Toen we deze avond thuiskwamen vond ik onder andere een envelop met daarin bladwijzers getekend door mijn - tja, hoe zal ik hem noemen? - Waalse vriend die ik maar één keer, lang geleden nu, heb ontmoet in Vresse. Heel mooie bladwijzers; ze gaven me echt goesting (sorry voor het Vlaamse woord, maar ik vind dat het moet opgenomen worden in de Nederlandse woordenschat) om opnieuw tijd te vinden om te tekenen.
En er wachtte ook een brief van mijn Matadi-vriendin zonder PC. Met mooie papieren foto's van onze mini-reünie in Schoten.
De "verre" vriend heb ik al bedankt, de Matadi-vriendin zal moeten wachten tot ik tijd vind om haar op papier te antwoorden!:-)
En... Roger heeft zo mooie muziek opgezet (onder andere Fado, Dimitri enzovoort) dat ik ondanks mijn vermoeidheid geen zin heb om te gaan slapen.
Wat hou ik van zulke avonden! En... Nee, lieve Nany, dan praten Roger en ik zo goed als niet met elkaar. Een blik is genoeg, woorden zijn overbodig. Ik weet het, weinig mensen begrijpen dat.
donderdag 6 oktober 2016
Naar huis
Wat voelde het koud aan toen we deze ochtend het hotel verlieten! Op een thermometer zagen we dat het dan ook amper 6°C was. Ik moest toen Roger wel gelijk geven die had beweerd dat het in oktober te koud zou zijn om te kamperen (toen we vorige zondag in Madrid nog de 29°C bereikten, vroeg ik me nogmaals af waarom we onze tent niet hadden meegebracht).
We reden richting Orleans via een opvallend rustige snelweg (weliswaar met de nodige péages) die veel drukker werd naarmate we Parijs naderden. Hoewel het op de Boulevard Périphérique echt heel druk werd, hebben we er niet te veel tijd verloren.
Ikzelf heb vooral gelezen onderweg: ik wilde mijn boek uit hebben, want ik wist dat ik daar thuis geen tijd meer voor zou krijgen. Toch heb ik me weer geregeld geërgerd aan vrachtwagens die niet omkeken naar andere weggebruikers.
Na enkele haltes (picknicken met brood, kaas en fruit, rusten) en boodschappen (soepgroenten, Ardens gebraad en sla voor ons avondmaal) kwamen we thuis aan om 18:47 uur (en het boek was pas uitgelezen)..
Terwijl de soep opstond en Roger de bagage uithaalde en de verwarming aanzette, sorteerde ik de was en zette een wasmachine aan het werk. Na het eten hing ik de was te drogen terwijl ik naar Nany belde (ze had tijdens onze afwezigheid last van een zenuwontsteking maar het gaat al veel beter). Nadat ik de kinderen had gemaild dat we thuis waren, heb ik enkele betalingen verricht en enkele dringende mails beantwoord (de maand oktober belooft weer extra druk te worden!).
Nu zou ik eigenlijk al meteen moeten beginnen teksten nalezen voor de werkgroep WOI (we krijgen morgenavond immers al iemand te logeren) maar daar voel ik me te moe voor.
Morgen hoop ik daar overdag wat tijd voor te vinden, alsook om te beginnen Rogers foto's toe te voegen aan dit reisverslag.
En... ik moet dringend weer beginnen schoonmaken!
We reden richting Orleans via een opvallend rustige snelweg (weliswaar met de nodige péages) die veel drukker werd naarmate we Parijs naderden. Hoewel het op de Boulevard Périphérique echt heel druk werd, hebben we er niet te veel tijd verloren.
Ikzelf heb vooral gelezen onderweg: ik wilde mijn boek uit hebben, want ik wist dat ik daar thuis geen tijd meer voor zou krijgen. Toch heb ik me weer geregeld geërgerd aan vrachtwagens die niet omkeken naar andere weggebruikers.
