maandag 6 januari 2014

Free Musketeers

Pas had ik geschreven dat ik geen vertrouwen meer heb in kleine uitgeverijen of ik krijg dit bericht van (oké, alles behalve “een kleine”) uitgeverij Free Musketeers:

“Beste auteur,
Inmiddels kan het u niet zijn ontgaan: Free Musketeers goes America. In samenwerking met een Amerikaanse uitgever brengen wij uw boek over de grens. Via Amerika is uw boek wereldwijd verkrijgbaar: kansrijk uitgeven in de breedste zin van het woord.
U bent geïnformeerd over de kosten die hieraan verbonden waren. Precies: waren.
Want die kosten zijn veranderd. Het uitgeven van uw boek in het buitenland kost u nu niets. Vanaf 2014 brengen wij uw boek gratis over de grens.
Terug naar onze roots
Free Musketeers streeft ernaar toegankelijk te zijn en te blijven. Onder meer in onze contacten met auteurs en in ons aannamebeleid van manuscripten. Maar ook als het gaat om kosten proberen wij de drempel zo laag mogelijk te houden. Bovendien hebben we er vertrouwen in dat er in het buitenland een lezerspubliek is voor uw boek.
Wij hebben dan ook een aantal processen en afspraken met de Amerikaanse uitgever herzien. Het resultaat: Free Musketeers draagt samen met de Amerikaanse uitgever de kosten voor de werkzaamheden die nodig zijn uw boek te vertalen en via Amerika wereldwijd uit te geven. Deze verandering brengt ons weer dicht bij onze missie: de meest toegankelijke uitgever van Nederland zijn. We gaan hiermee eigenlijk gewoon terug naar onze roots.
Vanaf januari 2014 gaat het traject van vertalen en uitgeven van start. U hoeft hiervoor niets te doen. Wij nemen vanzelf contact met u op.
Veel promotie voor uw boek in Amerika
Onze Amerikaanse partner, America Star Books, zet rondom een uitgave veel promotionele activiteiten in. Ook voor úw boek. America Star Books zal u dan ook benaderen om hierover met u af te stemmen. Dit contact is in de Engelse taal (…).
Met vriendelijke groet,
Uitgeverij Free Musketeers”

Als dat inderdaad doorgaat, is het geweldig nieuws, niet waar, zusje Bie?

Het zou dan zo verlopen:

“America Star Books

We translate foreign books and
publish them in English, in America

Gefeliciteerd! Uw boek wordt vertaald in het Engels.

Wat kunt u tijdens en na het vertaal- en uitgeeftraject verwachten?

