Sinterklaas

Vandaag verwachtten we dochterlief, schoonzoon en de kindjes (en deze nacht was Sinterklaas langs geweest). Tegen 13 uur kwamen ze aan. Terwijl de kindjes hun cadeaus ontdekten, dronken wij een glaasje sherry. Roger was echter niet echt van de partij: hij heeft de hele dag op een sofa liggen slapen.

Gelukkig vroeg Eva zich niet af hoe het kwam dat Sinterklaas zo laat in december nog in het land is (of weet ze zaken die ze ons niet zegt?), want vorig jaar vertelde ze me nog dat de sint na 6 december meteen terug naar Spanje reist!  We konden dit feestje echt niet vroeger organiseren, zo druk heeft iedereen het (en zij nog veel drukker dan wij)!

Het was gezellig (al misten we Roger fel, al was het maar om foto's te maken, want mijn gsm brengt er blijkbaar niet veel meer van terecht). We aten varkensgebraad met sla of appelmoes en gebakken aardappelen, dronken lekkere wijn die Roger en ik van Ivo Hermans hebben gekregen, de kindjes genoten van cola of Fanta, we bekeken oude foto's van Nany zaliger, er werd veel gepraat (ook over artificiële intelligentie - ik vertel daar seffens iets meer over) en we speelden een spel dat Matthias en Elena onlangs zelf hebben ontworpen. 

Ik was van plan vers brood te bakken (Roger zou dan vanuit zijn sofa richtlijnen moeten gegeven hebben) om deze avond te serveren met soep en kaas maar de kinderen vertrokken al voor het avondmaal (morgen is het immers weer school).

Keukens

Ik keek deze avond  (terwijl Roger nog steeds sliep) naar een bezoek aan een kasteel in Frankrijk. Weer viel het me op dat ik eigenlijk nieuwsgierig was naar de keuken en gelukkig kreeg ik die aan het einde ook te zien. 

Ik heb altijd iets met keukens gehad. Bij mijn grootmoeder "marraine" was dat de centrale plek in huis. Bij mijn andere grootouders werd er niet geleefd in de keuken (wel gekookt en mijn "Nany" - dus niet mijn moeder die zich ook zo liet noemen door haar kleinkinderen - durfde op dat gebied meer te experimenteren dan "marraine", denk ik).

In Matadi hadden we een vrij grote keuken waar niet werd in geleefd. We aten er nooit. Toen al had ik heimwee naar het leven in de gezellige keuken van "marraine". 

Later, in Schoten, was de keuken nogal klein (eigenlijk was het huis in zijn geheel klein). Nog later, in 's Gravenwezel, werd de keuken weer een eetkeuken maar nog steeds geen leefkeuken. We aten er maar daarna lazen we of keken we televisie in de woonkamer.

In Antwerpen woonden Roger en ik eerst in wat men toen een "kwartier" noemde: een verdieping en tussenverdieping van een herenhuis. De keuken was daar weer groot genoeg om als leefkeuken te fungeren.
Het immense gebouw in De Burburestraat, dat we later kochten, heeft Roger (volgens de plattegronden die ik tekende) helemaal verbouwd, ingedeeld, aangepast. Onze living was enorm groot en de keuken maakte er eigenlijk deel van uit, weliswaar door bepaalde details visueel gescheiden van de rest van de woonkamer. Nog steeds "leefden we niet" in de keuken.

En toen verhuisden we naar hier en voor dit huis tekende ik een echte leefkeuken (die we lieten bouwen in de plaats van een vroegere heel donkere achterkeuken). Waar ik heel blij mee ben, waar ik onze vrienden ontvang (behalve als het gezelschap te groot is), waar ik hoopte gezellige avonden door te brengen met de kinderen en Roger. 

Helaas, ondertussen kwamen er computers en die werden in onze werkkamer geïnstalleerd (en noch Roger noch ik zijn liefhebbers van tabletten). Dus brengen we onze avonden sindsdien meestal door in onze werkkamer, tegenover elkaar.

En toch... ik hou van onze keuken (ik dacht daar nog aan terwijl ik die schoonmaakte vandaag). Soms, als ik bedenk dat we, omdat we oud worden, misschien moeten uitkijken naar een betaalbaar appartement in plaats van dit grote, bijna niet te verwarmen en te onderhouden huis met niet te onderhouden tuin en wei, botst mijn verbeelding op de typisch kleine, witte, ongezellige keukens van flats. 

Het was inderdaad een drukke dag!

Normaal moest Roger vandaag nog eens naar het Leuvense, waar hij, zijn zussen en zijn broer samen enkele zaken wilden bespreken. Gisterennacht echter voelde Roger zich plotseling misselijk en vermits het deze ochtend (ook nadat hij had overgegeven) nog niet over was, heeft hij die afspraak afgebeld. Daarna ging hij weer slapen en ik belde naar Matadi-vriendin Lily Beeckman die vandaag 90 jaar wordt!