Na enkele haltes (picknicken met brood, kaas en fruit, rusten) en boodschappen (soepgroenten, Ardens gebraad en sla voor ons avondmaal) kwamen we thuis aan om 18:47 uur (en het boek was pas uitgelezen)..
Terwijl de soep opstond en Roger de bagage uithaalde en de verwarming aanzette, sorteerde ik de was en zette een wasmachine aan het werk. Na het eten hing ik de was te drogen terwijl ik naar Nany belde (ze had tijdens onze afwezigheid last van een zenuwontsteking maar het gaat al veel beter). Nadat ik de kinderen had gemaild dat we thuis waren, heb ik enkele betalingen verricht en enkele dringende mails beantwoord (de maand oktober belooft weer extra druk te worden!).
Nu zou ik eigenlijk al meteen moeten beginnen teksten nalezen voor de werkgroep WOI (we krijgen morgenavond immers al iemand te logeren) maar daar voel ik me te moe voor.
Morgen hoop ik daar overdag wat tijd voor te vinden, alsook om te beginnen Rogers foto's toe te voegen aan dit reisverslag.
En... ik moet dringend weer beginnen schoonmaken!
woensdag 5 oktober 2016
Naar Issoudun
In feite reden we eerst naar Argenton sur Creuse. Onder een grijze lucht waaruit af en toe lichte regen viel en via een niet echt boeiende snelweg en de saaie Landes. Ik heb onderweg vooral zitten lezen ("Bezeten van mij" van Nicci French aan het herlezen) en mij vaak geërgerd aan de drukte en aan de roekeloze vrachtwagenbestuurders. Uiteraard stopten we enkele keren, om te eten (brood, fruit, brie en zwarte chocolade), om boodschappen te doen voor het geval we geen restaurant meer zouden open vinden en gewoon om wat te rusten.
Om 16:45 uur kwamen we in Argenton aan. Het vijftal hotels in het mooie stadje was "complet" en dus reden wij verder richting Bourges.
Hier, in Issoudun vonden we om 19:10 uur een Ibis Budget hotel. Er was nog een kamer vrij en het restaurant was nog open. Nadat we geïnstalleerd waren, aten we een eenvoudig menu: groentesoep en varkensvlees met karamel. Niet slecht, dat laatste: het deed wat denken aan onze (veel lekkerdere) Vlaamse karbonaden maar met gekarameliseerde suiker in plaats van onze pruimen of jam.
En nu zitten we weer op onze hotelkamer: echt, ik vind dat zoveel minder gezellig dan voor of in onze tent te zitten!
Ik vond het fris deze avond toen we uit de auto stapten!
Om 16:45 uur kwamen we in Argenton aan. Het vijftal hotels in het mooie stadje was "complet" en dus reden wij verder richting Bourges.
Hier, in Issoudun vonden we om 19:10 uur een Ibis Budget hotel. Er was nog een kamer vrij en het restaurant was nog open. Nadat we geïnstalleerd waren, aten we een eenvoudig menu: groentesoep en varkensvlees met karamel. Niet slecht, dat laatste: het deed wat denken aan onze (veel lekkerdere) Vlaamse karbonaden maar met gekarameliseerde suiker in plaats van onze pruimen of jam.
En nu zitten we weer op onze hotelkamer: echt, ik vind dat zoveel minder gezellig dan voor of in onze tent te zitten!
Ik vond het fris deze avond toen we uit de auto stapten!
dinsdag 4 oktober 2016
Dagje Bayonne
We schreven ons deze ochtend in voor een tweede nacht.
Vandaag werd het 25°C, er stond een briesje en het was licht bewolkt: het werd een aangename dag. Deze keer bezochten we "Petit Bayonne" en het deel van "Grand Bayonne" dat we gisteren niet zagen. Veel levendiger dan waar we gisteren waren. We hebben er uren rondgelopen, de gratis pendel naar de heel mooie "jardin botanique" genomen en uiteraard enkele terrasjes gedaan. Veel jongeren (Bayonne is een universiteitsstad) maar die spraken geen Baskisch meer.
