Toen ik, lang geleden, het mooie boek "Maskers van de zon" van Ivo Hermans las, vroeg ik me af of hij gelijk had als hij het heeft over een vredevol, open en verdraagzaam moslimrijk in Andalusië.
Vandaag pas krijg ik daar een echt antwoord op, niet van Ivo maar hier, bij Marc Vanfraechem.
donderdag 8 september 2016
Mineurstemming
Ik werd deze ochtend bijna boos op Roger toen hij mij een halfuur vroeger wekte dan mijn innerlijke wekker dat zou hebben gedaan. Tot ik zijn tweede zin hoorde: 'J. is overleden!'
J. is de zoon van heel goede vrienden, een vroeger schoolvriendje van onze kinderen en zelfs vrij lang een klasgenootje van onze dochter. Overleden op 37 jaar dus; en hij laat twee kindjes achter. Ik was er echt niet goed van.
Er wachtte ook een korte vertaling. Nadat ik eerst een mail had gestuurd naar de ouders van J. (dat ik ze niet ging lastig vallen door te telefoneren maar dat ze het moeten zeggen als we iets kunnen doen) besloot ik eerst aan die job te beginnen. Dat duurde, zoals ik had voorzien, net geen uur. Daarna pas namen we onze brunch.
We hadden afgesproken met Boudewijn Knevels die ons iets voor 12 uur de stock van de laatste Oostland-nummers bracht. Hij bleef een uurtje maar de conversatie was niet echt opbeurend. Ook hij had het over overleden oud-collega's en vrienden, over oud worden, verslechterende gezondheid, onwillige uitgeverijen en de zin of zinloosheid van het leven.
Na de middag gingen Roger en ik nog een dik uur wandelen in Nieuwenhove en daarna onze dorst lessen (het was warm!) met een Bink of Duvel in "De Kluizenaar". Dat alles gebeurde echter in mineurstemming.
J. is de zoon van heel goede vrienden, een vroeger schoolvriendje van onze kinderen en zelfs vrij lang een klasgenootje van onze dochter. Overleden op 37 jaar dus; en hij laat twee kindjes achter. Ik was er echt niet goed van.
Er wachtte ook een korte vertaling. Nadat ik eerst een mail had gestuurd naar de ouders van J. (dat ik ze niet ging lastig vallen door te telefoneren maar dat ze het moeten zeggen als we iets kunnen doen) besloot ik eerst aan die job te beginnen. Dat duurde, zoals ik had voorzien, net geen uur. Daarna pas namen we onze brunch.
We hadden afgesproken met Boudewijn Knevels die ons iets voor 12 uur de stock van de laatste Oostland-nummers bracht. Hij bleef een uurtje maar de conversatie was niet echt opbeurend. Ook hij had het over overleden oud-collega's en vrienden, over oud worden, verslechterende gezondheid, onwillige uitgeverijen en de zin of zinloosheid van het leven.
Na de middag gingen Roger en ik nog een dik uur wandelen in Nieuwenhove en daarna onze dorst lessen (het was warm!) met een Bink of Duvel in "De Kluizenaar". Dat alles gebeurde echter in mineurstemming.
woensdag 7 september 2016
Opnieuw babysitten
Roger en ik waren vergeten te vragen aan welke kant van de speelplaats Elena en Matthias dit jaar verschijnen.
Toen we de speelplaats opkwamen, zag ik meteen Elena staan in een gang. Terwijl ik naar haar wuifde, zei ik tegen Roger (omdat het altijd een echte overrompeling is op die speelplaats) dat hij maar moest zoeken naar Matthias terwijl ik Elena opving. Roger ging meteen naar de andere kant van de speelplaats en... liep Matthias - die ineens naast hem stond - straal voorbij.
Ik zei het: het is daar echt een chaos.
Ik merkte Matthias vragende blik maar vlak daarna zag hij mij staan, sprong in mijn armen, vertelde veel en hielp me zijn grote zus op te vangen die toen net verscheen.
Samen lachten we smakelijk om opa die aan de andere kant van de speelplaats maar bleef turen en zoeken naar Matthias.
