Storm

Gisteren stond het poortgebouw op mijn programma. Daarna zouden we nog wat snoeisel hakselen. Helaas, het woei zo fel dat vegen geen zin had (de wind zou toch weer bladeren enzovoort onder het poorthuis jagen) en dat hakselen helemaal uitgesloten was (je in de tuin wagen met die storm was te gevaarlijk; en daarbij regende het ook nog). Dan maar aan mijn boekhouding gewerkt.

Rond 17 uur ging de wind plotseling liggen. Ik wilde alsnog aan dat poortgebouw beginnen, maar Roger vond het een beter idee (en hij had gelijk) een wandeling te maken in en rond Borgloon, waar we verrast werden door het prachtige schemerlicht.

 Foto’s Roger

Tijdens die wandeling voelde ik de eerste symptomen opduiken: grieperig!

Ik heb nog voor het avondeten gezorgd, zelf bitter weinig gegeten en de avond doorgebracht in de relax waar ik constant in slaap viel.

Nu gaat het veel beter maar lijkt Roger de virus overgekregen te hebben. Het regent nog steeds en het waait, hoewel minder dan gisteren. Wanneer zal ik dat poortgebouw eindelijk onder handen kunnen nemen?

Contrasten

We komen pas thuis en ik vind, tussen andere e-mails, een bericht van mijn vriend (hoewel we elkaar maar één keer ontmoet hebben, weet ik echt niet hoe ik hem anders moet noemen) die me op de hoogte brengt van het overlijden van de Frans-Italiaanse auteur Cavanna. Cavanna, van wie we verschillende boeken in huis hebben, las ik altijd met veel plezier. De laatste jaren bleef ik echter niet meer zo op de hoogte van de Franse literatuur (mijn toetreden tot de KVLS maakte onder andere dat ik minder tijd kreeg om te lezen – heel paradoxaal als je weet dat “KVLS” staat voor “Koninklijke Vereniging van Limburgse Schrijvers” – en dat ik slechtere boeken ging lezen) waardoor ik Cavanna wat “uit het oog verloor”. Maar, echt, nog vaak denk ik terug aan zinnen uit zijn boeken (is dat geen bewijs van kwaliteit?)!

Ik wilde het echter hebben over onze dag. Wel, we gingen babysitten. Elena leek heel blij ons te zien op de speelplaats, babbelde honderduit terwijl we naar Lutti reden. Daar was Matthias weer aan het koken, maar wuifde hij toch naar ons met zijn vrije hand.

“Thuis” vroeg Elena meteen een boterham met choco, at daarna nog wat yoghurt (in de auto had ze al een kiwi en druiven verorberd), terwijl Matthias hangerig werd en bijna onmiddellijk in slaap viel in zijn bedje. Elena begon te spelen: toen haar mama aankwam, was ik “Marie van op school”, en Elena “mijn juf”. Opa was “Tuur”.

Nadat wij gegeten hadden, hebben we nog moeten dansen, springen, lopen en zingen.

Dan werd Elena moe maar ze wilde niet naar bed. We gaven toe aan haar wens om, terwijl ze zou tekenen, filmpjes te bekijken (ik weet het, niet echt pedagogisch), hopende dat ze zou wakker blijven en deze nacht goed doorslapen en niet, zoals de laatste tijd vaak gebeurt, haar ouders verschillende keren per nacht wakkerroepen.

Toen werd Matthias wakker, die, na zijn fruitpap, ook naar die filmpjes wilde kijken…

Ik was iets aan het doen in de keuken, onze dochter was lessen aan het voorbereiden en Roger was bezig met een fotoreportage voor Heemkunde Groot Heers (maar daarover straks meer), toen ik Matthias heel luid hoorde huilen.

Ik ging kijken: hij zat te wenen naast zijn garage (gekregen van Sinterklaas), Elena zat te tekenen en naar filmpjes te kijken op een tablet. Ik dacht meteen te weten wat er was gebeurd (want normaal  speelt Matthias graag met die garage) en vroeg aan Elena waarom haar broertje huilde.

Ik kreeg gelijk: Matthias mocht van haar niet meekijken! Dat ze hem naar de garage had geduwd, gaf ze echter niet toe, onze “grote meid”: ze zei alleen dat hij met zijn eigen speelgoed moest spelen!

Roger en ik moesten boodschappen doen voor het avondeten, Elena wilde toch alleen verder filmpjes bekijken, dus namen we alleen Matthias mee (door de regen).

Hij zat in het autostoeltje van Elena en keek zijn ogen nogal uit onderweg! Ik zat naast hem en hoorde hem constant zeggen en wijzen: “Kijk!” (een van de weinige verstaanbare woorden die hij zegt). Ook in de winkel wees hij mij verwonderd allerlei zaken aan: ‘Kijk!’.

Heemkunde Groot Heers had een beamer van de gemeente Heers in leen gekregen voor de fotopresentatie van deze avond (waarover straks meer) maar die bleek tijdens de voorbereiding van Roger niet behoorlijk te werken. Onze dochter raadde ons aan een nieuwe kabel te kopen, dus reden we ook nog naar een computerwinkel in de buurt.

Vlak na het avondeten dat ik bereidde terwijl onze dochter met de kindjes bezig was (ze zal haar lesvoorbereidingen deze avond wel hebben moeten inhalen) zijn Roger en ik naar Heers vertrokken.

Voor de Algemene Vergadering van Heemkunde Groot Heers. Waarop Roger het kasverslag moest voorlezen, en ook zijn fotoreportage over het voorbije jaar projecteren via de beamer (en dat ging perfect, dankzij die nieuwe kabel!).

Ik had pas een dag met spontane kindjes doorgebracht: de mannen die zich zo belangrijk voordeden aan het begin van de vergadering vond ik daarom eerst “verwaand”. Niemand is toch zo belangrijk dat hij “de volwassene moet uithangen” (of hoe moet ik het noemen? Ik bedoel dit: volwassen ben je zelden op spiritueel gebied).

Gelukkig deed Roger niet mee aan dat “zich zo belangrijk voelen” en voelde ik tijdens de fotoprojectie dat alle andere aanwezigen weer zichzelf werden, en zich weer gedroegen als een kind!

We reden uiteindelijk naar huis, Roger en ik, waar ik, op één (persoonlijke) uitzondering na,  alleen zakelijke mails heb beantwoord deze avond en waar Roger me op deze tekst attent maakte.

Wat een hetze toch tegen dat roken! En wat een  eigenaardig onderzoek! Ik rook en ben toch actiever dan vele niet-rokers: ik begin te geloven dat ik op alle gebied een uitzondering op de regels ben!

Uit eten

Toen ik deze ochtend uit de badkamer kwam, kondigde Roger mij aan dat hij tegen 12:30 uur een tafel voor twee had gereserveerd in restaurant  Mondevino (in Borgloon). Ik ben een kleine eter (maar ik eet wel vaak) en dronk dus enkel sojamelk als ontbijt.

Bij een aperitief (sherry voor mij en droge Madeira – ik wist niet dat zoiets bestond – voor Roger) kregen we enkele hapjes: olijven, salami, artisjokharten en een soort schuimig lauw soepje van venkel en grijze garnalen (gratis: we hadden dat allemaal niet besteld). Allemaal heel erg lekker, maar daarna was mijn honger zo goed als over. Dan kwam het eigenlijke gerecht (we hadden enkel een hoofdgerecht besteld): goudbrasem met een puree van witloof voor mij en parelhoen voor Roger. Uiteraard kreeg ik mijn portie niet op! Roger heeft de rest opgegeten. Daarbij een glas uitstekende en aangepaste wijn waarover de uitbater, net zoals over de gerechten, heel wat uitleg gaf.

