Naar Nany

Vandaag eindelijk nog eens naar Nany gereden (daarom moesten we gisteren nog wat boodschappen doen: zij kon zelf niet naar de winkel om eten te kopen voor deze avond).

Dat ging langs de E313, een snelweg waar ik altijd vreselijk zenuwachtig op word. Ik stapte aan haar flatgebouw uit de auto  met knikkende knieën. Daarna haar trap op waar ik altijd last heb van hoogtevrees: ik kwam dus bij haar binnen op bevende benen en met een ijl hoofd. En, net zoals zoveel andere mensen, begrijpt Nany dat helemaal niet!

Het werd daarna de hele tijd kletsen. Of beter gezegd, wat Roger en mij betreft, luisteren: Nany had zoveel te vertellen. Na het avondeten (sla, paté, hesp en heel lekkere tomaatjes uit de tuin van mijn zus) deed ik nog snel de vaat en we vertrokken weer naar huis via die trap en daarna de E313. Thuis wilde ik nog een tekst nalezen voor de levering ervan, maar ik hing eerst zeker een half uur aan telefoon met Jan Gerits die me niet zo’n prettig nieuws had te vertellen.

Nany doet het goed. Volgens mij zal ze volledig herstellen. Maar wat is het toch vreselijk warm op zo’n flat!

Poëzie

Ik heb in mijn leven ontzettend veel gedichten (in het Frans) geschreven, die door bijna niemand gelezen werden, behalve eens in Vresse.

Edith Oeyen, de voorzitster van de KVLS, stelde me onlangs (afijn, eigenlijk vlak na de bloesemwandeling van dit jaar) voor: ‘Vertaal jouw gedichten in het Nederlands en ik maak er een gedicht van’.

Maar zo werkt dat niet!

Ik heb al mijn gedichten deze avond herlezen en ik schrok! Ze zijn veel beter dan ik dacht. En, een vertaling zit er niet in: als ikzelf niet zie hoe ik al die woorden, klanken en nuances moet vertalen, wie kan dat dan wel?

Natuurgebied Egoven & Overbroek

Ik maakte vandaag tijd voor een wandeling van een halfuur in dat natuurgebied in Mechelen-Bovelingen, voor we nog enkele boodschappen zouden doen (daarover morgen meer) en alvorens de (voor Roger niet zo gezonde)  hitte weer zou toeslaan.

We kennen het gebied uit ons hoofd (dachten we! ) en genoten van de geuren en kleuren, van het gelach van spechten, het gezang van andere vogels, de libellen en vlinders  (maar minder van de vele andere insecten). Roger besloot op een zeker ogenblik een ander pad te volgen dan vorige keren, maar ongeveer in dezelfde richting en ik trippelde gedwee achter hem aan (ik kan hem amper bijhouden tijdens onze wandelingen).

Op een zeker ogenblik viel me op dat ik niets meer herkende. En vlak daarop vroeg Roger: ‘Zijn we hier ooit geweest?’.
Nee dus: we waren verdwaald en kwamen, na een halfuur stappen,  het natuurgebied weer uit op vrij grote afstand van de auto.

Langs de steenweg, in de vlakke zon die al stevig scheen, liepen we naar een andere ingang van het natuurgebied om daar eindelijk weer wat koelte te vinden onder het gebladerte.

Deze keer werkte het oriënteringsvermogen van  Roger perfect, want na nog een half uurtje lopen, vonden we de uitgang waar onze auto stond geparkeerd.

Roger heeft vandaag dus meer dan voldoende beweging gekregen, maar ik vrees dat de klanten in de AD-Delhaize in Heers raar zullen opgekeken hebben van onze  verschijning: we dropen letterlijk van het zweet (en nee, naar huis rijden, om een douche te nemen voor we die boodschappen deden, was geen optie: ik moest nu al zoveel tijd inhalen).

Wat is afspreken met vrienden soms moeilijk!

Te warm vandaag! Net voor de thermometer weer iets meer dan 30°C in de schaduw bereikte, onderbrak ik mijn werk voor een klein uurtje wandelen. Een lus van Klein Gelmen naar Mettekoven en terug, grotendeels in de schaduw van bomen (maar niet overal). De wandeling was perfect getimed: toen we terug bij de auto kwamen, was het kwik al tot 30°c geklommen en dropen we van het zweet. Later gaan wandelen zou dus geen goed idee zijn geweest!

 Foto’s Roger (hij wilde ook een roofvogel fotograferen maar dat is niet gelukt)

Uiteraard gebeld met Nany die net bezoek had van Roger en Lily en die vertelde dat het bij haar iets minder warm was. En een telefoontje van een van de beste vrienden van Roger: ‘Wanneer spreken we eindelijk nog eens af?’

Een blik op mijn agenda leerde me dat het inderdaad al geleden is van begin 2012! Ongelooflijk!

In diezelfde agenda zocht ik wanneer we naar hen kunnen gaan en zopas heeft Roger onze enkele nog vrije dagen naar zijn vriend gemaild. Ondertussen heb ik snel enkele mails beantwoord (nog niet allemaal: vrienden, oefen nog wat geduld) en het voorwoord voor de volgende Oostland van de KVLS nagelezen.

Nu ga ik even de kranten doornemen.

‘De wereld is gek’,

onderbrak Roger zopas mijn lectuur van de kranten online. En hij stuurde me dit door.

Hij heeft gelijk! Of zijn wij hopeloos ouderwets?

Een prachtig kleinood gekregen van nicht Jeannine

We kochten vandaag speltmeel in Alken, maakten meteen in de buurt een wandeling van 40 minuten (20 minuten langs lelijke lintbebouwing en 20 minuten in een bosje), reden daarna naar Wellen waar we nog 20 minuten wandelden achter de watermolen (het was voor ons op het randje van te warm) en gingen daarna eindelijk nog eens op bezoek bij Rogers nicht (in de betekenis van “cousin”) Jeannine.

Op haar tuinterras wisselden we, bij een drankje, familienieuwtjes uit (niet allemaal even positief van haar kant)… En ze overhandigde ons een klein schrift dat ze had gevonden tussen de spullen van haar moeder, tante Laure zaliger.

Een schriftje waarin Rogers vader (die ik nooit heb gekend) vleesrecepten noteerde in zijn mooie regelmatige handschrift. Ik heb de recepten gelezen: cervela eet ik nooit meer (ik at het al enkel heel uitzonderlijk) maar andere bereidingen nodigen echt uit om uitgeprobeerd te worden! Ik ben al aan het popelen!

Over geluk, medicijnen en onze “anima”

Na het avondeten kreeg ik eindelijk de tijd om te kijken naar een interview met mijn “goeroe” zoals Roger hem noemt. Heel interessant, kijk zelf maar hier. Het duurt wel bijna één uur en het is in het Frans (ondertitels instellen heeft geen zin, want ze trekken op niets).