Rond 19 uur begonnen we een restaurantje te zoeken... Maar toen bleek dat alle etablissementen een voor een sloten. Dan nog maar eens in het hotel komen eten (niet zo fameus, deze keer onze "assiette combinée").
Vandaag werd het 25°C, er stond een briesje en het was licht bewolkt: het werd een aangename dag. Deze keer bezochten we "Petit Bayonne" en het deel van "Grand Bayonne" dat we gisteren niet zagen. Veel levendiger dan waar we gisteren waren. We hebben er uren rondgelopen, de gratis pendel naar de heel mooie "jardin botanique" genomen en uiteraard enkele terrasjes gedaan. Veel jongeren (Bayonne is een universiteitsstad) maar die spraken geen Baskisch meer.
 |
| Foto's Roger |
Rond 19 uur begonnen we een restaurantje te zoeken... Maar toen bleek dat alle etablissementen een voor een sloten. Dan nog maar eens in het hotel komen eten (niet zo fameus, deze keer onze "assiette combinée").
maandag 3 oktober 2016
Een hotel in Bayonne
We zijn vandaag terug naar Frankrijk gereden en hebben een hotel genomen in Bayonne. De stad hebben we heel even bezocht maar eigenlijk was het al te laat: bijna geen leven meer op straat. En weinig restaurantjes. Dan maar in het hotel komen eten. Lekker en niet te duur.
Maar ik wilde het vooral hebben over het feit dat dit hotel het eerste is waar de verlichting op de kamer niet te schaars is. Er staat echter, net zoals in de vorige hotels, slechts één stoel. Gelukkig kan Roger online via zijn smartphone en dan op het bed zitten lezen, zodat ik de enige stoel kan inpalmen (ik ga online via deze kleine oude en trage laptop).
Voor de eerste keer sinds lang vond ik het een beetje fris in mijn T-shirt deze avond op straat.
Maar ik wilde het vooral hebben over het feit dat dit hotel het eerste is waar de verlichting op de kamer niet te schaars is. Er staat echter, net zoals in de vorige hotels, slechts één stoel. Gelukkig kan Roger online via zijn smartphone en dan op het bed zitten lezen, zodat ik de enige stoel kan inpalmen (ik ga online via deze kleine oude en trage laptop).
Voor de eerste keer sinds lang vond ik het een beetje fris in mijn T-shirt deze avond op straat.
zondag 2 oktober 2016
Schoonfamilie in Madrid
Enkele neefjes en nichtjes zijn deze ochtend vroeg al terug naar Vlaanderen vertrokken. De overige familieleden werden door Rogers zus en Spaanse schoonbroer (ouders van de pas gehuwde neef) uitgenodigd op een middagje Madrid.
Heel fijn en gezellig was dat: kuieren door de drukke straatjes, een rijke tapamaaltijd op een terras, nog wat wandelen en van schoonbroer de nodige uitleg krijgen over prachtige gebouwen en historische feiten.
We namen afscheid rond 17 uur.
Zeger en wij kuierden verder (hoewel de mannen deze keer rekening hielden met mijn pijnlijke voet, was het toch nogal belastend).
We bezochten onder andere de overdekte markt San Miguel die Roger en ik niet kenden en dronken er een sherry: zoet voor Zeger, droog voor ons.
Uiteraard dronken we nog iets op een terras (het weer blijft prachtig) en aten we daarna een kleinigheid om de dag af te sluiten.
Roger en ik namen de metro terug naar Leganès. Toen we er uitstapten, zei ik hem: 'Wat zal ik blij zijn als ik seffens mijn schoenen kan uitdoen'.
En dan... liepen we verstrooid onze straat voorbij waardoor we op onze stappen moesten terugkeren en zo nog eens 10 minuten verloren!:-)
Heel fijn en gezellig was dat: kuieren door de drukke straatjes, een rijke tapamaaltijd op een terras, nog wat wandelen en van schoonbroer de nodige uitleg krijgen over prachtige gebouwen en historische feiten.
 |
| Foto Roger |
We namen afscheid rond 17 uur.
