Vorige nacht ging ik slapen zonder die oordopjes. Er was immers een hevig onweer bezig en ik wilde de donderslagen horen terwijl ik in slaap viel. Een hevig onweer ’s avonds of ’s nachts herinnert me altijd aan mijn kinderjaren in Matadi. In het begin was ik heel bang van dat natuurfenomeen, maar zodra ik wist dat er een bliksemafleider in de buurt was en dat na het onweer alles opgefrist zou zijn, gaven de bliksemflitsen en donderslagen me een rustig gevoel.
Ondanks het onweer van vannacht haalden we vandaag nog 31°C en 28°C in de keuken, die op het zuidwesten gericht is. Voor zover ik me herinner, was dat de hoogste temperatuur die we hier in huis ooit hebben gehad (in ons eerste flatje in Antwerpen haalden we soms gemakkelijk meer dan 30°C). Ik weet niet of ik zulke binnentemperaturen vandaag nog zou aankunnen (en ik denk dat ze voor Roger ronduit gevaarlijk zouden zijn).
Ja, ik weet het: er zijn nog altijd mensen die in flats of studio’s wonen die moeilijk af te koelen zijn, en ik heb echt met hen te doen! Ik herinner me trouwens ook nog heel goed de soms ondraaglijke zomertemperaturen in het appartement van mijn moeder Nany zaliger.
We brachten deze hete zondag vooral door met lezen (ik nog steeds dat dagboek, dat voor mij echt een ontdekking betekent).
En vandaag heb ik zelfs niet gekookt, omdat ik vreesde dat het daardoor nog warmer zou worden: we aten deze avond blikjes sardienen of makreel, koude prinsessenboontjes met mayonaise en serranoham.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten