Apotheker Haesbrouck laat weer van zich horen!

Weinig te vertellen over de vorige dagen, tenzij jullie geïnteresseerd zijn in mijn vruchteloze pogingen een goede huisvrouw na te bootsen. En over mijn werk (het werk dat ik graag doe dus) mag ik bijna niets vertellen, vandaar…

Uiteraard maakten we elke dag een wandeling, al was die heel kort: te veel werk! Gisteren wilden we nog eens naar de transparante kerk tussen Borgloon en Grootloon stappen (dat kunstwerk fascineert me), maar de temperatuur onder de vlakke zon boven de velden liep veel te hoog op (boven de 30°C in de schaduw). We hebben dan maar een goed half uur in de lommerrijkste straatjes van Borgloon gewandeld!

Niet veel te delen dus… Tenzij dat ik een nieuwsbrief kreeg van apotheker Haesbrouck.  Ik krijg wel vaker nieuwsbrieven die me naar zijn site voeren, maar deze keer vind ik het belangrijk er zelf naar te verwijzen. Lees maar zelf: http://www.adhdfraude.net/blog/?p=6984 .

Soms, echt, vraag ik me ook af of Roger echt zo veel medicijnen moet slikken als de dokter hem voorschrijft!

En mijn moeder dan!!! Nu heeft ze weer een ander medicament – zullen we het X noemen? - voorgeschreven gekregen voor haar maag en slokdarm. Als ik zoek  naar de mogelijke bijwerkingen van X, lees ik ook ook over de mogelijkheid om daartegen weer een ander medicijn te gebruiken. Het houdt niet op, op die manier!

En dan zijn Roger en Nany nog geen mensen die antidepressiva nodig hebben!  Want, wat kan daar mee geknoeid worden als ik Fernand Haesbrouck mag geloven!

Het clubje van de grootouders

We kwamen iets te vroeg aan deze middag om Elena van school af te halen, en moesten met tientallen anderen (vooral grootouders) een poosje wachten voor de gesloten poort. Ikzelf voelde me teruggeworpen in de tijd, met dat verschil dat ik meer dan dertig jaar geleden bij de weinige moeders aan de schoolpoort hoorde!

De poort ging open, al dat volk wandelde in een soort processie naar de speelplaats waar we Elena zouden treffen. En daar, massa’s kleuters, zodat we onze meid niet meteen zagen. Na een paar seconden merkte ik haar op: ze stond alles rondom zich op te nemen en tegelijk duidelijk naar iemand (ons?) uit te kijken. Schattig en ontroerend zoals ze daar stond rond te kijken met haar “boekentasje” op haar rug! Ik bedacht dat als wij al overrompeld waren door al dat volk, onze grote meid dat des te meer moest zijn! Maar kom, we hadden elkaar gevonden, maakten even kennis met haar juf Inge die het heel druk had, en liepen samen naar de auto terwijl Elena mij wees op de  mooie short die ze droeg (het was vandaag heel warm).

En dan gingen we Matthias afhalen bij Lutti voor wie het duidelijk een blij weerzien was met Elena. Matthias viel meteen in slaap in de auto, Elena babbelde heel veel onderweg, maar vertelde niet veel over de school. Alles wat ze op mijn vragen antwoordde, was: ‘Dat weet ik niet!’. Ze zei me wel dat ze ‘s nachts had moeten overgeven, wat ik al wist van haar mama.

Thuis werd de slapende Matthias in zijn bedje gelegd, Elena weigerde te eten (en ik drong niet aan) en vroeg om ook te gaan slapen. Dat deed ze na een verhaaltje over “kleine Jezus” (ze vroeg er zelf naar! ) tot 15:30 uur. We zorgden voor een vieruurtje, maar terwijl Matthias 200 gram fruitmoes at, wilde Elena alleen een pruim en een yoghurtje.

Omdat de werken aan het huis nog steeds aan de gang zijn, ontvluchtten we weer het lawaai, maar deze keer gingen we naar een speeltuintje in de buurt.

Daar wilde Elena op geen enkel speeltuig gaan, maar ze keek wel nieuwsgierig naar al de andere kindjes die er vooral fietsten. Met sommigen hebben we ook gepraat. Al die kindjes waren vergezeld door hun oma of opa, met wie we soms ook een praatje deden… en ik kreeg het gevoel tot een nieuw soort clubje te behoren!

