Verborgen plek en verborgen fazanten in Borgloon

Deze ochtend werden we wakker gebeld door Ivo Hermans. Hij had mijn mail van gisteren al beantwoord maar uiteraard had ik dat antwoord nog niet gevonden. Hij vindt het goed als we al onze correcties doorsturen (en dus niet alleen onze opmerkingen over de inhoud eruit lichten). Hij heeft gelijk: je kunt nooit door te veel mensen een tekst laten nalezen. Roger bijvoorbeeld las deze dag verder en vond nog enkele fouten (waarvan één die ikzelf niet had opgemerkt).

Nadat we allerlei rommel naar het containerpark hadden gebracht en vlees hadden gekocht voor morgen (daarover later meer) maakten we een vrij lange wandeling in de buurt van Borgloon. Eerst wilde Roger weer naar Kuttekoven stappen, maar ik verkoos de andere richting uit te gaan van aan het vroegere station en dat bleek een heel goed idee.

Deze keer liepen we ook niet naar Kerniel, maar wel een voor ons onbekende beemd in, die ons voerde naar een bosje. In die beemd hoorden we ongelooflijk veel fazanten, en zagen we er zelfs  enkele rondvliegen. Het is ons gelukt er slechts één (en zelfs dat is jammer) zo te verstoren dat de vogel verschrikt opvloog (en toch deden we ons best om zo stil mogelijk te stappen).

 Links aan de horizon de kerk van Kerniel en rechts het klooster van Colen (klik om te vergroten)

 Wie weet wat dat toestel is? (foto’s Roger)

In dat bosje liepen we echter vast en we moesten dus wel op onze stappen terugkeren. Jammer, want ik begon er echt van te genieten, mijn knieën en heupen waren pas “ontroest” en ik hoorde het verkeerslawaai in de verte bijna niet meer.

Thuis was het tijd om te koken. Linzensoep voor deze avond; en voor morgen ‘'groene soep” (veel groenten!) en “mijn” spaghettisaus.

Nog even Hendrik aan telefoon gehad (na Nany) en hem proberen  hier te krijgen tegen morgen (dan krijgt hij immers één van zijn lievelingsgerechten – en eentje dat voor mij in bijna een handomdraai klaar is) maar hij wilde niet. Te veel volk, maar daar vertel ik morgen of overmorgen meer over.

En… een telefoontje gekregen van Leuvense vriend Paul, een heel vroege vriend van Dirk Lambrechts. Met ongeveer dezelfde klachten als waar ik het gisteren over had (onder andere over het egotrippen van  sommige medewerkers aan dat boek over  Dirk).

Grotendeels voor niets gewerkt gisteren en vandaag!

Na nog een korte vertaling werkte ik vandaag voort aan dat boek over Dirk Lambrechts. Roger ook trouwens (doordat hij de tekst heeft gescand en naar mij doorgestuurd, kunnen we er elk apart op werken… Om meestal dezelfde fouten te ontdekken, maar soms ook een fout die de andere niet had opgemerkt). De meeste teksten zijn heel interessant en heel goed geschreven (op de foutjes na). Wat mij wel hindert is dat veel auteurs bij hun ondertekening hun functie toevoegen of minstens iets als “auteur van dit of dat”. Ik dacht dat het over Dirk ging, en niet over ons?

Maar kom. Het werd dus interessante lectuur, hoewel sommige teksten heel tegenstrijdig zijn met elkaar. Normaal: Dirk was een mythomaan en heeft iedereen wel andere verhalen verteld over zijn zogezegde verleden. En het geheugen van mensen is ook niet altijd betrouwbaar. Ik was dus zinnens daar iets over te zeggen in ons correctierapport, maar aan te raden in het voorwoord de nadruk   te leggen op het feit dat het gaat over herinneringen van veel heel verschillende personen en niet over een echte biografie.

Omdat ik vond dat het werk goed opschoot, stelde ik rond 15 uur een wandeling voor. We wandelden een uurtje in Broekom, voor de eerste keer in een echt lentelandschap. Zalig!

 Eigen foto

 Foto Roger

Na het avondmaal een vergadering van de werkgroep WOI. Wat een huiswerk hebben we wel gekregen! We zullen daar weken mee bezig zijn! Tegen het einde van de vergadering, vlak voor we (in de duisternis, dus geen foto kunnen maken) gingen kijken naar de bijna volledig, heel mooi, beschilderde “Heerse” helm, kwam op mijn GSM een mailtje binnen van Ivo Hermans. En ik werd heel slecht gezind!

‘Irene zorgt voor een nauwgezette verbetering van de teksten,’ schreef Ivo, ‘willen jullie dus de typoscript alleen nalezen wat de inhoud betreft?’

Irene uit Amsterdam  (of Irena zoals Dirk haar noemde), was de laatste partner van Dirk, en ik weet dat zij heeft gezorgd dat zijn laatste boek werd uitgegeven, omdat ze kennissen heeft in de uitgeverswereld aldaar maar ook omdat zij de tekst geredigeerd had. Ik had me dus zelf al afgevraagd waarom zij niet werd aangesproken voor die correcties.