Dan was het tijd om te beginnen schoonmaken. Toen ik daar ongeveer klaar mee was (ik moest nog enkel de salon en de keuken nat opnemen) belde achterbuurjongen L. Ik liet hem naar hier komen en we namen zijn volgende toets door. Het ging over het klimaat en eigenlijk heb ik bijna evenveel bijgeleerd als hij! 😉 L. klaagde ook over de koude en over het feit dat zijn ouders nogal moeten stoken deze dagen! Hij toonde mij zijn resultaten tot nog toe en die waren opvallend goed. Toch gaf hij weer toe dat hij bang was dat hij niet zou slagen. Van waar toch die faalangst? Maar kom, opnieuw vertrok hij vol goede moed!

Ikzelf had nog niets anders gegeten dan een potje yoghurt en voelde ineens een felle honger. Roger had nog helemaal niets gegeten en wilde nu ook nog niet eten. Na een boterham met kaas en een kopje thee begon ik aan de rest van de schoonmaak waarna mijn rug voelde dat het genoeg was geweest.

Toen ik het avondmaal wilde klaarmaken, bleek dat Roger nog steeds niets wilde eten en dus at ik enkel  een bord van de groentesoep van gisteren, een stukje kaas, een appel en een blokje bittere chocolade. 

Na nog een paar mails over en weer met Hendrik en met Zeger, een telefoontje met dochterlief en met een zus van Roger (voor een nieuwe afspraak - Roger sliep toen alweer), was het tijd om op te ruimen, af te wassen en de keuken klaar te maken voor ons belangrijk bezoek van morgen. 

Ik hoop zo dat Roger zich tegen dan beter zal voelen!

Rustige dag

Ik wilde eerst vandaag de salon onder handen nemen maar heb dat uiteindelijk uitgesteld tot morgen: vermits de kachel brandt, wordt de salon weer heel stoffig. Dat betekent wel dat ik morgen vrij veel werk zal hebben (zondag verwachten we belangrijk bezoek). 

"Jeanne Dielman" vond ik goed maar ik weet niet of ik de film een tweede keer zou bekijken. Ikzelf heb me geen moment verveeld (toegegeven, ik heb de film niet in één keer bekeken) maar ik vraag me af hoeveel mensen er zo over denken.

Vandaag was dus een rustige dag. Ik heb het verhaal van Elena helemaal gelezen. Ze zal nog moeten schrappen en verbeteren maar het is echt opvallend hoe goed en mooi ze schrijft voor haar leeftijd! Ik vrees echter (nee, ik weet) dat ze met veel minder plezier zal werken aan het "schaven" van haar tekst. En toch zal ze daar nog uren werk moeten in steken! 

Nog ongeveer drie kwartier te gaan...

... voor ik "Jeanne Dielman" helemaal heb bekeken.  Ik blijf ervan genieten al moet ik toegeven dat ik daar geen drie uur en half aan één stuk zou kunnen naar kijken.

Wel is het zo dat enkele zaken mij nog steeds hinderen. Voor een "geroutineerde huisvrouw" blijkt die Jeanne vrij traag te werken (soms tergend traag maar ik merk ook op dat kleine, weliswaar vrij opvallende verschillen in het uitvoeren van huishoudtaken vaak op zich al een verhaal vertellen). Toch blijft het zo dat het "huishouden" volgens mij niet echt realistisch wordt weergegeven (je krijgt de indruk dat het huishouden enkel bestaat uit koken en opruimen). Die scenes doen me terugdenken aan de tijd dat ik zelf met mijn poppen "moedertje aan de haard" speelde (en nog niet ervaren had wat een vreselijk onderdanig beroep "huisvrouw" in werkelijkheid is).

Alledaagse, banale geluiden spelen een grote rol in de film en daar geniet ik nog het meeste van: ze vormen als het ware één langgerekte ASMR-sessie! 😊

"Jeanne Dielman" (2)

Wel, wel, ik vond hem tot nog toe helemaal niet vervelend, integendeel, die lange film! 

Ik moet wel toegeven dat ik ernaar keek zoals ik naar een serie zou kijken (en dus al ongeveer twee "afleveringen" heb gezien). En dat ik tussendoor soms even iets anders deed (onder andere mails beantwoorden, over en weer mailen met Matadi-vriend Lieven, met Zeger en Hendrik, én "chatten" met Elena). 

Ik ga nu slapen en eerlijk, ik kijk uit naar het vervolg (al heb ik nu al enkele puntjes van kritiek... maar misschien worden die nog goedgemaakt).

"Jeanne Dielman"

Ik las voor het eerst over de "beste film allertijden" en, vermits hij aangeboden wordt op VRTnu, dacht ik: 'Waarom zou ik niet kijken?'

Oké, de film zou heel traag en heel lang zijn maar dat zijn geen bezwaren voor mij (toch niet als ik op mijn scherm kan kijken in plaats van in een zaal). 

Ik lees nog een paar bladzijden uit Elena's verhaal en dan begin ik er aan (weliswaar zal ik die film in verschillende keren moeten bekijken).