Terwijl we naar onthaalmoeder Lutti reden, vroeg Elena me ineens: 'Zeg, oma, vind je jezelf nog mooi nu je zoveel rimpels hebt?'
Ik antwoordde spontaan en eerlijk "Nee" maar bedacht daarna dat ik dat niet had moeten doen. Elena zei immers: 'Ik word ook eens oud hé? Maar ja, dat duurt nog lang.'
Hebben ze daarover geleerd en was het de bedoeling dat een "oma" 'jawel' zou antwoorden?
Matthias had ook van alles te vertellen, vooral over de liedjes die hij al had geleerd en over zijn lieve juf.
Bij Lutti stonden Eva, Lutti zelf en de echtgenoot van Lutti ons op te wachten. Ze wuifden naar ons vanuit de tuin, en Eva zwaaide ook mee.
We reden uiteindelijk naar huis (afijn, naar "hun" huis) met de drie kinderen. ' Ik wil graag kromejeu eten,' vertelde Elena, 'maar ik weet niet waar het toestel daarvoor ligt.'
'Ik ook,' zei Matthias.
En ik 'Jullie mama komt heel gauw, en zij weet waar het croque-monsieurtoestel is.'
'Waarom moesten jullie ons dan komen afhalen?' vroeg Elena.
'Omdat mama niet op tijd kon zijn.'
'Maar oma, jullie blijven toch even na het eten hé?' was Elena's lieve reactie op dat laatste antwoord van mij.
Ze hebben hun croque-monsieur gekregen. Daarna was het spelen.
Eerlijk gezegd, ik had mijn boek bij. Ik dacht immers: Elena en Matthias zullen vooral met de buurtjes spelen en Eva zal wel lang dutten (en onze dochter weet dat ik niet kom om voor het huishouden te zorgen).
Buurmeisje Anna kwam pas even spelen nadat Elena, Matthias en ik (en Eva met ons nadat ze daarvoor had zitten spelen op een plaid) weer piraten waren geweest.
Daarna was het tijd voor het vieruurtje en... Elena gaf Eva haar fruitpapje.
Er werd ook binnen gespeeld en naar kinderliedjes geluisterd terwijl onze dochter en ik zorgden voor het avondeten.
En toen kwam Zeger eraan, met zijn gebruikelijke grappen en grollen die de kindjes fel appreciëren terwijl ze zonder het echt op te merken waarheden krijgen te horen. Zo benadrukte Zeger deze avond terecht het feit dat we ons altijd de vraag "waarom" moeten blijven stellen.
Na ons lekkere avondmaal op het terras, speelde Zeger nog een hele tijd met alle kinderen (en daarmee verwijs ik naar Elena en Matthias maar ook naar buurkindjes Lionel en Millie die er toen ook waren bijgekomen behalve kleine Eva die bijna in slaap aan het vallen was op mijn schoot).
Ondanks het lekker eten, de heel lekkere wijn en de interessante conversaties zijn Roger iets over 21 uur terug naar huis gereden: er wachtten enkele mails op een antwoord dat voor mij te uitvoerig zou worden via mijn GSM.
Toen we de speelplaats opkwamen, zag ik meteen Elena staan in een gang. Terwijl ik naar haar wuifde, zei ik tegen Roger (omdat het altijd een echte overrompeling is op die speelplaats) dat hij maar moest zoeken naar Matthias terwijl ik Elena opving. Roger ging meteen naar de andere kant van de speelplaats en... liep Matthias - die ineens naast hem stond - straal voorbij.
Ik zei het: het is daar echt een chaos.
Ik merkte Matthias vragende blik maar vlak daarna zag hij mij staan, sprong in mijn armen, vertelde veel en hielp me zijn grote zus op te vangen die toen net verscheen.
Samen lachten we smakelijk om opa die aan de andere kant van de speelplaats maar bleef turen en zoeken naar Matthias.
Terwijl we naar onthaalmoeder Lutti reden, vroeg Elena me ineens: 'Zeg, oma, vind je jezelf nog mooi nu je zoveel rimpels hebt?'
