France Info

Om de avond te eindigen toch nog even tv aan het kijken, maar niet naar de VRT, wel naar France Info (op onze pc). Een heel interessant debat over onder andere terrorisme en integratie.

Lectuur

Hoewel ik vandaag ettelijke uren heb besteed aan wassen, opruimen (samen met Roger onder andere de laatst verworven romans gesorteerd en op de planken gelegd), en nog tal van min of meer onaangename huishoudelijke taakjes heb ik toch ook wat tijd gevonden voor lectuur.

En dan vooral over de gebeurtenissen van vorige dinsdag. In dit stukje vond ik perfect weergegeven de indruk die Roger en ik vorige dinsdag kregen voor we de radio uitzetten (en dan hebben wij zelfs niet naar tv gekeken!).

Roger stuurde me deze analyse door, waar ik echt niet optimistisch van werd. Ten slotte las ik ook deze commentaar van Afshir Ellian.

Heel wat anders dus dan wat we allemaal op de radio te horen kregen (tv hebben we weer niet gekeken).

Oef!

Ik ben zelden zo blij en opgelucht geweest als toen ik vandaag, tijdens huishoudelijke taken, op mijn smartphone enkele tientallen grappen, filmpjes, raadsels, presentaties en wetenswaardigheden hoorde binnenkomen! Mijn Matadi-vriendin M-R!
Tussen al die zendingen een heel kort mailtje: 'Ik neem altijd de metro naar het centrum van Brussel in dat station. Blijkbaar was het mijn tijd nog niet'.

Over de communicatiemogelijkheden van tegenwoordig en een hopelijk niet omgebrachte vriendin

Eergisteren was het duidelijk dat de moderne communicatiemiddelen heel nuttig zijn (hoewel het telefonienetwerk een poosje stokte, zoals ik heb gelezen).

Vandaag echter viel me voor de zoveelste keer op dat, omwille van al die communicatiemogelijkheden, ik geen tijd overhoud om voor mezelf (creatief dus) te schrijven.

Het begint met een telefoontje (als dat van je eigen moeder komt, ga je daar gretig op in natuurlijk), daarna volgen Power Point-presentaties van vrienden die alleen op die manier in staat zijn hun verbondenheid met jou te tonen, en het eindigt met lange mails die je, naargelang de dringendheid ervan snel of minder snel wilt beantwoorden, ouderwetse brieven waaraan je het antwoord even uitstelt omdat de auteur ervan jou ook drie maanden heeft laten wachten op zijn/haar antwoord, en een chatsessie met iemand die dringender antwoord vraagt. En, uiteraard leef ik niet enkel in een virtuele wereld: er is ook Roger en de mensen die ik in het "echte" leven ontmoet.

Het is soms echt te veel voor mij (zoals bijvoorbeeld die keer dat ik tussen alle mails bijna een aanvraag voor een vertaling niet had gezien) maar vandaag heb ik me echt zorgen gemaakt om een Matadi-vriendin... die in Brussel woont en die mij soms tot 30 (soms interessante) mailtjes per dag stuurt, gewoon - zo denk ik toch - om te tonen dat ze aan mij denkt.

Af en toe gaat ze wel op reis en dan lees ik een poosje niets van haar. De laatste mail die ik van haar kreeg, kwam vorige maandag aan maar vorige dinsdag kreeg ik niets van haar.

Ik denk niet dat ze in Zaventem was, en ik vermoed ook dat ze niet rond 8 uur 's ochtends de metro neemt maar toch stuurde ik haar een mail dinsdagmiddag (hoewel ik het dus eigenlijk rustgevend vond, even geen Power Point-presentaties te krijgen van haar) waarin ik vroeg of zij er nog was.

En ik heb nog steeds geen antwoord gekregen.

Iets grappigs vergeten te vertellen

Ik dacht deze avond even terug aan toen we de kindjes van school afhaalden deze middag en herinnerde me iets heel grappigs (dat ik vergat te vertellen).

Op die speelplaats is het altijd een overrompeling (het ging er veel vlotter aan toe in de kleuterschool van onze eigen kinderen, zo'n 30 jaar geleden!).