  1. Een boekvertaling is niet hetzelfde als een ondertitelde film of een proefvertaling op school. De buitenlandse uitgever mikt op een ander publiek dan het Nederlandse. Woorden kunnen worden veranderd, passages kunnen worden verwijderd, een hij wordt bij uitzondering soms een zij. Verwacht niet overal een letterlijke vertaling. Verwacht wijzigingen. Verwacht ze vooral ook waar u ze niet verwacht!
  2. Onthoud dit: "Het boek is beter dan de film." Dit geldt ook voor vertalingen. Het is een smaakoordeel. Vooral als u de schrijver bent van het boek. U vindt het origineel altijd beter dan wat een ander ervan maakt. Uw buitenlandse lezers denken daar echter heel anders over. Die kunnen het origineel niet eens lezen. De enige lezer die het origineel naast de vertaling legt, is de schrijver.
  3. Boeken zijn vaak in hoge mate autobiografisch, vooral iemands eerste en/of tweede boek. Dat heeft als voordeel dat de auteur als geen ander weet waarover hij/zij het heeft. Het heeft als nadeel dat geen ander het verhaal op dezelfde wijze interpreteert als de auteur. Lezers ondergaan een boek op hun eigen manier. Vertalers ook. De auteur heeft geen andere keuze dan dat te accepteren.
  4. De Amerikaanse uitgever is eindverantwoordelijk voor de Engelse tekst. Niet alleen omdat hij beter weet dan u wat wel en niet aansluit bij de Engelstalige lezersmarkt, maar ook omdat hij in de Verenigde Staten juridisch verantwoordelijk is voor wat hij uitgeeft. De Amerikaanse wetgeving is streng op het gebied van smaad, laster, copyright, discriminatie, enzovoort. Vandaar dat het copyright op de vertaling berust bij de buitenlandse uitgever.
  5. U krijgt de gelegenheid om op- en aanmerkingen te maken over de Engelse vertaling voordat het boek in Amerika op de markt wordt gebracht. U krijgt tegen die tijd een speciale websitelink waar u uw suggesties kwijt kunt, in het Engels. De Amerikaanse uitgever is niet gehouden om uw geopperde wijzigingen uit te voeren (zie punt 1), maar naar redelijke voorstellen wordt goed geluisterd. Als ze inderdaad als verbeteringen worden beschouwd, wordt de Engelse tekst aangepast.
  6. De voertaal tussen u en de Amerikaanse uitgever is Engels. Het is hun moedertaal, en niet de uwe. Zij beheersen de schrijf- en spreektaal van huis uit, u niet. Ook als u denkt dat een woord, zin of passage verkeerd vertaald lijkt, weet de buitenlandse uitgever beter dan Nederlanders hoe een verhaal, hartenkreet of boodschap over te brengen aan de specifieke lezersgroep die hij voor ogen heeft.
  7. De Amerikaanse uitgever en u hebben een gemeenschappelijk doel. Allebei wilt u de kern van uw verhaal helder overbrengen aan een nieuw publiek. De vertaling geeft u een nieuwe stem, in een nieuwe taal, begrijpelijk voor een veel groter publiek dan het Nederlandstalige. In de Nederlandse taal zit u achter het stuur. In het Engels geeft u het stuur over aan de buitenlandse uitgever. Beschouw het als zoiets als vliegen naar een ander land: u gaat achterin zitten, en niet in de cockpit.
  8. Een vertaling is zo goed als de originele tekst. Het Nederlands van vandaag is niet meer het Nederlands van vijftig jaar geleden. Er worden nu vrijheden in de taal toegelaten, terwille van de authentieke stem van de auteur, die niet vanzelfsprekend stroken met de taalregels. Goed Nederlands levert een goede vertaling op. Matig Nederlands leidt tot een matige vertaling. Het is niet de taak van een vertaler om een tekst te verbeteren.
  9. Amerikaanse lezers zijn anders dan Nederlanders. Ze zijn het product van een andere leescultuur, ander onderwijs, en een andere samenleving. Efficiency is een Amerikaanse uitvinding. Amerikanen communiceren en lezen efficiënt. Ze zien taalfouten vanzelfsprekend over het hoofd. Ze haasten zich naar de kern van een betoog. Ze verwachten andere elementen uit een tekst dan Nederlanders. De Amerikaanse vertaler weet dat, en hij bewerkt een boek dienovereenkomstig. Alweer: verwacht aanpassingen.
  10. Blijf realistisch. Het is een hele stap vooruit dat uw boek wordt vertaald voor de meest koopkrachtige lezersmarkt ter wereld. Maar het maakt u niet tot een Stephen King, Dan Brown of Donna Tartt. Er zijn maar heel weinig boeken in de wereld die het tot een bestseller schoppen. Geniet van het feit dat u een vertaalde schrijver wordt, want het levert tal van nieuwe mogelijkheden op. Maar verwacht geen wereldwonderen.
  11. Welkom in Amerika. Dit betekent ook: welkom bij de Amerikaanse manier van schrijven, praten, communiceren, zakendoen. De Amerikaanse uitgever zal vaak contact met u zoeken. Voor sommigen is dit even wennen. Anderen vinden het meteen heel prettig. Amerikanen presenteren vaak creatieve mogelijkheden om reclame te maken voor een boek, en heel veel schrijvers maken er gebruik van. Onthoud dat u nooit enige verplichting hebt om daaraan mee te doen of bij te dragen.
  12. Reizen naar Amerika. De schrijfster van het allereerste Free Musketeersboek dat vertaald werd reisde binnen een paar weken naar Los Angeles. De Amerikaanse uitgever had boek signeersessies voor haar georganiseerd in Barnes and Noble boekwinkels en tijdens een een boekfestival in Hollywood. Zulke reizen zijn voor eigen kosten. Het is ons voornemen om in de nabije toekomst groepsreizen te organiseren naar Amerika waar u collega-schrijvers uit eigen land en uit Amerika ontmoet. De Amerikaanse uitgever is heel ervaren met het organiseren van schrijversbijeenkomsten.”