Ik antwoordde spontaan en eerlijk "Nee" maar bedacht daarna dat ik dat niet had moeten doen. Elena zei immers: 'Ik word ook eens oud hé? Maar ja, dat duurt nog lang.'
Hebben ze daarover geleerd en was het de bedoeling dat een "oma" 'jawel' zou antwoorden?
Matthias had ook van alles te vertellen, vooral over de liedjes die hij al had geleerd en over zijn lieve juf.
Bij Lutti stonden Eva, Lutti zelf en de echtgenoot van Lutti ons op te wachten. Ze wuifden naar ons vanuit de tuin, en Eva zwaaide ook mee.
We reden uiteindelijk naar huis (afijn, naar "hun" huis) met de drie kinderen. ' Ik wil graag kromejeu eten,' vertelde Elena, 'maar ik weet niet waar het toestel daarvoor ligt.'
'Ik ook,' zei Matthias.
En ik 'Jullie mama komt heel gauw, en zij weet waar het croque-monsieurtoestel is.'
'Waarom moesten jullie ons dan komen afhalen?' vroeg Elena.
'Omdat mama niet op tijd kon zijn.'
'Maar oma, jullie blijven toch even na het eten hé?' was Elena's lieve reactie op dat laatste antwoord van mij.
Ze hebben hun croque-monsieur gekregen. Daarna was het spelen.
Eerlijk gezegd, ik had mijn boek bij. Ik dacht immers: Elena en Matthias zullen vooral met de buurtjes spelen en Eva zal wel lang dutten (en onze dochter weet dat ik niet kom om voor het huishouden te zorgen).
Buurmeisje Anna kwam pas even spelen nadat Elena, Matthias en ik (en Eva met ons nadat ze daarvoor had zitten spelen op een plaid) weer piraten waren geweest.
 |
| Foto's Roger |
 |
| Eigen foto |
 |
| Eigen foto's |
Na ons lekkere avondmaal op het terras, speelde Zeger nog een hele tijd met alle kinderen (en daarmee verwijs ik naar Elena en Matthias maar ook naar buurkindjes Lionel en Millie die er toen ook waren bijgekomen behalve kleine Eva die bijna in slaap aan het vallen was op mijn schoot).
Ondanks het lekker eten, de heel lekkere wijn en de interessante conversaties zijn Roger iets over 21 uur terug naar huis gereden: er wachtten enkele mails op een antwoord dat voor mij te uitvoerig zou worden via mijn GSM.
dinsdag 6 september 2016
Inferno van Dan Brown
Uiteraard heb ik deze avond nog liggen lezen!
Dat boek van Brown intrigeert me echt.
Om te beginnen: ik vind de stijl echt niet geslaagd: het lijkt wel of auteur niet voldoende heeft nagelezen en/of geschrapt; de passages met (de nodige) uitleg lijken meer op reisgidsen, zijn vaak te lang voor een verhaal dat in feite overkomt als een avontuur. En dat avontuur is soms echt ongeloofwaardig.
Maar... Je blijft lezen.
En... ik herken zaken die ik enkele keren ben tegengekomen bij bevriende auteurs van wie ik het manuscript nalas: een mengeling van eruditie en avontuur, maar weinig aandacht voor de stijl (wat dat ook moge zijn, hé! Want vraag me geen definitie, het is voor mij gewoon een aanvoelen).
Ik weet alleen dit: bij mij komt het over als een mooi, spannend verhaal waarin je jezelf toch niet vereenzelvigt met een van de personages.
Is dat de nieuwe literatuurtrend misschien?
Nu... Ik ben ongeveer in de helft van de 477 bladzijden en eindelijk lees ik dat het voornaamste thema inderdaad is wat ik al heel lang vermoedde: de wereld raakt overbevolkt en wat zullen we daaraan doen? Een pandemie veroorzaken of om te beginnen zorgen dat onze oma's en opa's geen verzorging meer krijgen, zodat die al niet meer "in de weg lopen" en op die manier ons verstand de voorrang geven op onze gevoelens (het staat wel niet in die bewoordingen in het boek).
Dat doet me denken aan waar Roger en ik al heel lang bang voor zijn: dat er een tijd komt dat we ouderen in de bomen jagen om te zien of ze aan het schudden van de takken kunnen weerstaan. En indien niet, dat ze geëuthanaseerd worden.