Zeger en wij kuierden verder (hoewel de mannen deze keer rekening hielden met mijn pijnlijke voet, was het toch nogal belastend).
We bezochten onder andere de overdekte markt San Miguel die Roger en ik niet kenden en dronken er een sherry: zoet voor Zeger, droog voor ons.
 |
| Foto Roger |
Roger en ik namen de metro terug naar Leganès. Toen we er uitstapten, zei ik hem: 'Wat zal ik blij zijn als ik seffens mijn schoenen kan uitdoen'.
En dan... liepen we verstrooid onze straat voorbij waardoor we op onze stappen moesten terugkeren en zo nog eens 10 minuten verloren!:-)
Bruiloft in Madrid
Gisteren namen we al rond 13 uur de metro naar Madrid. We zouden er nog een terrasje doen alvorens de bus op te zoeken die ons naar de bruiloft zou brengen.Wandelen zou er niet van komen, want ik had schoenen met hakjes aan en dat deed geen deugd aan mijn voeten na de kilometers die Zeger me eergisteren had doen lopen.
We waren pas geïnstalleerd op een terrasje op de Granvia aan de Plaza de España toen we een van onze neven en zijn vrouwtje ontmoetten. Ze waren 's ochtends op de luchthaven aangekomen. Na een babbeltje en een drankje gingen zij een poosje wandelen en wij even zitten op de Plaza waar Zeger zich weldra bij ons voegde. Samen met hem gingen we nog iets drinken.
Daarna begaven we ons naar de plek waar we dachten dat de bus op ons zou wachten, ontmoetten daar een zus en de broer van Roger met hun echtgenoten, enkele neven en nichten en vrienden plus familie van de bruid. We wachtten een hele tijd, zelfs tot na het uur waarop de bus zou vertrekken, om uiteindelijk vast te stellen dat we iets verder moesten zijn.
De bus bracht ons naar de kerk waar nog andere familieleden wachtten, alsook de bruidegom met zijn ouders (zus en schoonbroer van Roger) en familie van onze Spaanse schoonbroer. Het werd in het bijzonder een blij weerzien met Julia, de zus van onze schoonbroer. Roger had ze mij leren kennen tijdens onze eerste gezamenlijke reis naar Spanje.
Het werd, om 18 uur, een klassieke Spaanse, mooi sobere maar wel drietalige (Spaans, Frans en Nederlands) huwelijksmis.
Met dezelfde bus reden we daarna naar de feestzaal in Leganès. Eerst was er een uitgebreide receptie van 20:30 uur tot 22 uur. In de tuin van het etablissement genoten we van de lekkerste wijnen, van biertjes en van heel lekkere hapjes (onder andere succulente lomo).
Om 22 uur begon de feestmaaltijd. Bijzonder lekker... Maar zoals altijd in Spanje volgden de gerechten elkaar te snel op. Na de velouté van pompoen met camembert en de foie gras met appel al Pedro Ximenes met coulis van mango, at ik zo goed als niets meer van de rode vruchtensorbet met vermouth en vond ik het heel jammer dat ik amper kon proeven van de ontzettend lekkere lamsbout geroosterd op lage temperatuur. Van de chocolade semifreddo proefde ik heel even (heel lekker). We kregen ook à volonté heel lekkere witte en rode wijn.
Rond 23:30 uur werden de tafels opzijgeschoven en begon het bal. Iedereen, kleuters, jongeren en ouderen, danste uren aan een stuk, behalve wij. Roger en Zeger dansen niet graag en mijn pijnlijke voeten lieten het me niet toe. Tussendoor kregen we allerlei cadeautjes als souvenir, waaronder slofjes. Net als menig andere vrouw schopte ik dankbaar mijn schoenen uit om die slofjes aan te trekken. Op de dansvloer rivaliseerden op de duur die slofjes met de meest elegante maar ongemakkelijke pumps. En de drank vloeide rijkelijk: frisdrank, bier en cocktails.