Op zich leek de keuze voor Irene me dus een goed idee. Maar… Ik had dat veel liever vroeger geweten (en dat heb ik ook Ivo beantwoord): nu hebben Roger en ik uren aan een stuk voor niets gewerkt!

Geen tijd voor een wandeling op deze zonnige dag

Te veel werk gehad! Eerst een vrij moeilijke vertaling die ik moest onderbreken om Roger te helpen de auto in de tuin en daarna terug naar het poortgebouw te krijgen. Eindelijk werd immers al dat snoeisel weggebracht.

Daarna, nadat ik mijn vertaling had geleverd, de badkamer enzovoort schoongemaakt (wat heb ik een heimwee naar mijn jonge tijd, toen ik een heel groot huis op één dag kon schoonmaken!).

Ondertussen was de facteur langs geweest en vond ik het typoscript van het boek over Dirk Lambrechts in de bus: 250 bladzijden na te lezen tegen 25/4! Ik ben aan bladzijde 93 geraakt deze avond en heb, in tegenstelling tot wat Ivo beweerde aan telefoon gisteren, al veel fouten gevonden.

Ik ergerde me aan deze manier van verbeteren. Gisteren vroeg ik aan Ivo waarom hij ons geen Word bestand had doorgestuurd. Nee, dat mocht niet volgens hem, ‘want voor je het weet, zit de tekst al in Amerika!’

Maar Roger en ik zitten nu wel met een tekst op papier opgezadeld(die Roger gelukkig heeft gescand) waarbij wij moeten schrijven: “Bladzijde zoveel, alinea zoveel, regel zoveel: deze fout”. Terwijl het met “Track Changes” in Word veel gemakkelijker zou zijn geweest en veel sneller zou zijn gegaan.

Ivo schreef in de begeleidende brief bij het manuscript dat de teksten zijn “gedeponeerd”. Zoiets heb ik nog nooit gehoord wat manuscripten betreft! Bij een notaris?

Ik heb  93 bladzijden al gelezen en kom tot de conclusie dat heel veel van die mensen (ondanks foutjes) veel beter schrijven dan ik!

En dan deze avond, telefoontjes na telefoontjes. Gelukkig heb ik al lang geleerd met één hand te werken zodat ik én ons eten klaarmaakte terwijl ik met Nany praatte én onze keuken bijna helemaal schoonmaakte terwijl ik iemand anders probeerde te troosten.

Een gewone maar toch eigenaardige dag

Rond half tien deze ochtend een telefoontje maar ik was te laat om op te nemen.

Na onze brunch tikte ik 1919 op de telefoon en hoorde dat we Ivo Hermans van De Koerier van Navarra hadden gemist. Ik belde hem terug en toen volgde een heel eigenaardige conversatie. Hij zou ons niet opgebeld hebben maar ik belde wel net op het moment dat hij een verzending voor mij aan het klaarmaken was: het papieren typoscript van het boek over Dirk Lambrechts, om na te lezen. Zeer raar: onze telefoon kan toch niet liegen als ik 1919 maak? Ik bedoel: ik kan me toch niet ingebeeld hebben dat Ivo ons opbelde? Hij was heel zeker van zichzelf: hij had ons niet gebeld! Hoogst eigenaardig!

Nadat ik de salon onder handen had genomen (Roger heeft gestofzuigd) en mijn laatste vertaling had nagelezen, genoten we van het lenteweer. Roger wilde eerst nog eens naar de “verlaten” stallen van boer Ruison die Paul Boes ons in 2003 had getoond. Ik herinnerde me daar niets van! Alzheimer?

De stallen bleken nu niet meer leeg: we hoorden varkens knorren! Ik vroeg me wel af of die dieren ergens licht binnen kregen: op het eerste gezicht niet.

  Foto’ Roger

Daarna reden we naar Boekhout waar we een dik halfuur rondwandelden. Niet echt een inspirerend dorp. Buiten de mooie kerk en een paar boerderijen, te veel villa’s.  Roger maakte dan ook geen enkele foto.

Thuis snel enkele mails beantwoord (onder andere een van Ivo Hermans, bevattende een tekst die hij ons vroeg na  te lezen) en voor het avondeten gezorgd (een koude schotel: daar nodigde de lentetemperatuur toe uit).

Ook een mail van Jan Gerits beantwoord. Roger Janssen, auteur van de laatste monografie had zijn 50 bestelde exemplaren nog niet gekregen. Ingrid Lenaerts moet daar normaal voor zorgen, maar sinds het overlijden van haar man Richard is zij heel vaak op reis.

Dan maar gebeld met Edith die voorstelt morgen die Limburgse monografieën zelf te brengen. Ik vraag me echt af of dat goedkoper is dan ze met de post op te sturen? Of heeft Edith zin in een dagje Maaseik?

“Appelsoep”, zei Matthias

Ik ga jullie niet lastig vallen met weer een uitgebreid relaas over deze dag: wat wij kochten tijdens onze wekelijkse boodschappen gaat jullie niet aan, wat ik daarna deed in het huishouden interesseert jullie waarschijnlijk niet en over de interessante vertaling waar ik tot voor kort aan werkte, mag ik niets vertellen.

