Een prachtige dag

We hadden vandaag afgesproken in de Winston: dochterlief, schoonzoon, de meisjes en wij. Matthias was er weer niet bij, wegens een tweedaagse met de Scouts. Bij een frisse Cola of Orval kozen we onze gerechten uit, terwijl we druk bijpraatten en vertelden over onze jongste lectuur, literatuur in het algemeen, de school en de voorbije schoolvakantie. Gedurende een paar uurtjes genoten we daarna van eenvoudige maar lekkere gerechten zoals vol-au-vent, varkenshaasje of steak.

Daarna reden we naar huis, waar we koffie of thee dronken, met voor wie het wilde bittere chocola of een koekje erbij. En weer volop gezellige gesprekken en spelletjes. Eva en Elena mochten ook uit mijn "juwelenkistje", vol (meestal goedkope) sieraden, halen wat ze graag zouden dragen. Ik had een poosje geleden een mooie oude witte trui van dochterlief teruggevonden en Elena was daar heel blij mee. De meisjes gingen ook snuisteren in de vroegere kamer van hun mama en vonden er nog een paar interessante boeken en sieraadjes.

Tegen 18 uur zorgde ik voor gebakken pens met appeltjes, en daar werd duidelijk volop van gesmuld. Daarna volgde, op vraag van Eva, nog een partijtje "Uno", terwijl Elena verder vertelde over onder andere haar schooltaken en wij herinneringen ophaalden. En daarna was het tijd voor onze gasten om terug naar het Leuvense te rijden. 

En Roger was een prachtig jasje rijker, want dochterlief had, tussen al haar verplichtingen door, de tijd gevonden om dat voor hem te naaien (ik heb er jammer genoeg nog geen foto van kunnen maken).

De afwas heb ik voor één keer tot morgen laten staan: hij zal me herinneren aan deze prachtige dag en dat zal de last van de karwei verzachten!

Spinnenwebben

We maken het huis praktisch (dat wil zeggen, als ik geen "excuses" vind 😀) elke week schoon aan ons gewone tempo: één kamer per dag. Vandaag was voor mij de salon aan de beurt terwijl Roger zich bezighield met de badkamer.

Een kamer schoonmaken is tegenwoordig voor mijn rug een hele onderneming: opruimen, mijn pijnlijke rug een kwartiertje laten rusten, de meubels afstoffen, mijn rug nog even laten pauzeren, stofzuigen en opnieuw een kwartiertje bekomen van de rugpijn, nat opnemen, alle schoonmaakgerief opbergen en eindelijk met een kopje thee en een boek neerploffen op de sofa. Bij het afstoffen laat ik altijd bewust enkele niet al te zichtbare spinnenwebben hangen: er bestaat geen beter middel tegen insecten.

Maar... elke keer (en vandaag ook) gebeurt hetzelfde. Het eerste wat Roger zegt als hij ons schoongemaakt salon binnenkomt, is: "Je hebt spinnenwebben laten hangen!" 😒 

Een kleiner wordende wereld

Ik heb de jongste dagen eigenlijk niet veel te vertellen dat jullie kan interesseren, behalve dit misschien.

We ontvingen twee uitnodigingen voor boekpresentaties waar we niet op ingingen, hoewel de twee publicaties me interesseerden. 

Om te beginnen vonden die presentaties plaats op dagen die te dicht liggen bij andere afspraken die ik veel belangrijker vind - en ik had in de covidperiode immers beslist dat ons leven veel minder druk moest worden. 

Maar dit speelt ook: de boekpresentaties vinden plaats na zonsondergang, één in Hasselt, de andere in Borgloon. Vermits Roger al niet meer naar onze hoofdgemeente Heers wil rijden als het donker is, zijn die twee gemeenten voor ons zeker niet meer bereikbaar per auto na een bepaald uur. Onze wereld wordt duidelijk kleiner!

Wat vertellen de mensen?

Ik las vandaag op de blog van Michel Vuijlsteke over het opruimen van zijn vele bezittingen en ik bedacht dat wij hier net hetzelfde probleem zouden hebben mochten we ooit verhuizen. Ik heb het al vaak gehad over die "rommel" die eigenlijk geen rommel is maar enkel in de weg staat. En ik vermoed dat het hier nog erger is dan bij Michel: ons huis heeft immers meer kamers, en we zijn ouder dan hij, waardoor we al langer "rommel" hebben vergaard.