Elena en Matthias komen elk van een andere hoek de speelplaats opgewandeld, maar deze keer ontdekte ik ze allebei tegelijkertijd tussen al die kleuters. Omdat ik weet dat ze allebei telkens heel intens naar ons zoeken tussen die ontzettend vele papa's, mama's, opa's en oma's, stuurde ik Roger naar Matthias (hij is niet voor niets zijn beste vriend hé :-) nadat ik Matthias al van ver een teken van herkenning had gegeven. Terwijl ik Elena - die ik zag zoeken naar ons - opving, zag ik Matthias naar Roger toelopen, ineens Roger rechtsomkeer maken en Matthias achter hem aan lopen in mijn richting. Ik dacht dus dat ze elkaar hadden gevonden en dat ze samen naar ons toeliepen.

Elena begon al heel veel te vertellen over haar schooldag maar ineens onderbrak Roger ons: 'Ik vind Matthias niet!'

Matthias en ik schoten tegelijk in de lach en ik antwoordde: 'Hij staat vlak achter jou! Hij volgde je immers!'

Toen pas kon Matthias in de armen van zijn opa en peter springen!:-)

Elena maakt een boekje

In tegenstelling tot vorige keren konden we deze middag niet zo maar het terrein van de school op. Normaal gezien is alleen de poort naar de speelplaats gesloten, nu was ook de buitenpoort vergrendeld tot een personeelslid die stipt om 12 uur kwam openen. Onze dochter had ons ook verteld dat de kinderen enkel met hun ouders en grootouders werden meegegeven en dat zij zelf  's ochtends de kinderen niet tot op de speelplaats had mogen brengen: ze werden afgehaald door hun juf aan de buitenpoort. Is dat allemaal niet een beetje overdreven? Alsof dat een terrorist zou tegenhouden!

Elena bleek een summiere uitleg gekregen te hebben over de gebeurtenissen van gisteren en maakte zich blijkbaar veel minder zorgen dan de media hadden voorzien. Matthias stelde zich helemaal geen vragen.

Na het middageten, een zuigfles voor Eva en enkele spelletjes in de tuin besloot Elena dat ze een boekje zou maken.

Eerst maakte ze tekeningen, daarna vertelde ze me erbij een verhaaltje dat ik moest opschrijven. En uiteraard moest opa daarna haar boekje voorlezen. Matthias luisterde aandachtig en Eva ook vanuit haar box, had ik de indruk!:-)

Later moesten onze dochter en schoonzoon natuurlijk ook (hardop) uit het boekje lezen en je merkte wel dat Elena heel fier was op haar prestatie... en Matthias heel trots op zijn grote zus!

Matthias en Elena luisteren naar opa die Elena's verhaal voorleest (eigen foto)

  Eva lijkt wel mee te luisteren (foto's Roger)

De gruwel komt steeds dichterbij

Tijdens onze brunch zat ik gezellig een papieren brief van mijn Matadi-vriendin zonder computer te lezen. Ze had het onder andere over de aanslag van 13 november in Parijs en over het feit dat, hoewel ze ooit een aanslag in Brussel verwacht ('Al die maatregelen dienen om de bevolking te sussen maar nuttig en doeltreffend zijn ze niet: die soldaten zijn onmachtig tegenover een terrorist die zichzelf opblaast', schrijft ze) zij in die stad gewoon de metro blijft nemen, boodschappen doen enzovoort.

En dan zet Roger de radio aan om naar het nieuws te luisteren en horen we over de aanslagen in Brussel. Vreselijk!

Het viel me wel op dat ik eerst heel egoïstisch aan mijn eigen familie en vrienden dacht en me opgelucht voelde omdat geen van onze kinderen in die stad werkt (Hendrik heeft er wel een tijdje gewerkt), dat niemand die ik ken vandaag op reis zou vertrekken, dat een andere vriendin uit Brussel me nog een mail had gestuurd na het tijdstip van de aanslagen en dat de vriendin zonder computer op dat uur zeker nog niet in de metro zat.

Uiteraard ging het de hele dag over niets anders op de radio (tv hebben we niet gekeken) zodanig dat we die na een poosje gewoon hebben uitgezet en dat we toch maar onze dagelijkse wandeling zijn gaan maken.

We reden nog eens naar Bevingen waar we hetzelfde bos als vorig jaar in liepen. Weer zagen we tussen de kale takken die spookpaviljoenen en deze keer ontdekten we zelfs een vervallen kasteel dat volgens Roger ook het leger heeft toebehoord.

Foto's Roger

Toen we thuiskwamen, las ik in de kranten dat IS de aanslagen had opgeëist, wat niemand verwondert, vermoed ik.