Ontzettend lekker allemaal, maar wat was ik loom terwijl ik, terug thuis, eerst de bibliotheek schoonmaakte en daarna aan interessanter werk wilde beginnen. Ik voelde me zowaar in slaap vallen!

Dan maar eerst wat proberen te lezen, maar ik ben ingedommeld. Ik schoot wakker omdat Roger me zei dat we geen schapenvoer meer hebben.

In de winkel waar we die mengeling gewoonlijk kopen, was er geen meer in voorraad, in een tweede winkel ook niet. Uiteindelijk vonden we het nodige in een derde winkel waar we zeker niet meer naartoe zullen gaan als het niet echt nodig is: ze spreken daar nog liever gebrekkig Frans tegen Waalse inwijkelingen dan hen te leren zich in  onze taal verstaanbaar te maken!

Uiteraard was er geen tijd meer om de rest van het snoeisel te hakselen (het werd al donker toen we thuiskwamen), noch voor een wandeling. En moest ik na het avondeten (een gemengd slaatje met ei) mijn werk inhalen.

O ja,  Roger ontmoette in Mondevino een van zijn neven (in de betekenis van “kozijn”). Waar hij even mee sprak.

Huishouden, enzovoort

‘En, een mooie wandeling gemaakt vandaag?’, vroeg iemand mij deze avond in een mail.
Nee, daar hadden we geen tijd voor! Jammer, want het weer was nog steeds prachtig.

Terwijl ik na onze brunch de leefkeuken opruimde en ondertussen een telefoontje van een van de “kindjes” beantwoordde, merkte ik plotseling dat Roger bezig was met snoeien: de haag, de moerbeiboom en ook de hazelaars. Oké, het was nodig, maar toch geraakte ik even in paniek. We hebben die houtblokken nog niet opgeborgen of de tuin ligt alweer vol snoeisel!

Nadat ik onze werkkamer had onder handen genomen (één kamer per dag hé), een heel korte vertaling had geleverd en nadat Roger – moe van zijn snoeiwerk – aan zijn PC kwam zitten, ben ik begonnen met het verzamelen van dat verse snoeihout.

Ineens kwam Roger ook naar buiten, met de hakselaar, en begon de takken, die ik al op een hoop had gelegd, te hakselen. Ik denk dat hij ongeveer de helft van het nieuwe snoeisel heeft onder handen genomen (de rest had ik nog niet verzameld).

Morgen – als het weer zo mooi blijft en Roger zijn rug niet opspeelt – hebben we dus nog veel werk voor de boeg, nadat ik, volgens mijn schoonmaakplanning, de bibliotheek (ik zou ook moeten voortdoen met het rangschikken van “science fiction” en “non fictie”!) een oppervlakkige beurt heb gegeven.

Hoewel ik tijdens al dat werk soms rugpijn kreeg, voel ik er deze avond, na een uurtje “relaxlectuur met chocolade” – waarover dus meer zodra ik dat dikke boek, geleend van onze schoonzoon, uit heb - enkele mailtjes met een van de “kindjes” en het kijken naar een spannende Star Trek-aflevering,  niets meer van!

Het is natuurlijk wel zo dat al dat snoeisel verzamelen betekent “bukken” (slecht voor mijn rug) maar ook heel veel “stappen” (goed voor mijn rug).

Lente?

Ongelooflijk wat een zachte winter we meemaken! Ik had vandaag zelfs de indruk dat het lente was! Dat geeft me altijd een blij gevoel, maar zoals ik zei tegen onze tabaksverkoper tijdens onze boodschappen: ik hoop dat de lente geen winter wordt!

Dit is het eerste jaar, sinds we in Heers wonen, dat ik geen sneeuw heb gezien!

De laatste keer dat we gingen babysitten, begon Elena ook over de seizoenen. Ze wist heel goed wat er zoal gebeurt in de herfst (geleerd op school) maar ze vond het (terecht) nog niet winter, want daar had  ze een heel ander beeld van: sneeuw, sneeuwpoppen en zo! 

