Rustgevende dag

Hoewel ik graag mensen ontmoet, heb ik heel geregeld nood aan alleen zijn (enkel Roger is dan toegelaten in mijn nabijheid) en na de drukke voorbije weken heb ik echt genoten van een dag als deze, ondanks de frequente regen.

Na wat lectuur en opruimwerk voor mij, appels plukken en houtbewerking voor Roger (hij heeft een bijkomende boekenkast klaar voor de bibliotheek) profiteerden we van een droge periode om nog eens te gaan wandelen in Mettekoven.

Stilte, rust, braambessen, sleedoorn, herfstgeuren- en kleuren: mijn ziel voelde zich zalig!

 Foto’s Roger

Aan de rand van een spruitjesveld ontmoetten we weer die hallucinogene doornappel!

 Foto’s Roger

Na het avondeten (ik had nog eens osso bucco op mijn manier klaargemaakt) en nog een uurtje lectuur op papier, viel ik op deze tekst en dat filmpje over statines (jammer genoeg voor sommigen weer in het Frans). Waarom blijven artsen toch die gevaarlijke en nutteloze medicijnen voorschrijven (jawel, Roger slikt die ook!)?

Een spook op het kerkhof!

Net zoals gisteren staakten we tussen twee regenbuien onze bezigheden (huishouden, timmeren, archivering voor de KVLS, lectuur en noten rapen) en maakten we  tijd voor een korte wandeling in Borgloon. Het was onaangenaam koud en grijs.

Vandaag liepen we langs de begraafplaats toen Roger ineens zei: ‘Kijk daar, een spook!’
Gelukkig was het nog niet echt donker, want in de duisternis zou dat waar hij naar wees inderdaad echt akelig zijn geweest:

 Foto Roger (klik om te vergroten)

We besloten op onze stappen terug te keren en de begraafplaats binnen te gaan. Hoewel we daar vaak naartoe gaan, hadden we dat graf immers nog nooit opgemerkt.  Terwijl we naar de grafsteen met “het spook” liepen, kwamen we deze ook niet zo geruststellende  foto tegen:

Foto Roger

Op een volgende tombe zagen we deze man die naar de 90 liep toen hij overleed :

  Foto Roger

En uiteindelijk vonden we “het spook” waarvan ik echt niet weet wat het in werkelijkheid moet voorstellen:

 Achterkant

 Voorkant (foto’s Roger)

Babysitten

Ik heb het al gezegd, dat woord dekt de lading niet meer maar hoe zeg je dat dan in één woord: op kinderen van bijna drie en bijna vijf passen?

Elena en Matthias hadden geen school, waren thuis bij hun mama die al de hele ochtend met hen had geschilderd en geknutseld. Dus moesten wij hun kunstwerken bewonderen en mochten we een paar tekeningen mee naar huis nemen deze avond.

Kort na onze aankomst moest onze dochter weg.

‘Mogen we buiten spelen?’ vroeg Elena. En of dat mocht! Het was stralend weer, niet te koud en vrij zonnig. Tussen het gras groeiden prachtige paddenstoeltjes, er hingen heel fijne en mooie spinnenwebben tussen de planten, er lagen rode en gele  knisperende bladeren: kortom er was zoveel om van te genieten. De zandbak en de schommels lonkten natuurlijk ook, evenals de ballen en een verloren gewaande bal die we tussen de struiken terugvonden.

Kortom, we hebben uren gespeeld. Met de ballen, in de zandbak, op de schommels, verstoppertje, warm of koud, ontdekkingsreizigers (tja, er moest zoveel ontdekt worden in de tuin), enzovoort.

Onze dochter kwam terug en samen zorgden we voor het avondeten. Toen de kindjes mij weer opeisten, heb ik ze verwezen naar Roger, want de bereiding was nogal bewerkelijk. En… Roger heeft dat heel goed gedaan: ik denk dat hij voldoende beweging kreeg vandaag.