Ik kreeg vandaag een telefoontje van straatgenote V. die me allerlei nieuwtjes vertelde over buren die ik soms niet eens ken. En ik vroeg me af welke nieuwtjes over ons (en ons "rommelige" huis met de inmiddels helemaal verwilderde tuin) de ronde doen in de buurt. 

Gezellige dagen met Hendrik

Hendrik was hier van donderdagavond tot vanmiddag (zonder Debby, die gisteren en vandaag andere verplichtingen had). Vermits Roger niet meer wil rijden na zonsondergang, spoorde Hendrik deze keer naar Hasselt, waar hij de bus naar hier nam. Drie uur was hij onderweg.

Het waren, zoals steeds, heel gezellige dagen: samen koken (gevulde paprika's en boeuf stroganoff), nieuwtjes uitwisselen en lange praatavonden met muziek.

Hendrik vergeleek ook de huidige rellen met mei 1968, maar Roger blijft erbij dat het nu veel erger is. In 1968 was Roger al afgestudeerd, maar ik zat toen in de eerste kandidatuur Romaanse filologie in Leuven en ik vond de toestand daar al erg genoeg. Ik herinner me dat een jaargenoot in die periode een tijdje in Parijs verbleef. Wat hij ons na zijn terugkeer vertelde, leek me echter wel vergelijkbaar met wat er zich nu op verschillende plaatsen in Europa afspeelt.

Vroeger maakten we met Hendrik altijd minstens één wandeling, maar ook dat behoort jammer genoeg tot het verleden.

Thuis

We moesten vandaag nog even in Leuven zijn, voor een familiale aangelegenheid. We hielden het weer heel kort, zodat we vóór het invallen van de duisternis terug thuis, in Haspengouw, zouden zijn.

Ik schrijf wel "thuis, in Haspengouw", maar terwijl we met Zeger en dochterlief even door de Leuvense straten en steegjes liepen, kreeg ik plotseling ook het gevoel daar "thuis" te zijn.

Ik ben in Leuven geboren. Na een omzwerving via Matadi, Schoten, 's-Gravenwezel, Antwerpen, en voordat ik met Roger opnieuw in Antwerpen belandde en later naar hier in Haspengouw verhuisde, begon ik tussendoor ook mijn "zelfstandig leven" in Leuven. Ik kende er uiteindelijk al die straten, straatjes, steegjes en pleinen van buiten.

Is het daarom dat ik vandaag plotseling dat thuisgevoel kreeg? Ik heb altijd beweerd dat ik, waarschijnlijk door al dat "rondzwerven", nergens een echt "thuisgevoel" heb. En toch voelde ik me vandaag plotseling wél ergens thuis.

Veel te korte "kindjesdag"

Het was weer "kindjesdag". Maar zo kort dat het bijna niet de moeite was! Eva oppikken om 15:30 uur, "thuis" voor fruit en een koekje zorgen en haar lessen overhoren, thee drinken met Elena en Matthias, die om 16:15 uur aankwamen, vervolgens hun vieruurtje klaarmaken en al afscheid nemen om 16:40 uur, terwijl dochterlief zich klaarmaakte om Eva naar de dansles te brengen.

Het begon toen al lichtjes te schemeren en ik voelde dat Roger zenuwachtig werd. Ik had echter alles goed uitgerekend: drie kwartier later, net voor het donker werd, zouden we thuis aankomen. Helaas had ik geen rekening gehouden met een eventuele file, waardoor we ruim een halfuur verloren en het al pikdonker was toen we onze poort opendeden.

Veel te kort zijn die "kindjesdagen"!

Ontdekking

Roger vertelde me onlangs dat hij geregeld kijkt naar afleveringen van FikFak. Ik kende dat kanaal helemaal niet, maar ik heb er vandaag zelf eens naar gekeken en heb er me meteen op geabonneerd!

"We zijn niet bij de waarheid geraakt"

De danslessen van Eva gaan niet meer door in die school in Heverlee, maar veel dichter bij hun huis en ze kan er dus met de fiets naartoe. Een van de laatste keren dat we bij de kindjes waren, vroeg Zeger zich af of Eva dan nog steeds moest gebracht en afgehaald worden. En ik vond van wel omdat ik het nog steeds niet veilig vind, een heel jong meisje alleen op stap, en zeker eens het donker is. 

