.
Na de boodschappen (het weer was iets minder regenachtig en koud geworden) wilden we een wandeling maken in Heks om daarna iets te drinken in de tuin van Stephane Malais... en toen beseften we dat het dinsdag was en dus de meeste cafés gesloten zijn.
Het werd Broekom waar we een lus maakten van de kerk naar de molen en terug: een heel aangename, rustgevende wandeling onder mooie herfstluchten.
 |
| Eigen foto |
zondag 10 september 2017
Monumentendag
Hoewel ik vandaag weer uren heb gewerkt aan die proefdrukken maakten we toch even tijd om op deze Monumentendag naar de hoeve de Naveau te rijden, waar we Maj en Charlie ontmoetten. Eerlijk gezegd - en hoewel ik daar zelf niet voor te vinden zou zijn bij ons - had ik gehoopt meer van die monumentale hoeve te kunnen zien.
Daarna reden we naar Alken waar we een wandeling maakten langs de vele vakwerkhuizen en op het binnenplein van een vroegere vakwerkhoeve een heel interessante uitleg kregen van Marleen Oris.
Deze avond, voor en na het avondeten, nog gewerkt voor de werkgroep WOI. Ik moet nog de opmerkingen van twee personen krijgen.
Roger kreeg deze avond een berichtje van zijn verre nicht Joyce. Zij en haar echtgenoot zijn geëvacueerd. Ze vertelt ons binnenkort of hun huis heeft standgehouden.
Daarna reden we naar Alken waar we een wandeling maakten langs de vele vakwerkhuizen en op het binnenplein van een vroegere vakwerkhoeve een heel interessante uitleg kregen van Marleen Oris.
Deze avond, voor en na het avondeten, nog gewerkt voor de werkgroep WOI. Ik moet nog de opmerkingen van twee personen krijgen.
Roger kreeg deze avond een berichtje van zijn verre nicht Joyce. Zij en haar echtgenoot zijn geëvacueerd. Ze vertelt ons binnenkort of hun huis heeft standgehouden.
zaterdag 9 september 2017
Orkaan
Nog snel voor het slapengaan: ik wilde het vandaag tijdens de "koffietafel" niet hebben over Rogers verre nicht Joyce (hoewel, ik heb er toch even over gesproken, terwijl het nieuws opstond in de auto, maar het was duidelijk dat toen niemand echt luisterde, noch naar mij, noch naar de radio. "te ver van mijn bed" zeker?).
Wel, nu wil ik het wel even over haar hebben (en ik heb Roger gevraagd haar dringend te mailen: ook al is ze geëvacueerd, ze zal wel een smartphone bij zich hebben?).
Want zij woont in Florida, op de Keys!
En daar gaan ze die orkaan voelen!
Wel, nu wil ik het wel even over haar hebben (en ik heb Roger gevraagd haar dringend te mailen: ook al is ze geëvacueerd, ze zal wel een smartphone bij zich hebben?).
Want zij woont in Florida, op de Keys!
En daar gaan ze die orkaan voelen!
Uitvaart in Hoksem
Net zoals gisteren (dag die ik praktisch volledig besteedde aan het verwerken van opmerkingen over de drukproeven) regende het vandaag bijna constant.
Om 10 uur haalden we mijn oom "Nononc" en (tante) Françoise af aan het station van Tienen waar ze gisterenavond een B&B hadden genomen. Samen reden we in de gietende regen naar Hoksem (dat ook in Haspengouw ligt).
Hoewel we naar een uitvaart gingen, kreeg ik weer die typische, aangename "nostalgische" rillingen bij het benaderen van het schilderachtig dorpje met zijn heel mooi kerkje waar ik in mijn prille kinderjaren zo vaak vertoefde bij "Moeke" (de moeder van mijn grootmoeder Marraine), mijn grootoom en groottante en hun kinderen, Nany haar neef en nicht (in de betekenis van "cousin") E. en G.
G. staat qua leeftijd dichter bij mij dan bij mijn moeder: ze is van 1942, ik van 1949 en mijn moeder Nany van 1931. E. is twee jaar ouder dan Nononc (12 jaar ouder dan ik dus). En zijn vrouw Fina was van 1920 (17 jaar ouder dan hij).
E. heeft vorige maandag zijn echtgenote Fina verloren. Vandaag namen we afscheid van haar. Veel volk in de kerk, een mooie, serene dienst en daarna de koffietafel.
Het is altijd leuk herinneringen aan het verleden ophalen bij zulke gelegenheden maar als de sfeer te uitgelaten wordt, doet het me telkens een beetje pijn: het lijkt dan alsof de genodigden helemaal zijn vergeten waarom ze daar zijn. Althans, zo heb ik het zelf ervaren de paar keren dat ikzelf heel dicht bij de overledene stond.
We hoorden dat na de crematie, rond 14:30 uur, de urne naar de begraafplaats zou gebracht worden en waren eerst van plan rond dat uur E. en G. naar daar te vergezellen. Toen we echter merkten dat iedereen begon afscheid te nemen, en G. een paar keer herhaalde dat we echt niet zo lang hoefden te wachten, kreeg ik de indruk dat zij en E. die wandeling naar de begraafplaats liever onder elkaar deden (wat ik heel goed begreep) en besloten we rond 14:15 uur te vertrekken.
We brachten Nononc en Françoise terug naar het station van Tienen en reden daarna naar huis waar ik even belde met onze Matadi-vrienden Beeckman en na drie pogingen ook Nany aan de lijn kreeg.
Ik verwachtte nog opmerkingen over de drukproeven maar die zijn er niet gekomen vandaag. Morgen?
Dus heb ik nog wat gelezen: "C'est tout un roman" van Madeleine Chapsal, een boek dat bij mij eigenaardig genoeg veel reminiscenties oproept aan onze vriend Dirk Lambrechts zaliger.