Na nog een bezoekje aan de bibliotheek (ik merkte dat de kindjes dat heel leuk vonden en dat is goed!) aten we nadat hun papa was thuisgekomen. Het was een heel lekker recept, dat onze dochter  kreeg van haar schoonmoeder… En dat ik zelf ook eens ga klaarmaken:

Meng onder elkaar puree van aardappelen, gebakken gemengd gehakt, spinazie, gestoofde uien en de nodige kruiden. Giet het mengsel in een ovenschotel en strooi er heel veel geraspte kaas over. En daarna, even laten gratineren.

De kindjes hebben gesmuld (wij ook trouwens). Daarna was er nog pruimentaart (bereid door onze dochter) en hoewel ik probeer zo weinig mogelijk zoet te eten, heb ik er weer van genoten.

Daarna was het voor ons tijd om naar huis terug te keren met onze kunstwerkjes… en in de regen!

Een soort kleine familiereünie

Deze ochtend werden de kindjes om 8 uur wakker. Na een flink ontbijt werd er nog druk gespeeld en getekend en na het middageten haasten Roger en ik ons de kinderen klaar te maken om naar het Antwerpse te rijden.

Onder andere in de apotheek van mijn broertje liep immers een tentoonstelling van Jan Scheirs. Maar eerst zouden we Nany ophalen.

Onderweg viel Matthias in slaap, Elena vond de reis te lang (ongeveer anderhalf uur rijden tot bij Nany en daarna nog bijna een half uur tot bij broertje). Hoewel ze dat laatste stuk wel gezellig vond: ik had me immers achteraan tussen de kindjes gewurmd.

We waren vaag van plan de andere locaties ook te bezoeken maar zijn in de apotheek blijven hangen. Ik had die nog niet gezien (meestal is die gesloten als we op bezoek gaan en het is niet zo dat broertje ter plaatse woont). Heel ruim en prachtig ingericht, vond ik.

Elena en Matthias voelden er zich heel snel op hun gemak (in het begin bleven ze rond mij hangen), speelden met onze nichtjes (nu al jonge dames zijn het, de dochters van mijn broertje), genoten van de lekkere aangeboden snoepjes en hapjes, van een glaasje fruitsap en keken amper op toen hun ouders een half uurtje later, iets na Hendrik, de apotheek binnenwandelden.

Wij zagen er onze vrienden Beeckman terug, en natuurlijk schoonzusje en haar familie

Na de warme (toch wel, ja!) begroeting met haar ouders wilde Elena natuurlijk al haar tekeningen tonen aan papa en mama.

Wijzelf bewonderden sommige schilderijen (andere vond ik niet zo mooi maar naar het schijnt hingen er nog heel mooie op andere locaties). We kregen echter de kans niet om tot daar te wandelen: het  gebeuren kreeg helemaal een air van familiereünie toen ook mijn oom Nononc en zijn vrouw, mijn vriendin Françoise, arriveerden. Jammer dat Zeger en mijn zus (plus gezin) niet vrij waren vandaag.

Het werd dus uitsluitend nieuwtjes uitwisselen bij de nodige glaasjes uitstekende bubbels. Hendrik had voor mij nieuwe wandelstokken bij en Nononc een paar foto’s (onder andere van mezelf op een leeftijd van – ik schat – 2 jaar).

Rond 17 uur zijn we vertrokken (Elena en Matthias met hun ouders die in de buurt van het station iets zouden eten en daarna de trein terug naar huis nemen, en Hendrik naar zijn flat). Wij brachten Nany naar huis en bleven daar eten.

Iets over 21 uur waren we thuis waar we nog snel wat speelgoed opruimden.

Ze zijn zo schattig!

Elena en Matthias kwamen al iets voor 10 uur aan. Ze begonnen meteen te spelen, toch nadat Elena had gevraagd of we deze middag naar het “cafétje met de vissen” zouden gaan.

 Foto Roger

We deden eerst een paar boodschappen in Heers: ik had geen koekjes in huis voor het vieruurtje en ze mochten ook fruit en toespijs kiezen. Het werden frambozen en grijze garnalen en chorizo voor Elena, kaas voor Matthias. Elena wilde absoluut mijn pareo, die ze  als een sjaal rond haar hoofd droeg, aanhouden tijdens die aankopen: ‘Ik wil mijn sluier aanhouden’ (sic: Roger en ik vroegen ons af waar ze dat woord had geleerd ).

