Op Elena en Matthias passen

Elena was de eerste die we troffen op de speelplaats vandaag. Ze had weer heel veel te vertellen (onder andere over het voorbije weekend, zie vorige post). Ikzelf vroeg me af aan welke kant van de speelplaats Matthias zou verschijnen en Elena trok me met zich mee: ‘Kom, oma, Matthias komt van die kant!’

We ontmoetten hem in de rij die van zijn klas naar de speelplaats trok. Hij was aan het huilen. ‘Oma, pijn’, zei hij terwijl hij naar zijn hoofd wees. Ik gaf hem een zoen en vroeg wat er was gebeurd, maar, hoewel hij opvallend veel nieuwe woorden gebruikte vandaag, kreeg hij het niet uitgelegd. Het huilen hield echter meteen op na mijn kusje en hij wilde ons zijn klas tonen.

Thuis weigerden de kindjes een vieruurtje: Elena legde ons uit dat ze in de voormiddag al fruit hadden gegeten en tijdens de laatste speeltijd een koekje. Alleen drinken wilden ze… en een snoepje.

Er werd gespeeld. In het begin moest ik meespelen maar na een poosje kwam buurmeisje Anna eraan en toen werd ik overbodig, tenzij om ze nu en dan te helpen bij het zich verkleden, op te treden tijdens de onvermijdelijke ruzies of Matthias op het potje te helpen.

 Foto’s Roger

Vermits vanaf toen mijn rol werd beperkt tot discreet een oog in het zeil houden, kon ik tussendoor ook wat lezen (nog steeds Henri Troyat).

Ik ging net aan het avondeten beginnen werken toen onze schoonzoon aankwam (onze dochter moest werken deze avond). Hij nam het van mij over terwijl ik de tafel dekte en weer tussenkwam bij een kleine ruzie.

De kindjes aten opvallend goed.

 Foto’s Roger

Volgden het badritueel en een verhaaltje voorgelezen door hun papa (maar Roger en ik “mochten” meeluisteren – en dat was gezellig!).

Na een laatste zoentje vertrokken Roger en ik in de regen naar huis (het was de hele middag gelukkig droog gebleven). Onderweg ontmoetten we heel veel tractoren, die onder politiebegeleiding terugkwamen van de betoging in Brussel.

 Eigen foto vanuit de auto

Gemiste babyborrel

Ik vergat het te vertellen gisteren. Doordat we naar de Matadi-reünie moesten, konden we niet naar de babyborrel voor het eerste kind van Roger zijn petekind. Dat vonden we heel jammer en we hebben trouwens na afloop van onze reünie nog gebeld naar Rogers jongste zus, de fiere oma van de nieuwe baby, om te vragen of het feest nog aan de gang was. Helaas, het was te laat.
Vandaag (zie volgende post) vertelden Elena en haar papa, die samen met onze dochter en Matthias wel aanwezig waren op de babyborrel, er vol enthousiasme over.

We waren met z’n elven op de Matadi-reünie

Rachel en Sabine waren van de partij !  Onze vriend Marcel echter niet wegens persoonlijke problemen.

Het werd weer een supergezellige bijeenkomst, met heel lekker eten, veel herinneringen, nostalgie en vriendschap. En, ondanks het deze keer niet zo mooie weer, konden we om te eindigen toch nog even een biertje drinken op de binnentuin van De Horne.

Voor Roger Beeckman wordt de af te leggen afstand echter te groot: ik vrees dat het deze keer echt de laatste Matadi-reünie was, tenzij onze vrienden uit het Antwerpse een locatie dichterbij vinden. Nany (die - met haar brace - ook aanwezig was) zou het alleszins heel graag hebben!

Wat blijven onze ouders toch jong voor hun leeftijd:

 Sabine en ik

 Nany (84 jaar), Lily (in december 83 jaar), Rachel (in november 90 jaar) en Tine

Lieven, ik, Nany, Lily (half verborgen), Sabine, Rachel, Eddy, Tine, Roger Beeckman, Diane

 Tine en Roger Beeckman (86 jaar)

 Lieven en Sabine

 Nany en Lily

 Rachel

 Diane

 Foto’s Roger

 Roger en Lieven (eigen foto)

 Foto gemaakt door een andere gast in De Horne met het toestel van Roger

Naar onze vrienden in de “Ardenne profonde”

We verbleven enkele dagen bij onze Waalse vrienden. Deze keer konden hun oudste dochter en schoonzoon er jammer genoeg niet bij zijn maar toch werden het weer onvergetelijke dagen.

Hij is onlangs 88 jaar geworden, zij wordt er deze maand 83 en ze leiden nog steeds een druk leven (soms zelfs drukker dan het onze met hun vier kinderen die nog meer verspreid wonen dan de onze).

Zoals altijd hebben we de dagen gevuld met lekker samen koken in hun leefkeuken, gezellig genieten van eenvoudige maar heerlijke en gezonde gerechten (al kun je die lekkere bosbessentaart die we proefden niet echt gezond noemen, denk ik ), bij de nodige glazen wijn, bier of sherry praten over literatuur, politiek en filosofie, familienieuwtjes uitwisselen, herinneringen ophalen en op tijd en stond hartelijk lachen.

En, ondanks het over het algemeen niet echt mooie weer,  maakten we ook lange en klimmende wandelingen van zodra de zon even kwam piepen.