Maar oei! Wij behoren nu wel tot de "ouderen"!
En toch is dat een serieus probleem! Benieuwd hoe daar verder zal over verteld worden in Inferno!
Dat boek van Brown intrigeert me echt.
Om te beginnen: ik vind de stijl echt niet geslaagd: het lijkt wel of auteur niet voldoende heeft nagelezen en/of geschrapt; de passages met (de nodige) uitleg lijken meer op reisgidsen, zijn vaak te lang voor een verhaal dat in feite overkomt als een avontuur. En dat avontuur is soms echt ongeloofwaardig.
Maar... Je blijft lezen.
En... ik herken zaken die ik enkele keren ben tegengekomen bij bevriende auteurs van wie ik het manuscript nalas: een mengeling van eruditie en avontuur, maar weinig aandacht voor de stijl (wat dat ook moge zijn, hé! Want vraag me geen definitie, het is voor mij gewoon een aanvoelen).
Ik weet alleen dit: bij mij komt het over als een mooi, spannend verhaal waarin je jezelf toch niet vereenzelvigt met een van de personages.
Is dat de nieuwe literatuurtrend misschien?
Nu... Ik ben ongeveer in de helft van de 477 bladzijden en eindelijk lees ik dat het voornaamste thema inderdaad is wat ik al heel lang vermoedde: de wereld raakt overbevolkt en wat zullen we daaraan doen? Een pandemie veroorzaken of om te beginnen zorgen dat onze oma's en opa's geen verzorging meer krijgen, zodat die al niet meer "in de weg lopen" en op die manier ons verstand de voorrang geven op onze gevoelens (het staat wel niet in die bewoordingen in het boek).
Dat doet me denken aan waar Roger en ik al heel lang bang voor zijn: dat er een tijd komt dat we ouderen in de bomen jagen om te zien of ze aan het schudden van de takken kunnen weerstaan. En indien niet, dat ze geëuthanaseerd worden.
Maar oei! Wij behoren nu wel tot de "ouderen"!
En toch is dat een serieus probleem! Benieuwd hoe daar verder zal over verteld worden in Inferno!
Wandeling in Sint-Truiden
Vandaag parkeerden we de auto in de Fabriekstraat achter het station van Sint-Truiden en wandelden we nog eens via de Volmolenweg het mooie natuurgebied in dat we in mei hadden ontdekt.
We liepen weer eerst langs die volkstuintjes en dachten in de gracht een dode kat te zien liggen. Het dier bleek echter gewoon te rusten, samen met een andere poes die we eerst niet hadden opgemerkt, in de schaduw van een afvoerpijp die daarin uitkwam.
Een beetje verder ontmoetten we een dame (de huurster van een van de tuintjes, veronderstel ik, vermits ze ons vertelde dat die volkstuintjes eigendom zijn van de stad). Ze bleek de katten goed te kennen en begon ons een deel van haar leven te vertellen. Triestig! Onlangs kort na elkaar enige dochter en schoonzoon verloren, en nu helemaal alleen op de wereld. Haar tuintje bezorgde haar gezonde groenten en een plek waar ze kon rusten en naar muziek luisteren (ze had dan ook haar radio vrij luid op staan).
Na dat gesprek liepen we verder het gebied in, deze keer langs een boomgaard vol kerselaars.
De meidoorns die in mei in volle bloei stonden, droegen nu allemaal bessen: ik besefte weer hoe de tijd vliegt!
Tegen het einde van onze wandeling zagen we een vrouw stiekem peren plukken in een boomgaard. Roger maakte er een foto van (de vrouw heeft ons niet gezien) maar die foto zal ik maar niet publiceren zeker? :-)
Geen cafeetje na de wandeling, hoewel het erg warm was: thuis wachtte nog werk.
Roger maakte weinig foto's tijdens de wandeling, jammer.
We liepen weer eerst langs die volkstuintjes en dachten in de gracht een dode kat te zien liggen. Het dier bleek echter gewoon te rusten, samen met een andere poes die we eerst niet hadden opgemerkt, in de schaduw van een afvoerpijp die daarin uitkwam.
