Werkgroep WO I

Terwijl het stoffelijk overschot van neef Xavier verbrand werd, zoals Elena het zou zeggen, woonden Roger en ik een vergadering bij van de werkgroep WO I. Onder andere werd de reis naar Ieper, die de gemeente ons offreert, voorbereid. Jammer genoeg is de datum ervan vastgesteld op een dag dat Roger en ik zeker niet thuis zullen zijn.
Daarna vernamen we dat het verkrijgen van subsidies (die we inderdaad kregen voor "ons" boek) veronderstelde dat we ook alle objecten, brieven, dagboeken, foto's, eretekens enzovoort, die we voor het boek gebruikt hebben, "ontsluiten", als ik het goed begrepen heb, via de website van Erfgoed Haspengouw. Binnenkort krijgen we daar meer uitleg over en dan begint dat werk voor ons. Saai werk, vrees ik, waar we misschien wel jaren zullen mee zoet zijn!
Verder ging het nog over financiële gegevens die Roger nodig heeft voor de Algemene Vergadering van Heemkunde binnenkort.

Na de middag heeft Roger vooral veel gerust, voor hij naar de huisarts ging (gewone controle). Deze schreef hem hoestsiroop voor (die we nog hadden) én een koortswerend middeltje, terwijl Roger geen koorts heeft! Maar kom, hij schreef tenminste geen antibiotica voor (want zelfs dat hoor ik soms vertellen van mensen: dat hun arts ze antibiotica geeft tegen een verkoudheid).

En deze avond, na het avondeten (nog eens selder op de wijze van mijn Marraine), moest Roger nog even werken voor Heemkunde Groot Heers.

En voor de rest heeft het weer de hele dag geregend en gewaaid. Wat een eigenaardige, onaangename winter!

Nany belde vandaag

Dat vergat ik te vertellen: Nany belde me vandaag... om te zeggen dat ze uiteindelijk toch zelf had getelefoneerd naar de vader van Xavier zaliger. Ze wilde immers meer weten over zijn overlijden. Uiteindelijk blijkt ze niet meer te weten te zijn gekomen dan ik. Maar ze dacht van wel, en wilde me dat meedelen.

Ze herhaalde aan telefoon steeds maar dat ze blij was dat ze gebeld had, dat mensen in deze omstandigheden dat nodig hebben. Ikzelf heb mijn oom niet opgebeld, ook bewust. Ik vind immers dat je mensen in deze omstandigheden gerust moet laten (een mail sturen kan wel, zo redeneer ik, omdat je dan niemand verplicht om meteen te antwoorden, en dus heb ik dát wel gedaan).

We kregen warempel bijna ruzie aan telefoon, Nany en ik. Zij vindt dat ik naar mijn oom Paul moet bellen (Paul is de vader van Xavier), ik vind dat ik daar nog even moet mee wachten, dat die mensen het nu meer dan druk genoeg hebben.  Het kan zijn dat Nany gelijk heeft wat andere mensen betreft, maar ik ben degene die het meeste contact bleef onderhouden met "oncle Paul" en zijn kinderen na het overlijden van zijn echtgenote, zijnde de zus van papa en mijn tante Béatrice zaliger, en ik geloof echt dat ze nu niet gediend zijn van (nieuwsgierige) telefoontjes.

Alles wat ik wilde zeggen, heb ik gemaild naar "kozijn" Yves. En later bel ik wel naar mijn oom.

Viswijf

Roger is aan het rusten op de sofa, bij de kachel. Een verkoudheid kruipt immers niet in je koude kleren!
Ikzelf ben aan het genieten van een "Viswijf" nadat ik de tekst van de Limburgse monografie heb nagelezen.

We gingen vandaag immers bier kopen en Lieve gaf ons elk een biertje cadeau. Voor mij was dat een flesje "Viswijf". 'Proef maar eens, het is een lekker biertje', zei ze.
En ze had gelijk!

Les enfants de mes enfants

Nu zijn er al drie en misschien volgen er nog maar in 1976, nog voor Hendrik op komst was, droomde ik al van kleinkinderen en werd ik bekoord door het liedje "Les enfants de mes enfants". Deze avond per toeval gevonden en opnieuw beluisterd!

Limburgse monografieën

Deze avond een paar uur besteed aan de opmaak van de volgende "Limburgse Monografie" van de KVLS. Morgen of overmorgen nog even de tekst nalezen en dan is dat boekje weer klaar om naar de drukker te mailen. Heel aangenaam werk vind ik dat (ook al omdat die monografieën zo interessant zijn)!

Daarvoor keek ik op YouTube naar een (Franstalige) reportage over het leven van miljardairs in Los Angeles.  Intrigerend: ze lijken van het ene naar het andere feest te rijden en de voornaamste bezigheid van de vrouwen bleek wel het uitkiezen van de juiste (dure) jurk voor een feestje. Ik vermoed dat ik dat een heel saai leven zou vinden!

Weekendje met Debby en Hendrik

Ze kwamen vrijdag rond 21 uur aan in Sint-Truiden waar we ze afhaalden aan het station. Terwijl de wasmachine daarna haar werk deed, genoten wij van een laat avondmaal.
Na nog een lange praatavond gingen we uiteraard te laat slapen (Roger was wel iets vroeger dan wij naar bed gegaan: bij zijn keelontsteking heeft zich nu een verkoudheid gevoegd).