 Foto’s Roger

Wat een mooie streek is het daar toch! De rust en de stilte werden enkel onderbroken door af en toe een loeiende koe, enkele blatende schapen, het geroep van een ekster,  een eekhoorntje dat druk noten verzamelde of de motor van een tractor heel in de verte.

Toen we deze avond afscheid namen en beloofden hen volgende lente hier uit te nodigen, zei zij: ‘Als we tegen dan nog heel zijn, heel graag!’ Waarop hij: ‘Ook al ben ik nog maar half tegen dan, je mag op mij rekenen!’

O ja, dit zou ik nog vergeten te vertellen. Onze vriend (hij was oorspronkelijk de collegevriend van mijn vader, is gaandeweg zowat mijn beste vriend geworden, zeker na het overlijden van mijn vader, want… We hebben veel gemeen) had pas alle “Harry Dicksons” van Jean Ray herlezen en wilde zich ontdoen van die boeken (‘Boeiend maar niet zo mooi geschreven’, zei hij). Of wij ze wilden hebben. Ik heb veel boeken gelezen van Jean Ray, maar die serie niet. We kwamen dus weer met veel boeken thuis!

Ingeborg

Ik kende haar niet persoonlijk maar volgde al jaren haar website/blog (iets tussen de twee). Door haar ziekte (ME) kon ze niet zo vaak iets nieuws posten, maar als er iets nieuws kwam, was het altijd boeiend.

Vandaag maakten we ondanks de regen en de relatieve kou (niet meer dan 16°C) tijd voor een wandeling van een dik half uur in het mooie Borgloon. Ik hoor een bericht binnenkomen op mijn GSM, kijk even en merk dat er eindelijk nog eens een nieuwe post is van Ingeborg.

Thuis wil ik, nog voor ik verder ga met mijn werk, lezen wat ze nu heeft geschreven en ik schrik. Ingeborg is overleden!

Deze avond een belangrijke maar niet zo vanzelfsprekende beslissing genomen

Het leven wordt me te druk (eigenaardig, want ik dacht altijd dat ik het als gepensioneerde rustiger zou kunnen aandoen – nu, met mijn nog geen 50 euro pensioengeld per maand was dat al een utopie op zich natuurlijk).

Ik had echter ook geen rekening gehouden met het feit dat, als we als meer dan zestigjarigen, eindelijk kleinkinderen zouden krijgen, we niet meer de energie zouden hebben van een zesenvijftigjarige (naar het schijnt de gemiddelde leeftijd waarop je grootmoeder wordt).

En dan zijn er ook de vroegere vrienden die elkaar steeds weer willen ontmoeten (want één keer zal immers de laatste zijn), en het feit dat we allemaal zo ver van elkaar vandaan wonen.

Er is ook mijn moeder Nany die heel waarschijnlijk geen tien jaar meer zal leven (ik vraag me trouwens vaak af hoe dat voelt, het idee dat je niet meer lang te leven hebt – hoewel ik me op mijn leeftijd al dezelfde vraag kan stellen natuurlijk).

Met Roger besprak ik hoe ik ons leven iets minder druk kon maken. Al onze bezigheden passeerden de revue. En de conclusie was dat ik best mijn ontslag gaf als bestuurslid van de KVLS.

Geen enkele job* die ik uitvoer voor de KVLS vereist van mij dat ik zou horen tot het bestuur. Maar zolang ik behoor tot het bestuur moeten we wel elke maand naar een vergadering.

Die avond uitsparen betekent dat ik misschien wel elke maand tijd en geld (brandstof!) uitspaar om even naar Nany te gaan.

Maar… het blijft een moeilijke beslissing.

Oké, ik heb ze genomen, en een mail gestuurd naar de bestuursleden. En nu vraag ik me weer af hoezeer ik over de tongen zal rollen!

* Ik vergis me: ik ben ook nog penningmeester (en dat is een job waar ik echt niet van hou). Maar ik zal Boudewijn wel duidelijk maken hoe eenvoudig ik het nu heb gemaakt met mijn Excel-rekenblad.

Eerste schooldag

Ik had vandaag echt geen tijd voor een wandeling! Praktisch de hele dag heb ik zitten vertalen. Roger is alleen verder op zoek moeten gaan naar golfplaten (en heeft eindelijk iets gevonden dat bruikbaar was, heeft het dak hersteld en dus toch wat beweging gekregen – gelukkig zonder accidenten).

Ik vraag me wel af waarom ik die tekst (boeiend genoeg) niet in Word maar wel in in Excel moest bewerken. Dat betekende voor elke zin terug naar de formulebalk gaan terwijl er geen formules aan te pas kwamen, en geen vertaalgeheugen kunnen gebruiken terwijl er veel herhalingen in voorkwamen. 

Buiten koken, heb ik dus bijna de hele dag niets anders gedaan.

Maar… Rond 16 uur heb ik toch even de tijd genomen om naar onze dochter te bellen. Elena nam op. En begon enthousiast te vertellen over haar eerste schooldag. Ze leek heel tevreden. Daarna gaf ze haar mama door en die vertelde me hoe Matthias het had gedaan (voor hem was het immers de allereerste schooldag). Hij ook was heel enthousiast naar het schijnt. Ik kreeg hem ook nog even aan de lijn maar meer dan een “Ja” op al mijn vragen kreeg ik niet als antwoord.