Spelen met Elena en Matthias

‘Gaan we na het eten naar het speelpleintje?’, vroeg Elena deze middag. Er stond een felle wind maar het regende niet en het was nog relatief zacht (16°C al voelde het iets frisser aan).

 Foto’s Roger

We reden er dus naartoe, met een “picknick”: bananen, druiven en koekjes. En we haalden ons hartje op!

 

 Foto’s Roger

Terwijl ik later zorgde voor het avondmaal, kreeg ik een e-mail van Roger zijn broer en schoonzus: hun zoon en schoondochter zijn vandaag papa en mama geworden van een kleine Rik.

Roger en ik zijn praktisch meteen na het avondeten vertrokken: thuis wachtte nog werk. En ik vond er, opgestuurd door een vriend, een link naar “Tien sleutelwoorden over de Islam”. Heel interessant, alleen zou ik liever de Koran zelf lezen, wat me maar niet lukt: zegt dat iets over de Koran of over mij? 

Weer geen tijd voor mezelf vandaag!

Ik vrees dat ik er mij moet bij neerleggen: ik krijg bijna geen tijd meer voor mezelf (laat staan om voor mezelf te schrijven)!

Ik weet natuurlijk aan wat het ligt: sinds Roger op pensioen is, gebruiken we de auto heel vaak en plannen we daardoor veel te veel op één dag terwijl ik voordien op mijn benenwagen moest rekenen om ergens te geraken (met of zonder de kinderen) als Roger op kantoor zat. En toen was één “opdracht” per dag voor mij ruim voldoende!

We reden vandaag naar Hasselt (door de regen) en verkochten Subaru 1 aan een opkoper van oude auto’s. Voor een schappelijke prijs, denk ik. We konden er iets meer van krijgen van een particulier maar dat zou betekend hebben: kopers zoeken, ontvangen, testritjes maken en de speciale (dure) keuring voor verkoop betalen.

De koper was zo vriendelijk ons een lift te geven naar het station van Hasselt waar we de bus terug naar Heers zouden nemen.

We moesten echter bijna een uur wachten op de bus en besloten in het stationsbuffet een soepje te eten (nee, geen biertje besteld: het regende nog steeds en het was echt koud). Ik was nog nooit in dat buffet geweest: ik vond het er gezellig… En er is een grote ruimte voorbehouden aan rokers!

Ondertussen kwamen er mails binnen. Onder andere van Jan Gerits die nog iets wilde veranderen aan de jongste Limburgse Monografie. En las ik, bij wijze van afwisseling voor het observeren van mensen rondom mij, de kranten online op mijn smartphone.

En… herinnerde ik me dat onze vrienden vorige zaterdag nogal schrokken toen ik zei dat ik al lang een IS-aanslag “in de buurt” had verwacht. Zij beweerden daar nooit iets over gelezen te hebben en even vroeg ik me af of ze dan andere kranten lazen dan ik, maar nee, zelfs in Knack had ik het gelezen. En zelfs deze avond opnieuw gelezen.

De bus kwam eraan: weer veel schoolkinderen die (echt!) veel rustiger waren dan wij destijds tijdens de busrit van school naar huis.

Daarna wilde Roger meteen de autonummerplaat inleveren in Heers zelf, en nog daarna reden we met Subaru 2 terug naar Hasselt waar we iets hadden besteld in de garage.

Toen we uiteindelijk thuis kwamen, kreeg ik een telefoontje van Nany (die ook al gebeld had vlak voor we de eerste keer naar Hasselt vertrokken): er zijn zaken veranderd aan onze afspraak van volgende zaterdag, maar daarover later meer.

Ik kookte in een recordtempo: een soepje met veel groenten en kikkererwten, een restje gratin opgewarmd, en zwarte pens (een restje van de hapjes van vorige zaterdag) met gebakken appeltjes.

Eigenlijk moest ik na het avondmaal meteen naar Jan Gerits terugbellen maar ik stelde het uit. Dus lieg ik in de titel van deze post: ik heb uiteindelijk toch een half uurtje echt aan mezelf kunnen besteden, in de relax, met een boekje en een blokje zwarte chocolade.

Daarna getelefoneerd naar Jan Gerits en de monografie eindelijk helemaal in orde gebracht en doorgestuurd naar Edith om naar de drukker te brengen.

Na nog enkele chatberichten met andere mensen, ook nog eens gewerkt aan de boekhouding van de KVLS: een van deze dagen komt Boudewijn het eindelijk van mij overnemen.

Daarna was ik echt moe: ik heb naar een aflevering van “Van vlees en bloed” gekeken. En die vond ik echt niet slecht!

