Roger heeft het laden van de suikerbieten (die door de machine tegelijk worden schoongemaakt) ook gefilmd. Hieronder enkele linken naar de video’s:
http://www.flickr.com/photos/45632313@N00/6267054289/
http://www.flickr.com/photos/45632313@N00/6267571412/
http://www.flickr.com/photos/45632313@N00/6267040759/
Vandaag zouden we huizen fotograferen in Rukkelingen. Maar onder weg zagen we een “bietenlaadkraan” wachten op een vrachtwagen die de bietenoogst naar de fabriek moest brengen. We besloten te wachten tot de we de machine aan het werk konden zien. En geraakten in gesprek met een fietser die zijn tocht had onderbroken met hetzelfde doel. Roger en hij vergeleken het werk op het land vroeger en nu, en inderdaad, er is een enorme vooruitgang geboekt.
Na iets meer dan 5 minuten kwam de vrachtwagen eraan. En die dertigtonner bleek op amper 7 minuten geladen! Fascinerend!
Ook in Rukkelingen staan er heel mooie huizen. Ik sta daarbij dan altijd te dromen over hoe het zou zijn als ik daarin woonde!
Weer was het een koude maar zonnige dag!
Vandaag gingen we nog enkele gebouwen (die al op de Ferrariskaarten staan) fotograferen in Heers om daarna naar Batsheers te trekken.
Het was koud (de nazomer lijkt voorgoed voorbij) maar meestal zonnig. En het deed deugd, dat uurtje wandelen in dat mooie dorpje.
Daarna heb ik meer dan een uur staan strijken. Ik zou echt eens moeten leren niet zoveel strijk bij elkaar te laten komen (ik heb toch zo’n hekel aan die karwei)! Om de pil te vergulden had ik de radio opgezet (die staat hier zelden aan) en toen hoorde ik over de dood van Kadhafi, én over de vreselijke beelden en filmpjes die daarover circuleerden op het Internet. Daar ben ik zeker niet gaan naar kijken. Ik kan echt niet tegen geweld, ook niet in de vorm van represailles tegen een dictator. En ik denk dat dit eigenlijk typisch Vlaams is, dat het door die karaktertrek komt dat Vlamingen zo “mak” zijn.
Vandaag gingen we weer babysitten. Elena (die nu twee tandjes heeft) was heel opgewekt, heel actief, en heeft vrij weinig geslapen. En trok zichzelf natuurlijk constant recht: aan de salontafel, aan de spijlen van haar box, aan mijn handen en benen. En fier dat ze is als ze staat te waggelen op haar beentjes! Op een zeker ogenblik liet ze met één hand de spijlen van haar box los om een knuffel op te rapen. En eigenaardig genoeg ging dat heel soepel, en bleef ze kaarsrecht staan met het beertje in haar vrije arm. Wat ze nu ook begint te doen, is haar wang tegen de mijne leggen alsof ze een kusje wil geven (maar dat kan ze nog niet).
Een vriendin van mij, Jeannine, die ik destijds in Antwerpen aan de schoolpoort van onze kinderen heb leren kennen, had aan Elvira gevraagd of ze vandaag mocht kennis komen maken met haar baby. En ze kwam deze middag aan met haar oudste dochter. Grappig: ik heb Jeannine leren kennen toen Elvira zelf nog een baby was en Jeannine haar jongste dochter een peuter. Nu is die al moeder van grote kinderen. De oudste dochter is vrijgezel. Zij en haar moeder hadden een leuk boekje en heel mooie blauwe blokjes, die samen kunnen gevoegd worden tot een prachtige bloem, bij voor Elena. In het begin was Elena een beetje argwanend: weer nieuwe gezichten. Maar al gauw begon ze te spelen met de blokjes en te kijken in (en te sabbelen aan) het boekje. En kroop ze zelfs op schoot bij de dochter van mijn vriendin. Die haar ook in slaap gewiegd kreeg.
Het heeft deze middag geregend, gehageld en zelfs gedonderd. Maar daarna scheen de zon weer en we gingen even de tuin in, mijn vriendin, haar dochter en wij. En daar ontdekten zij (nog voor ik ze zag), tussen andere paddenstoelen waarvan ik de naam niet ken, prachtige vliegenzwammen. Ik dacht altijd dat die heel giftig waren, maar nu lees ik (zie link hierboven) dat ze vooral hallucinogeen zijn.