Ze aten heel goed deze middag. De garnalen zijn zo goed als op, de kaas half op, de chorizo nog niet aangesneden.

 Foto Roger

Na nog een uurtje spelen reden we naar Stephane Malais in Heks waar de kindjes een groot vanille-ijsje vroegen en de gekste spelletjes verzonnen.  Het was dan ook zo mooi weer dat we in de tuin konden zitten.

 Foto Roger

Op een zeker ogenblik vertelde Elena me over het verloop van een schooldag. ‘Je moet raden wat we eerst doen, oma! Ik geef je een hint: het is zoals de mensen doen in een kerk’. ‘Bidden?’, vroeg ik. ‘Ja, bieden!’

Matthias vertelde ook heel veel maar eerlijk gezegd had ik er vaak het raden naar wat hij bedoelt en heeft Elena enkele keren zijn “taal” vertaald. Gelukkig spreekt hij de belangrijkste woorden (potje, kaas, moe, banaan, moe enzovoort) verstaanbaar genoeg uit.

 Foto’s Roger

We gingen nog kijken naar de waterkuil in Vechmaal (en de kindjes speelden nog een half uurtje heel enthousiast in de omgeving ervan, bewonderden een tractor die aan het werk was en probeerden hun naam te krassen in de mergelsteen aan de ingang).

 Eigen foto

 Foto’s Roger

Toen we thuis aankwamen, waren ze duidelijk heel moe. Elena keek naar “Assepoester” op Rogers pc en Matthias naar ‘'”Tjoek tjoek trein” op Rogers tablet – en hij viel erbij in slaap.

Voor het vieruurtje legde ik de frangipanes die ze tijdens de boodschappen hadden gekozen en de frambozen klaar. Frangipane bleken ze niet te lusten en de frambozen vonden ze te zuur. Gelukkig had ik voor alle zekerheid ook wafels gekocht en had ik bananen en druiven in huis.

Ik moest nog vertellen uit “Tiny”. ‘Worden die boeken nog uitgegeven?’, vroeg Roger. En ik: ‘Ja, vermits Elena er al heel veel heeft, en geen oude’.

Ik vroeg aan Elena van wie ze die gekregen had: ik zou dan aan die persoon vragen waar ik ze zelf kan vinden. ‘Je moet raden, oma. Ik geef je een hint. Je weet wanneer ons zusje geboren zal worden hé? Wel, rond die tijd heb ik die boeken gekregen van iemand. Het was wel bij Moeke (haar andere grootmoeder)’.

Ik raadde meteen dat ze die van Sinterklaas had gekregen en dat vond Elena bijzonder slim van mij! Ik stond wel paf van wat ze daarna stilletjes tegen mij zei:’Maar eigenlijk is dat dus wel van moeke’.

Ik kreeg echter de kans niet om daarop in te gaan, want toen begon Matthias van alles te vertellen en dan moet ik heel goed luisteren.

Terwijl ik voor het avondeten zorgde (patissonsoep met balletjes gevolgd door omelet met champignons – die Elena en Matthias allebei gretig opaten – en daarna voor hen een ijsje op een stokje) speelden ze, tekenden ze en keken ze weer naar filmpjes. Die ze verder bekeken na het eten. Maar toen was Elena overgestapt naar een moderne versie van het sprookje. En eiste ze dat ik zoveel mogelijk naast haar kwam staan (uiteindelijk heb ik er een krukje bijgehaald, want mijn rug speelde me weer parten) omdat zij alle details vergeleek met het oorspronkelijk sprookje en die vergelijkingen met mij wilde delen.

Om 20:30 uur stelde ik voor de film te pauzeren en morgen verder te kijken. Elena was doodmoe en ging onmiddellijk akkoord. Matthias was “niet moe” en wilde verder kijken naar de “wielen van de bus” maar het volstond dat ik zei: ‘Je bent wel moe!’ om hem ervan te overtuigen dat ik gelijk had.