Rustige zondag en toch niet alles gedaan wat ik wilde doen

Ik vergat te zeggen dat Roger voor ons avondmaal van gisteren niet alleen notenbrood had gebakken maar ook krentenbrood (allebei met speltmeel). Aan dat krentenbrood had hij geen suiker toegevoegd en echt: dat smaakte heerlijk bij paté of kaas!

Nadat we vandaag wat hadden opgeruimd (en in het poorthuis alle oud papier, dat de wind er had verspreid, opgeraapt) maakte Roger Subaru 1 schoon: is wel nodig als we die ooit willen verkopen. Ikzelf las ondertussen de kranten online en herinnerde me dat onze vrienden gisteren zich niet te veel zorgen leken te maken over dat dichterbij komen van de IS-aanslagen. Mij maakt die hele toestand wel erg bang!

Daarna voegde ik de foto’s, die Jan Gerits me had doorgestuurd, aan de jongste Limburgse monografie toe en las ik het laatste tekstje van Oostland na. Bij sommige auteurs had ik weer de indruk gekregen dat hun tekst niet één keer was nagelezen! 

Na het avondeten (restjes van gisteren) en een uurtje lectuur in de relax, keek ik naar de film “Dagen zonder lief” waar ik echt heb van genoten.

Helaas heb ik weer geen tijd gevonden om mails te beantwoorden!

Vrienden op bezoek

Vandaag waren Paul en Annemie vrij. We hadden ze uitgenodigd (in april konden ze immers niet naar de poëtische bloesemwandeling van de KVLS komen), samen met Dirk en Linda… en Annie en André, onze vrienden uit Ronse. Deze laatsten hebben Paul, nog voor zijn huwelijk met Annemie, vaag gekend in Antwerpen; Dirk en Linda kenden ze niet. Het was dus weer hopen dat het zou klikken.

Na de kennismaking reden we naar Kerniel waar we ondanks de grijze lucht en tussen twee regenbuien door een mooie lus maakten van het klooster Mariënlof naar de kerk en terug via de prachtige vallei. Paul gaf deskundige uitleg bij planten en bomen, we lachten veel en genoten van de heel mooie site.

We waren pas terug thuis toen het weer begon te regenen en te waaien. Bij een aperitiefje en enkele hapjes haalden we herinneringen op aan ons verblijf in Antwerpen en praatten we over politiek, ecologie, maatschappelijke problemen en ook een beetje over de aanslagen in Parijs.

Ik serveerde een fel geapprecieerde butternutsoep (bedankt, Liliane en Paul!), gevolgd door een doodgewoon maal: brood, sla, tomaten en toespijs. Na nog een ijsje voor wie het wilde, volgde een “appelproeverij”. Paul en Annemie hadden immers, buiten zelfgemaakt appelsap, allerlei appelen van eigen kweek meegebracht, alsook peren en mispels.

 Foto’s Roger

Vlak voor ze vertrokken, nodigden Annie en André het hele gezelschap bij hen thuis uit in maart 2016: het klikte dus!

Annie had voor mij een plant bij  “voor jouw verjaardag volgende week” en Dirk en Linda een fles Champagne die we waarschijnlijk ter gelegenheid van die verjaardag zullen opdrinken, Roger en ik.

Een doodgewone dag… En dan dat!

Ik heb vandaag nog wat schoongemaakt (mijn rug kan niet meer dan een kamer per dag aan), we reden naar mijn oogarts (alles is oké met mijn ogen en mijn beginnende glaucoom blijft nog steeds onder controle), we deden enkele boodschappen (morgen krijgen we bezoek).

Ik belde met Nany over onze bijeenkomst volgende week, en zij maakte zich veel zorgen: ‘Houdt Rachel wel van Chinees eten? Zal de zieke zus van Lily tegen dan niet overleden zijn? Zullen we te voet naar het restaurant wandelen of rijden we er naartoe? Wie betaalt wat? Moet ik een drankje voorzien voor we samen gaan eten? Wat doe ik, nadat jij en Roger vertrokken zijn, met die mensen?’ (Rachel is wel een van haar beste vriendinnen).

Eerlijk gezegd, ik werd er niet goed van, want tegelijkertijd moest ik een mail van Jan Gerits beantwoorden in verband met de jongste Limburgse monografie die ik pas had herlezen, en ook Oostland nalezen. Volgde een telefoontje met Jan Gerits om de jongste monografie helemaal op punt te stellen. En uiteraard mijn koken voor deze avond.