Deze avond kwam Zeger eraan. Die weer eens bewees dat kinderen niet veel speelgoed nodig hebben om gelukkig te zijn:
En nadat Elena na haar laatste flesje in haar bedje werd gelegd, terwijl Roger ik weet niet wat deed op onze netbook, keken Zeger en ik naar een paar afleveringen van “Friends”.
Tot onze jongste Zeger naar de lagere school ging, was ik uitsluitend moeder. Ik dacht dat dit beter was voor de kinderen en ik hield het vol hoewel ik vaak bezoek kreeg van buurvrouwen die me eigenlijk verveelden (ik mag dat nu wel zeggen: ze zijn overleden). Maar anderen hielpen mij ook als ik even niet voor een baby kon zorgen. Dat was bijvoorbeeld het geval bij het overlijden van mijn grootoom Theo.
Roger moest werken, en ik wilde absoluut met de trein naar de eredienst in Drongen. En dat was voor mij, met Zeger op komst, onmogelijk met twee baby’s (Hendrik en Elvira). Toen heeft onze (Turkse, jawel!) buurvrouw ( de buurvrouw die mij het meeste interesseerde toen) Elvira de hele dag bijgehouden.
Elena gaat heel vaak naar Lutti, haar onthaalmoeder, en ze is er blijkbaar graag. En ik vraag me af of ik destijds niet verkeerd redeneerde toen ik dacht thuis te moeten blijven voor onze kinderen?
Ik stel me die vraag naar aanleiding van een lectuur op de site van Martin Wings: http://verhalen.jouwweb.nl/verhalen/van-troon-gevallen-koningskind
De titel hierboven is een beetje misleidend, ik geef het toe. In feite zagen we ze terloops de AD-Delhaize buitenkomen, de man in djellaba en zijn vrouw van wie je enkel de ogen zag. Mijn vriendin uit Brussel vertelt me dat je ze daar vaak ziet, die gekostumeerde vrouwen, maar ik dacht dat we hier, op de buiten, gespaard waren gebleven van zulke extremen!
Op de foto die Roger maakte (stiekem en van vrij ver) zie je ze van op de rug terwijl ze hun auto laden, en dat geeft dus niet goed weer wat ons zo schokte.
We waren in de hoofdgemeente Heers omdat Roger daar zijn fotograferen van gebouwen voortzette. We liepen er naartoe via de Vijverstraat die langs het park van het kasteel van Heers loopt. En het was zo koud dat ik voor het eerst een winterjas aantrok, én handschoenen. De mooie berenklauw langs de weg stond vaak heel hoog!
Heers vind ik niet het mooiste dorp, maar er staan wel enkele mooie gebouwen. En ik vermoed dat ik volgende foto’s ervan wel mag publiceren:
Onze wandeling ging weer langs het kerkhof, zoals de laatste foto getuigt. Daar ontmoetten we een man die zag dat Roger keek naar de onlangs vervangen koperen afvoerbuizen en die ons aansprak. Hij beaamde Roger zijn vermoeden: de koperen buizen waren gestolen geweest. Hetzelfde hebben we ooit gezien in Kerniel. Die man vertelde ons ook dat er in Heers serieus aan drughandel werd gedaan. Het is niet de eerste keer dat we zoiets horen! En zeggen dat je als ouder denkt dat je kinderen meer gevaar lopen in een stad dan in zulk boerendorp om verslaafd te geraken!
Vandaag gingen we nog even op visite bij de nicht Jeannine Leduc van Roger (de dochter van zijn tante die nog les heeft gegeven in dat mysterieuze Hooghuis in Gutschoven). We genoten bij een Limburgse pruimentaart van de heerlijke najaarszon. Roger zijn “kozijn” Louis herstelt maar niet van zijn beroerte, vertelde Jeannine ons: hij is nog steeds zo goed als helemaal verlamd aan één zijde.
Thuis vroeg Roger mij of ik besefte dat zoiets iedereen kan overkomen, op eender welk moment! En of ik dat weet! Ik denk daar zelfs veel te vaak aan! In feite ben ik banger voor dat soort accidenten (embolie, infarct, maag- of hersenbloeding, scheuren van een aneurysma, enzovoort) dan voor kanker!
Barney heeft ondertussen opgebeld! Vlak voor hij naar de luchthaven werd gereden met bestemming Dublin (dus thuis), na het optreden in Gent. Wat heb ik toch een bewondering voor die mannen: op hun leeftijd nog optreden en bomvolle zalen in hun greep krijgen, en daarna naar huis vliegen (Barney, in feite een visser, is doodsbang in een vliegtuig)!