Alleen in die reizen naar Amerika (maar zover zal het wel niet komen met ons boek, Bieke!) heb ik niet zoveel zin! Glimlach

zondag 5 januari 2014

De eerste “Nieuwjaarsbrief” van Elena

Het is zover: de traditie wordt hernomen. Elena had haar eerste “Nieuwjaarsbrief” uit het hoofd moeten leren en meegekregen om, nadat ze hem “had voorgelezen” af te geven aan haar ouders en grootouders. In ruil krijgt de voorlezer traditioneel een centje, maar daar vond ik haar nog wat te jong voor: ik had haar een speeltje gekocht – voor Matthias ook natuurlijk.

Alleen verliep het niet allemaal zoals gepland.

Om te beginnen moesten we onze eerste plannen wijzigen: normaal gezien zouden de “kindjes” en kleinkindjes allemaal naar hier komen, maar de diarree van Elena (Matthias is er bovenop geraakt) maakte dat onze dochter ons vroeg of we naar haar konden komen. Wat wij dus deden met al de kookingrediënten die ik voor het “feest” had gekocht.

Toen we aankwamen, bleek Elena niet zo blij als gewoonlijk ons te zien. Ik vroeg haar of ze ons vergeten was. Ze antwoordde niet, maar wilde meteen gaan dutten. Haar mama vroeg haar nog of ze oma en opa niet meer graag zag; en warempel, Elena antwoordde: ‘Nee!’

Matthias lag al te dutten toen we aankwamen maar werd wakker tijdens de siësta van Elena. Ook voor hem leken we eerst vreemden, Roger en ik!

We hebben de kindjes natuurlijk al lang niet meer gezien… En tijdens de kerstvakantie hadden ze enkel contact met hun andere grootouders en familie (weekends, een ver reisje, feestjes). Misschien was hun reactie dus normaal… Maar eerlijk gezegd, het deed me een beetje pijn!Huilende emoticon

Matthias veranderde snel van houding tegenover ons, werd weldra weer een goedlachse peuter, speelde weer opvallend goed op zichzelf, loopt nu (een beetje onzeker) aan onze hand of achter het duwkarretje, wilde af en toe van de ene arm naar de andere verhuizen en lachte de hele tijd heel lief, maar at nog niet zo heel veel.

P1056378m

P1056381m

P1056399m Foto’s Zeger

Elena bleef maar slapen. Ik vroeg – tijdens het koken - aan onze schoonzoon of ze het voor hem en onze dochter, en voor zijn ouders, goed had gedaan, dat “voorlezen”.

Nee, ze deed het duidelijk  helemaal tegen haar zin (ik herken mezelf daarin! Glimlach). Toen ik daarenboven vernam  dat Elena had te horen gekregen dat zodra haar oma en opa aankwamen zij haar “nieuwjaarsbrief” moest “voorlezen” viel mijn euro! Natuurlijk wilde ze in zulke omstandigheden zo ver mogelijk van ons verwijderd zijn! Glimlach

Elena werd wakker terwijl we “aperitiefden”. Er werd niet meer geopperd over die “brief”, en dat leek ze te appreciëren, want ze was ineens weer heel goede vriendjes met Roger en mij. Terloops begon haar papa zelf te reciteren uit wat zij had moeten “voorlezen”  en toen ging ze wel aarzelend mee, en overhandigde me daarna fier de “brief”.

Waarna ze haar nieuwe Barbie-pop van ons kreeg (ik weet het, die poppen bestendigen een rollenpatroon, maar eigenaardig genoeg spelen ook meisjes die daartoe niet worden aangemoedigd daar graag mee).  Ik kreeg op mijn beurt twee “geschenkjes” (speeltjes) van haar die ik mocht naar huis meenemen, zodat ik er vaak kon mee spelen tot de volgende keer dat we haar ontmoeten!Glimlach

P1056401m Foto Zeger

Ze at niet veel tijdens ons “feestmaal” maar toch had ik de indruk dat ze stilaan de ziekte, die ik zou durven bestempelen als een gewone “turista”, te bovenkomt.  

Vanaf het moment dat de stress van “zich verplicht in spektakel te geven” van Elena was weggevallen, was ze weer het meisje dat ik ken. Ze danste, zong, we moesten meezingen en dansen, en ik moest zelfs met haar onder de tafel kruipen, in haar “tent”.

Oei, “kindjes” van mij, ik besef dat ik niets over jullie schrijf! Natuurlijk was ik ontzettend blij jullie terug te zien! Maar ik mag hier zo weinig vertellen over jullie zorgen, vreugdes, verdrietjes en plezier zonder jullie “privacy” te schenden (binnenkort moet ik daar in verband met Matthias en Elena ook voor oppassen trouwens)!