Ik ben immers altijd blijven geloven dat er ook in België pedofilienetwerken bestaan, en na het lezen van Annemans boek een paar jaar geleden, ben ik daar nog meer van overtuigd. Ik herinner me dat ik een poosje geleden een discussie had met een vriendin (die ik niet ga noemen, maar die zichzelf wel zal herkennen als ze dit leest). Zij beweerde dat Dutroux een eenzame geperverteerde is en dat de getuigen X onzin vertellen, terwijl ik  zei dat Dutroux leverde aan een netwerk en dat Regina Louf de waarheid vertelde. 

Een paar dagen geleden heb ik "Te veel om te  geloven" nog eens gelezen. En toen ik vandaag online zocht naar een ontspannende "Maigret" om naar te kijken, stelde YouTube, die blijkbaar heel goed weet wat me bezighoudt 😀, me een boeiend gesprek voor tussen Gerolf Annemans en Dylan en Steven. Het ging over dat boek. 

Voor mij is het duidelijk: Annemans zegt de waarheid als hij concludeert "We zijn niet bij de waarheid geraakt".

Vroeger naar huis

Vandaag hadden we eindelijk nog eens afgesproken met vriend Karel. Samen reden we zoals gewoonlijk naar De Brug in Herent, waar we ons tegoed deden aan een eenvoudig maar lekker etentje (Roger kon echter niet van de frieten, die op zijn "zwarte lijst" staan, afblijven).

We praatten bij. Karel vertelde over zijn verblijf bij zijn zoon in Frankrijk, Roger over zijn perikelen met die nieuwe medicijnen en over zijn beslissing om niet meer te rijden na zonsondergang. Dat vond Karel heel normaal, al vroeg hij zich af of dat betekende dat elk avondfeestje in Leuven voor ons voortaan verleden tijd moest zijn.

"Desnoods nemen jullie dan voor één keer een taxi van Leuven naar Heers", stelde hij voor! Alsof dat niets kost! We wezen hem erop hoeveel een auto tegenwoordig wel kost aan onderhoud, verzekeringen, belastingen en brandstof. Toen moest Karel, die zijn auto van de hand heeft gedaan, toegeven dat een taxi nemen voor dergelijke afstanden toch wel een beetje buitensporig is.

Iets na 14 uur brachten we Karel terug naar zijn flat en reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. Ze maakte het relatief goed en stelde zelf voor om iets te gaan gebruiken in de cafetaria. Ook daar praatten we bij en haalden we herinneringen op aan overleden familieleden.

Daarna hadden we het over haar verjaardagsfeestje, dat blijkbaar toch was uitgesteld. "Uitgesteld en jammer genoeg uiteindelijk afgesteld?" vroeg ik. "Maar nee", antwoordde ze, "Enkel uitgesteld, het zal binnenkort nog doorgaan."

Ik herinnerde haar er ook aan dat Roger niet meer wilde rijden na zonsondergang. "Dan beginnen we gewoon vroeger", antwoordde ze vol begrip.

Thuis vond ik een e-mail van dochterlief, die voorstelde om elkaar op een dag volgende week na 18 uur te ontmoeten. Ik heb moeten weigeren en haar eraan herinneren dat we hadden besloten om niet meer te rijden zodra het donker is.

Wat blijkt het toch moeilijk om ons aan die beslissing te houden! En binnenkort schakelen we over op de wintertijd, die ik normaal gesproken verkies, maar waardoor we nog vroeger naar huis zullen moeten rijden.

Protest en vernieling

Ik heb vandaag, tegen mijn gewoonte in, veel tijd aan de telefoon doorgebracht. Vriendinnen met problemen, maar die vooral hun afschuw wilden uiten over de rellen die overal in Europa uitbreken. 

Voor de protesten had iedereen begrip, en ik eigenlijk ook. Maar de vernielingen, nee, die gingen hun te ver. Ik gaf hun gelijk.

Even vroeg ik me af of mei 1968 opnieuw begonnen is, maar ik heb de indruk dat de vernielingen nu veel erger zijn. Protesteren is één ding, maar waarom moet dat zo vaak gepaard gaan met het vernielen van andermans eigendom?

