Ik voel me schuldig

Het zit zo. Een vriendin uit Antwerpen die geregeld (hoewel, soms maar om de vier, vijf of nog meer maanden) telefoneert, vertelde me bij haar laatste telefoontje over haar gezondheidsproblemen. Ik belde haar daarna een paar keer terug (ze heeft geen pc, vandaar dat ik telefoneerde en niet mailde). Toen leek alles weer in orde en had ik zelfs (waarschijnlijk onterecht) de indruk dat ik ongelegen kwam.

Dat was begin augustus, als ik me goed herinner. Ik hoorde sindsdien niets meer van haar en dacht dus dat ze helemaal genezen was.

Maar vandaag belde ze me. Wat ze me allemaal vertelde, kwam eerst een beetje verward over, maar daarna gaf ze haar echtgenoot even aan de telefoon, zodat hij me chronologisch op de hoogte kon brengen van wat ze allemaal had meegemaakt sinds ons laatste telefoontje.

Enkele opnames op een spoedafdeling, zes weken ziekenhuis en zes weken revalidatie, én tussendoor nog allerlei andere onplezierige "avonturen".

Daarna kreeg ik mijn vriendin zelf terug aan de lijn. Ze vertelde me onder andere dat ze me gemist had! En ik voelde me zo schuldig: waarom heb ik toch die telefoonfobie? 

Te snel

Binnenkort presenteert Debby haar bundel. En vlak daarna viert Hendrik zijn 49e verjaardag. Vanaf die dag gaat het elk jaar, telkens opnieuw, allemaal veel te snel!

In oktober herinneren we ons ook het overlijden van heel veel dierbaren, onder wie mijn "Nononc", vriend Dirk Lambrechts, vroegere buur "nonkel Gaëtan", vroegere buurjongen René, Nany en Rogers nicht Jeannine. In november verjaren dochterlief en ik, en in december zijn Eva en Zeger jarig; dan vieren we ook Sinterklaas en Kerstmis. En dan zijn we vrijwel meteen in 2027 en verjaren Elena, Roger en Matthias vlak na elkaar.

En is er weer een volledig jaar voorbij! Angstaanjagend snel ging dat!

Korte kindjesdag

Het was weer een heel korte kindjesdag, maar een heel plezierige, hoewel Elena op haar beurt een beetje ziek was. Na het vieruurtje en het overhoren van Eva's lessen (Matthias ging op zijn kamer studeren),  vertelde Elena over haar vriendjes, haar bezigheden, haar leraars, en haalden Roger en ik herinneringen op aan onze jeugd en vertelden we anekdotes over die tijd. Vermits we voor ons huwelijk jaren tot dezelfde vriendenkring behoorden in Leuven, konden we vaak een anekdote vanuit twee gezichtspunten vertellen: heel leuk!

Maar het was dus heel kort: om 19 uur waren we al terug thuis.  

Telefoneren of niet?

Schoonzus L. heeft gezondheidsproblemen, vernamen we onlangs en Roger voelde zich schuldig omdat hij zich niet in staat voelde om zo snel nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken.

"Bel haar dan eens op", stelde ik hem voor, waarop hij zich afvroeg wat hij haar wel zou vertellen. Dat hij haar een spoedig herstel wenst, dat weet ze zo wel. En, vermits ze zelf niet echt een prater is, zou dat een heel kort, eigenlijk overbodig telefoontje worden. 

Ik begrijp Roger, want ik heb hetzelfde probleem. En ik weet dat onze kinderen het ook zo aanvoelen: telefoneren om wat te zeggen als je niets bijzonders te melden of te vertellen hebt?  

En toch... hebben we deze avond heel lang aan de telefoon gehangen! Roger had immers een paar computerproblemen en Hendrik nam nog eens zijn pc vanop afstand over, terwijl hij aan telefoon uitlegde wat hij deed - en tussendoor ook vertelde over zijn bezigheden, over de nakende presentatie van Debby haar dichtbundel, enzovoort. En dat vonden we heel aangenaam.

Blijkbaar hebben we een liefde-haatverhouding met de telefoon!

Excuses...

Ik wilde vandaag onder andere wassen en een beetje schoonmaken. Maar.. eerst zou ik een paar schooltaken van buurjongen L. nakijken (dat was veel interessanter). Daarna zette ik de wasmachine aan het werk, en ondertussen had ik de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing aangekregen. We lopen een beetje achter: er moeten immers nog twee monografieën verschijnen dit jaar. Dus begon ik meteen de tekst na te lezen en dat nam een paar uur in beslag. Nadat ik de was te drogen had opgehangen, vroeg Roger mijn hulp voor een beetje administratief werk en daarna was het hoog tijd om te beginnen koken.

En na ons avondmaal en de afwas, viel ik op een heel interessant "Dwarsliggers"-gesprek (tweetalig). Over politiek, onderwijs, subsidies, tewerkstelling, drugs, enzovoort. 

Het werd dus een interessante dag, maar ik heb weer niet schoongemaakt. Ik weet het, "les excuses...".

Korte "kindjesdag"

We haalden 30°C in de schaduw op deze 29 september, maar hebben daar niet echt van genoten, hoewel het weer (een heel korte deze keer) "kindjesdag" was.

Zoals telkens pikten we Eva op terwijl ze naar huis liep, dronken we thee of koffie met Elena die iets later ook thuiskwam (Matthias was op tweedaagse met zijn klas) maar we bleven binnen zitten. Het is immers duidelijk: het is inderdaad rechtstreeks zonlicht waar Roger niet meer tegen kan. Onderweg, dankzij de autozonneklep en een zonnebril, voelde hij niets, maar o wee toen hij bij aankomst zijn bril wilde afzetten. 

We bleven dus maar met gesloten gordijnen in de woonkamer zitten in plaats van op het terras te genieten van de late herfstzon. En we bleven dus niet lang; kort nadat dochterlief Eva naar de dansles had gebracht en na de aankomst van Zeger en Matthias, reden wij al terug naar Haspengouw. Waar we deze keer wel ruim voor zonsondergang aankwamen en onze honger stilden met een gisterenavond klaargemaakte linzensoep (zonder aardappelen).

Ligt het toch aan het licht?

Het was een mooie nazomerse zondag met veel zon. En ik heb daarvan gebruik gemaakt om iets te "onderzoeken". 

We zijn nog eens binnen gebleven maar ik heb Roger gevraagd tijdens onze brunch naar buiten, naar de zon die recht op de struiken scheen, te kijken. Dat heeft hij (hoewel hij neerzat) maar eventjes kunnen volhouden, want hij werd er draaierig van. 

En ik dacht na: eergisteren werd hij duizelig toen hij rechtstond na uren onder een pergola te hebben gezeten en dus plotseling geconfronteerd werd met direct zonlicht. Thuis kreeg hij het nadat hij uit de auto was gestapt - en ik dacht weer aan te snel opgestaan, maar hijzelf zei dat het zonlicht, dat hem recht in de ogen scheen toen hij ons open poortgebouw betrad, hem draaierig maakte. 

We probeerden ons de precieze omstandigheden te herinneren rond elke aanval van duizeligheid sinds hij die medicijnen slikt, en, hoewel het plotseling opstaan vanuit een liggende of zittende houding me praktisch elke keer de oorzaak leek, wees Roger me erop dat telkens ook "plotseling veel licht" zeker ook een rol speelde. 

Misschien is de trigger dus inderdaad "plotselinge blootstelling aan licht" (en moet Roger vaker een zonnebril dragen)?