Zaterdag, tijdens onze boodschappen, stelden de "kinderen" voor 's avonds naar "Sint-Truiden by Lights" te gaan. Mij sprak dat wel aan maar Roger leek geen zin te hebben. Ik drong niet aan omdat ik vermoedde dat het te koud zou zijn voor hem. Ik mailde trouwens ook naar Zeger dat we niet, zoals ik eerst zinnens was, deze avond, samen met Debby en Hendrik, naar een optreden in het Antwerpse van " De reizende Reiger" zouden gaan. Ik vond immers dat ik Roger niet te veel mocht belasten.
We brachten na het avondmaal wel Hendrik en Debby naar "Sint-Truiden by lights".
Wijzelf brachten ondertussen de tijd door met lezen en voor Roger vooral veel rusten. Jan Gerits had me de volgende monografie opgestuurd. Even wilde ik beginnen aan de opmaak ervan, maar ik besloot uiteindelijk daarmee te wachten tot na het weekend.
Rond 23:30 uur haalden we de "kinderen" weer op, en, hoewel ze vrij enthousiast waren, klaagden ze erover dat ze het erg koud hadden gehad. Een geluk dat ik niet heb aangedrongen om ook te gaan: anders zat Roger nu misschien met een longontsteking!
Uiteraard gingen we weer heel laat slapen.

Vandaag was een vrij rustige dag: praten, rusten, koken, voor Hendrik enkele zaken op onze pc in orde brengen, was opvouwen, lezen, voor Debby even skypen met haar moeder (en ik mocht even "wuiven"), tevergeefs proberen Nany te bereiken die me per sms had gevraagd of ik al meer wist over het overlijden van mijn "kozijn",  enzovoort.

Deze avond reden we Hendrik en Debby naar het station van Sint-Truiden waar ze de trein van 20:45 uur namen. We waren pas terug thuis of ik kreeg een mail van neef Yves. De uitvaart van Xavier zullen Roger en ik jammer genoeg niet kunnen bijwonen: we hebben op hetzelfde tijdstip een vrij belangrijke vergadering van de werkgroep WO I.

O ja... ik belde gisteren even naar Matthias, die nu helemaal genezen is, en mij heel enthousiast vertelde over zijn verjaardagspartijtje.

Een hele dag zonder praten

Roger moest deze ochtend de auto tegen 8 uur naar de garage brengen voor een onderhoudsbeurt. Ik stond samen met hem op na een ellendige nacht (die ik grotendeels in de relax had doorgebracht om Roger niet te wekken met mijn hoestbuien - blijkbaar heb ik nu weer de verkoudheid van nicht Jeannine overgekregen).

Zodra Roger was vertrokken, kroop ik in ons bed waar ik een poosje lag te denken aan Matthias die vorige zondag ook een beetje ziek was. Hij had een koortswerend middeltje gekregen en kon aldus genieten van het feest, maar tegen de avond had hij weer koorts gekregen.

Gisteren belde dochterlief me op om te vragen of wij vandaag tegen de middag konden komen passen op zieke Matthias (zijzelf moest naar een vergadering) maar ik vermoedde dat we de auto niet op tijd zouden terughebben (en ik kreeg gelijk: Roger kon hem pas gaan halen om 15:30 uur). Omwille van mijn keelontsteking vond onze dochter het toch al niet aangewezen dat wij zouden komen babysitten en gelukkig stelde haar schoonmoeder - die toen bij haar was - voor om Matthias mee naar huis te nemen en morgen terug te brengen. Hopelijk is de jongen tegen volgende zaterdag weer helemaal in orde, want dan geeft hij een feestje ter gelegenheid van zijn verjaardag voor zijn vrienden.

Uiteindelijk viel ik in slaap. Ik werd pas na de middag wakker en merkte meteen dat het feit dat ik sinds gisterenavond niet meer had gesproken mijn keel enorm veel goed had gedaan. Ik besloot dus de rest van de dag zo zwijgzaam mogelijk door te brengen. Heel moeilijk is dat immers niet voor mij.

Toen bleek dat, terwijl ik toch even afwezig was, een Antwerpse vriendin had gebeld en dat Roger haar had beloofd dat ik zou terugbellen, besloot ik dat pas morgen te doen. Ik wilde echt een hele dag (praktisch) niet spreken. Het was trouwens ongelooflijk hoe ik de pijn in mijn keel met het uur voelde afnemen.

Na het avondeten (waar ik voor zorgde na voor de rest een luie dag) moest Roger naar een bestuursvergadering van Heemkunde. Hij bleef weg tot iets over 22 uur. Ik aarzelde even: zou ik toch mijn vriendin opbellen of niet? Ik deed het niet: als ze iets speciaals te vertellen had, had ze dat wel gezegd tegen Roger. En ik bleef dus zwijgen.

Wel las ik nog een beetje, beantwoordde ik een paar mails (Matthias zou aan de beterhand zijn) en typte nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken over.

En nu... voel ik helemaal geen keelpijn meer. Wat een hele dag zonder praten kan doen!😏

Antwerpse vriendin van mij, als je dit leest: morgen bel ik je op. En nu ga ik verder kijken naar iets leuks dat ik op YouTube heb gevonden.