Cafépraat?

Hoewel ik nog geen boek van hem heb gelezen, intrigeert de Franse schrijver Marc Auburn me al heel lang. En onlangs had ik ergens iets gelezen over een zekere Georges Vieilledent over wie ik meer wilde te weten komen. 

Ik zocht deze middag meer informatie over hem en viel toch wel op een gesprek tussen Georges Vieilledent en Marc Auburn! Het ging over wetenschap en spiritualiteit, muziek, geluidsgolven en geneeskunde, religie en politiek. Heel interessant maar vooral weer heel intrigerend. Het is in het Frans, maar de Engelse ondertitels zijn heel goed. Misschien moet ik eindelijk eens een boek van Auburn lezen?

Na ons avondmaal stelde Roger me een gesprek voor tussen Maarten Boudry en Marlies Dekkers (op De Nieuwe Wereld). Niet echt oninteressant, maar ik moest toch vaak terugdenken aan wat Zeger onlangs zei tijdens een van onze gesprekken, namelijk dat "filosofie (vaak interessante) cafépraat is"!

Godgeklaagd

Ik verbeterde vandaag nog even een schooltaak van achterbuurjongen L. Zijn antwoorden waren praktisch foutloos (al kan ik altijd een fout over het hoofd hebben gezien: dat moeilijke Nederlands is immers mijn tweede taal). Maar... Ik vond twee heel flagrante grammaticale fouten in de opgave! 

Is dat niet godgeklaagd? Hoe kunnen die studenten een correcte taal leren gebruiken als hun leerkracht taalfouten maakt? 

Gemis

Vandaag is het al acht jaar geleden dat mijn "Nononc" overleed. Twintig jaar geleden overleed onze vriend Dirk Lambrechts, een paar dagen later. Nu is het al vier jaar geleden dat mijn moeder Nany en mijn vroegere buurjongen René Steurs allebei op 22 oktober overleden. En Rogers nicht Jeannine Leduc verliet ons het jaar daarop, op 27 oktober.

Dat zijn slechts enkelen van de dierbaren die ons in de maand oktober verlieten. Als je daar ook de overledenen van de andere maanden aan toevoegt, krijg je een hele massa mensen die we moeten missen!

Daar dacht ik daarnet aan toen we beslisten om deze avond niet naar een lezing van Rombout Nijssen te gaan. Het onderwerp leek ons heel interessant, maar we rijden niet meer graag na zonsondergang.

Jammer, want we zullen zulke heemkundige avonden missen. Maar dat hoort blijkbaar bij het ouder worden ... net zoals afscheid moeten nemen van vrienden en familieleden.

Hendrik is 49 jaar geworden!

Vandaag werd Hendrik 49 jaar. Ik belde hem vanavond even op, denkende dat hij zijn verjaardag aan het vieren was met Debby en dat ze samen ook nagenoten van de feestelijkheden van eergisteren. Maar Hendrik bleek zich grieperig te voelen en op de achtergrond hoorde ik ook Debby hoesten. Dat werd dus waarschijnlijk een verjaardagsfeestje in mineur. Maar wel intiem, veronderstel ik.

Hendrik 40 jaar geleden, in La Pobla de Segur

Wij deden vandaag onze wekelijkse uitgebreide boodschappen. En het was opvallend hoe actief en opgewekt Roger is sinds hij dat medicijn niet meer slikt! 

Eindelijk

Vandaag ging Roger nog eens naar de dokter. Hij mag opnieuw overstappen op zijn vroegere medicijnen. En dat mag zelfs meteen, omdat ik rekening had gehouden met die mogelijkheid (en er zelfs zeker van was dat het zou gebeuren) en hem daarom de voorbije twee dagen dat nieuwe medicijn niet had gegeven. Er moeten immers minstens 36 uur liggen tussen de inname van het ene en het andere medicijn.

We zijn natuurlijk blij, maar ik vind het heel erg dat het allemaal zo lang heeft moeten duren.

Geslaagde presentatie van "Geniepige beroering"

Vandaag presenteerde Debby in het Antwerpse haar bundel "Geniepige beroering Dwalen in emoties". Wij trotseerden dus nog eens die akelige "313". Helaas, kwamen we een halfuur te laat aan omdat we 40 minuten in een file stonden ten gevolge van een ernstig ongeval in Ranst.