Er werden heel veel Spaanse liedjes gedraaid maar ook geregeld onze Stromae!
Tegen 3 uur 's ochtends begonnen de eerste gasten te vertrekken, om 4:30 uur stond de bus daar weer om de laatste feestvierders terug naar Madrid te brengen. Zeger reed mee, wij niet: wij logeren immers in Leganès. We namen een taxi en waren iets over 5 uur terug in ons hotel.
O ja, ik heb mijn schoenen niet meer aangekregen voor ik in de taxi stapte: zo gezwollen waren mijn voeten!
We waren pas geïnstalleerd op een terrasje op de Granvia aan de Plaza de España toen we een van onze neven en zijn vrouwtje ontmoetten. Ze waren 's ochtends op de luchthaven aangekomen. Na een babbeltje en een drankje gingen zij een poosje wandelen en wij even zitten op de Plaza waar Zeger zich weldra bij ons voegde. Samen met hem gingen we nog iets drinken.
Daarna begaven we ons naar de plek waar we dachten dat de bus op ons zou wachten, ontmoetten daar een zus en de broer van Roger met hun echtgenoten, enkele neven en nichten en vrienden plus familie van de bruid. We wachtten een hele tijd, zelfs tot na het uur waarop de bus zou vertrekken, om uiteindelijk vast te stellen dat we iets verder moesten zijn.
De bus bracht ons naar de kerk waar nog andere familieleden wachtten, alsook de bruidegom met zijn ouders (zus en schoonbroer van Roger) en familie van onze Spaanse schoonbroer. Het werd in het bijzonder een blij weerzien met Julia, de zus van onze schoonbroer. Roger had ze mij leren kennen tijdens onze eerste gezamenlijke reis naar Spanje.
Het werd, om 18 uur, een klassieke Spaanse, mooi sobere maar wel drietalige (Spaans, Frans en Nederlands) huwelijksmis.
Met dezelfde bus reden we daarna naar de feestzaal in Leganès. Eerst was er een uitgebreide receptie van 20:30 uur tot 22 uur. In de tuin van het etablissement genoten we van de lekkerste wijnen, van biertjes en van heel lekkere hapjes (onder andere succulente lomo).
Om 22 uur begon de feestmaaltijd. Bijzonder lekker... Maar zoals altijd in Spanje volgden de gerechten elkaar te snel op. Na de velouté van pompoen met camembert en de foie gras met appel al Pedro Ximenes met coulis van mango, at ik zo goed als niets meer van de rode vruchtensorbet met vermouth en vond ik het heel jammer dat ik amper kon proeven van de ontzettend lekkere lamsbout geroosterd op lage temperatuur. Van de chocolade semifreddo proefde ik heel even (heel lekker). We kregen ook à volonté heel lekkere witte en rode wijn.
Rond 23:30 uur werden de tafels opzijgeschoven en begon het bal. Iedereen, kleuters, jongeren en ouderen, danste uren aan een stuk, behalve wij. Roger en Zeger dansen niet graag en mijn pijnlijke voeten lieten het me niet toe. Tussendoor kregen we allerlei cadeautjes als souvenir, waaronder slofjes. Net als menig andere vrouw schopte ik dankbaar mijn schoenen uit om die slofjes aan te trekken. Op de dansvloer rivaliseerden op de duur die slofjes met de meest elegante maar ongemakkelijke pumps. En de drank vloeide rijkelijk: frisdrank, bier en cocktails.
Er werden heel veel Spaanse liedjes gedraaid maar ook geregeld onze Stromae!
Tegen 3 uur 's ochtends begonnen de eerste gasten te vertrekken, om 4:30 uur stond de bus daar weer om de laatste feestvierders terug naar Madrid te brengen. Zeger reed mee, wij niet: wij logeren immers in Leganès. We namen een taxi en waren iets over 5 uur terug in ons hotel.
O ja, ik heb mijn schoenen niet meer aangekregen voor ik in de taxi stapte: zo gezwollen waren mijn voeten!
Abonneren op:
Posts (Atom)