Wel wil ik het even hebben over iets waar ik de hele dag aan terugdacht.

Matthias speelt graag met het speelgoedfornuis bij Lutti (hetzelfde als wat Sinterklaas hier een paar jaar geleden bracht voor Elena). Hij bereidt er vooral “soep” op. En de laatste keer dat wij hem afhaalden, zei hij dat het “appelsoep” was. Lutti legde ons uit dat hij een plastic groene paprika legt in een speelgoedcastrol en denkt dat hij er een appel heeft in gelegd. Vandaar de benaming “appelsoep”.

Voor het paasfeest bij zijn ouders had ik broccolisoep klaargemaakt. Groene soep dus.

‘Appelsoep, opa’, zei Matthias. En, omdat wij allemaal in de lach schoten, herhaalde hij het enkele keren: ‘Appelsoep, opa; appelsoep, oma!’

Hij leek zeker van zichzelf: het was echt appelsoep volgens hem!

Stille zondag

Die titel is alles behalve pejoratief bedoeld!

Mijn vader was een stille, mijn moeder Nany babbelt graag maar ik heb blijkbaar meer van mijn vader geërfd dan van haar. Daarbij komt dat Roger ook geen prater is en dat Zeger die deugd (?) van ons beide erfde. Hendrik en zijn zus praten iets meer maar echt niet overdreven. Ze doen zeker niet aan “smalltalk” en ze roddelen niet, twee zaken die mij vreselijk vermoeien! Elena is een praatster maar voorlopig ga ik ervan uit dat ze door te spreken haar wereld ontdekt. En Matthias lijkt me tot nu toe geen echte prater!

Omdat ik af en toe vrij wil zijn van gepraat heb ik dus echt genoten van deze (relatief, want overal reden Vespa’s en motoren rond: het toerismeseizoen is blijkbaar begonnen in Haspengouw) stille zondag (o ja, en dat vergat ik gisteren te vertellen: in dat veldcafé was er geen muziek te horen: nog een pluim voor de organisatoren).

We wandelden een goed uur rond Rukkelingen-Loon. Ik heb ervan genoten, ondanks het feit dat de stilte vaak werd onderbroken door die motoren of andere wandelaars.  Het was ook veel warmer dan gisteren en dat gaf ons weer het zo zalige lentegevoel.

 Sleedoorn bloeit volop!

 Foto’s Roger

Deze avond, na het eten (groentesoep, roodbaars met broccoli) en na mijn uurtje lezen in een detectiveroman van Agatha Christie, een aflevering van Star Trek bekeken: “The Ultimate Computer”. Ouderwets maar… over iets heel actueels: de mogelijke suprematie van computers.

Een bijna ideale zondag dus.

Pop-up bloesemcafé

Wat was het opnieuw koud vandaag: we haalden amper 13°C en vermits de zon zich zelden liet zien en er veel wind was, voelde dat heel fris aan.

De gemeente Heers organiseerde een “Pop-up bloesemcafé” in Gutschoven. Jammer genoeg zijn er nog bijna geen bloesems (de wilde kerselaars beginnen wel schuchter te bloeien, merkten we deze middag tijdens onze wandeling van de begraafplaats van Heks naar het Monnikenhof en terug). En in het Po-up café zat niet veel volk, stelden we vast in het voorbijrijden.

Deze avond was de wind gaan liggen en we besloten na het avondmaal toch terug naar Gutschoven te rijden. We lieten de auto achter aan de kerk en liepen te voet naar de Tumulus. Na 10 minuten door de velden stappen, beseften we echter dat het al serieus begon te schemeren en dat we in een volledige duisternis zouden moeten terugkeren. Dus maakten we rechtsomkeer, en reden met de auto naar de feesttent die tegenover de tumulus is opgesteld.

 Foto Roger

Veel volk deze keer (jammer genoeg maar enkele persoonlijke kennissen). Schepen Jan Leus zag ons aankomen, kwam ons begroeten en vertelde dat er in de loop van de middag ook enkele toeristen waren langsgekomen. Er heerste een heel gezellige sfeer en veel ambiance en dankzij de parapluvuurtjes was het er helemaal niet koud.

We dronken er elk twee biertjes (voor mij Bloesembink en voor Roger  Haspengouwse Triple) en praatten toch even met enkele mensen. Maar vooral: ik heb weer met veel plezier alles rondom mij geobserveerd.

 Beetje mislukte foto van Roger

Wat een verschil met dat terras van gisteren! Hier was het echt gezelligheid troef, zonder snobisme en bekakte madammen; en de vriendschappelijkheid droop van de mensen af. Ik ben echt heel blij dat we destijds naar Heers zijn verhuisd!

We waren pas rond 22:30 uur terug thuis. Roger moest toen nog brood bakken en ik had dus de tijd om naar een debat te kijken, namelijk naar “Reyers Laat” van gisterenavond. 

Oké, ik zal het maar toegeven: wij kijken inderdaad nooit tv, maar als ik weet dat er iets interessants op te zien was, probeer ik het later via het Internet te bekijken. En deze keer niet tevergeefs: het was echt heel boeiend!