De feestelijkheden waren dus al begonnen toen we, na het zoeken van een parkeerplaats, de zaal binnenkwamen. Een oom van Debby zorgde voor de aankondiging van lezers, zangers en muzikanten. We genoten achtereenvolgens van enkele voorgelezen gedichten, muziek en liedjes, gebracht door vrienden van Debby.

Terwijl ik daarna Debby hielp haar bundel te verkopen en zij exemplaar na exemplaar signeerde, kregen we toch de tijd om ons even te onderhouden met de aanwezigen. Buiten de vele vrienden van Debby en Hendrik (onder wie Frank, die vroegere leerling die ik zo apprecieerde en met wie ik, net zoals vroeger op de speelplaats, even filosofeerde), waren er uiteraard enkele familieleden van Debby (haar moeder had lekkere gebakken bananen klaargemaakt),  Zeger, Hendrik, dochterlief en schoonzoon met de drie kindjes, én mijn Antwerpse vriendin Jeannine met wie ik eindelijk nog even kon keuvelen.

Een geslaagde presentatie van een prachtige bundel (de vader van Debby zorgde voor de cover) dus. Jammer genoeg moesten we al vrij vroeg terug naar Haspengouw rijden zodat we voor het invallen van de duisternis thuis zouden zijn.

Hieronder enkele eigen (slechte) foto's. Zeger maakte er veel betere, maar die zijn nog niet beschikbaar.

Ik voel me schuldig

Het zit zo. Een vriendin uit Antwerpen die geregeld (hoewel, soms maar om de vier, vijf of nog meer maanden) telefoneert, vertelde me bij haar laatste telefoontje over haar gezondheidsproblemen. Ik belde haar daarna een paar keer terug (ze heeft geen pc, vandaar dat ik telefoneerde en niet mailde). Toen leek alles weer in orde en had ik zelfs (waarschijnlijk onterecht) de indruk dat ik ongelegen kwam.

Dat was begin augustus, als ik me goed herinner. Ik hoorde sindsdien niets meer van haar en dacht dus dat ze helemaal genezen was.

Maar vandaag belde ze me. Wat ze me allemaal vertelde, kwam eerst een beetje verward over, maar daarna gaf ze haar echtgenoot even aan de telefoon, zodat hij me chronologisch op de hoogte kon brengen van wat ze allemaal had meegemaakt sinds ons laatste telefoontje.

Enkele opnames op een spoedafdeling, zes weken ziekenhuis en zes weken revalidatie, én tussendoor nog allerlei andere onplezierige "avonturen".

Daarna kreeg ik mijn vriendin zelf terug aan de lijn. Ze vertelde me onder andere dat ze me gemist had! En ik voelde me zo schuldig: waarom heb ik toch die telefoonfobie? 

Te snel

Binnenkort presenteert Debby haar bundel. En vlak daarna viert Hendrik zijn 49e verjaardag. Vanaf die dag gaat het elk jaar, telkens opnieuw, allemaal veel te snel!

In oktober herinneren we ons ook het overlijden van heel veel dierbaren, onder wie mijn "Nononc", vriend Dirk Lambrechts, vroegere buur "nonkel Gaëtan", vroegere buurjongen René, Nany en Rogers nicht Jeannine. In november verjaren dochterlief en ik, en in december zijn Eva en Zeger jarig; dan vieren we ook Sinterklaas en Kerstmis. En dan zijn we vrijwel meteen in 2027 en verjaren Elena, Roger en Matthias vlak na elkaar.

En is er weer een volledig jaar voorbij! Angstaanjagend snel ging dat!

Korte kindjesdag

Het was weer een heel korte kindjesdag, maar een heel plezierige, hoewel Elena op haar beurt een beetje ziek was. Na het vieruurtje en het overhoren van Eva's lessen (Matthias ging op zijn kamer studeren),  vertelde Elena over haar vriendjes, haar bezigheden, haar leraars, en haalden Roger en ik herinneringen op aan onze jeugd en vertelden we anekdotes over die tijd. Vermits we voor ons huwelijk jaren tot dezelfde vriendenkring behoorden in Leuven, konden we vaak een anekdote vanuit twee gezichtspunten vertellen: heel leuk!

Maar het was dus heel kort: om 19 uur waren we al terug thuis.