Wees enkel van dit verzekerd: ik heb ontzettend genoten van onze avond!

En, Zeger, je hebt het misschien opgemerkt, ik verkoos jouw foto’s  deze keer! Glimlach

zaterdag 4 januari 2014

Ik voel me steeds minder zelfzeker!

Toen ik opnieuw Nederlands begon te spreken (“opnieuw” omdat ik voor mijn 4 jaar en half een soort Nederlands – Brabants - sprak), voelde ik me heel onzeker.

Toen ik, jaren later, op aandringen van onze “kindjes” probeerde ook in het Nederlands te schrijven in plaats van in het Frans dat ondertussen mijn taal was geworden, voelde ik me nog minder zeker. Als ik bijvoorbeeld zei: ‘Ik denk dat ik een mooie zin heb geschreven: de lucht is zwanger van sneeuw, mooi hé?, antwoordden de “kindjes” me: ‘Mama, wat een cliché is dat wel!’

Nog jaren later kon ik mijn eerste boek uitgeven bij een kleine uitgeverij. Ik vermoedde dat ze hun werk goed hadden gedaan. Nee, mijn schrijfsel werd niet herwerkt, dat zou ik pas heel erg hebben gevonden, maar er werd mij wel gewezen op langdradigheden. En ik kreeg de kans om daar zelf iets aan te doen.

Nog later ging die uitgeverij overkop. Ik vond een andere uitgever, maar merkte dat boeken van andere auteurs uit dezelfde “stal” nog voldoende fouten bevatten (in mijn eigen boeken hebben Roger, de “kindjes” en ik  ook nog enkele foutjes gevonden! Mea culpa!).

Nu weet ik het niet meer. Grote uitgeverijen zijn niet enthousiast over mijn schrijfsels (eentje zei ooit letterlijk dat ik niet beroemd genoeg benKnipogende emoticon) en kleine uitgeverijen vertrouw ik niet meer.

Ik heb nog voort gelezen deze avond, en weer heb ik dat boek enkele keren moeten terzijde leggen. Het is allemaal heel spannend, maar – als ervaren lezer – verlang ik meer dan een spannend verhaal.

Waarom bijvoorbeeld (één heel klein detail geplukt uit vele anderen) wordt constant verwezen naar de burgemeester van Hasselt met “Mevrouw de burgemeester”? Dat zeg je toch niet, tenzij je die vrouw persoonlijk aanspreekt?

De uitgever van het boek gaat er prat op dat hij “zijn” schrijvers helpt hun boek op een hoger niveau te brengen. Wel, voor het soort “hoger” niveau dat hij bereikt, bedank ik.

Ik weet dus niet meer waar ik mijn eventuele volgende schrijfsels naartoe moet zenden! En… Trouwens ook niet of ik dat nog wil doen.

Soms heb ik heel veel “goesting” (ik weet het, een “Vlaams” woord, waar ik van hou) om weer Franstalig te worden.

Ik weet op voorhand wel dat mijn schrijfsels daar door niemand worden uitgegeven: echt niet belangrijk genoeg! Maar ik weet ook dat ze mij zullen zeggen waarom! Zij (ik heb het over wat men “intellectuelen” noemt) proberen tenminste hun taal goed te “hanteren”.

Heel vaak gaan die Fransen tegenwoordig echter ook de verkeerde toer op: hun taal wordt echt steeds wolliger, zeker op Facebook! Teleurgestelde emoticon

vrijdag 3 januari 2014

Nababbelgaatje

Mijn vriend (of moet ik hem “broer” noemen?) René maakt me attent op een “nieuw” woord: “nababbelgaatje”! Kende ik niet! Terwijl ik het typ, maakt mijn Word daar geen enkel bezwaar tegen: het zal dus in Nederland al langer bekend zijn, vermoed ik!

Mooi woord en vaak toepasselijke betekenis nadat ik de uitleg van René erover las: “… dat je een beetje in de put (zwart gaatje) zit na een communicatie (meestal met woorden, per telefoon, per sms, per fb of per mail of in het échte leven, wat ze soms IRL noemen) en dan plots niet meer weet wat te zeggen. Wel als je dàt gevoel ook kent, noem het dan samen met mij je "nababbelgaatje”.