Waarbij, ik geef het toe, ik een beetje bitsig werd: ‘Een vrouw moet toch hard werken’, zei ik tegen Roger terwijl (ik geef weer toe) koken het enige is wat ik graag doe in het huishouden. Trouwens, Roger vond mijn gegratineerde flageolets bijzonder lekker!

Jan Gerits mailde me deze avond laat dat de monografie volgens hem nu in orde is (nadat ik er toch nog weer een half uurtje aan had besteed: de tekst stond afwisselend in Times New Roman en in Calibri – en noch hij noch ik gebruiken dat: eigenaardig).

Ik begon pas Oostland na te kijken toen Roger zei: ‘Heb je het gelezen?’

‘Wat?’, vroeg ik. En vlak daarna kreeg ik een chatbericht van Hendrik, met dezelfde vraag. 

Dat dus!

Mijn spontane antwoord was: ‘Het is begonnen!’.

Over onder andere vroeger en “dikke Martha”

Voor we de kindjes van school afhaalden, wilde Roger even wandelen in Neerijse. Daar woonde immers lang geleden een nicht van hem en haar Franse man in het huis van haar ouders, de oom en tante van Roger. Ik ben er enkele keren op bezoek geweest: het was een prachtig huis met heel veel grond. De nicht van Roger is overleden in 1995, haar echtgenoot is teruggekeerd naar Parijs, de zussen van de vroegere bewoonster zijn nu ook overleden (het is over een van haar zussen dat we het hadden onlangs) en het huis is helemaal aan het verkommeren. Ik denk dat het geen aangenaam terugkeer naar het verleden was voor Roger!

Gelukkig werden we door Elena en Matthias meteen terug in het heden geworpen.

‘Oma, we spelen thuis eerst samen “dikke Martha”, daarna verstoppertje, en dan maak ik een tekening voor Anna en ga ik even bij Anna spelen, oké?’ stelde Elena meteen haar avondprogramma voor nadat ze mij een zoen had gegeven. ‘Oké, maar dan moet jij mij wel uitleggen hoe we dat spelen en gaan we nu eerst Matthias zoeken’, antwoordde ik.

En, terwijl we naar Matthias zochten op de speelplaats, legde Elena de spelregels uit. Eerlijk gezegd begreep ik er niet veel van en dus (we zijn pas thuis) heb ik deze avond een beetje gegoogeld: ik denk dat ze “Dikke Bertha” bedoelde. Een soort variatie op ons vroeger “Schipper mag ik overvaren”.

“Thuis” werd er dus gespeeld volgens de “spelregels” van Elena. Matthias leek het allemaal niet zo leuk te vinden en verkoos al gauw zich in zijn eentje in de zandbak bezig te houden… Tot Elena besloot dat het tijd was om verstoppertje te spelen.

Anna kwam eraan net toen Elena aan haar tekening wilde beginnen. Dus tekenden ze alle drie rond de keukentafel. En dan ging Elena inderdaad naar het huis van Anna. Matthias bleef thuis, speelde een poosje met zijn trein en zei me ineens: ‘Ik ook bij Anna pelen’ (hij gebruikt steeds meer woorden). Ik deed hem zijn jasje aan, begeleidde hem tot aan de grens van de twee tuinen en vroeg (riep dus) nog even aan (naar) de papa van Anna, die hem binnenliet,  of drie kinderen niet te veel waren voor hem. Dat bleek niet het geval. Ik kon aan het avondeten beginnen!

Om 17:30 uur, het met Elena afgesproken terugkeer-uur, bleek het ineens heel donker te zijn geworden. Daarom stuurde ik Roger naar de buren en ik hoorde ze alle drie (de kindjes en Roger) al lachend en proestend terugkeren.

Onze dochter kwam thuis, we aten, onze schoonzoon kwam – laat - thuis en hij at (verwarmde eerst zijn portie in de magnetron), Roger en ik hielpen onze dochter en schoonzoon de kinderen naar bed te brengen (snel toilet, verhaaltje, kusje) en de ouders van Elena en Matthias vertrokken naar “waar de baby geboren zal worden” voor een “inlichtingenavond”. Daarna ging ik naar het terras en stak daar een sigaret op!

Ik was moe!

De geur van vers gebrande cichorei

We maakten vandaag, ondanks het grijze weer, een vrij lange wandeling in Oreye. Daar rook ik de hele tijd vers  gebrande cichorei, komende van deze fabriek. Een lekkere geur maar minder lekker dan die van vers gebrande koffie die we destijds vaak roken in Antwerpen. Hardnekkige geur ook, want een half uur nadat we terug thuis waren, zat hij nog in mijn neus.