Geen wandeling vandaag, wel boodschappen dus, en enkele korte vertalingen. En vrij veel mail- en chatverkeer! En het gewone werk: koken, opruimen enzovoort.

Soms droom ik van een leven zonder verplichtingen!

Vandaag werd ook onze Matadi-vriendin Thérèse gecremeerd. We waren er niet bij: ik wil Roger niet verplichten naar Brussel te rijden op een drukke maandagochtend. Want naar Brussel rijden  is echt niet meer te doen! 

In gedachten was ik wel tot en met bij haar.

Sint-Huibrechts-Hern

‘Zullen we nu dan maar die houtblokken verder opruimen?’ stelde ik voor na onze brunch (met de moed der wanhoop, want ik had al een zware week achter de rug en die rug van mij geniet niet van dat soort karweitjes). Roger herinnerde mij eraan dat zondag voor mij zoveel mogelijk rustdag is. Hij had natuurlijk gelijk maar volgende week staat onze agenda weer vol klusjes en verplichtingen… En voor de meeste mensen betekent in de tuin werken (zeker met het bijna lenteweer dat we vandaag kregen) immers “ontspanning” of niet?  En daarbij: wanneer doen we dat dan wel, onze tuin opruimen?

Toch gaf ik Roger gelijk en we reden nog eens naar Sint-Huibrechts-Hern. Waar we een dik uur rondwandelden, in en rond het dorp, onder, echt waar, een lentezon. Het mooie weer en de prachtige streek hadden veel wandelaars aangetrokken en toch was het vrij rustig en stil. We hoorden enkel soms het roepen van een roofvogel, het gekraai van hanen, heel vaak het krassen van kraaien en het tjilpen van kleinere vogels (ik denk dat die ook in de war zijn wat de seizoenen betreft). Heel rustgevende wandeling dus.

 (In dit huis zou een zekere Nartus gewoond hebben. Familie van mij? Een van mijn groot-tantes van vaders kant was getrouwd met een zekere René Nartus uit deze buurt) – Foto’s Roger

Thuis was de “rustdag” voor mij voorbij: ik moest immers koken. Ons hoofdgerecht werd konijn op zijn Vlaams, dus met pruimen. Ik heb de pruimen echter vervangen door Rogers amper gezoete pruimenmoes. En dat bleek echt een goed idee: de verhouding zuur-zoet vond ik beter dan met gewone gedroogde pruimen en de moes maakte eigenaardig genoeg dat ik geen ander bindmiddel  nodig had.

Na het avondeten en mijn lectuur in de relax, nog een paar  telefoontjes gepleegd (onder andere over Elena en Matthias die hier binnenkort nog even logeren ), een mail van mijn zus beantwoord en daarna de moed gevonden om aan de boekhouding van de KVLS te werken.

En nu (veel te laat, ik weet het) ga ik helemaal ontspannen… met een aflevering van Star Trek!

Geluiden op zolder?

Roger stuurde me deze avond dit filmpje door.

Massa’s vleermuizen onder je dakpannen is al erg genoeg, maar… ikzelf moest terugdenken aan de wesp in Zegers kamer. Kwam die ook ergens vanuit de muren of  vanonder het dak? Met mijn wespenfobie mag ik er niet aan denken dat we heel binnenkort (we hebben geen winter gehad en de lente lijkt er al aan te komen) een wespenzwerm in huis krijgen!

De puzzelvertaling heb ik  kort na de middag geleverd. Daarna hebben we een klein uur gewandeld in Lauw (deelgemeente van Tongeren). Roger wilde weer de velden in, maar ik stond erop: ik wilde in het dorp zelf rondlopen. En dat bleek groot en heuvelachtig genoeg voor een serieuze wandeling maar was niet echt mooi: Roger maakte maar één foto!

 Foto Roger