Huishouden, wandeling, lectuur en ziektes

Nadat we samen onze werkkamer hadden schoongemaakt (ik ben inderdaad alweer een poosje met de schoonmaak bezig: één kamer per dag), vond ik een wandeling aangewezen; deze keer niet alleen opdat Roger voldoende beweging zou krijgen, ook omdat mijn overbelaste rug baat heeft bij het stappen.

Roger stelde voor wat rond te wandelen in Fize-le-Marsal, over de Waalse grens. Opvallend grote hoeves (dat dorp – deelgemeente van Crisnée – ligt immers ook in het vruchtbare Haspengouw)!

P1036364 Foto Roger

We trokken (hoe komt dat toch?) weer spontaan en onbewust de velden in en maakten dan maar een lus terug naar het dorp. Hoewel de temperatuur eerst goed te doen leek, maakte de gierende wind in het open landschap dat het weer heel koud aanvoelde.

Ik heb niet echt van het landschap kunnen genieten: onderweg telefoontjes gekregen. Voor “kindjes” met kleine en grote problemen moet een moeder immers altijd een luisterend oor klaar hebben!Glimlach 

Elena en Matthias zijn al een poosje een beetje ziek (felle diarree). Matthias is nu aan de beterhand, maar Elena weigert bijna alle eten. Je hebt dat allemaal zelf meegemaakt met je eigen kinderen, en toch blijf je samen met jouw kinderen vrezen voor bepaalde complicaties zoals uitdroging! Bedroefde emoticon

Thuisgekomen moest ik zorgen voor ons avondmaal, waardoor ik geen tijd had om naar Nany te bellen: zij heeft dan weer serieus last van haar maag (zweer?) sinds eind december!

Deze avond hoorde ik op de radio over felle onweders die onze richting uitkwamen. Gelukkig werden wij hier enkel getrakteerd op een diluviale regen en enkele bliksems in de verte.

Na het avondmaal heb ik nog even voort gelezen. Eigenaardig genoeg werd er nu wel vaak gebruik gemaakt van e-mail, hoewel er nog opvallend veel overbodig geprint werd!

Het feit alleen dat ik blijf lezen, betekent dat het boek op zich absoluut niet slecht is: ik heb boeken van veel bekendere schrijvers al veel eerder terzijde gelegd! Maar… De vele inconsequenties, fouten (typfouten en verkeerde punctuatie) en de soms niet zo elegante zinnen maken toch dat ik dat boek niet echt groots zou noemen.

Op die onvolkomenheden had de uitgever auteur moeten attent maken, vind ik!

donderdag 2 januari 2014

Tumulus van Gutschoven, boekhouding en lectuur

We zochten het niet te ver vandaag: we maakten foto’s van de tumulus in Gutschoven (deelgemeente van Heers en geboortedorp van Roger). Die tumulus werd in 1985 onderzocht en de voorwerpen die er gevonden werden, waren tot voor kort (nu misschien nog, maar dat kan ik niet verzekeren: we hebben dat  museum al lang niet meer bezocht) te bewonderen in het museum van Tongeren.

P1026361

P1026362

P1026363m Foto’s Roger

Het was opvallend minder koud dan gisteren en dus, vermits die fotosessie ons niet veel beweging had opgeleverd, gingen we nog een half uurtje wandelen in Vechmaal. Waar we werden verrast door de regen.

Dan maar naar huis gereden waar ik na het eten veel tijd heb besteed aan de facturen van de KVLS. Wat haat ik toch dat soort werk (ondanks de “automatisatie” die ik heb uitgevoerd: in feite moest ik alleen het nummer van de factuur aanpassen, het jaartal en het aantal abonnementen invullen; al de rest wordt automatisch aangevuld door het rekenblad dat de factuur eigenlijk is, zelfs de datum van vandaag en de uiterste betalingsdatum)!

Op één factuur was ik vergeten het jaartal aan te passen, waardoor op de geprinte versie te lezen was: “Oostland: periode 1/01/2013 tot 31/12/2013”. Ik merkte mijn vergetelheid dus te laat op en wilde eerst de factuur opnieuw printen. Roger opperde echter (en hij heeft gelijk) dat ik die fout beter manueel zou verbeteren: ze kosten ons al voldoende aan printinkt en papier, die facturen!

Ik overweeg trouwens om voortaan geld aan de KVLS te vragen voor dat printen: voor mezelf print ik bijna niets meer, maar door de KVLS wordt het vaak gevraagd.