Na hun avondtoilet, pipi op het potje of het toilet en een verhaaltje uit “Tiny” waar ik weliswaar de namen van Tiny en Joris(?) moest vervangen door “Elena” en “Matthias” zijn ze vrijwel meteen in slaap gevallen.

Terwijl ik terug naar beneden ging, had ik echt moeite om niet helemaal krom te lopen van de rugpijn.

Lectuur

Roger verwachtte weer een bestelling vandaag: we durfden in afwachting daarvan het huis niet te verlaten. Terwijl ik de badkamer, wat ik nu de “kinderkamer” noem (omdat onze dochter en haar man er zelden nog slapen, maar Elena en Matthias des te vaker) enzovoort op de verdieping onder handen nam, bleef hij in onze werkkamer zodat hij de deurbel zeker zou horen. Terwijl ik daarna de keuken een oppervlakkige beurt gaf, begon hij appelen en kweeperen te plukken, en noten te rapen.

Na de keuken vond mijn rug dat ik voldoende had gewerkt. Er wachtte geen vertaling, mijn facturen voor september lagen klaar om tijdens onze wandeling op de post gedaan te worden maar het onlangs bestelde boek van Henri Troyat was nog niet uitgelezen. Ik besloot dus de vrijgekomen tijd daaraan te besteden.

Maar eerst vroeg ik me af hoe het nu met Edith Oeyen (voorzitter van de KVLS) gesteld is: ze moest gisteren immers onder het mes. Facebook gaf uitsluitsel: operatie gelukt maar de patiënt heeft nog veel pijn.

‘Blijf jij binnen zodat je de bel hoort?’ vroeg Roger mij toen hij een tweede kist kweeperen aanvoerde. Dat zou ik inderdaad doen terwijl hij nog enkele details zou afwerken aan het garagedak dat de dakenmaker niet wilde herstellen. Roger heeft dus voldoende beweging gekregen maar een wandeling was er niet bij vandaag: de verwachte bestelling kwam aan vlak voor ik voor het avondeten zou zorgen.

Hoewel ik het eerst jammer vond dat we niet konden genieten van het prachtige herfstweer heb ik zozeer genoten van mijn lectuur dat ik al de rest vergat. “Tendre et violente Elisabeth’' heb ik nu uit, en ik heb al zin om aan het volgende boek te beginnen. Wat een stijl!

Heu… Ja, sorry, vrienden, ik vergat ook jullie mails te beantwoorden!

Op Elena en Matthias passen en daarna een lezing

Weer nam Matthias Roger zo lief vast zodra hij hem zag! En Elena toonde me fier een politiewagen die ze in de klas had gemaakt en waar ze zelf “politie” had mogen op schrijven.

Buurmeisje Anna kwam spelen: mijn rol beperkte zich weer tot de meisjes helpen zich te verkleden in prinsessen, Matthias op het potje helpen, papier en kleurpotloden uitdelen als de kindjes wilden tekenen of de schommels duwen als ze buiten speelden. Het was dan ook prachtig weer.

 Eigen foto’s

 Foto Roger

Roger en ik zijn al vlak na het avondeten (dat dochter en ik samen bereidden) vertrokken: we zouden immers naar een lezing gaan – georganiseerd door Heemkunde Groot Heers.

 Michel, de voorzitter van Heemkunde, kondigt de lezing aan (foto Roger)

Het ging over gevelversieringen en (bij)geloof. De meeste van die gevelversieringen blijken apotropaia (veiligheidsmaatregelen tegen kwade krachten) te zijn geweest. Op zich was de lezing wel interessant, maar ik miste wat structuur. En zoals meestal een geschreven samenvatting. Gelukkig verwees de spreker naar deze website, waar alles iets duidelijker wordt uitgelegd.

Bij de vele aanwezigen was er Boudewijn Knevels die zijn “Verzameld werk” en de Limburgse monografie over hem verkocht. De avond duurde echter veel te lang: we waren pas rond 23 uur thuis

Ik weet wel dat Roger en ik voortaan aandachtiger naar gevels zullen kijken tijdens onze wandelingen.