Over euthanasie en abortus

Bie, mijn zus dus, vond dat ik overdreef in een van mijn vorige posten.

Natuurlijk overdreef ik een beetje.

Ze mailde mij dat zij, als verpleegkundige in een rust-en verzorgingstehuis, heel goed begrijpt dat ouderen soms kiezen voor euthanasie. Ik begrijp dat ook.

Al vind ik niet dat sterven zonder euthanasie, of na felle pijn, “onwaardig” sterven is. Wat wel wordt beweerd door de aanhangers van euthanasie!

En nooit zal ik oordelen over individuele gevallen!

Het is de wet die mij stoort. De meeste mensen luisteren volgens mij niet meer naar wat de kerk hun “geweten” noemde. Ze gaan alleen voort op wat wettelijk toegelaten is.

En… onze wetgeving wordt wel veel strikter op gebied van racisme, discriminatie, nationalisme, én “tabagisme” (mijn eigen – in feite Frans - woord voor rookgedag) maar wordt steeds meer liberaal over echt ethische kwesties. De meeste mensen beseffen dus niet meer dat euthanasie en abortus iets te maken hebben met “doden”.

Daardoor wordt, vrees ik, de grens telkens verlegd. Wordt er nu al niet – paradoxaal eigenlijk – gesproken over “postnatale abortus”?

Gaan we het binnenkort hebben over “antemortem-euthanasie”?

Erfgoed-zondag en “10 miles-loop” in Antwerpen

Het heeft vandaag bijna de hele dag geregend! Soms hoorden we een bende vespa’s voorbijrijden: mensen hebben blijkbaar geboekt voor een bloesemweekend in Haspengouw en die bromfietsen gehuurd om rond te rijden en van de bloesems te genieten. Zij zullen wel teleurgesteld naar huis terugkeren!

Precies om die reden huur ik liever niet een huisje, flat of kamer voor een bepaalde periode. Zolang we het kamperen aankunnen, verkies ik dat als we op reis zijn. En natuurlijk op campings waar je niet op voorhand hoeft te vertellen hoe lang je zult blijven!

Vandaag was het in heel Vlaanderen “Erfgoeddag” en in de buurt waren er veel zaken te bezoeken, onder ander in het klooster van Colen en op enkele andere plaatsen in Borgloon. Even hebben we eraan gedacht het een of ander te gaan bekijken, maar we vreesden dat het overal héél druk zou zijn (zeker met dit weer!) en zijn dus maar thuis gebleven. Waar ik gezorgd heb voor de strijk, veel gelezen heb, lekker gekookt, en… op het Internet las dat mijn broertje en zijn vrouw deelnamen aan de “10 miles”-loop in Antwerpen. Proficiat, broertje en schoonzus! Zelf zou ik dat echt niet aankunnen!

Misschien moet ik wat sportiever worden…

Maar… lopen samen met 30.000 mensen  is toch  echt niet mijn ding!

Transatlantic Sessions

Toen we nog in Antwerpen woonden, en nog tv keken, stonden die Transatlantic Sessions van de BBC geregeld op ons programma.

Nu kijken we nooit meer tv (misschien zal dat veranderen als onze “bibliotheek” eindelijk in orde is?) maar luisteren we soms nog wel naar de opnames die Roger ooit maakte van die “sessions”.

Maar kijk wat Roger gevonden heeft op het Internet: de “Transatlantics Sessions”! Ik kan er nog steeds evenveel van genieten en ik hoop jullie ook!

Ook euthanasie voor personen met verstandelijke handicap

Ik hoorde en las onder andere hier dat de euthanasiewet waarschijnlijk wordt uitgebreid. Dat had ik al lang verwacht en mijn reactie op het artikel waar bovenstaande link naar voert zou lijken op de meeste reacties die erop verschenen. Jaren geleden, nog voor de euthanasiewet bestond (“ethische wet” noemen ze dat!), fantaseerden Roger en ik al over een toekomstige wereld waarin ouderen vanaf een bepaalde leeftijd verplicht worden in een boom te kruipen. Vervolgens zou er aan de boom geschud worden en degenen die eruit vallen, krijgen een “spuitje” om “waardig te sterven” (als ze al niet dood vallen uit die boom). De anderen krijgen respijt tot een volgende “proef”.

Onze kinderen leefden mee met onze fantasie en beloofden ons (toen, maar nu zouden ze daar de tijd niet meer voor vinden) dat ze ons zouden verstoppen in een van de stallen en zorgen dat we daar een bed, eten, drank en boeken hebben, en toegang tot het Internet.