Dat doet me denken aan mijn lectuur van deze avond (jawel, nog steeds hetzelfde boek). De auteur blijkt dus inderdaad heel veel verbeelding te hebben. En toch waren er weer details die mij hinderden. Zo wordt in dat politiebureau alles uitgeprint en daarna mooi in kartonnen mapjes opgeborgen! Ik hoop echt dat het er niet zo aan toegaat in een echt politiebureau, want dat zou nogal tijd- en papierverspilling met zich meebrengen! Ook een “aangepaste foto” (bedoeld wordt een foto waarop iemand digitaal ouder werd gemaakt) wordt in dat boek uitgeprint en daarna, manueel én op papier geleverd (dus niet via e-mail) aan degene die de foto heeft gevraagd. Dat is toch (hoop ik) niet meer van deze tijd?

Toen ik daarbovenop weer een paar typfouten ontdekte, was na een klein uurtje voor mij de maat weer vol. Waarom, waarom toch, werd dat typoscript niet door meer mensen nagelezen?

Ik heb daarna voor de afwisseling maar gekeken naar een aflevering van Star Trek en daar heb ik wel enorm van genoten.

woensdag 1 januari 2014

Nog meer tumuli

Na onze brunch stelde Roger voor naar de “drie tommen” op zoek te gaan in Tienen. Uiteraard ging ik onmiddellijk akkoord!

Het leek me zacht weer te zijn toen we vertrokken, maar het microklimaat onder ons (aan één kant open) poortgebouw had me misleid: wat een koude wind toen we naar de tumuli stapten!

We hebben ze inderdaad heel gemakkelijk gevonden (eigenlijk te gemakkelijk, dacht ik eerst, want mijn bedoeling is vooral Roger aan het bewegen te krijgen). Bij het binnenrijden van Tienen zei Eva (de GPS) dat we onze bestemming hadden bereikt. ‘Dat kan toch niet,’ opperde Roger, ‘tumuli tussen al die huizen?’. Maar ineens zagen we tussen twee huizen een steegje met een aanduiding: “Tumuli”. Eva had dus toch gelijk!

P1016327

P1016334  Foto’s Roger

Terwijl we daar rond die drie tumuli liepen en Roger foto’s maakte, voelde ik pas hoe koud het in feite was. Gelukkig temperden de vele bomen een beetje de koude wind.

We reden daarna verder naar Piétrain (deelgemeente van Jodoigne – Geldenaken in het Nederlands) natuurlijk weer op zoek naar een volgende tumulus.

Onderweg kwamen we een dorp tegen dat we niet kenden: Bost, een deelgemeente van Tienen. Dus stapten we even uit en wandelden daar wat rond, maar we vonden het niet zo bijzonder.

P1016340

P1016344 Foto’s Roger

En dan ging het naar Piétrain. Roger zegt dat we daar ooit hebben gewandeld, maar dat zal dan wel geweest zijn op een van onze uitstappen met veel te veel dorpen op dezelfde dag, want ik herinnerde me er niets van.

Ikzelf  denk dus dat we er nog niet waren, want nu stond het typische Waalse dorp me heel fel aan. Vooral de langgerekte witgekalkte huizen (ik vermoed vroegere boerderijen) spraken tot mijn verbeelding.

Om de tumulus te bereiken stuurde Eva ons een heel modderig en niet berijdbaar pad op. Dus lieten we de auto achter aan de kerk en liepen we te voet voort. Ik heb afgezien: het klom vrij fel, mijn knieën en heupen deden pijn en de snerpende wind beet in mijn neus (ik had wel een muts op, dus mijn oren hebben niet afgezien). Na een dik kwartier stappen, nog geen spoor van een tumulus! Wel van wat we dachten een ander dorp te zijn, in de verte.

Wij dus terug naar de auto en het dorp uitgereden richting Herbais (dat blijkbaar een gehucht is van Piétrain).

P1016354 Foto Roger

En daar, naast een modderige landweg, vonden we hem eindelijk, de niet zo indrukwekkende tumulus!

Petrem (Piétrain), gehucht Herbais, rue du Bois Jacques: tumulus (en niet in de Rue du Tumulus!).

Petrem (Piétrain), gehucht Herbais, rue du Bois Jacques: tumulus (en niet in de Rue du Tumulus!) Foto’s Roger

Daarna ging het weer richting thuis: ik moest immers nog koken!

P1016360 Foto Roger