Op een zeker ogenblik begon Elena zelf te bewegen. Nee, niet op een van de aangeboden speeltuigen: ze speelde duidelijk “juf Inge” na! Ze deed of ze een muziekje aanzette en ik moest dan mee dansen op een liedje dat ze zong. Dat herbegon ze zeker vier keer. Een activiteit van de ochtend die ze moest verwerken? Ook wilde ze steeds weer de pop die ze bijhad (de pop “Elena” die we ooit voor haar kochten bij Ikea en die Anneke zo lelijk vindt) doen stappen, en ze telde dan tot tien om ons daarna aan te zetten, Roger en ik, om in onze handen te klappen: weer en activiteit uit haar klasje?

Matthias, die keek heel geïnteresseerd toe tot ongeveer 17 uur. Toen was het duidelijk dat hij zich begon te vervelen, maar het was toch tijd om naar huis te gaan. Ik werd immers verondersteld tegen 18 uur eten klaar te hebben.

Terwijl ik kookte, zijn de kindjes nog heel actief geweest onder toezicht van Roger. Matthias zat op zijn speeltapijt en schoof op zijn achterwerk naar alle richtingen. Hij geraakte op een zeker ogenblik aan het speelgoed dat op de rekken gerangschikt staat en dat bleek echt een heel prettige ontdekking te zijn!

Elena was heel druk bezig met haar poppen (en ik vroeg me af waar ze de energie haalde, wetende dat ze vandaag zo weinig gegeten had). Nadat het eten klaar was (maar hun ouders nog niet thuis), moesten we nog “treintje” spelen, Roger, Elena en ik (weer iets dat Elena op school heeft geleerd?) terwijl Matthias luid lachend toekeek. En dan was het tijd om nog even allemaal samen te rusten met een boekje, en te vertellen natuurlijk.

Net toen kwamen de ouders van de kindjes thuis, bijna tegelijkertijd. Roger en ik zijn toen onmiddellijk vertrokken omdat er hier andere verplichtingen wachtten.

Ik zag nog net dat Elena met veel smaak van de soep at terwijl onze dochter Matthias zijn flesje gaf. Heeft onze grote meid haar eetachterstand deze avond ingehaald?

Kortessem

Ondanks de vrij drukke dag gingen we vandaag een goed uur wandelen. Weliswaar pas nadat we uitgebreid en gezellig gebuurt hadden bij overbuurvrouw Marie-Claire.

Roger wilde gaan zien hoe de werken vorderden aan de schuur van het kasteel Printhagen. Zo gewenst, zo gedaan!

Deze keer liepen we er wel naartoe via een heel andere weg dan de dag waar de link hierboven naartoe voert! En onderweg ontmoetten we een koe met volgens ons een abnormaal grote uier. Of niet?

 Foto’s Roger (klik erop om te vergroten)

En ook een mooie en heel grote u-vormige hoeve…

 

 Foto’s Roger

en enkele mooie huizen.

 Foto’s Roger

Daarna, via een bosje en  terwijl ik in de verte geroep van roofvogels hoorde, bereikten we eindelijk het kasteel via een lus die ons even langs de steenweg voerde.

 In de verte, onze eindbestemming: het kasteel Printhagen (foto Roger)

Toen we het eindelijk bereikten, kon Roger de foto’s maken die hij beoogde!

 Foto’s Roger

Op het eerste gezicht vind ik het niet zo’n grote vordering op 4 maanden tijd. Ik weet echter weinig van dat soort werken en heb hier in huis al vaak gemerkt dat ik hun omvang onderschat!

Roger en ik, we vroegen ons wel af wie die werken aan dat kasteel betaalt? De kasteelbewoners of wij (via de belastingen)?

Homeopathie

Mijn postje over dat homeopathisch middel heeft me veel mails opgeleverd (en ook enkele reacties via  deze blog). Ik ben geen wetenschapper en kan zelf niet uitleggen waarom homeopathie werkt, maar dat het werkt, zodra het middel dat bij jou past is gevonden, heb ik ondervonden. Het ligt misschien aan het feit dat ik een goedgelovige ziel ben, maar ik zou toch even alle “niet goedgelovige zielen” willen aanraden dit aandachtig  te lezen.