Een beetje verder ontmoetten we een dame (de huurster van een van de tuintjes, veronderstel ik, vermits ze ons vertelde dat die volkstuintjes eigendom zijn van de stad). Ze bleek de katten goed te kennen en begon ons een deel van haar leven te vertellen. Triestig! Onlangs kort na elkaar enige dochter en schoonzoon verloren, en nu helemaal alleen op de wereld. Haar tuintje bezorgde haar gezonde groenten en een plek waar ze kon rusten en naar muziek luisteren (ze had dan ook haar radio vrij luid op staan).
Na dat gesprek liepen we verder het gebied in, deze keer langs een boomgaard vol kerselaars.
De meidoorns die in mei in volle bloei stonden, droegen nu allemaal bessen: ik besefte weer hoe de tijd vliegt!
Tegen het einde van onze wandeling zagen we een vrouw stiekem peren plukken in een boomgaard. Roger maakte er een foto van (de vrouw heeft ons niet gezien) maar die foto zal ik maar niet publiceren zeker? :-)
Geen cafeetje na de wandeling, hoewel het erg warm was: thuis wachtte nog werk.
Roger maakte weinig foto's tijdens de wandeling, jammer.
 |
| Foto's Roger |
maandag 5 september 2016
Boswandeling en nostalgie
Na onze wekelijkse boodschappen en nog enkele werkjes in huis, stelde Roger een wandeling voor in Klein-Gelmen. Een pad dat we al heel lang niet meer verkend hadden en dat ons voerde naar plantages met daarachter een bos.
In dat bos waren we nog nooit geweest. 'Zullen we proberen daarlangs een lus te maken?' vroeg Roger. Waarom niet, dacht ik, vermits hij een uitstekend oriëntatievermogen heeft.
Na een dik halfuur aangenaam hoewel moeilijk ronddwalen (we genoten van een typisch herfstlicht maar vonden geen mogelijkheid om een niet te lange lus te maken) en terwijl we in de verte geweerschoten hoorden (is het jachtseizoen begonnen?) besloten we toch maar op onze stappen terug te ploeteren.
En een biertje te gaan drinken op het terras van "De Kluizenaar". Daar kregen we deze keer niet alleen kaas bij maar ook chocolaatjes: de uitbater was pas verjaard en trakteerde.
Daarna was het echt tijd om te beginnen koken. Na onze broccolisoep hadden we geen zin om meteen ons hoofdgerecht te verorberen, dus besloten we een uurtje te wachten en ondertussen wat te lezen.
Ik uiteraard in het boek gekregen van vriendin Denise. Spannend! (Ik weet het, ik had gisteren een beetje kritiek over zijn stijl, en terecht, maar wat een fantasie heeft Brown: ik vergat bijna dat ik nog voor ons hoofdgerecht moest zorgen).
Gelukkig was dat heel snel klaar: aardappelen met rozemarijn gebakken in olijfolie, tongfilet en tomaten met hazelnootvinaigrette.
En daarna weer lectuur, uiteraard.
Nadat ik een paar mails had beantwoord, kreeg ik een chatverzoek van Hendrik in verband met onze familiefilmpjes die hij aan het digitaliseren is. Wat hebben onze zonen het toch druk met allerhande projecten: gisteren ook een paar mails met Zeger gewisseld, onder andere over alle projecten waar hij mee bezig is.
Terwijl ik een antwoord zocht op de vraag die Hendrik me stelde in de chat (welk laatste gedigitaliseerd filmpje hij ons had bezorgd) besefte ik dat ik die laatste filmpjes nog niet had bekeken.
Ik heb er dan maar al twee bekeken voor ik naar de foto's ging die Roger vandaag had gemaakt.
Het waren filmpjes over de plechtige communie van neef Anton en van Zeger, en het feest dat gezamenlijk werd gegeven wegens plechtigheid op dezelfde dag. En... ik wist het niet meer: toen had Roger nog een "bruisende" (zoals Hendrik dat noemde) baard. En... ik zag Soetewey terug, onze inspirerende pastoor in Antwerpen.