Ik vrees dat dit ooit allemaal werkelijkheid wordt!

Aalst bij Sint-Truiden

Vandaag regen, hagel en zelfs onweer. Toch stelde ik een wandeling voor toen de lucht even opklaarde. Volgens de “voorspellingen” van mijn smartphone zou het immers zeer waarschijnlijk een uurtje droog blijven.
We reden naar Aalst (bij Sint-Truiden). Behalve de kerk en de pastorie kwam niets in het dorp me bekend voor. En toch – we hebben het opgezocht aan de hand van Roger zijn foto’s – waren we daar al eens in juli 2003. Bijna negen jaar geleden! Voortgaande op de foto’s, waarvan ik er jullie hieronder enkele serveer, denk ik dat we toen vooral rond de kerk en het kerkhof zijn blijven hangen. Vandaag wandelden we wat in het dorp. Dat mij niet inspireerde, en Roger evenmin. Na een dik kwartier begon het echter weer te gieten en wij keerden terug naar de auto die we vlak bij de kerk hadden achtergelaten. Blijkbaar had mijn smartphone deze keer geen gelijk!

De foto’s hieronder werden genomen op 21 juli 2003!

 Kerk van Aalst (foto Roger)

 Dorpspomp (foto Roger)

 Pastorie (foto Roger)

“I’ll see you someday in fiddler's Green”: denken aan vroeger en later

Door de drukte van ons leven (en eigenlijk leven we nog veel minder druk dan de meeste mensen- ik vraag me trouwens af waarom we het allemaal zo druk hebben?), kreeg ik te weinig tijd om te rouwen voor alle overleden vrienden. Het zijn er zoveel, te veel, geweest de laatste tijd!

Maar tussendoor blijf ik wel aan hen denken, altijd en overal, zoals bijvoorbeeld vandaag tijdens de wandeling. En haal ik soms voor mezelf herinneringen op, niet alleen uit mijn geheugen, maar ook vanop het Internet (wat een zalige uitvinding is dat toch!).

Ik weet dat ik daar bijvoorbeeld nooit iets zal vinden over Anny! Zij had zelfs geen PC! Maar over onze vriend Barney vind je wel veel!

Zullen we elkaar ooit weer ontmoeten in het paradijs dat je beschrijft in de laatste song, Barney? Ik hoop het!

 

Ik heb heel mijn leven geleerd mensen los te laten… maar weten dat je ze nooit meer op deze aardbol zult ontmoeten doet ontzettend veel pijn.

Ik geloof niet wat Hendrik denkt: dat we in het niet (“néant” in het Frans) verdwijnen na onze dood (en dus dat al die vrienden niet meer “zijn”). Maar geloof ik dat echt niet, of wil ik het niet geloven omdat de gedachte te pijnlijk is voor een denkend en van zichzelf bewust wezen?

Windturbine en vervallen boerderij

Tussen twee jobs en twee regenbuien door stelde ik aan Roger een korte wandeling voor.

Hij wilde eerst van dichtbij zien wat ons al zo vaak geïntrigeerd heeft in het naar Leuven rijden. We reden dus naar Borgworm en kwamen tot vlak bij wat wij tot nu “de contraptie” noemden. Het bleek een particuliere windturbine te zijn.

 Foto’s Roger

Daarna maakten we onze eigenlijke wandeling op de grens van Bettincourt (Bettenhoven) en Rukkelingen. Roger heeft onderweg jammer genoeg geen foto’s gemaakt. Hij heeft gelijk als hij zegt dat er weinig te zien was, maar ik was wel gecharmeerd door de enkele prachtig bloesemende hoogstam kerselaars. Nu, die zie ik tegenover ons huis inderdaad elke dag. Wat mij daar wel opviel, was het lawaai. De hele tijd hoorden we auto’s razen op de snelweg!

Na net geen uurtje stappen, wilde Roger even naar Mechelen-Bovelingen rijden, om te “inspecteren” hoe het zat met een hoeve die we enkele maanden geleden hadden opgemerkt. Toe leken de gebouwen te zullen verkrotten, en inderdaad, het verdere verval  viel op!

 Foto’s Roger

De laatste foto toont iets intrigerends: blijkbaar werd een deel van het dak onlangs vernieuwd en heeft men daarna toch de boel laten verkrotten!

En daarna moesten we terug naar huis… En is het trouwens opnieuw beginnen regenen.