Die conclusies zijn natuurlijk niet interessant voor de farmaceutische industrie: stel dat er steeds minder mensen medicijnen gaan slikken!

Eerste (kleuter-) schooldag voor Elena

Deze avond gingen we nog eens naar Vreren, de foto’s van Roger bezorgen aan zijn nicht die pas 80 jaar is geworden. Uiteraard bleven we daar lang hangen…
Maar ik had onze dochter beloofd haar op te bellen: Elena ging vandaag voor de eerste keer naar de kleuterschool. Gelukkig beschikken we tegenwoordig over mobieltjes, zodat ik mijn belofte kon nakomen zonder de pret van Roger en zijn nicht te bederven.

Naar het schijnt is alles probleemloos verlopen. Elena kwam heel goed gezind thuis, leek echt van haar dag genoten te hebben… En had al haar boterhammetjes en fruit opgegeten (behalve enkele druiven).

Wat een flinke meid!!!

Verbod op sommige homeopathische middelen?

Ik wilde vandaag, vermits we toch bij de apotheker de geneesmiddelen van Roger gingen aanvullen, mijn homeopathische korreltjes bestellen. Niet dat ik ze dringend nodig heb maar het is wijs die in huis te hebben, vind ik. Er werd mij geantwoord dat hun leverancier dat ene product niet meer leverde. Ik weet dat die korreltjes niet vaak worden voorgeschreven en dacht dus dat het daaraan lag. Gelukkig is mijn broertje apotheker en ontmoet ik hem binnenkort. Ik belde hem dus op, en hij wist me te vertellen dat de verkoop van “mijn” korreltjes verboden werd door de overheid! Toch zeer eigenaardig: langs een kant beweren dat homeopathische geneesmiddelen niet meer zijn dan een placebo en dan bepaalde van die middelen verbieden! Zit de farmaceutische lobby daar achter (homeopathie is veel goedkoper dan allopathie… En zelfs dokters verdienen er minder aan, want je hoeft ze minder vaak te bezoeken).
Gelukkig heeft broertje contact kunnen opnemen met een andere apotheek die ze nog in voorraad had. Voorlopig ben ik geholpen… Maar wat binnen een jaar of vijf?

Matadi-reünie

Het is weer zover: vandaag hebben we onze vrienden uit Matadi teruggezien in De Horne. Helaas, we waren met amper 14 mensen: Roger Beeckman en wij hadden het gevoel dat het de laatste reünie  zou worden.

Van de generatie van mijn ouders bleven er slechts 4 mensen over (tussen 81 en 88 jaar oud). Al de anderen zijn nu te oud, te ziek, of reeds overgegaan. Ook zuster Godwine was niet meer van de partij.

Van onze generatie waren we met z’n tienen (tussen 59 en 69 jaar oud). Enkele anderen hadden zich moeten verontschuldigen terwijl ik van vier mensen zelfs geen antwoord had gekregen op de uitnodiging.

Het weer was mooi genoeg om ons aperitief buiten te gebruiken.

 Foto Roger

Na een uurtje nieuwtjes uitwisselen en herinneringen ophalen werden we naar binnen geroepen waar we een voortreffelijk etentje kregen voorgeschoteld. De zoals altijd heel attente ober hield zelfs rekening met de maag van mama en verving haar voorgerecht door een lichter soepje.

 Foto Roger

 Ons voorgerecht (foto Roger)

We hadden de keuze tussen twee hoofdgerechten:

 Het dessert (foto’s Roger)

Na de koffie en de versnaperingen vertrokken Roger en Lily Beeckman met Nany: zij zouden een bezoekje brengen aan zuster Godwine.

Wij gingen weer een poosje buiten zitten, we dronken nog iets en beslisten dat we volgend jaar toch weer samen zouden komen. Bij het afscheid offreerde mijn vroegere  klasgenoot Marcel me een dvd met foto’s van zijn verblijf in Matadi… En daar ga ik nu naar kijken.

Het was een heel sfeervolle maar ook nostalgische middag en het wordt waarschijnlijk nog een nostalgische avond. Sorry vrienden van hier: mails beantwoorden zal pas morgen kunnen gebeuren.