Ik voelde me weer ontzettend nostalgisch!
Maar... met dat alles ben ik weer vergeten te gaan kijken of er nieuwe na te lezen teksten over WOI staan op Google Drive. Morgen moet ik daar echt tijd voor maken!
O ja, deze avond weer een bestelling gekregen voor de jongste monografie van de KVLS. Alleen gaf die persoon weer geen adres.
En nu... ga ik nog even enkele familiefilmpjes bekijken voor het slapengaan!
In dat bos waren we nog nooit geweest. 'Zullen we proberen daarlangs een lus te maken?' vroeg Roger. Waarom niet, dacht ik, vermits hij een uitstekend oriëntatievermogen heeft.
 |
| Foto's Roger |
En een biertje te gaan drinken op het terras van "De Kluizenaar". Daar kregen we deze keer niet alleen kaas bij maar ook chocolaatjes: de uitbater was pas verjaard en trakteerde.
 |
| Foto Roger (de blokjes kaas zijn al op, evenals drie "pralines" |
Ik uiteraard in het boek gekregen van vriendin Denise. Spannend! (Ik weet het, ik had gisteren een beetje kritiek over zijn stijl, en terecht, maar wat een fantasie heeft Brown: ik vergat bijna dat ik nog voor ons hoofdgerecht moest zorgen).
Gelukkig was dat heel snel klaar: aardappelen met rozemarijn gebakken in olijfolie, tongfilet en tomaten met hazelnootvinaigrette.
En daarna weer lectuur, uiteraard.
Nadat ik een paar mails had beantwoord, kreeg ik een chatverzoek van Hendrik in verband met onze familiefilmpjes die hij aan het digitaliseren is. Wat hebben onze zonen het toch druk met allerhande projecten: gisteren ook een paar mails met Zeger gewisseld, onder andere over alle projecten waar hij mee bezig is.
Terwijl ik een antwoord zocht op de vraag die Hendrik me stelde in de chat (welk laatste gedigitaliseerd filmpje hij ons had bezorgd) besefte ik dat ik die laatste filmpjes nog niet had bekeken.
Ik heb er dan maar al twee bekeken voor ik naar de foto's ging die Roger vandaag had gemaakt.
Het waren filmpjes over de plechtige communie van neef Anton en van Zeger, en het feest dat gezamenlijk werd gegeven wegens plechtigheid op dezelfde dag. En... ik wist het niet meer: toen had Roger nog een "bruisende" (zoals Hendrik dat noemde) baard. En... ik zag Soetewey terug, onze inspirerende pastoor in Antwerpen.
Ik voelde me weer ontzettend nostalgisch!
Maar... met dat alles ben ik weer vergeten te gaan kijken of er nieuwe na te lezen teksten over WOI staan op Google Drive. Morgen moet ik daar echt tijd voor maken!
O ja, deze avond weer een bestelling gekregen voor de jongste monografie van de KVLS. Alleen gaf die persoon weer geen adres.
En nu... ga ik nog even enkele familiefilmpjes bekijken voor het slapengaan!
zondag 4 september 2016
Rustige zondag
Het regende pijpenstelen toen we opstonden: we wisten meteen dat we geen wandeling zouden maken vandaag.
Het werd dus een rustige zondag met veel lectuur en een telefoontje met Nany. Mijn vader - haar echtgenoot - is vandaag precies 40 jaar geleden overleden. Nany en ik stonden ook even stil bij het feit dat we sinds 1961 tot vorig jaar elke eerste zondag van september (met uitzondering van 5 september 1976, de dag na het overlijden van mijn vader), bijeenkwamen met Matadi-vrienden.
Ik ben aan het lezen in Inferno van Dan Brown (gekregen van vriendin Denise). Met gemengde gevoelens.
Het verhaal is ontzettend boeiend, je blijft inderdaad lezen. Maar ik mis iets. Geregeld denk ik bij mezelf 'dat heb je al gezegd'! Te weinig geschrapt?