Om 10 uur haalden we mijn oom "Nononc" en (tante) Françoise af aan het station van Tienen waar ze gisterenavond een B&B hadden genomen. Samen reden we in de gietende regen naar Hoksem (dat ook in Haspengouw ligt).
Hoewel we naar een uitvaart gingen, kreeg ik weer die typische, aangename "nostalgische" rillingen bij het benaderen van het schilderachtig dorpje met zijn heel mooi kerkje waar ik in mijn prille kinderjaren zo vaak vertoefde bij "Moeke" (de moeder van mijn grootmoeder Marraine), mijn grootoom en groottante en hun kinderen, Nany haar neef en nicht (in de betekenis van "cousin") E. en G.
G. staat qua leeftijd dichter bij mij dan bij mijn moeder: ze is van 1942, ik van 1949 en mijn moeder Nany van 1931. E. is twee jaar ouder dan Nononc (12 jaar ouder dan ik dus). En zijn vrouw Fina was van 1920 (17 jaar ouder dan hij).
E. heeft vorige maandag zijn echtgenote Fina verloren. Vandaag namen we afscheid van haar. Veel volk in de kerk, een mooie, serene dienst en daarna de koffietafel.
Het is altijd leuk herinneringen aan het verleden ophalen bij zulke gelegenheden maar als de sfeer te uitgelaten wordt, doet het me telkens een beetje pijn: het lijkt dan alsof de genodigden helemaal zijn vergeten waarom ze daar zijn. Althans, zo heb ik het zelf ervaren de paar keren dat ikzelf heel dicht bij de overledene stond.
We hoorden dat na de crematie, rond 14:30 uur, de urne naar de begraafplaats zou gebracht worden en waren eerst van plan rond dat uur E. en G. naar daar te vergezellen. Toen we echter merkten dat iedereen begon afscheid te nemen, en G. een paar keer herhaalde dat we echt niet zo lang hoefden te wachten, kreeg ik de indruk dat zij en E. die wandeling naar de begraafplaats liever onder elkaar deden (wat ik heel goed begreep) en besloten we rond 14:15 uur te vertrekken.
We brachten Nononc en Françoise terug naar het station van Tienen en reden daarna naar huis waar ik even belde met onze Matadi-vrienden Beeckman en na drie pogingen ook Nany aan de lijn kreeg.
Ik verwachtte nog opmerkingen over de drukproeven maar die zijn er niet gekomen vandaag. Morgen?
Dus heb ik nog wat gelezen: "C'est tout un roman" van Madeleine Chapsal, een boek dat bij mij eigenaardig genoeg veel reminiscenties oproept aan onze vriend Dirk Lambrechts zaliger.
donderdag 7 september 2017
Heemkunde en een cadeautje
Nadat Roger op controle was gegaan bij de cardioloog (alles blijkt in orde, bedankt!) wilde hij nog langs de Kringwinkel rijden. De rode sofa stond er nog, Roger leek hem te willen kopen maar ik herinnerde hem eraan dat er echt geen plaats is in de salon! We kochten er wel weer enkele boeken.
We reden nog langs een Aveve om er een geautoriseerde herbicide te kopen (Roger kan het handmatig wieden van onkruid op de stoep onmogelijk bijhouden).
Daardoor was het tijd om te koken toen we thuiskwamen.
Na het avondmaal werkte ik voort aan de drukproeven tot ik een lang telefoontje kreeg van Nany. Om 19:45 uur moesten we naar Heks rijden (interessante lezing georganiseerd door Heemkunde Groot Heers) maar vermits ik achterstond op mijn programma liet ik Roger alleen gaan. Daar kreeg ik spijt van, want een kleine drie kwartier later was ik helemaal klaar met het verwerken van Rogers opmerkingen: ze bleken deze keer wel meestal dezelfde te zijn als de mijne. Als er dat telefoontje niet was geweest, was ik dus nog voor 19:45 uur klaar geweest met mijn werk!
Maar kom, ik profiteerde er dan maar van om nog een wasmachine te laten draaien, enkele mails te beantwoorden en te lezen... en Roger kwam terug van de lezing met een cadeautje voor mij van Ludo D.: vruchten van de papegaaiplant, een plant die ik niet kende maar die wel prachtige vruchten voortbrengt:
Deze avond al de correcties van Jef V. en van Elie M. aangekregen. Die probeer ik morgen te verwerken: ze zijn veel minder talrijk dan ik had verwacht.
We reden nog langs een Aveve om er een geautoriseerde herbicide te kopen (Roger kan het handmatig wieden van onkruid op de stoep onmogelijk bijhouden).
Daardoor was het tijd om te koken toen we thuiskwamen.
Na het avondmaal werkte ik voort aan de drukproeven tot ik een lang telefoontje kreeg van Nany. Om 19:45 uur moesten we naar Heks rijden (interessante lezing georganiseerd door Heemkunde Groot Heers) maar vermits ik achterstond op mijn programma liet ik Roger alleen gaan. Daar kreeg ik spijt van, want een kleine drie kwartier later was ik helemaal klaar met het verwerken van Rogers opmerkingen: ze bleken deze keer wel meestal dezelfde te zijn als de mijne. Als er dat telefoontje niet was geweest, was ik dus nog voor 19:45 uur klaar geweest met mijn werk!
Maar kom, ik profiteerde er dan maar van om nog een wasmachine te laten draaien, enkele mails te beantwoorden en te lezen... en Roger kwam terug van de lezing met een cadeautje voor mij van Ludo D.: vruchten van de papegaaiplant, een plant die ik niet kende maar die wel prachtige vruchten voortbrengt:
 |
| Eigen foto |
Abonneren op:
Posts (Atom)