De overvloedige uitleg en de uitgestalde eruditie vind ik er soms ook te veel aan. Op zich heel interessant, maar het onderbreekt het verhaal soms te lang (en niet met mooie, poëtische beschrijvingen, eerder met beschrijvingen die doen denken aan geschiedenisboeken of reisgidsen). Kortom, op gebied van stijl vind ik het boek niet echt geslaagd (ik weet het, dat is me al vaak "verweten": ik hecht evenveel belang aan de stijl als aan de inhoud).
Ook vind ik de inhoud soms een beetje te ongeloofwaardig, met hier en daar zelfs een deus ex machina. En ik ontwaar zelfs een soort plan in de constructie van het boek (maar om dat precies uit te leggen zou ik het een tweede keer moeten lezen), plan dat de auteur uiteraard voor zichzelf moest opstellen als hij dat gepuzzel op een leesbare manier wilde schrijven.
Omdat ik het eigenaardig vond dat ik zo "streng" ben voor een boek dat zoveel succes had, googelde ik even en warempel, op de eerste site die ik tegenkwam vond ik ongeveer dezelfde bezwaren: zie hier.
Lieve Denise, denk nu niet dat ik niet geniet van dat boek! Integendeel, ik ga seffens verder lezen, want echt, het leest als een trein. Een boek van Sylvie Germain bijvoorbeeld, leest niet als een trein! Dat lees je vooral voor de stijl.
In feite wilde ik vandaag ook voorstellen om even naar het Culturele Centrum van Hasselt te rijden. Ik dacht dat de KVLS daar elke eerste zondag van september deelnam aan een cultuurbeurs. Maar Boudewijn Knevels mailde me eergisteren dat die beurs gisteren plaatsvond (en toen waren wij in Tongeren).
Het werd dus een rustige zondag met veel lectuur en een telefoontje met Nany. Mijn vader - haar echtgenoot - is vandaag precies 40 jaar geleden overleden. Nany en ik stonden ook even stil bij het feit dat we sinds 1961 tot vorig jaar elke eerste zondag van september (met uitzondering van 5 september 1976, de dag na het overlijden van mijn vader), bijeenkwamen met Matadi-vrienden.
Ik ben aan het lezen in Inferno van Dan Brown (gekregen van vriendin Denise). Met gemengde gevoelens.
Het verhaal is ontzettend boeiend, je blijft inderdaad lezen. Maar ik mis iets. Geregeld denk ik bij mezelf 'dat heb je al gezegd'! Te weinig geschrapt?
De overvloedige uitleg en de uitgestalde eruditie vind ik er soms ook te veel aan. Op zich heel interessant, maar het onderbreekt het verhaal soms te lang (en niet met mooie, poëtische beschrijvingen, eerder met beschrijvingen die doen denken aan geschiedenisboeken of reisgidsen). Kortom, op gebied van stijl vind ik het boek niet echt geslaagd (ik weet het, dat is me al vaak "verweten": ik hecht evenveel belang aan de stijl als aan de inhoud).
Ook vind ik de inhoud soms een beetje te ongeloofwaardig, met hier en daar zelfs een deus ex machina. En ik ontwaar zelfs een soort plan in de constructie van het boek (maar om dat precies uit te leggen zou ik het een tweede keer moeten lezen), plan dat de auteur uiteraard voor zichzelf moest opstellen als hij dat gepuzzel op een leesbare manier wilde schrijven.
Omdat ik het eigenaardig vond dat ik zo "streng" ben voor een boek dat zoveel succes had, googelde ik even en warempel, op de eerste site die ik tegenkwam vond ik ongeveer dezelfde bezwaren: zie hier.
Lieve Denise, denk nu niet dat ik niet geniet van dat boek! Integendeel, ik ga seffens verder lezen, want echt, het leest als een trein. Een boek van Sylvie Germain bijvoorbeeld, leest niet als een trein! Dat lees je vooral voor de stijl.
In feite wilde ik vandaag ook voorstellen om even naar het Culturele Centrum van Hasselt te rijden. Ik dacht dat de KVLS daar elke eerste zondag van september deelnam aan een cultuurbeurs. Maar Boudewijn Knevels mailde me eergisteren dat die beurs gisteren plaatsvond (en toen waren wij in Tongeren).
Abonneren op:
Posts (Atom)